Chapter 32

ဝမ်ကျုံး အိပ်ရာမှနိုးလာသောအခါ ရွှမ်းမင်၏ အမြီးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စက်ဝိုင်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မြွေချောကြီးကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ရှာမတွေ့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ပိုင်း မြွေတစ်ပိုင်း သတ္တဝါသည် ခေါင်းကို ငုံ့၍ သစ်နွယ်များဖြင့် ဖျာများကို သေသေချာချာ ရက်လုပ်နေသည်။ ထိုသူသည် ဤအလုပ်တွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်ရသည်။

သူ၏ နားထင်ဘေးဘက်တွင် ရှိသော ဆံပင်များကို လက်ချောင်းများဖြင့် ကျစ်နေသည်ကို အကြိမ်ကြိမ် လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ ထိုသူသည် အလွန်စိုးရိမ်သောကြောင့် မြွေလျှာကို ထွေးထုတ်နေပြီး သူ၏လျှာရှည်ကြီးကို လိမ်ထားသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

မြွေအမြီးထိပ်ဖျားကို ထိုးသွင်းတော့မည် ပြုစဉ် ဝမ်ကျုံးသည် တုန်ယင်သော အသံဖြင့် “မလုပ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ကူညီပါ့မယ်။” ဟု ရွှမ်းမင်ကို ရပ်တန့်စေရန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ခေါင်းကို ငုံ့၍ ရွှမ်းမင်၏ အမြီးတစ်လျှောက် လေးဘက်ထောက် သွားလိုက်သည်။ သူသည် အကြည့်များ၊ အသက်ရှူသံများ၊ နှင့် မြွေကြီး၏ သန်မာသည့် ခါးတို့ကို လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

အနက်ရောင် အကြေးခွံရှိသော မြွေအမြီးသည် သူ့နောက်တွင် ရှိနေပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို ရစ်ပတ်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ”

ဝမ်ကျုံး နောက်ဆုတ်သွားသည်။ သူသည် ရွှမ်းမင်နှင့် ဝေးရာသို့ အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် ရွှမ်းမင်သည် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်၍ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူ အမှတ်ရနေသကဲ့သို့ပင် လက်တစ်ဖက်က သူ၏ခါးကို ပတ်ထားပြီး၊ အခြားလက်တစ်ဖက်က သူ၏ခေါင်းနောက်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောဘဲ နမ်းလိုက်သည်။

“အား-”

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင်၏ အေးစက်ပြီး မာကျောသော ပခုံးများကို တွန်းလိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းများကို ခပ်တင်းတင်း ဆုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချခဲ့သည်။

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူ၏နူးညံ့သော မျက်နှာသည် ထူးခြားကောင်းမွန်သော အရိုးဖွဲ့စည်းမှု ရှိပြီး မည်မျှပင် ပိန်ပါစေ သူ၏အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်ရည်ကို မဆုံးရှုံးခဲ့ပေ။ ရွှမ်းမင်၏ အေးစက်သော လက်များထဲတွင် သူသည် တုန်ယင်နေပြီး အားနည်းသေးငယ်ပုံ ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့ဦးနှောက်လုပ်ဆောင်ချက်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ခံစားချက်များထက် ကျော်လွန်၍ လွန်ကဲနေခဲ့သည်။ သူ အသက်ရှူကြပ်၍ သေတော့မတတ်။ ရွှမ်းမင် သူ့ကို အချိန်မီ လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် သူ၏အသက်ရှူနိုင်ရန် ကျွမ်းကျင်စွာ ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးနေစဉ် “မင်းကြောက်နေတာလား” ဟု ဝမ်ကျုံး၏ နားနား ကပ်၍ တိုးတိုးလေး မေးခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး၏ မျက်တောင်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

သူ၏နှလုံးသားက ကြောက်သည်ဟု အော်ဟစ်နေသည်။

သို့သော် မည်သူမဆို မကြောက်ဘဲ နေမည်နည်း။

လူတစ်ပိုင်း၊ မြွေတစ်ပိုင်း သတ္တဝါကို မည်သူက မကြောက်ဘဲ နေမည်နည်း။ ထို့အပြင် လူတစ်ပိုင်း၊ မြွေတစ်ပိုင်း သတ္တဝါ၏ လွန်ကျူးမှုကို မည်သူက မကြောက်ဘဲ နေမည်နည်း။

အခြားသူသည် နတ်ဘုရားကဲ့သို့သော မျက်နှာ ရှိပြီး အရာရာကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်သူ ဖြစ်သော်လည်း မည်သူက မျိုးစပ်သတ္တဝါအပေါ် ကောင်းသော ထင်မြင်ချက် ရှိနိုင်မည်နည်း။ ထိုသူသည် အခြားသူများကို အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်ရန် နှစ်သက်ပြီး စွဲလမ်းသူ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျုံး မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်၍ ကွေးကွေးလေး နေကာ ရွှမ်းမင်၏ အေးစက်သော ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရွှမ်းမင် အနည်းငယ် ပြုံးရယ်

လိုက်ပြီး သူ၏မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်၍ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ခိုင်းကာ အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ “မကြောက်ပါနဲ့။ ငါက မင်းရဲ့ခင်ပွန်းပါ။ မင်းကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်ပါဘူး။”

ဝမ်ကျုံး၏ မျက်ဆံများ အလွန်အမင်း တုန်ယင်လာပြီး ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူသည် အစိမ်းရင့်ရောင် မျက်ဆံရှိသော အနက်ရောင် မျက်လုံးများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ့နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာပြီး၊ အသက်ရှူနှုန်းလည်း မြန်လာရကာ သူ၏ဦးနှောက်သည် ထုံထိုင်းသွားသည်။ ရွှမ်းမင်သည် ရုတ်တရက် လက်လှမ်း၍ သူ့မျက်နှာကို မမြင်ရစေရန် မျက်လုံးများကို ဖုံးလိုက်သောအခါ သူသည် မေ့လဲတော့မလို ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင်၏ လက်ချောင်းများကြားမှတစ်ဆင့် ရွှမ်းမင်၏ အမြီးသည် အလွန်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ရွှမ်းမင် စိတ်ကြည်လင်နေသည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် “ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ မြွေနက်ကြီးနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘာလဲ” ဟု မေးမြန်းရန် အခွင့်အရေးကို ယူခဲ့သည်။

ရှည်လျားသော ဆံပင်များသည် မှင်များ ဖိတ်စင်သကဲ့သို့ ခေါင်းပေါ်မှ အောက်သို့ ဆင်းကျနေလျက်။

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင်၏ လက်ထဲမှ မှန်ကို ကြည့်ကာ မြွေချောလေး၏ အမြီးနှင့် ပုံသဏ္ဍာန်ချင်း ဆင်တူသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ သူ့ အတွေးများကို ငြိမ်သက်စေလိုက်ပြီး “ခင်ဗျားက ဒီမြွေအသိုက်ရဲ့ ပိုင်ရှင်လား။ ရွှေနဲ့ ငွေဘဏ္ဍာတွေ အားလုံးက ခင်ဗျား ပိုင်တာလား။ မြွေနက်ကြီးကလည်း ခင်ဗျားရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လား။ ခင်ဗျားရဲ့အိမ်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ သူ ဒီကို ရောက်နေတာလား” ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

“…” ရွှမ်းမင်သည် ခေါင်းညိတ်၍ “မင်းက အရမ်း ဥာဏ်ကောင်းတာပဲ” ဟု ပြောခဲ့သည်။

အံ့ဩစရာ မဟုတ်ချေ။ ဝမ်ကျုံး တွေးမိသည်။ ထူးဆန်းနေသည်ဟု ယခင်က သူ တွေးခဲ့မိသည်။ အကယ်၍ ထိုမြွေကြီး ပြောသည့်အတိုင်းဆိုပါက အရာရာတိုင်းကို အဓိပ္ပါယ်ရှိလာသည်။

သူသည် ရွှမ်းမင်ကို ဤနေရာသည် မည်သည့်နေရာ ဖြစ်သည်ကို မေးမြန်းလိုခဲ့သည်။ သူ မည်သို့ အိမ်ပြန်နိုင်မည်နည်း။ သို့သော် ရွှမ်းမင်က “ဒီအသိုက်က ဘယ်လိုလဲ။ မင်း အိပ်ရတာ အဆင်ပြေလား” ဟု မေး၍ စကားဖြတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင်၏ စကားများကို နားထောင်၍ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ဂူထဲရှိ မြေပြင်ကို ညီညာစွာ ပြုလုပ်ထားပြီး အနက်ရောင် မြေကြီးဖြင့် ခင်းထားသည်ကို သူ သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူ ယခင်က အိပ်ခဲ့သော နေရာသည် ရွှေများ စုပုံထားခဲ့သည့် နေရာ ဖြစ်နေသည်။

လက်ရှိတွင် သုံးမီတာခန့် မြင့်သော ပလက်ဖောင်း မြင့်မြင့်တစ်ခုကို အနက်ရောင် မြေကြီးဖြင့် စုပုံထားခဲ့သည်။ သူ ယခင်က အိပ်ခဲ့သော နေရာသည် ထိုအပေါ်တွင် တူးထားသော စက်ဝိုင်းပုံ ကျင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သူတစ်ယောက်တည်း အိပ်ရန်အတွက် သီးသန့် အသိုက်တစ်ခု မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဤကျင်း၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်လျှင် မြွေနက်ကြီးနှင့် အိပ်ရန်အတွက်ပင် လုံလောက်သည်ထက် ပိုသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဝမ်ကျုံး၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးပြီဟု ထင်မြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှမ်းမင်သည် သူ၏ လိုအင်ဆန္ဒများကို ဖြေဖျောက်ရန် ဝမ်ကျုံးကို ပြည့်တန်ဆာအဖြစ် မွေးမြူလိုသည်။ သူ၏ သွေးပေါင်ချိန် မြင့်တက်လာသောအခါ ရွှမ်းမင်သည် သူ သွေးအန်တော့မလို ဖြစ်စေမည့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောဆိုခဲ့သည်။ “ဒီအသိုက်ကိုသုံးပြီး ငါတို့အမြီးတွေကို နမ်းရှုံ့ဖက်ယှက်နေထိုင်ကြမယ်။ သားပေါက်လေးတွေအတွက် အသိုက်ငယ်ကိုတော့ မင်းကိုယ်ဝန်ရှိပြီး မြွေဥတွေဖောက်ပြီးနောက်မှ ထပ်ပြင်ဆင်မယ်ဆိုလည်း နောက်မကျသေးပါဘူး။”

ရွှမ်းမင် ထိုစကားများကို ပြောဆိုသောအခါ သူ၏လေသံမှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် ပြည့်စုံသည်။ ဝမ်ကျုံးသည် ဤရယ်စရာကောင်းသော အရာများကို ကျေးဇူးတင်ပြီး သဘောတူမည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။ ပါဝင်ပတ်သက်သူ ဝမ်ကျုံးကို တိုင်ပင်လိုသည့် သဘောထား အလျှင်းမရှိပေ။

ဝမ်ကျုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ဆူညံနေသည်။ သူ ရွှမ်းမင်ကို ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား အထင်မှားနေလား။ ကျွန်… ကျွန်တော်က အထီးလေ… ဘယ်လိုလုပ် ဗိုက်ကြီးပြီး ဥ ဥနိုင်မှာလဲ။”

ဟုတ်တယ် ဒါက အဓိကအချက် မဟုတ်ဘူး...

အဓိကအချက်က လူတစ်ပိုင်း မြွေတစ်ပိုင်း သတ္တဝါနဲ့ ဘယ်သူက နမ်းရှုံ့ပြီး ရောယှက်နေထိုင်ချင်မှာလဲ...

 


ဝမ်ကျုံးက သူ့နားတွေကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သို့ပေမဲ့ ရွှမ်းမင်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရန် ရောက်လာသည်။ “ရပါတယ်။ ငါ့ကို ယုံပါ။”

"ဘယ်သူက မင်းကို ယုံချင်မှာလဲ။"

ဝမ်ကျုံးက ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည် “ကျွန်တော်က လူသားပါ။ မိစ္ဆာမဟုတ်ဘူး။ ဥတွေဥပြီး သားပေါက်တွေလည်း မဖောက်ချင်ဘူး။ ကျွန်တော် မသေချင်ဘူး။” ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူက သုံးမီတာမြင့်သော ပလက်ဖောင်းပေါ်မှ ခုန်ချပြီး ပြေးသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ရွှမ်းမင်က အမြီးကို သူ့ခါးမှာ ပတ်ပြီး ပြန်ဆွဲခေါ်ခဲ့သည်။

အားကြီးသော ဖိနှိပ်မှုက အလွန်ပြင်းထန်သည်။

ရွှမ်းမင်က သူ့ကို မာန်ပါသော အကြည့်နှင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက လိမ္မာတာလား၊ ဆိုးတာလား။”

ဝမ်ကျုံးက အလွန် ရုန်းကန်နေသည်။ သူ့လက်များဖြင့် ပတ်ထားသော အေးစက်စက် မြွေအမြီးကို ရိုက်နှက်ပြီး ရူးသွပ်စွာ ကုတ်ခြစ်နေသည်။ သူ့လက်ဖဝါးမှ အရေပြားများပင် ချွန်ထက်သော အကြေးခွံများကြောင့် ပြတ်ရှသွားကြသည်။ သူ့လက်ချောင်းထိပ်များမှ သွေးများ ယိုစီးကျနေသည်ကိုပင် သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား အခွင့်အရေး ယူချင်ရင် ယူလိုက်ပါ။ ကျွန်တော့် အသက် သေတာ မသေတာကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု လုပ်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် သေရင်တောင် ခင်ဗျား လိုချင်တာကို ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ရွှမ်းမင်က ဝမ်ကျုံးကို မြှောက်တင်ရန် သူ့အမြီးကို သုံးခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံးက ထိုးနှက် ကန်ကျောက်နေသည်။ ထို့အပြင် မြွေအမြီးကို မဆင်မခြင် တိုက်ခိုက်နေသည်။ ရွှမ်းမင်က ဝမ်ကျုံးကို သူ့မျက်နှာရှေ့သို့ ခေါ်လာပြီး သူ့လက်တွေကို ဆန့်တန်းကာ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားခဲ့သည်။ စိတ်ခံစားမှုနှင့် ဒေါသများကို ထိန်းချုပ်ထားလျက်။

သူ ဝမ်ကျုံးကို သတိပေးခဲ့သည်။ “နောက်ဆို မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိခိုက်စေနဲ့။” ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့်  သူက စိုစွတ်ပြီး ချောမွတ်သော မြွေလျှာကို ဆန့်တန်းပြီး ဝမ်ကျုံး၏ ဒဏ်ရာများကို ညင်သာစွာ လျှာနှင့် လျှက်ပေးခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး ထိုအချိန်က ခံစားချက်များကို ဖော်ပြ၍ပင် မရခဲ့ချေ။

သူက ရွှမ်းမင်၏ သန်မာသော လက်မောင်းများထဲတွင် ကွေးကွေးလေး နေခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အသက်ရှူရာမှ ထွက်လာသောလေအေးများ ဝန်းရံထားပြီး၊ မြေနံ့သင်းသင်းလေးက အနည်းငယ် ရောထွေးနေသည်။ သူ လွတ်မြောက်ရန်၊ နောက်ဆုတ်ရန်၊ သို့မဟုတ် သေရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဝမ်ကျုံးက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ရွှမ်းမင်ကို မကြည့်ရဲ။ တုန်ယင်သော အသံဖြင့် မေးခဲ့သည်။ “ခင်ဗျား ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ။”

ရွှမ်းမင်က သူ့ဒဏ်ရာများကို လျှက်ခြင်းအား ရပ်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးက သူနှင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားပြီး သူ့ကို နားလည်အောင် ပြောပြခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်က လူသားပါ။ မြွေ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ အမြီး ဒါမှမဟုတ် သားအိမ် မရှိဘူး။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့အမြီးကို ပတ်ပြီး ဥတွေဥပြီး သားပေါက်တွေ မဖောက်နိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ တစ်စုံတစ်ဦးကို ရှာသင့်တယ်။  အဲ့လိုမှပဲ ခင်ဗျားရဲ့ကိုယ်ပိုင်မျိုးစိတ်ကို ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်နဲ့ သားပေါက်နိုင်မှာ။”

သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုသူက လူတစ်ပိုင်း၊ မြွေတစ်ပိုင်း အမျိုးသမီး သတ္တဝါကို မကြာမီ တွေ့ရှိပြီး သူ့ကို ဒုက္ခပေးခြင်း ရပ်တန့်ရန် ဆုတောင်းခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ဝမ်ကျုံး၏မေးစေ့ကို ဖျစ်ညှစ်ကာ လှုပ်ရမ်းလိုက်သည်။ ရွှမ်းမင်က ရယ်မောလျက် “ဒီလောက်ဆို တော်ပြီ။ မင်းရဲ့ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု မရှိတာတဲ့ အကျင့်ဆိုးကို ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲပစ်မှာလဲ...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“!!!” ဝမ်ကျုံး : “???"

ရှုပ်ထွေးပြီး စကားမပြောနိုင်တော့သည့်အပြင်၊ ဝမ်ကျုံးသည် မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကိုပင် အမှန်တကယ်မသိတော့ပေ။

ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံးကို တွင်းထဲသို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်သွားပြီး၊ ဝမ်ကျုံး၏ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အချိန်အတော်ကြာ နမ်းရှုံ့နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရွှမ်းမင်က ဝမ်ကျုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး၊ မြွေနက်ကြီး ဝမ်ကျုံးအတွက် ယခင်က ထိုးပြီးပေးထားသည့် မြက်ဖျာကို ဝမ်ကျုံးလက်ထဲပေးကာ  “ခဏလောက် တစ်ယောက်တည်း ဆော့နေနော်”ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကိုသုတ်လိုက်ပြီး မည်သို့မှ ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

ရွှမ်းမင်က ရယ်မောလျက် “မင်း သိပ်ချစ်တဲ့ မြွေနက်ကြီးကြောင့် ငါ့ကို ဒီလိုငြင်းဆန်နေတာလား
.. ”ဟု ပြောလိုက်၏။

“ခင်ဗျား..." မြွေနက်ကြီးနှင့် ၎င်းတို့၏ဆက်ဆံရေးကို ရွှမ်းမင်က လိမ်မာကောက်ကျစ်စွာ ပြောဆိုသည်ကို ကြားရသည့်အခါ ဝမ်ကျုံးသည် အလွန်အမင်း စက်ဆုပ်ရွံရှာသွားခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင်ကို “သားရဲကောင်” “ညစ်ပတ်တဲ့သူ”ဟု ခေါ်ဝေါ်ရန် ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ကျုံး တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုလျင်မြန်စွာ ညိတ်ကာ “ဟုတ်တယ်”ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားအတိုင်း ပြောဆိုရမည်ဆိုလျှင်၊ မိတ်ဆွေတစ်ဦး၏ဇနီးကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းမပြုရပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ မြွေနက်ကြီးသည် ရွှမ်းမင်၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မြွေနက်ကြီး၏ ကြင်ဖော်ဖြစ်ခဲ့ပါလျှင် ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံးကို အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေလိုမည် မဟုတ်ပေ။
စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည် ရွှမ်းမင်က သူ့အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်၏မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး ဝမ်ကျုံးကို ဒုက္ခပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ကျုံး ကောင်းမွန်စွာစဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ရွှမ်းမင်သည် ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်လာခဲ့သည်။ ရွှမ်းမင် ဝမ်ကျုံးကို ချက်ချင်းဖိချကာ နမ်းရှုံ့ခဲ့ပြီး  “မင်း ဒါကို စိုးရိမ်ဖို့မလိုဘူး။ သူ စိတ်ထဲထားမှာ မဟုတ်ဘူး ငါလည်း စိတ်ထဲမထားဘူး အဲ့ဒါဆို လုံလောက်ပြီ”ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး “???” ဝမ်ကျုံးသည် ရိုင်းစိုင်းသည့်လူများကို ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ တွေ့မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ဤမျှရိုင်းစိုင်းသူကို မည်သည့်အခါကမှ မတွေ့မြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့လက်များကို  ထုတ်လိုက်ပြီး ဤရိုင်းစိုင်းသည့် မိစ္ဆာကြီးကို ရိုက်နှက်လိုခဲ့သည်။ သို့သော် ရွှမ်းမင်က ဝမ်ကျုံး၏လက်ကောက်ဝတ်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လက်များကို ခေါင်းပေါ်မြှောက်ထားခဲ့ပြီး “ငါက မင်းရဲ့ခင်ပွန်းပဲ။ မင်းစိတ်ကူးပေါက်သလို ထိလို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ဒုတိယအကြိမ်နဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ”ဟု သတိပေးခဲ့သည်။ ရွှမ်းမင်က ဝမ်ကျုံးကို သူ့လက်ထဲမှ အပေါက်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး နောက်ကျောပေး လှည့်ကာ ဝမ်ကျုံးကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။

ဝမ်ကျုံးသည် အမှန်တကယ်ဒေါသထွက်နေခဲ့ပြီး ရွှမ်းမင်ထံမှ မည်သည့်အရာမျှ မလိုချင်တော့သဖြင့် လှည့်ပြေးခဲ့၏။

ရွှမ်းမင်က အေးစက်စွာနှာမှုတ်လိုက်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ မှတ်တမ်းတင်လိုက်၏။ “မြွေဥ + ၁၀၀၀၀၀၀၀၀၀။”

ထိုကိစ္စများဖြစ်ပြီးနောက် ရွှမ်းမင်သည် အခြားမည်သည့်အရာမှ လုပ်ဆောင်ရန် ဆန္ဒမရှိတော့။ ရွှမ်းမင်သည် မြွေချောကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တွင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျခဲ့သည်။ ရွှမ်းမင်သည် မှန်ထဲတွင်ကြည့်ကာ တိုင်ကြားလိုခဲ့သည်။ ရွှမ်းမင်က တိုင်ကြားခဲ့သော်လည်း မှန်ထဲရှိ မြွေချောကြီး၏မျက်နှာသည် အလွန်ချောမောနေပြီး အသိုက်သည် အမှန်တကယ် သက်သောင့်သက်သာရှိနေသည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ရွှမ်းမင်သည် မြွေချောကြီးကို ကြည့်ရုံဖြင့် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရွှမ်းမင်သည် သက်သောင့်သက်သာခံစားရပြီး အိပ်ပျော်သွားကာ ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်လေတော့သည်။

ဝမ်ကျုံး မှောင်မိုက်သော လရောင်အောက်၊ လေပြင်းထန်သော ညတွင် မြွေတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ၊ သူ၏ မြွေနက်ကြီးသည် ဗိုက်ပူကားလျက် အမြီးထောင်ကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ နောက်သို့လှည့်ကာ ရွှမ်းမင် ရှိမရှိကို ကြည့်ရှူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သစ်နွယ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကြိုးကို ထိုမြွေနက်ကြီး၏ အမြီးဖျားတွင် အလျင်အမြန် ချည်နှောင်လိုက်သည်။ လက်နှင့် ခြေထောက်တို့ဖြင့် မြင့်မားသော ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ တွယ်တက်လိုက်ပြီး မြွေနက်ကြီးကို ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုမြွေ၏ ဦးခေါင်းကြီးကို ပတ်ကာ ကြိုးကို ထိပ်၌ ကျစ်ကျစ်လျစ်လျစ် ချည်နှောင်ပြီး "ဘန်း ဘန်း" ဟု အသံပြုလျက် အိပ်ပျော်နေသော မြွေနက်ကြီးကို နှစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ထပါ‌တော့၊ မြွေချောလေး။ မင်းကို ငါ ခိုးတော့မယ်။ ငါနဲ့ မြန်မြန်လိုက်ခဲ့ပြီး မှန်ကို ယူရအောင်!"