Chapter 34

မြွေနက်ကြီးသည် ဝမ်ကျုံး အဆိုပြုသော လျှောက်သွားမည့် အစီအစဉ်ကို စိတ်မဝင်စားချေ။ သူသည် ဆောက်လက်စ အသိုက်ကို ဆက်မလုပ်တော့ဘဲ ဝမ်ကျုံးကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားလေသည်။ ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီး၏ ရွေးချယ်မှုကို နားလည်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲ၌ အလွန်ဝမ်းနည်းနေသည်။ သူတို့ အတူတကွ နေထိုင်လာသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သည်။ ထို့​ကြောင့် မြွေနက်ကြီးသည် သူ့ကို စဥ်းတောင်မစဉ်းစားဘဲ ဘာကြောင့် ပစ်ပယ်သည်ကို တွေးနေမိသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် လက်များကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပိုက်ကာ ခါးကို မတ်မတ်ထားပြီး မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးပေါ်သို့ တက်စီးလိုက်၏။ မြွေနက်ကြီးသည် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့စေရန် တမင်သက်သက် အမြီးကို ခါယမ်းသော်လည်း ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီးက သူ့ကို ထွက်ပြေးစေမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ မတော်တဆ ပြုတ်ကျခဲ့လျှင်ပင် မြွေနက်ကြီး သူ့ကို ကယ်တင်မည်မှာ သေချာ၏။

ဟုတ်ပေသည်။ မြွေနက်ကြီးက အနည်းငယ် မာနကြီးကြောင်း ဝမ်ကျုံး ဝန်ခံသည်။ သို့သော် မြွေနက်ကြီး သူ့ကို မည်မျှပင် ချစ်ခင်သည်် ဖြစ်စေကာမူ မြွေနက်ကြီးနှင့် ရွှမ်းမင်တို့၏ ဆက်ဆံရေးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းမည် မဟုတ်ချေ။

ဤစွန့်ပစ်ကျွန်းပေါ်ရှိ ရှေးကျသော သစ်တောကြီးတွင် အလွန် ထူးခြားသော ဂေဟဗေဒလက္ခဏာများရှိသည်။ အထင်ရှားဆုံး တစ်ခုမှာ သစ်ပင်မျိုးစိတ်များနှင့် တိရိစ္ဆာန်များပင်။

ညဘက်တွင် ဝမ်ကျုံး မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးပေါ်တွင် စီးနေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုးထွက်နေသော လက်ကောက်ဝတ်အရွယ်ရှိသည့် သစ်မြစ်ကြီးများကို ကျော်ဖြတ်လာရသည်။ ထို့ပြင် အလွန်မြင့်သော သစ်ကိုင်းများမှ တွဲလောင်းကျနေသော နွယ်ပင်များကိုလည်း ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ရသည်။ မော့ကြည့်လိုက်စဥ် ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီးများဖြင့် အုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤကောင်းကင်ယံအောက်တွင် သူ့ကို သဘာဝနှင့် နှိုင်းယှဥ်လျှင် ပုရွက်စိတ်တစ်ကောင်ပမာ သေးငယ်နေသည်ကို ဝမ်ကျုံး ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအရာသည် စိတ်လှည့်စားမှု ဖြစ်နေသည်ကို သူ မသိခဲ့ချေ။

မြွေနက်ကြီး၏ နယ်မြေသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်ဟု အမြဲတစေ ခံစားခဲ့ရသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် မြွေအသိုက်၏ လွှမ်းမိုးမှုနယ်ပယ်မှ ထွက်ခွာပြီး ဖြစ်လောက်သည်။ သို့သော် ယနေ့မူ သူတို့ မည်သည့်တိရစ္ဆာန်နှင့်မျှ မတွေ့ဆုံဘဲ အချိန်ကြာမြင့်စွာ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြ၏။ ဒါတွေက ရွှမ်းမင်ကြောင့်လား...

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ ဝမ်ကျုံးသည် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်လာပြီး သူ့စိတ်ခံစားမှု မတည်ငြိမ်မှုကြောင့် တမင်သက်သက် မတ်မတ်ထားခဲ့သော ခါးသည်လည်း ကုန်းကျသွားတော့သည်။

သူသည် မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေဟန်။

မြွေနက်ကြီးသည် ဝမ်ကျုံးကို မှန်ထဲမှ ကြည့်ရင်း ရှေ့သို့ ဆက်သွားကာ လျှာကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သစ်သီးရိုင်းများဖြင့် ပြည့်နေသော သစ်ပင်ထိပ်ဖျားကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ၎င်းကို သူ့မိတ်ဖက်ထံ ပေးလိုက်သည်။ ထိုသူ အချိန်တိုင်း ပျော်ရွှင်ပြီး စိတ်ဓာတ်မကျစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်။

ဝမ်ကျုံးသည် ၎င်းကို လျစ်လျူရှုကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်- "ဒီသစ်ပင်ထိပ်ဖျားက ဘယ်လောက်ကြီးပြီး လေးလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မမြင်ဘူးလား။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ကိုင်နိုင်မှာလဲ..."

မြွေနက်ကြီးသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အရွယ်အစားကို တွေးတောပြီးနောက် ဝမ်ကျုံး၏ သွယ်လျသော လက်ဖြူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလက်များတွင် အရေပြားမာကျောမှုများ ရှိသည်။ တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကိုင်ဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိလျှင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်လောဟု တွေးမိ၏။

သစ်ပင်ထိပ်ဖျားကို သူ့အမြီးဖြင့် ပတ်ကာ ဝမ်ကျုံး၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင် ထားလိုက်သည်။ ဝမ်ကျုံး ၎င်းကို ကောက်ယူရန် မလိုအပ်ဘဲ စားလိုသောအခါ အသီးကို အလွယ်တကူ ယူနိုင်ပေသည်။

မြွေနက်ကြီးက သူ့ကို ချော့မော့နေသည်ကို ဝမ်ကျုံးနားလည်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ကြင်နာမှုအတွက် အထူးကျေးဇူးတင်ခဲ့၏။ ယခုကဲ့သို့ အသံကျယ်ကျယ်နှင့် ပြောဆိုခဲ့မိသည်ကို နောင်တရနေသော်လည်း မြွေနက်ကြီးကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် မလုပ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဘာလို့ ငါနဲ့အတူ ထွက်မသွားနိုင်ရတာလဲ...

ထင်ရှားစွာပင် ရွှမ်းမင်သည် မိမိနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤကျွန်းပေါ်တွင် အကြာကြီးနေခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ၊ ရွှမ်းမင် ပေါ်လာသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မြွေနက်ကြီး ချစ်မြတ်နိုးသည့် မှန်ကို အမြဲတစေ လုယူသွားခဲ့ပြီး၊ ရွှမ်းမင် မြွေနက်ကြီးကို အစာကျွေးသည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတကွ ပေါ်လာသည်ကိုပင် မမြင်ဖူးပေ။

မြွေနက်ကြီးသည် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်မျှသာ ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုရာတွင် ကောင်းမွန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊ ရွှမ်းမင်သည် မြွေနက်ကြီးအပေါ် မည်မျှ ကြင်နာသည်ကို သူ မမြင်ခဲ့ရပေ။

ဝမ်ကျုံးက ရွှမ်းမင်သည် မိမိလောက် မကောင်းဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

သူသည် မြွေနက်ကြီးအတွက် မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ရသော်လည်း၊ နတ်ဘုရားကဲ့သို့သော နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ သူ မမြင်ဘူးလား... ငါ ထွက်ပြေးဖို့လုပ်တော့ သူ့ကို မေ့မထားခဲ့ဘူးလေ... အခု ငါ စိတ်မကြည်နေတာတောင် သူ့အပေါ် စီးပေးသေးတယ်... သူ့ကို ကျွန်းပေါ်မှာ အမြဲ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး သူ့အတွက် အဖော်အဖြစ် မှန်ပဲ ထားခဲ့တဲ့ ရွှမ်းမင်နဲ့ ငါက လုံးဝ မတူဘူး...

မြွေနက်ကြီးက သူ့ကို ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

အယ်!

ဝမ်ကျုံး၏ အတွေးများသည် ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်မျောနေစဉ်၊ တွားသွားနေသည့် မြွေနက်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကို ပစ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးနှင့် သစ်သီးများစွာ ပါရှိသည့် သစ်ကိုင်းကြီးကို မြွေနက်ကြီးက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခဲ့သည်။ သူသည် ငါးမီတာကျော် မြင့်သည့် ချုံပုတ်အလွှာထဲသို့ လျှောဝင်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် ပစ္စည်းများစွာနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် ခေါင်းထက်ပင် ကြီးမားသည့် အနီရောင် ဥသုံးလုံးကို ယူလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် မည်သည့်တိရစ္ဆာန်၏ ဥများဖြစ်သည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ဥခွံ၏ မျက်နှာပြင်သည် လခြမ်းကဲ့သို့ ကြီးမားသော သေးငယ်သော ချိုင့်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ထိုဥကို လစန္ဒာဥဟု ခေါ်ဆိုပြီး မီးမွှေးရန် နေရာရှာပြီး သစ်ကိုင်းများနှင့် အရွက်အချို့ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

မြွေနက်ကြီးသည် သူ၏ အဖော်ဖြစ်သူသည် အသက်မဲ့နေပုံ မရတော့သည်ကို မြင်သောအခါ၊  ထူးခြားဆန်းပြားသော သတ္တဝါများစွာ၏ ဥများ၊ ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့်၊ ရောင်စုံဥများကို ယူကာ ရွှေများဖြင့် စုပုံထားသည့်ပမာ သူ၏အဖော်ဘေးတွင် ပုံပေးခဲ့သည်။

သူသည် ဝမ်ကျုံး ခပ်မတ်မတ် ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဤအနေအထားသည် အလွန်ကောင်းသည်ဟု တွေး၍ သူ့မိတ်ဖက်၏ နောက်ကျောတွင် သူ၏ အမြီးကို တင်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ ခေါင်းကို ဝမ်ကျုံး ပခုံးပေါ်တွင် မှီတင်လိုက်သည်။၊ မျက်လုံးစိမ်းနှစ်လုံးဖြင့် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ကြည့်ကာ စိတ်သိပ်ဝင်စားနေပုံ 'ဘာလုပ်နေတာလဲ?'

ဝမ်ကျုံးသည် ညည်းညူလိုက်ပြီး မြွေနက်ကြီးကြောင့် သေမတတ် လန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူ အလျင်စလို ပြောဆိုခဲ့သည်၊ 'မြွေချောလေး၊ ပြဿနာ မရှာနဲ့ ။ ကျွန်တော် မီးမွှေးနေတာ။ ခင်ဗျား ဘေးဖယ်ပြီး သွားကစားနေ'

မြွေနက်ကြီးသည် သူ၏ လျှာကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး မှန်ကို ပေးလိုက်သည်– 'ဒီဟာကို သုံး'

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ နေရောင်ခြည်မရှိတော့ မှန်ကို သုံးလို့မရဘူး" ဟု ဝမ်ကျုံးသည် သစ်ပုံထဲကို တူးဆွဝင်ရောက်ကာ ခေါင်းမထောင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မီးမွှေးဖို့လည်း သင်ယူရဦးမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်နဲ့ အမြဲတမ်းနေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

ဤကာလအတွင်း ဝမ်ကျုံးသည် မီးမွှေးရန် သစ်သားဖြင့်တူးခြင်းကို ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။  သူ့ကြိုးစားအားထုတ်မှု၏ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မီး၏အရင်းအမြစ်ကို ရရှိခဲ့သောအခါ၊ သူ စိတ်ကူးထားသလောက် မခက်ခဲကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားခဲ့ရသည်။

ဝမ်ကျုံး မီးမွှေးနိုင်ရန် တစ်နာရီကျော် ကြာခဲ့သည်။ သူသည် လစန္ဒာဥကို ခွဲကာ အရွက်များဖြင့် ပတ်ပြီးနောက်၊ စိုစွတ်သောမြေကြီးဖြင့် ပတ်ကာ ရွှံ့လုံးအဖြစ် လှိမ့်ပြီး မီးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူ စွမ်းအင်များစွာ ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

သူ သစ်ပင်ပင်စည်ကို မှီကာ ရေငတ်ပြေရန် တောသစ်သီးများကို စားခဲ့သည်။ မြွေနက်ကြီးမရှိလျှင် သူ တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်ရန် မလိုအပ်ဘဲ အစားအစာအတွက် မီးမွှေးမည် မဟုတ်ဟု သူ တွေးခဲ့သည်။ အချိန်ဖြုန်းကုန်ခြင်းကို မပြောလေနှင့်၊ မီးမွှေးရန် အသုံးပြုခဲ့ရသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအင်သည် အစားအစာမှ ရရှိသော စွမ်းအင်နှင့် တိုက်ရိုက်အချိုးကျမည် မဟုတ်ပေ။ အစိမ်းလိုက် စားခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

မြွေနက်ကြီးယူလာခဲ့သော အသီးသည် သကြားဓာတ်များစွာ ပါဝင်ပြီး ချိုရုံသာမက စားလေလေ ရေငတ်လေလေ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် အလွန်သန်မာသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး မြေပြင်မှ ထွက်နေသော အမြစ်များကို တူးဖော်ဖြတ်တောက်ကာ၊ အပြင်ခွံကို ဖယ်ရှားပြီး ဝါးစားရန် သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

လက်ဖျံတစ်ချောင်းလုံးစာ အမြစ်သည် သူ့ကို ဗိုက်ပြည့်စေခဲ့သည်။

အရွက်များ ရွှံ့များဖြင့် ပတ်ထားသော ကွဲနေသည့်ဥသည် လျင်မြန်စွာ ကျက်ခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံး ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကြက်ဥနံ့ကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ ပေါက်နေသည့် ရွှေဝါရောင်အနှစ်သည် အရသာရှိပုံပင်။

ဝမ်ကျုံး ပါးစပ်ထောင့်မှ တံတွေးကို သုတ်လိုက်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း မြွေနက်ကြီးကို ပထမဆုံး စားရန်  ပေးခဲ့သည်။ "မြွေချောလေး ဥတွေ ကျက်နေပြီ၊ မင်း စားချင်လား..."

မြွေနက်ကြီးသည် အမြီးကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး  သူ၏နောက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မှန်ထဲကို ဆက်လက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သစ်သားခက်မာမာတစ်ချောင်းကို ဖဲ့ချိုးကာ တူအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ စားနေစဉ်တွင် မြွေနက်ကြီးသည် မည်သည့်အစားအစာကို စားသုံး၍ အသက်ရှင်နေသည်ကို သူ တွေးနေမိသည်။ သူ ဘာမှ မစားဘဲတော့ မနေနိုင်ဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား...

ဖုတ်ပြီးနောက် ဥအနှစ်သည် ပါးလွှာသော အနှစ်ပုံစံဖြစ်သွားပြီး ပြည့်စုံနေသည်။ ဥအနှစ်သည် အရည်အနည်းငယ်ဖြင့် ပျော့ပျောင်းနေပြီး၊ ပါးစပ်ထဲတွင် အလွန်မွှေးကြိုင်နေသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ခေါင်းထက်ကြီးသော လစန္ဒာဥကို လျင်မြန်စွာ စားသုံးခဲ့ပြီး လေချဉ်တက်ကာ မြွေနက်ကြီးကို ပြောလိုက်သည်။ "မြွေချောလေး၊ ကျွန်တော် အပြင်ခဏသွားပြီး ကောင်းတာလေးတွေ ခင်ဗျားအတွက် ပြန်ယူလာခဲ့မယ်။"

မြွေနက်ကြီး- "~~~"

'ကောင်းတာလေးတွေ...? ငါတို့ အမြီးကို ရစ်ပတ်တုန်း ဖျော်ဖြေရင် သုံးဖို့လား...'

'ဥပမာ၊ မင်းက မှော်ဆန်တဲ့ လွမ်ရှမ်းသစ်သား အပိုင်းအစလေး စားရင်၊ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်အစိတ်အပိုင်းကနေ ချိုပြီး မွှေးတဲ့ အရည်လေးတွေ ထွက်နိုင်တယ် ဟုတ်တယ်မလား?'

မြွေနက်ကြီးသည် သူ၏လျှာကို ပျော်ရွှင်စွာ လှုပ်ခါလိုက်ပြီး ဥများရေတွက်ရန် မှတ်စုစာအုပ်အသစ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ သူ့အဖော်ကို မြွေဥတစ်လုံးဖြင့် ဆုချခဲ့သည်။ သူ့အမြီးဖျားဖြင့် သူ၏အဖော်၏ တင်ပါးကို ထိုးဆွရင်း၊ 'သွား! သွား! မြန်မြန်သွား! စောစောပြန်လာဖို့ သတိရ!' ဟု တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံး ထွက်သွားပြီး မကြာမီပင် သူ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ပြန်သောအခါ သူ့လက်များက နောက်ကျောတွင် ရှိနေပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများက ဖြူဖျော့ကာ ဆန်းကြယ်နေခဲ့သည်။ "မြွေချောလေး၊ အဟွတ်~ ခင်ဗျားအတွက် ဘာကောင်းတာတွေ ယူလာခဲ့တယ် ထင်လဲ~ အဟွတ်! အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား?"

မြွေနက်ကြီး၏ ဒေါင်လိုက်မျက်စိသူငယ်အိမ်များသည် ဝမ်ကျုံး၏ ခါးကျဉ်းကျဉ်းကို ကြည့်ရန် အနည်းငယ် နိမ့်ကျသွားပြီး သူ၏ခေါင်းကို သူ၏အမြီးဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပတ်ကာ မှန်ကို မေးခဲ့သည်။

[ကြေးမုံကြီးရေ]

[အပြင်မှာ လျှောက်လည်နေရင်းနဲ့ အဲ့တာ ဖြစ်သွားနိုင်လား...]

[ဒါဆို ငါ အရမ်းမိုက်တာပဲ! ဟီးဟီး~]

မြွေနက်ကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ကျုံး၏လက်ထဲတွင် တောက်ပသောအနီရောင်များဖြင့် ကော့ကော့လူးနေသော တီကောင်အလုံးကြီးတစ်လုံးကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်။

"အွတ်~"

မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေသော အသံနှင့် မြွေနက်ကြီးသည် ဒုံးပျံကဲ့သို့ အရှိန်ဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားခဲ့သည်။ အကိုင်းအခက်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားသည်မှာ ကျိုးသွားတော့မယောင်။

ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီး၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် လန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏လက်ထဲရှိ မြေတောင်ပို့များကို ဝေးရာသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး၊ သစ်ပင်ပင်စည်ပေါ်တွင် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းစွာ သုတ်လိုက်ကာ အံ့ဩစွာဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ "မြွေချောလေး၊ ခင်ဗျား တီကောင်တွေကို မကြိုက်ဘူးလား?"

 စာအုပ်ထဲတွင် မြွေများသည် ဤအရာများကို စားသုံးရန် နှစ်သက်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်။ ငါ အမှတ်မှားနေတာလား...

ဝမ်ကျုံး၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုသည် အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့ရသောကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သည်။

သူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးကတည်းက မြွေနက်ကြီးသည် သူ့ကို မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှမရှိဘဲ အမြဲတစေ ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်ခဲ့ပြီး၊ သူကမူ မြွေနက်ကြီးအတွက် ဘာမျှ လုပ်မပေးခဲ့ရပေ။ သူ မြွေနက်ကြီးကို တစ်ခုခု ပေးရန် မူလက ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း မြွေနက်ကြီးက အမှန်တကယ်ပင် အန်ထုတ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ပို၍ ပို၍ ဝမ်းနည်းလာပြီး လျင်မြန်စွာ မေးမြန်းခဲ့သည်။ "မြွေချောလေး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား? ကျွန်တော်... တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခင်ဗျား အဲ့ဒါကို မကြိုက်မှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ ခင်ဗျား... စိတ်မဆိုးပါနဲ့။"

မြွေနက်ကြီးသည် သူ့ကို စိတ်မဆိုးဘဲ မြေပြင်ပေါ်ရှိ တောသစ်သီးများနှင့် ဥများကို ယူကာ ဝမ်ကျုံးနှင့်အတူ လျှောက်သွားရန် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

အဝေးမှ အနီရောင်ပန်းများက လှိုင်းလုံးများပမာ လေထဲတွင် လှုပ်ခါနေသည်ကို ဝမ်ကျုံး တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီးကို ရပ်တန့်ရန် အလျင်စလို တောင်းဆိုပြီး ပြောလာခဲ့သည်။ "မြွေချောလေး၊ ဒီမှာ စောင့်ဦး၊ ခင်ဗျားအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ရှိတယ်။"

မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးသည် တောင့်တင်းသွားပြီး အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီတစ်ခါတော့ တီကောင်တွေ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။"

မြွေနက်ကြီးသည် ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့သည်၊ ခဏအကြာတွင် ဝမ်ကျုံးသည် နှင်းဆီပန်းများစွာကို လက်ထဲတွင် အပြည့် ကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးလာခဲ့သည်။ သူ၏လက်ပေါ်ရှိ သွေးများ စိုစွတ်နေဆဲပင်။

"ဟေး~ ခင်ဗျားအတွက် ခူးလာတဲ့ ရိုးတံရှည် နှင်းဆီပန်းတွေလေ၊ မလှဘူးလား..."

မြွေနက်ကြီးသည် သူ့ခေါင်းကို အမြီးဖြင့် အလျင်စလို ပတ်ကာ နားမလည်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်သို့ ထပ်မံတက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး "..."

သူ မြွေနက်ကြီး၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မြွေများသည် မွှေးကြိုင်သောရနံ့များကို မနှစ်သက်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ မြွေအသိုက်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တောပန်းတစ်ပွင့်မျှပင် မရှိသည်ကို သူ ဝိုးတဝါး သတိရခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်တောက်လာပြီး လက်များကို ဆုပ်ကာ မြွေနက်ကြီးကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။ "မြွေချောလေး၊ ကျွန်တော် ဒီပန်းတွေကို အရမ်းကြိုက်တယ်၊ နည်းနည်း ပြန်ယူသွားခွင့် ပြုပါနော် ရတယ်မလား?"

မြွေနက်ကြီးသည် ပန်းရနံ့ကို မနှစ်သက်သဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့မိတ်ဖက်ကို ပျော်ရွှင်စေလိုသဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ နာကျင်စေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးက သူ့ဆန္ဒအတိုင်း ထိုမွှေးကြိုင်သော နှင်းဆီပန်းများကို သူ့တဲအိမ်ပတ်လည်တွင် ပုံထားခဲ့သည်။ ပန်းရည်ကိုလည်း သူ၏နှုတ်ခမ်း၊ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ညှစ်၍ သုတ်လိမ်းခဲ့သည်။

အသစ်အလှဆင်ထားသော တဲအိမ်သည် အလွန်လှပနေသည်။ ထိုအရာက သူ့စိတ်ခံစားချက်ကို တိုးတက်စေခဲ့ပြီး မြွေဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးနိုင်ပေသည်။

ရွှမ်းမင်နှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံချိန်တွင် သူသည် ဝမ်ကျုံးနှင့် ခပ်ဝေးဝေး နေခဲ့ပြီး သူ့ကို ထပ်မထိတော့ပေ။

ဝမ်ကျုံးသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့ရသည်၊ သို့သော်... ပန်းများက ညှိုးခြောက်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ညဘက်တွင် မြွေနက်ကြီးကို ရှာမတွေ့နိုင်သဖြင့် ကိုယ်တိုင် ထွက်သွား၍ ကံစမ်းရတော့မည် ဖြစ်သော်လည်း မြွေအသိုက်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပန်းတစ်ပွင့်၏ အရိပ်မျှပင် မရှိပေ။

သူ နာကျင်နေသော ခြေထောက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။ တောင်စောင်းတစ်ခုလုံး မီးကဲ့သို့ နီရဲနေသော နှင်းဆီပန်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်နေသည်ကို သူ အဝေးမှ တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီး ဖြစ်မည်ဟု တွေးကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်၊ သို့သော် သူ ပိုနီးလာသောအခါ ရွှမ်းမင် ဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းက နောက်ဆုံးနေရောင်ခြည်ကို မျက်နှာမူလျက် လိမ္မော်ရောင်နေဝင်ချိန်တွင် ရွှမ်းမင်သည် သူ၏ဆံပင်ရှည်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖုံးအုပ်ထားခဲ့သည်။ သူသည် သစ်ပင်ပင်စည်ထက် ပိုထူသော နှင်းဆီပန်းများစွာကို သူ၏အမြီးဖြင့် ပတ်၍ ဝမ်ကျုံးကို ပေးလိုက်သည်။

ခပ်မိုက်မိုက်အသံနှင့် မျက်လုံးတောက်များဖြင့် သူ ဝမ်ကျုံးကို ပြောလိုက်သည်၊ "ဟေး ဒီမှာ မင်းကြိုက်တဲ့ ပန်းတွေ "