Chapter 36

ဝမ်ကျုံး ပြဿနာကို တမင်ရှာဖွေနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ရွှမ်းမင်သည် သူတစ်ပါးကို မည်သို့ ပြုစုလုပ်ကိုင်ရမည်ကို မသိသောကြောင့်ပင်။

သူ ဝမ်ကျုံးအား ငါးဟင်းရည်ကို ခွံ့တိုက်လေရာ အရည်များမှာ နေရာအနှံ့ ပေကျံလျက် ရှိသည်။ ထိုသူ၏ လက်တည့်မကျမှုက ယခင်က မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဖူးကြောင်း ပြသနေသည်။ အချိန်အတော်ကြာ ခွံ့တိုက်ပြီးနောက်၌ ငါးဟင်းရည်သည် ဝမ်ကျုံး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ မဝင်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင် ပင်ပန်းနေသည်ကို မည်သို့မျှ မမှတ်ယူခဲ့ပေ။ မြွေငါးသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိ၍ အရသာရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွက်လည်း အာဟာရ ပြည့်ဝ၏။ သူ ယခင်က ထိုအရာကို မစားလိုခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ရွှမ်းမင်ကြောင့် အရာရာသည် အလဟဿ ဖြစ်သွားလေပြီ။

မြွေခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ငါးဟင်းရည် ဖျန်းပက်မိခြင်းက ကိစ္စမရှိပေ။ အဓိကမှာ ထိုအရည်သည် သူ၏ မေးစေ့မှတစ်ဆင့် လည်ပင်းထဲသို့ စီးဆင်းဝင်ရောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက လူကို ဦးစွာ လောင်ကျွမ်းစေပြီး သေလောက်စေသည်၊ ထို့နောက် အဝတ်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လေတိုက်ခံရပြီး သေလောက်အောင် အေးစက်သွားစေမည် ဖြစ်သည်။

 ရွှမ်းမင်က သူအား ကောင်းစွာပြုစုပေးဟန် ဆောင်ကာ နောက်ပြောင်နေသည်ဟု ဝမ်ကျုံး ခံစားမိသည်။ များစွာသော အခက်အခဲများနှင့် အတားအဆီးများကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် သူ ပန်းကန်လုံးကို ဆုံးခန်းတိုင်အောင် ကိုင်ဆောင်၍ သူ့ဘာသာ သောက်လိုက်လေသည်။

မြွေငါးသည် အာဟာရဓာတ် အလွန်ကြွယ်ဝပြီး ကော်လာဂျင်ဓာတ်လည်း ပြည့်ဝသည်။

သူ ထိုငါးဟင်းရည် ပမာဏခပ်များများကို ရက်ပေါင်းများစွာ သောက်ခဲ့သည်။ ထိုအရာကို သောက်ပြီးနောက်၌ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်များသည် လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားရုံမျှမက၊ ကျန်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ် အသားအရေသည်လည်း ယခင်ကထက် ဖြူဖွေး၍ တင်းရင်း နူးညံ့လာခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် ခရင်မ်ဂျယ်လီကဲ့သို့ နူးညံ့၍ ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ရွှမ်းမင် သူ့အမြီးဖြင့် ဇနီးလေးကို ပတ်ကာ ချီမြှောက်ကြည့်ပြီးနောက် ယခင်ကထက် အမှန်တကယ်ပင် အလေးချိန် အနည်းငယ် ပိုတက်လာကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် မြွေကိုယ်ခန္ဓာကို လိမ်ပြီး ငါးများ ထပ်မံဖမ်းရန် မနားမနေ ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် စိတ်ထား မာကျောသူ မဟုတ်ချေ။

သူ ရွှမ်းမင်၏ ကြင်နာမှုကို ခံစားမိပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရွှမ်းမင်သည် သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် နှစ်သက်နိုင်ကြောင်း ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေရန် ပြုလုပ်ခဲ့သော အပြောင်းအလဲ အမျိုးမျိုးကြောင့်ပင်။ သို့သော် ထိုမျှသာဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင်နှင့် ပတ်သက်၍ ထူးဆန်းစွာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အရာတစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု အမြဲတစေ ခံစားမိခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး မြွေအသိုက်တွင် ခဏတာ အနားယူခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်များ ရွှမ်းမင်၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူသည် တောင်ကုန်းဘေးတွင် သူ နေထိုင်ခဲ့သော နေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ဆောင်းလေဒဏ်ကြောင့် သူ၏ တဲလေးမှာ ပြိုကျနေလျက်။

သူသည် တဲကို သစ်ရွက်များ၊ မြေခြောက်များ၊ ကောက်ရိုးများဖြင့် ပြန်လည် ခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အစိုဓာတ်ဒဏ်ခံနိုင်သော အရာများဖြင့်လည်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ လေကာနံရံကိုလည်း ရွှံ့နှင့် ကျောက်တုံးများကို အသုံးပြု၍ တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ညဘက်တွင် သူသည် ကြက်အရေခွံစောင်ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ဖုံးအုပ်ထားနိုင်သဖြင့် အေးခဲ၍ သေဆုံးမည် မဟုတ်ပေ။

ဤကာလအတွင်း၌ မြွေနက်ကြီးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး ရွှမ်းမင်ကို ဦးစွာ မေးမြန်းလိုက်သောအခါ သူသည် တာဝန်ကြေရုံမျှ စကားအချို့ကိုသာ ပြောခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အကြောင်းပြချက်ကို သူ့အား တိုက်ရိုက် ရှင်းပြခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့အပေါ်ကျတော့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တွေ အပြုံးတွေ သိပ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေအားလုံးက မြွေနက်ကြီးအတွက်ကျ လိုလိုလားလားပဲ။ မင်း သူ့နဲ့ ခဏခဏ တွေ့တာ ငါ့ကို နစ်နာစေတယ်လို့ ထင်တယ်။ တစ်ခါတလေ မင်းငါ့ကိုလည်း မှီခိုလို့ရပါတယ်။ ငါက သူ့ထက်တော့ မဆိုးပါဘူး။"

ဤအရာက ဝမ်ကျုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

 မြွေနက်ကြီးသည် သူ့ထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည်ဟု စိတ်ထဲကနေ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ မြွေနက်ကြီးက သူ့ကို ဒေါသထွက်စေသော လည်ချောင်းနာစေသော စကားများကို ပြောမည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ရာသီဥတုသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ အေးလာခဲ့သည်။

နေမင်းသည် အောက်သို့ဆင်းသက်သွားပြီးနောက် ဓားနာရီပေါ်ရှိ နေရောင်ခြည်၏ အရိပ်သည် ညနေ ၄ နာရီ ၃၀ မိနစ်ခန့်ကို ပြသနေသည်။ သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်ရွက်များသည် အဝါရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။ ဤသည်က ဆောင်းဦးရာသီ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျုံးက ကမ်းပါးပေါ်၌ လေတိုက်၍ လွင့်ပါသွားခဲ့သော "SOS" ကယ်ဆယ်ရေး အချက်ပြမှုကို ပြန်လည် နေရာချခဲ့သည်။ ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေသော ငှက်များကို ကြည့်ရင်း သူ့တွင် အတောင်ပံတစ်စုံသာ ရှိလျှင် ကောင်းမည်ဟု အမှန်တကယ် ဆန္ဒပြုခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ဖက်တွယ်၍ တိုက်ခတ်နေသော မြောက်လေဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ "တစ်နေ့ကျရင် မင်းရဲ့ စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့တဲက လေတိုက်လို့ လွင့်ပါသွားနိုင်တာမို့ မြွေအသိုက်ဆီ ပြန်လာခဲ့ပါ"

သူ ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "ငါ မင်းကို မရှုပ်ပါဘူး။"

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင်အား မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပေးခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုသူ့ကို ဒုက္ခပေးလိုခြင်း မရှိချေ။  "မြွေနက်ကြီး ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်။" ဟု သူ အကြိမ်ရေမည်မျှ မေးခဲ့သည်ကို မသိတော့ပေ။

ရာသီဥတု ပို၍အေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျုံးသည် ဆောင်းရာသီအတွက် အစားအစာများ ပို၍သိုလှောင်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ သို့သော် မြွေအသိုက် ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်းတွင် ပုရွက်ဆိတ်များပင် မရှိခြင်းကြောင့် အစာရှာရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် လေနှင့် နှင်းဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန်အတွက်သာမက ထင်းအတွက်ရော အစားအစာပိုင်းအတွက်ပါ မြွေနက်ကြီး၏ အကူအညီကို သူလိုအပ်ခဲ့သည်။ သူ အစီအစဥ်ချရန်အတွက် မြွေနက်ကြီးကို လိုအပ်ခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်က ဝမ်ကျုံး၏ ပါးလျသော ပခုံးကို နမ်းပြီး ခေါင်းခါကာ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ "ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အခုမှစတာလေ။ သူ အခုပေါ်လာဖို့ဆိုတာ မသင့်တော်ဘူး။"

ဝမ်ကျုံး စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ဆုံးမစကား ပြောလိုက်သည်။ သူ ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ... ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက မတိုးတက်သေးပါဘူး...အတ္တကြီးတဲ့ မိစ္ဆာကြီးရဲ့...

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အေးစက်စက်သော ရာသီဥတုအောက်၌ သူ ရွှမ်းမင်၏ လက်မောင်းများထဲသို့ မသိစိတ်မှ မှီချလိုက်မိသည်။

သို့သော် ရွှမ်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အေးရုံသာမက အလွန်အေးစက်နေခဲ့သည်။ သူ အအေးဒဏ်ကြောင့် ပို၍သေးငယ်အောင် ကွေးနေခဲ့ရသည်။

ထိုသို့ ဖက်တွယ်လှုပ်ရှားမှုကို ရွှမ်းမင် အလွန်နှစ်သက်ခဲ့ပြီး ဝမ်ကျုံး၏ နားထဲသို့ တိုးညင်းစွာ ရယ်မောခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဝမ်ကျုံး၏ ပြင်းထန်သော နှလုံးခုန်သံသည် သူ၏ကျောကို ထုံကျင်စေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရပြီးနောက် ရွှမ်းမင်၏ ခါးတစ်ဝိုက်မှ လက်ကို ဖြေလျှော့ကာ ထွက်ခွာလိုခဲ့သည်။ သို့သော် ရွှမ်းမင်သည် သူ၏လက်ချောင်းကို ချက်ချင်းဖမ်းယူကာ သူ့လက်နှင့် ယှက်နွယ်စေခဲ့ပြီး မရှင်းပြနိုင်သော စကားများကို ပြောလာခဲ့သည်။

"ငါတို့ လက်ချင်းထိတဲ့အခါ မင်းရဲ့ နှလုံးသားက မြန်မြန်ခုန်ခဲ့တယ်လို့ ခံစားရလား။"

"..." ဝမ်ကျုံး၏ နှလုံးခုန်သံသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး အအေးဒဏ်မှလွဲ၍ အခြားခံစားမှု မရှိခဲ့ပေ။

ရွှမ်းမင် သူ့လက်ကို ဝမ်ကျုံး၏ နှလုံးသားပေါ်တင်လိုက်ပြီး ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ နှလုံးသားက အမြဲတမ်းအေးစက်စက်နဲ့၊ ငါတကယ်ပဲ ထုတ်ပြီး ကြည့်ချင်တယ်။"

သူ လိမ်ပြောနေခြင်းနှင့် မတူပေ။

ဝမ်ကျုံး အသက်ရှူရပ်သွားပြီး နှလုံးခုန်နှုန်းသည် ပို၍မြန်လာခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာပင် ရွှမ်းမင်သည် နှလုံးသားကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ တူးထုတ်ခြင်း မပြုသင့်ကြောင်း သိရှိခဲ့ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ ဝမ်ကျုံးကို ပျော်ရွှင်စွာ နမ်းခဲ့သည်။  သူ့လက်ချောင်းကို နောက်ကျောဘက်ရှိ အဖုသေးသေးလေးဆီသို့ ရွှေ့လိုက်မိပြီးနောက် ဝမ်ကျုံး၏ သတိပေးသော မျက်လုံးများအောက်တွင် သူ့လက်ကို ဒေါသတကြီး ပြန်ရုပ်သိမ်းခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ နှင်းဆီပန်းများအားလုံးသည် ညှိုးခြောက်ပြီး အားလုံး ညှိုးနွမ်းလျက်။ ရွှမ်းမင်သည် ပန်းပို့ရန် စီစဉ်ထားသော အစီအစဉ်ကို ရပ်ဆိုင်းခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး ဆောင်းရာသီအတွက် သင့်လျော်သော အစားအစာနှင့် ခိုလှုံရာကို ရှာဖွေနေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ တစ်ခုတည်းသော လုပ်ရမည့်အရာမှာ ရှိပြီးသား အစားအစာများကိုသာ စားသုံးပြီး ထင်းများကို ပိုမိုခုတ်ယူရန် ဖြစ်၏။

သူ တဲအပြင်ဘက်ရှိ လေကာနံရံအောက်တွင် မီးဖိုကျင်းကို တူး၍ ပူနေသော ကျောက်တုံးများကို နွေးထွေးစေရန် ထည့်ထားခဲ့သည်။ ညအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် တဲကို တိုက်ရိုက် မီးမလောင်စေချင်ပင်။

ရွှမ်းမင် သူ့အမြီးကို အသုံးပြု၍ ဝမ်ကျုံးကို ပြိုကျနေသော တဲထဲမှ ထုတ်ယူသောအခါ၊ ဝမ်ကျုံးသည် သူ့အိမ်ထဲမှ နွေးထွေးသောကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်ဟု အိမ်မက်မက်နေပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိခဲ့ချေ။ ရွှမ်းမင်သည် သူ့ကို မီးတောက်နေသော တောင်ကုန်းအောက်သို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။ အပူလှိုင်းကြောင့် သူ၏မျက်လုံးများ ပူလာမှသူ မီးလောင်နေသည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။

ကံကောင်းစွာပင် ရွှမ်းမင်သည် အချိန်မီသိရှိခဲ့သောကြောင့် ဝမ်ကျုံး ဒဏ်ရာမရခဲ့ပေ။ သူ့ဆံပင် အနည်းငယ်သာ မီးလောင်ခဲ့ရသည်။

 ရွှမ်းမင်က သူ့ကို မြွေသိုက်သို့ ပြန်သယ်သွား၍ ချိုင့်ထဲတွင် တင်ပေးလိုက်သည်။ သူ ဒူးများကို ပိုက်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်မှာ- "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... " ထိုသူက သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့ရုံသာမက အစားအစာများနဲ့ ကြက်သားအရေခွံကိုပါ ထုတ်ယူဖို့ ကူညီပေးခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံး၏ မီးလောင်ထားသော ဆံပင်ဖျားများကို ဖြတ်တောက်၍ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပြာများကို သုတ်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် “စောစောကတည်းက သိခဲ့ရင် မင်းဆံပင် ဒီလိုဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူ့ပုံမှန်အသံတွင် နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လွင်လျက်။

ဝမ်ကျုံး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ရွှမ်းမင် သူ့မိတ်ဖက်၏ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ထိုသူ ကြောက်လန့်နေသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။ ချစ်ခင်စုံမက်သည့် ခံစားချက်များ ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် သူ့ကို နမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ထိုသူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏ ခေါင်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။ ထိုသူသည် အလွန်ပင် ရက်စက်သောသူ တစ်ယောက်ပင်။

ရွှမ်းမင် နောက်ဆုတ်လိုက်၍ ဝမ်ကျုံး၏ ဆံပင်ကို နမ်းလိုက်ပြီး “ခုထိ မှောင်နေတုန်းပဲ၊ နောက်ထပ် နည်းနည်းလေး အိပ်ရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေသဖြင့် ချိုင့်ထဲတွင် ဖြန့်ခင်းထားသော နူးညံ့သည့် မြက်ခင်းများဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့၏။ ရွှမ်းမင် သူ့နား ကပ်၍ မေးလိုက်သည် “အေးနေလား”

ဝမ်ကျုံး ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့ပြီးနောက် နူးညံ့သည့် မြက်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော ကော်ဇောငယ်လေး တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။ ၎င်းက နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးနေသည်။ သူ စောင်အောက်သို့ ကွေးကောက်ဝင်လိုက်ပြီး လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရွှမ်းမင်၏ ရက်လုပ်သည့် စွမ်းရည်များ အလွန်တိုးတက်လာပြီ ဖြစ်သည်ကို သိရှိခဲ့၏။ သက်ပြင်းချလိုက်ကာ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် အောက်သို့ချ၍ အိပ်ပျော်နေသော ဝမ်ကျုံးကို ကြည့်လိုက်စဉ် သူ့ပုံစံက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အလွန်ဝမ်းနည်းနေလျက်။ သူ မှန်ကို မေးလိုက်သည်

"ကြေးမုံကြီးရေ သူ ဘာလို့ နေ့တိုင်း ဒီလို မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေတာလဲ..."

နောက်တစ်နေ့တွင် ရွှမ်းမင် သူ့အဖော်အတွက် မွေ့ရာငယ်လေး တစ်ခုကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။

ထိုနည်းဖြင့် ပို၍သက်သောင့်သက်သာ အိပ်ပျော်နေသော ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင်ကို ခေါင်းအုံးလိုအပ်ကြောင်း လက်ဟန်ဖြင့် ပြလိုက်ပြန်သည်။

ရွှမ်းမင်သည် ပျော့ပျောင်းသော မြက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် စတုဂံပုံ အိတ်ငယ်လေး တစ်ခုကို ဖန်တီး၍ အနက်ရောင် မြေကြီးများဖြင့် ဖြည့်ပြီး ခေါင်းအုံးအဖြစ် အသုံးပြုစေခဲ့သည်။

သူ နှင်းဆီပန်းများကိုလည်း ထပ်မံဖန်တီး၍ သူတို့ အတူတကွ အိပ်ခဲ့သည့် ချိုင့်ထဲတွင် ထားလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏ သုံးစုံတွဲအဝတ်အစားအသစ်ကို နှစ်သက်ခဲ့သော်လည်း ရာသီဥတု ပိုမိုအေးလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏မြွေအရေခွံကို ချွတ်ရန် လိုအပ်လာသည်။

သူ ခြေသုံးချောင်း ကြက်အရေခွံမှ အဝတ်အစားများ ပြုလုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရွှမ်းမင်၏ သဘောထားသည် မြွေနက်ကြီးနှင့် တစ်ထပ်တည်းပင်။ ထိုသူသည် ကြက်အရေခွံများကို အမြီးဖြင့် အနည်းငယ်လှုပ်ရမ်းကာ အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲခဲ့ပြီး၊ ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ အမှိုက်များကို ရှင်းလင်းသည့်သဘောဖြင့် ခါချခဲ့သည်။ ထိုအခါ၌ သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများသည် အတိအကျပင် တူညီနေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး ဒေါသဖြင့် သစ်ပင်များကို ထင်သလို နုတ်နေသော ရွှမ်းမင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထိုသူ၏ လက်ချောင်းများထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် မှန်ကိုလည်း ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့စိတ်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာ မေ့နေခဲ့သော ရင်းနှီးသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သံသယ အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လွင်လာရတော့သည်။ ဝမ်ကျုံးသည် မယုံနိုင်ခဲ့သော်လည်း အခြားတိရစ္ဆာန်အရေခွံများကို ဝတ်ဆင်ခွင့် မပြုသည့် ရွှမ်းမင်သည် သူ့ကို မြွေနက်ကြီး၏ အရေခွံ ပေး၍ “အေးနေတယ်ဆိုရင် အလွှာတွေထပ်ပတ်လိုက်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလွှာတွေနဲ့ ပတ်ထားလိုက်” ဟု ပြောလာခဲ့သည်။

မြွေအရေခွံသည် အေးစိမ့်နေလျက်။ ထိုကဲ့သို့သော နေ့တွင် မြွေအရေခွံကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းသည် ရေခဲကို အသုံးပြု၍ နွေးထွေးအောင် ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် တူ၏။ သူ မည်မျှပင် အလွှာပေါင်းများစွာ ပတ်ထားစေကာမူ အဆင်ပြေမည် မဟုတ်။

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်းမင်က ဤကဲ့သို့ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ပြင်းပြသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် မြွေနက်ကြီး၏ အရေခွံကို ဝတ်ဆင်ခွင့် ပေးခဲ့ပါသနည်း။ မြွေနက်ကြီး သူ့အိမ်မွေး တိရစ္ဆာန် ဖြစ်သောကြောင့် ဂရုမစိုက်ခြင်းပေလော။ မျိုးတူ သတ္တဝါများကြားတွင် နယ်မြေ ကျူးကျော်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမို ရှင်းလင်း တိကျစွာ သတ်မှတ်ထားသင့်ပေသည်။

ဝမ်ကျုံးခေါင်းထဲ၌ ဝက်အူရစ်များနှင့် ဝက်အူလှည့်များ စိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူ ခေါင်းကို တစ်ခါ ထပ်လှည့်မိလျှင် ပေါက်ကွဲသွားတော့မည်ပင်။

သူသည် ထိုအရာကို ဆက်၍ စဉ်းစားရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့။ ပြီးနောက် ရွှမ်းမင်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မသိစိတ်ဖြင့် စတင်၍ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ညဘက်၌ အပြင်ထွက်တတ်သော မြွေနက်ကြီးနှင့် မတူရုံသာရှိပြီး ရွှမ်းမင်သည်လည်း ရေနှင့် ရွှံ့များကို ဆော့ကစားရသည်ကို နှစ်သက်၏။ သူ အိပ်ပျော်နေစဉ် အမြီးကို ကိုယ်ပေါ်၌ ပတ်ထားတတ်ပြီး ညင်သာစွာ ဟောက်တတ်သည်။ ထိုသူသည် မြွေနက်ကြီး၏ မှန်ကို အထူး တန်ဖိုးထားပြီး ထိုမှန်သည် သူ့လက်မှ ဘယ်သောအခါမျှ မကွာခဲ့ပေ။

သူ ထိုအရာနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောဆိုခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရွှမ်းမင်နှင့် မြွေနက်ကြီးသည် တစ်ခါမျှ အတူ ပေါ်မလာတတ်သည်ကို အမှတ်ရလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံး ရွှမ်းမင်၏ အမြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖက်ထားပြီး ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အမြီး၏ အရောင်နှင့် တောက်ပမှုသည် မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ အထူ ကွာခြားမှုမှလွဲ၍ ပြောင်းပြန် အကြေးခွံများ၏ နေရာကပင် တူညီသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ကျုံး၏ နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ ရွှမ်းမင်၏ ချောမွေ့နွေးထွေးသော အကြေးခွံများကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ရွှမ်းမင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ချက်ချင်း မြောက်တက်သွားပြီး ဝမ်ကျုံးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ တုံ့ပြန်မှုသည်ပင် မြွေနက်ကြီးနှင့် ဆင်တူနေသည်။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ငါ့အမြီးနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် နေချင်တာလဲ" ဟု ရွှမ်းမင်က ဝမ်ကျုံးကို ဖက်ထားရင်း ချစ်ခင်စွာ မေးမြန်းခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး၏ နှုတ်ခမ်းများ ဖြူဖျော့နေပြီး အရောင်ပင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူ့အသံ တုန်ရင်နေသည်ကို သူကိုယ်တိုင် ကြားလိုက်ရသည်။ "ဟေ့၊ မြွေနက်ကြီး ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော်က သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို လွမ်းနေပြီ။ သူ့ကို တကယ်ကို တွေ့ချင်နေပြီ။"

ဝမ်ကျုံး ကြက်အရေခွံ တစ်ပိုင်းကို ဝတ်ဆင်ထားစဥ်က အမျက်အချောင်းချောင်း ထွက်ခဲ့သည့် ရွှမ်းမင်သည် ဝမ်ကျုံး ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့ကို ငြင်းဆန်ရန် စောင့်မနေတော့ဘဲ ပြောင်းပြန် အကြေးခွံကို ထပ်မံ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး ရွှမ်းမင်ကို ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ ""သူ့ကို တွေ့ခွင့်ပေးပါဦး၊ ရမယ်မလားဟင်"

ရွှမ်းမင် ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ဘဲ ချက်ချင်း သူ့ဇနီးလေးကို ပြန်လည် နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်။ "ခဏလေး စောင့်ပါဦး၊ ခဏလေး စောင့်။ ငါ မင်းအတွက် အခုပဲ ရှာပေးမယ်။"

ရွှမ်းမင် ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် မှန်ကိုယူ၍ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် မြွေနက်ကြီးသည် ပါးစပ်မှ မြွေလျှာ ထုတ်လျက် မှန်ပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်ထားကာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။