Chapter 35

ဝမ်ကျုံး ပန်းများကိုမကြိုက်ပေ။

ရွှမ်းမင်ကို ပန်းရနံ့ဖြင့် မောင်းထုတ်ကာ ခုခံလိုသောကြောင့် မြွေနက်ကြီးကို ပန်းကြိုက်သည်ဟု လိမ်ပြောခဲ့ခြင်းသာ။

 မီးကဲ့သို့ နီရဲနေသော နှင်းဆီပန်းများ ဖုံးအုပ်နေသည့် တောင်ကုန်းကို သူ ကြည့်လိုက်သည် ရွှမ်းမင်၏ အမြီးတွင် ထုပ်ပိုးထားသော ဧရာမ ပန်းစည်းကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခဏမျှ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ရွှမ်းမင်က နှင်းဆီပန်းစည်းကို သူ၏ အမြီးဖြင့် ထပ်မံ၍ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "ရော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ထိုပန်းစည်းကို မယူလိုခဲ့ပေ။ သို့သော် ရွှမ်းမင်၏ မျက်လုံးများက တည်ကြည်လျက်ရှိပြီး သူ၏ သဘောထားမှာ ပြတ်သားနေသည်။ ယခု လက်မခံပါက ပန်းစည်းကို ဆက်လက်ကိုင်ထားမည်ဟူသော သဘောမျိုး ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်မောင်းများနှင့် ပေါင်များသည် မြွေအမြီးကဲ့သို့ သန်မာခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ဝမ်ကျုံးသည် လက်လှမ်းယူလိုက်ရာ သစ်ပင်ထက်ပင် ကြီးသော ပန်းစည်းသည် အလွန်လေးလံလှသည်။ သူ၏ ပိန်လှီသော လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များသည် ထိုမျှလေးသော ပန်းစည်းအတွက် ပြင်ဆင်မထားချေ။ "အိုး" ဟု သူ အသံပြုလိုက်သည်။ ပန်းစည်း၏ ဆွဲအားကြောင့် မြေပြင်သို့ လဲကျသွားသောအခါ ထိုပန်းစည်းအတွင်း၌ လေးလံသော ရွှေအတုံးများစွာ ပါဝင်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

---

ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံး ရုတ်တရက် ထိုသို့ ဦးညွှတ်ခစားသော ပုံစံဖြင့် ဂါရဝပြုသည်ကို မြင်သောအခါ ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး မှန်ကို အလျင်အမြန် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကြေးမုံကြီးရေ"

"ပန်းတွေပို့ပြီး လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတာ ငါလေ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာလို့ ဒူးထောက်ပြီး လက်ထပ်ခွင့်တောင်းနေရတာလဲ"

"ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက မာနကြီးပြီး အေးစက်တဲ့ ပုံစံမျိုးလား"

"ဪ"

"ငါ နားလည်ပြီ"

"သူက ငါ့ကို ငြင်းဆန်ပြနေပေမယ့် တကယ်တော့ လက်ခံထားတာပဲ ဒါကြောင့် အခွင့်ကောင်းယူပြီး ပိုအားစိုက်ပြီး ရှေ့တိုးရမယ်"

ထိုနေ့မှစ၍ ဝမ်ကျုံး၏ တဲအိမ်တွင် ညှိုးနွမ်းသော ပန်းများ မရှိတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ ရွှမ်းမင်က နေ့တိုင်း ပန်းများ ပို့ဆောင်ပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ နှင်းဆီပန်းများလည်း နေ့တိုင်း ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

ဤနေ့တွင်လည်း ရွှမ်းမင်သည် ပန်းများကို ပုံမှန်အချိန်အတိုင်း လာပို့ခဲ့သည်။ ဝေးသော နေရာမှပင် ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆန့်ဆန့်ကြီး လှဲလျက် ရွှမ်းမင်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြိုဆိုနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

သူ၏ နှာခေါင်းထိပ်ဖျားသည် ပူနွေးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့အမြီးဖျားရှိ ပန်းများကို လျင်မြန်စွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် ဝမ်ကျုံး၏ ခါးကို အလျင်အမြန်ပြေးဖက်လိုက်ကာ သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက ကောင်းတယ်လို့ ထင်ပေမဲ့ ငါ အမြီးတွေကို အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ရစ်ပတ်ကြည့်ရမှာလေ အဲ့တော့ အသိုက်ကို ပြန်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်"

"အာ့" ဝမ်ကျုံး လန့်ဖျပ်သွားပြီး မီးဖိုမှ ခုလေးတင် ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥများသည် တောင်ကုန်းအောက်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားသည်။ သူ အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါ့ဥတွေ"

"ငါ လိုချင်တယ်" သူ့ကို အသိုက်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားပြီး သူ့အမြီးဖြင့် ပတ်ထားသော ရွှမ်းမင်သည် ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ သူ့အိမ်ထောင်ဖက်သည် မည်သို့ ကစားရမည်ကို တကယ် သိပုံပင်။ အမြီးကို မရစ်ပတ်မီ အကြိုကစားသည့်အနေဖြင့် သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ကြက်ဥဖမ်းသည့် ကစားပွဲကို ကစားရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ထူးခြားလှသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာအတွက်လဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ မင်းက မင်းရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်ကို အလိုလိုက်ရမှာပဲ မဟုတ်လား"

ရွှမ်းမင်သည် တောင်ကုန်းအောက်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားသော ကြက်ဥများကို သူ၏ အမြီးဖျားဖြင့် ပတ်လိုက်ပြီး ဘောလုံးကဲ့သို့ ဝမ်ကျုံးထံသို့ လွှဲပစ်လိုက်သည်။ အားအများကြီး မသုံးဘဲ ကြက်ဥများကို ကောင်းကင်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်ကြွေနေသကဲ့သို့ ကြက်ဥများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး သူ့ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ဟသွားကာ "အာ" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် ၎င်းကို အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ယူဆသောကြောင့် ဂူထဲရှိ ကြက်ဥကို သူ၏ အမြီးဖြင့် ပတ်ထားလျက် "ဥက ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ မင်း ဆက်ကစားချင်သေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှမ်းမင်- "မင်းဘာဖြစ်လို့ စိတ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေတာလဲ"

ဝမ်ကျုံး- "ကျွန်တော့် နေ့လယ်စာကို လွင့်ပျံသွားအောင် ကန်လိုက်တယ်လေ ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ"

ရွှမ်းမင်သည် ဤသည်မှာ ကိုင်တွယ်ရန် လွယ်ကူသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သူ၏ လှပသော အမြီးကို သူ့အဖော်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံး၏ မျက်နှာကို သူ့ အမြီးဖျားဖြင့် ထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ငါ့အမြီးကလည်း အရသာရှိတယ်။ မယုံရင် ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး လျှာနဲ့ လျက်ကြည့်ပါလား"

ဝမ်ကျုံးသည် နောက်လှည့်သွားပြီး မီးဖိုမှ ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥ နောက်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကြက်ဥခွံကို ခွဲပြီး တူသဖွယ် ပြုလုပ်ထားသော သစ်ကိုင်းဖြင့် စားလိုက်သည်။

သူတို့သည် နှင်းဆီပန်းများ ပြည့်နေသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ကြက်ဥကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး အနည်းငယ်ဆီ စားနေသည်။

ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သော်လည်း ပန်းနံ့ကို မခံနိုင်တော့ပေ။ ခဏမျှ ရုန်းကန်ပြီးနောက် သူ၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ စိုစွတ်ပြီး ချောမွေ့သော မြွေအမြီးဖြင့် ပတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင်၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် လူတစ်ဝက်၊ မြွေတစ်ဝက် သတ္တဝါကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် သူ့နှင့် မြွေဥဥပြီး မြွေပေါက်လေးများ မွေးချင်သည်ဟု ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောသော ထိုသူကို လက်မခံနိုင်ပေ။ ထိုအကြောင်းကို တွေးရန်ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

ရွှမ်းမင်ကို တွဲခြင်းက အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရှိပြီး သူ့ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ကောင်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်ဟု သိသော်လည်း ဝမ်ကျုံးသည် ထိုကဲ့သို့ ခံစားချက်များနှင့် မကစားနိုင်ခဲ့ဘဲ ရွှမ်းမင်ကိုလည်း မည်သည့် ထင်ယောင်ထင်မှားမျှ မဖြစ်စေလိုခဲ့ပေ။

ရွှမ်းမင်သည် သူ့ ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်၏။ သူ၏ လေသံကို စဉ်းစားပြီး ရွှမ်းမင်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အတွက် အချိန်တွေမဖြုန်းတီးပါနဲ့ ခံစားချက်တွေလည်း ထားမနေပါနဲ့တော့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်က ဖြစ်နိုင်ခြေ လုံးဝ မရှိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွှမ်းမင်က တူညီသော စကားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည် "မင်းက ဘာလို့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် မနေတတ်တာလဲ။ ငါ အရင်ကပြောခဲ့ပြီးပြီ၊ မင်း ငါ့ကိုရော မြွေချောလေးကိုပါ လူတစ်ယောက်တည်းလို့ သဘောထားလို့ရတယ်။ နေ့ဘက်ဆို ငါနဲ့အတူ အိပ်၊ ညဘက်ဆို မြွေချောလေးနဲ့ ကစား၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံး- "..."

ရွှမ်းမင် အမြဲတစေ ထိုကဲ့သို့ ပြောခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံး၏ နားများသည် ထိုစကားများကြောင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ညစ်ညမ်းခဲ့ရပြီး သူ ရွှမ်းမင်အပေါ်တွင် စိတ်ဆိုးရန်ပင် ပျင်းရိခဲ့သည်။

သူ မိုးကောင်းကင်ရှိ တိမ်များနှင့် ငှက်များကို ကြည့်ရန် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ရှည်လျားပြီး ထူထဲသော မျက်တောင်များသည် နှာခေါင်းပေါ်တွင် စုတ်တံကဲ့သို့ အရိပ်ကျနေခဲ့၏။ ပိန်သော်လည်း ပုံပျက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သေးငယ်သော အမွှေးနုလေးများကို နေရောင်ခြည်တွင် မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်က သူ့အိမ်ထောင်ဖက်သည် အလွန် ချောမောလှပသည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် တဖြည်းဖြည်းချင် ကပ်သွားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အမြီးကို ဝမ်ကျုံး၏ ခါးတစ်ဝိုက်တွင် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်တော့သည်။

ဝမ်ကျုံး၏ ဆွဲဆောင်မှုက ပန်းရနံ့အပေါ် သူ၏ ရွံရှာမှုထက် များစွာ သာလွန်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပန်းရည် မည်မျှပင် သုတ်လိမ်းစေကာမူ ရွှမ်းမင်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ့ကို နမ်းရှုံ့ပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ထိုသူသည် လက်များကို မြေပြင်တွင် ထောက်ကာ အန်ရန် ပြင်ဆင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"အော့!"

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင်၏ ရှက်ရွံ့သော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘာကိုကြိုက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အော့..." ရွှမ်းမင် ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည် "မျက်နှာရော ကိုယ်ခန္ဓာရော လှတယ်။ အော့..." ဟု ပြောခဲ့သည်။

သူ၏ ရုပ်ရည်ကို အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်သော ဝမ်ကျုံးသည် ရွာမှ သက်ကြီးရွယ်အိုများက သူ့အား နှစ်သစ်ကူးပန်းချီကားများမှ လွတ်မြောက်လာသော အရုပ်တစ်ရုပ်နှင့်တူသည်၊ မြို့တွင် ကြီးပြင်းလာသူပမာ ကြည်လင်ပြီး လှပသည်ဟု မကြာခဏ ပြောဆိုသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။

ယခုမူ ရွှမ်းမင်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ကျုံးသည် သူ့အား ပြင်းပြင်းထန်ထန် မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါဆို ကျွန်တော် မလှရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မကြိုက်ဘူးလား"

ရွှမ်းမင် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါ ရုပ်ဆိုးတာတွေကို မကြိုက်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အိုး..." ဝမ်ကျုံး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ခဏစောင့်၊ ကျွန်တော် ပိုလှအောင် ပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်"

ရွှမ်းမင် ထိုစကားကို ကြားရ၍ ဝမ်းသာခဲ့ပြီး သူ၏ အမြီးကို ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတစ်ဝိုက်တွင် တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်ကာ မျက်လုံးတစ်စုံသာ ဖော်ပြလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို မြန်မြန်ပြင်ပြီး မြန်မြန်သွားရအောင်။ မြွေအသိုက်ဆီ ပြန်သွားရအောင်။ အသိုက်က ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ ငါတို့ အချိန်မရွေး နမ်းလို့ရတယ်၊ ဖက်လို့ရတယ်၊ အမြီးတွေ ရစ်ပတ်လို့ရတယ်"

ဝမ်ကျုံး သူ့လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် ကွေးညှပ်လိုက်ပြီး တဲငယ်ဆီသို့ ပြန်သွားရန် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ရွှမ်းမင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။

သူ မြေပေါ်သို့ လှိမ့်ချကာ အမြီးကို ကိုင်၍ မြွေလုံးကြီးတစ်လုံးအဖြစ် လှိမ့်ပစ်ခဲ့သည်။ သူ တောင်စောင်းပေါ်မှ အကြိမ်ရေများစွာ လှိမ့်ချခဲ့ပြီး၊ ပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် လှပသော တဲပတ်လည်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လှိမ့်ပစ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ချစ်လှစွာသော မှန်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကြေးမုံကြီးရေ"

"ဘာများဖြစ်မယ်လို့ ထင်လဲ..."

"သူက ငါ့ရဲ့ အလှဆုံး မြွေအမြီးအောက်မှာ တစ်ခါထပ်ပြီး အညံ့ခံလိုက်ပြီ"

ရွှမ်းမင်က သူ့အမြီးထိပ်ကို ထိလိုက်ကာ နာကျင်မှုဖြင့် ပြောလိုက်သည် "လိမ္မာတဲ့အမြီးလေးရေ၊ ငါ မင်းကို နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခခံခိုင်းမိတယ်။ စိတ်မပူနဲ့၊ နောက်ကျရင် မင်းကို အသားနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ပေးမယ်၊ အဲ့ဒါဆို တစ်ခါတည်းနဲ့ ဝအောင် စားနိုင်ပြီပေါ့"

"ဟဲဟဲ ~"

ရွှမ်းမင်၏ မြွေအမြီးသည် ထောင်မတ်လာပြီး ဘေးတိုက် ယိမ်းနွဲ့ကာ၊ အမြီးထိပ်ကို ယိမ်းနွဲ့လျက်၊ သူ့မိတ်ဖက် အလှပြင်ပြီးသည်ကို စောင့်ပြီး သူ့နှင့်အတူ မြွေအသိုက်သို့ ပြန်ပြီး ပွေ့ဖက်နမ်းရှုပ်မှုနှင့် အမြီးလိမ်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်ရန်အတွက် နာခံစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သူ "မြွေနတ်ဆိုးကြီး၏ တွဲဖက်ကျင့်စဥ် ပုံစံပေါင်း တစ်ထောင်နှင့်တစ်ခု" ကို ဖတ်ရှုနေစဉ် ပခုံးကို ပုတ်ခံခဲ့ရသည်။

ရွှမ်းမင်သည် မိမိ၏ အိမ်ထောင်ဖက်ကြောင့် အံ့အားသင့်ရန် အသင့်ပြင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရွံရှာမှုကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ကာ၊ နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်ကို ကောက်ယူပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်စဥ် မိမိ၏ အိမ်ထောင်ဖက်ကို မြင်သည်နှင့် ထိုပန်းကို ပေးရန်ပင် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုလှပသော စိတ်ကူးသည် သွေးရောင်ခြယ် သရဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး၏ လက်ထဲမှ ဆံပင်များ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျခဲ့ပြီး၊ သူ၏ လက်ချောင်းများမှ ချိတ်ဆွဲထားသော ကျောက်ဓားသည် သွေးများ စီးကျနေခဲ့သည်။

သူ နောက်တစ်လှမ်း တိုးလာခဲ့ပြီး၊ ရွှမ်းမင်အား သူ၏ မှတ်မိနိုင်ဖွယ်ပင် မရှိတော့သော မျက်နှာကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်စေခဲ့သည်။ "...ကျွန်တော် အခု မလှတော့ဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးလို့ရပြီလား"

ရွှမ်းမင် သူ့ ဦးခေါင်းပတ်လည်တွင် ပတ်ထားသော အမြီးက ပြေလျော့ကာ လက်ထဲကျသွားသည်။ နှင်းဆီပန်းသည်လည်း မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားရတော့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင်၏ မျက်လုံးများထဲမှ မှောင်မိုက်မှုကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများနှင့် သွားများ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ ရွှမ်းမင် အမျက်ဒေါသထွက်ကာ၊ သူ၏ အမြီးဖြင့် သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပြီး သတ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်၊ သို့သော် ထိုသူသည် သူ့ကို လက်ထဲတွင် ဖက်တွယ်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် နောက်ဘာဆက်ဖြစ်သည်ကို များစွာ မှတ်မိခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူ အိပ်မက်ဆိုးမှ နိုးထတိုင်း ရွှမ်းမင် သူ့ဘေးနားတွင် ရှိနေခဲ့သည်ကိုသာ သိခဲ့သည်။

သူ့အမြီးဖြင့် ဝမ်ကျုံးကို ပတ်ကာ ဝမ်ကျုံးမျက်နှာကို ဆက်၍ လျှာဖြင့်လျက်နေခဲ့သည်။ သူ ဝမ်ကျုံး၏ ဆံပင်ကို ထိကာ သူ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း၊ သူလုပ်သည့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဂရုစိုက်မှု အနည်းငယ်ကိုပင် တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဝမ်ကျုံး ရွှမ်းမင်၏ အမြီးထဲတွင် ကွေးကွေးလေး ကပ်နေခဲ့သည်၊ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ကျောက်ဓားကြောင့် ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများသည် ရွှမ်းမင်၏ အဆက်မပြတ် လျက်ပေးမှုကြောင့် အမာရွတ်များသာ ကျန်ခဲ့သည်။ ထိုထိတွေ့မှုမှ ထူထပ်သော ဒဏ်ရာများမှာ ဆိုးရွားလိမ့်မည်ဟု သူ ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။

သူ ဘာလို့ ငါ့ကို ဆက်ပြီး ခေါ်ထားသေးတာလဲ...

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင် ဘာတွေးနေသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ အတိုချုပ်အားဖြင့်ပြောရလျှင် သေခြင်းမှလွဲ၍ သူ ရွှမ်းမင်၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"နိုးပြီလား" ရွှမ်းမင်သည် သူ့အမြီးကိုသုံးကာ ဝမ်ကျုံးကို ချိုင့်ထဲမှ ဆွဲထုတ်၍ သူ့လက်မောင်းထဲတွင် ပွေ့ထားပြီး၊ ဝမ်ကျုံး၏ အမာရွတ်ထပ်နေသော မျက်နှာကို လျက်ကာ ညင်သာစွာ သတိပေးခဲ့သည် "နောက်ဆို မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တွေ မလုပ်နဲ့နော်။ မဟုတ်ရင် ငါ တကယ် စိတ်ဆိုးမှာ"

ဝမ်ကျုံးသည် ခွေးကိုက်ထားသလို ဖြစ်နေသော သူ့ ခေါင်းပေါ်ရှိ လက်ချောင်းများကို ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဗိုက်မှ အသံမြည်လာခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင် ပြုံးကာ ဝမ်ကျုံး အရင်က ပုံးထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သော မြွေငါးကို ပြုတ်ခဲ့သည်။ အကိုင်းအခက်တစ်ဝိုက်တွင် သူ့အမြီးဖျားကို ပတ်ထားရင်း ဟင်းချိုလုပ်နေစဉ်၊ အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဝမ်ကျုံးကို ထိတွေ့နမ်းရှုပ်ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

ဝမ်ကျုံး ထိုသို့ ဆက်ဆံခံရခြင်းကို မကြိုက်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရွှမ်းမင်၏ လက်ထဲမှ အနည်းငယ် ရုန်းထွက်လိုက်သည်၊ သူ့ မျက်လုံးများက နီရဲနေကာ လိုလားမှုမရှိခဲ့ပေ။

ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံး ရှက်နေသည်ဟု ထင်ကာ ဟင်းချိုနံ့လာရာဘက်သို့ အဆက်မပြတ် ကြည့်နေသော ဝမ်ကျုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဝမ်ကျုံး၏ နားထင်များကို နမ်းကာ ပြောလိုက်သည် "မပြီးသေးဘူးနော်၊ ခဏစောင့်"

လေသည် ကြွေကျနေသော အရွက်များကို တိုက်ခတ်ခဲ့ပြီး၊ ရာသီဥတုသည် ပို၍ အေးလာပုံရသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော နေရောင်ခြည်သည် အေးစက်နေသည်ဟု ခံစားရပြီး၊ သူ၏ နှာခေါင်းထဲမှ လေသည်လည်း အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေခဲ့သည်။

ဆောင်းဦးရာသီများ ဖြစ်နေတာလား...

ဝမ်ကျုံးသည် သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို ကောက်ယူကာ လက်ထဲတွင် ပွတ်သပ်ရင်း၊ ဤနေရာတွင် အခြားရာသီများရှိခဲ့ပြီး၊ ရာသီတိုင်းသည် နွေရာသီကဲ့သို့ ရှည်လျားခဲ့လျှင်၊ ဆောင်းရာသီမရောက်မီ အစားအစာများ ပြင်ဆင်ရန် ဤအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူရလိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

လက်ရှိအခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင် ထိုအချိန်အထိ သူ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမည်လား။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့ပတ်လည်တွင် ပတ်ထားသော မြွေအမြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ရွှမ်းမင်၏ အဆက်မပြတ် လျက်နေသော မြွေလျှာကို ရှောင်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်၏။ သူ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများက တုန်ယင်နေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါကာ ညင်သာစွာ ပြောခဲ့သည် "ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်တော့်ကိို ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့"

ရွှမ်းမင်သည် သူ၏ မြွေလျှာဖြင့် ဝမ်ကျုံး၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကို လျှက်လိုက်သည်။ ဝမ်ကျုံးသည် ထိုအရာကို အသားကျနေပြီဟု တွေးကာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ အနမ်းတစ်ပွင့်တည်းနှင့်တော့ မရတော့ပေ...

ဝမ်ကျုံး ရွှမ်းမင်၏ မြွေလျှာကို ကိုက်လိုက်သည်၊

သူ့မျက်လုံးများကမူ မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေလျက်။

ရွှမ်းမင်သည် သူ့မိတ်ဖက် ငိုနေသည်ကို မကြည့်ရက်သောကြောင့် ကိုက်ခံထားရသော မြွေလျှာကို အလျင်အမြန် ပြန်ရုတ်သိမ်းကာ ဝမ်ကျုံး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို နမ်းလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ မနမ်း စေချင်ရင် မနမ်းတော့ဘူး။ မငိုပါနဲ့" ဟု ချော့မော့ပြောဆိုခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုရင်း မျက်ရည်များနှင့်ပင် "ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားပဲ ဆက်နမ်းနေခဲ့တာ" ဟု စွပ်စွဲခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် "..."

ဝမ်ကျုံးအား ငါးဟင်းချို တိုက်ကျွေးနေစဉ်တွင် ရွှမ်းမင်သည် သူ၏သွားများကို ဖြဲကာ မှန်ကိုကြည့်၍ ဟိန်းဟောက်ခဲ့သည်။

"ကြေးမုံကြီးရေ"

"မြွေနက်ကြီးကြောင့် သူ့ရဲ့သမာဓိကို ထိန်းသိမ်းနေခဲ့တာသာ မဟုတ်ရင်၊ ငါ အခုပဲ သူ့ကို တွန်းလှဲပြီး ဥတွေ ထွက်လာအောင် လုပ်ပစ်မှာ!"

သူ့မိတ်ဖက်က နောက်ထပ်တစ်မျိုး ထပ်တောင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ဝမ်ကျုံးသည် အမှန်ပင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးကာ "မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ကျွေးဖို့ မလိုပါဘူး၊ ကိုယ့်ဘာသာ သောက်နိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဘုရားရေ.. အဓိပ္ပါယ်မရှိလိုက်တာ... မြွေတစ်ကောင်ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ လွန်လွန်းတယ်...

ရွှမ်းမင် ယခုအခါ တကယ်ပင် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သူ ဝမ်ကျုံး၏ မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နှစ်ကြိမ်မျှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းလိုက်ပြီး "ပြဿနာ ရှာလို့ မပြီးသေးဘူးလား။ ဒါကိုလည်း မလုပ်ခိုင်း၊ ဟိုဟာကိုလည်း မလုပ်ခိုင်းနဲ့၊ မင်းကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ကြင်ကြင်နာနာ ပြုစုခွင့်လည်း မပေးဘူး..." ဟု ပြောခဲ့သည်။