Chapter 40

မြွေအသိုက်တွင် အလင်းရောင်မရှိသည့်အပြင် အသံနှင့် ထိတွေ့မှုတိုင်းက အဆုံးမဲ့ကျယ်လောင်လျက်။

ဝမ်ကျုံး သူ၏နှလုံးခုန်သံကို ဗုံတီးသံကဲ့သို့ ကြားရပြီး ရွှမ်းမင်၏ အသက်ရှူသံကို သူ့နားနားတွင် ကြားနေရသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဓားများ၊ ပုဆိန်များဖြင့် ခုတ်ထစ်ခံရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။ ရွှမ်းမင်၏ ဆံပင်များသည်လည်း စောင်ကဲ့သို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဝဲကျနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ဂူထဲ၌ မည်မျှကြာအောင် နေခဲ့ရသည်ကို မသိသည့်အပြင် အကြိမ်မည်မျှ သတိလစ်ခဲ့သည်၊ သို့မဟုတ် မည်သို့ရှင်သန်ခဲ့သည်ကိုလည်း မသိပေ။

သူ၏ပါးစပ်ကို ဖြဲဟကာ အစာကို ခက်ခဲစွာမျိုချခဲ့ရသည်။ ရွှမ်းမင် ကျွေးသော အစာတွင် ဖော်မပြနိုင်သော အာနိသင်ရှိသည်ကို သူခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ကုန်ဆုံးနေသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားများကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရရှိလာပြီး သူ၏ဆံပင်နှင့် အရေပြားအပါအဝင်၊ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများက အံ့ဩရလောက်အောင် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင် အစာစားပြီးသောအခါ ခဏတာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ညင်သာစွာ ဟောက်ကာ သူ၏နောက်တွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံး သူ၏လက်ချောင်းများကို လှုပ်ကြည့်သေးသော်လည်း စဉ်းစားရန် ခွန်အားမရှိတော့ပေ။

သူ့ကို အံ့သြဖွယ်အကောင်းဆုံး ခံစားရစေခဲ့သည့်အရာမှာ… သူ ဆန့်ကျင်ခဲ့ပြီး အကြောက်ရွံ့ဆုံးအရာသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး ထိုအရာက အရမ်း မဆိုးလှသည်ကို သိခဲ့ရခြင်းပင်။

ဝမ်ကျုံး ထိုအရာကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် သူ၏စွမ်းရည်အပေါ် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။ တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် သူ၏အနည်းငယ် ဖောင်းကြွနေသော ဗိုက်ကို ခက်ခဲစွာ ထိကြည့်လိုက်သည်။ သူ ရွှမ်းမင်ကို ဘာကြောင့် ကူညီခဲ့မိသနည်းဟု ဆက်တိုက်တွေးနေမိသည်။

သူ့ကို အိမ်သို့ ပြန်ပို့နိုင်သောကြောင့် ရွှမ်းမင်ကို မည်သည့်ဆိုးကျိုးမှ မဖြစ်စေလို၍လော

သို့မဟုတ် သူက မြွေနက်ကြီးဖြစ်သည်ကို သိ၍ သူ၏ဒုက္ခကို လျစ်လျူရှုမထားနိုင်၍လော။

သို့မဟုတ် သူသည် အခြားအရာများကို အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်၍လော။

ဝမ်ကျုံး၏စိတ်သည် ပေါက်ကွဲလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး အကြောင်းပြချက်တစ်ခုမျှ သူစဉ်းစားမရနိုင်ခဲ့ချေ။

သူ့ကိုယ်သူ မြူထဲသို့ နစ်မြုပ်ခွင့် ပြုလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် ရွှမ်းမင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်၏ heat ဝင်ချိန်သည် သုံးလကျော်ကြာခဲ့သည်။

ထိုကာလအတွင်း ဝမ်ကျုံးစားခဲ့သော အစားအစာများမှာ ကုန်လုနီးပါး။

နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်းမင်သည် သူ၏ အနည်းငယ် အကြေးခွံ ကျွတ်နေသော အမြီးကို ကိုင်လိုက်လေသည်။ ဝမ်ကျုံးနှင့် သူ၏အမြီးကို သူ အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားရင်း ဝမ်ကျုံးအား ညည်းတွားစွာ ပြောခဲ့သည်- "ဒါတွေအားလုံး ငါ့အမှားပါ" ထို့နောက် သူသည် မှန်ကို သူ၏ရှေ့သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံးအား သူ၏ညှဉ်းပန်းခံထားရသော အမြီးထိပ်ကို မမြင်စေရန် တားဆီးခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် လပေါင်းများစွာ အစာကျွေးခြင်းကို ခံရပြီးနောက်တွင် “...”

သူက ပိန်ပါး၍ အခေါင်းပေါက်နီးပါးဖြစ်နေသော ရွှမ်းမင်နှင့် မတူဘဲ၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် စုံတွဲကျင့်ကြံခြင်း၏ အကူအညီဖြင့် အလွန်တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူ၏အာရုံငါးပါးသည် ပိုမိုခံစားလွယ်လာသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ရုပ်ရည်သည်လည်း... အဲ့တာကို ဘယ်လို ပြောရမလဲ...နည်းနည်း ပိုပြီးဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတယ်လို့ ထင်ရတယ်...

ဝမ်ကျုံး ရေကန်ထဲတွင် သူ့ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာကို မသိစိတ်အရ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

'အံ့ဩစရာပဲ။ ဒါက မြွေနတ်ဆိုးနဲ့ လိင်ဆက်ဆံတာကနေ ရတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးလား'

ထိုအရာသည် အံ့ဩစရာကောင်းလွန်း၏။

ရွှမ်းမင်သည် သူ၏မိတ်လိုက်ချိန် ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏အကြေးခွံများပါသော အမြီးကို မြင်ပြီး ထိုအရာသည် ရုပ်ဆိုးသည်ဟု ထင်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ ထို့ကြောင့် ရွှမ်းမင်သည် လူအသွင်မှ ပြန်လည် မပြောင်းလဲဘဲ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ရသည် ။ သို့သော် သူအိပ်စက်သောအခါတွင်မူ မသိစိတ်ဖြင့် မြွေနက်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေ့ရှိ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ကျုံးသည် ထိုအကျိုးသက်ရောက်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ “အဲ့ဒါကို တွေးမနေနဲ့တော့၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မမုန်းပါဘူး” ဟုပြောခဲ့သည်။

မြွေနက်ကြီးသည် သူကို သနားဖွယ်ကောင်းစွာ ကြည့်ပြီး အစိမ်းရင့်ရောင် မျက်ဝန်းတစ်စုံက “တကယ်လား။ ငါ အခု လူ မဟုတ်တော့ဘူးလေ၊ ငါ့ကို မုန်းမှာလား” ဟု ပြောဆိုလိုသည့်နှယ်

ဝမ်ကျုံး သူ၏စိတ်အခြေအနေကို မဖြေရှင်းရသေးသလို မြွေနက်ကြီးနှင့်ရင်ဆိုင်သောအခါ မည်သည့်စိတ်ဓာတ်မျိုးထားရှိသင့်သည်ကိုလည်း သူ မသိသေးပေ

မျက်နှာသာပေးရမလား...ဒါမှမဟုတ် မုန်းလိုက်ရမလား...ဒါမှမဟုတ် ချစ်ပေးရမှာလား...

ဝမ်ကျုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိပေ။

ယခု သူ မြွေနက်ကြီးကို ကျိန်ဆဲ၍မရသလို၊ ယခင်ကကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စေရန် ချစ်စဖွယ်စကားများလည်း မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူ၏အမြီးကို ထိရန်ပင် သတ္တိမရှိတော့ချေ။

သို့သော် မြွေနက်ကြီးက သူတို့၏ ကွဲပြားမှုများသည် အဆင်ပြေပြီးဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံး၏ ယခင်က သူ၏ ချောမောမှုကို မမြင်နိုင်ခြင်းရောဂါက ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီး သူ့ကို ချစ်လာကာ သူ့ကို လက်ခံလိုက်ပြီဟု ထင်ခဲ့သည်  ။ ဝမ်ကျုံးက သူ့ကို မမုန်းတီးကြောင်း ပြောပြီးနောက်၊ မြွေနက်ကြီးသည် ဝမ်ကျုံးဘေးသို့ ပျော်ရွှင်စွာ လှိမ့်လာပြီး သူ၏အမြီးဖြင့် ဝမ်ကျုံးကို တွန်းကာ၊ သူ၏မြွေလျှာကို ဆန့်ထုတ်၍ ဝမ်ကျုံး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို လျက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ခေါင်းကို ဝမ်ကျုံး၏ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ကာ ဟောက်သံပေး၍ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး “...”

အမှန်တွင်၊ ထိုအရာသည် မြွေနက်ကြီး၏အမှား မဟုတ်ချေ။

သူသည် မြွေနက်ကြီး၏ heat ဝင်ချိန်တစ်လျှောက်လုံး အဖော်ပြုခဲ့သည်။ အခြားမည်သူမဆို သူလက်ခံခဲ့သည်ဟု ယူဆမည်မှာ အမှန်ပင်။

ဝမ်ကျုံးသည်လည်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်းသာ နေချင်ပြီး အရာများစွာကို တွေးတောခြင်းမား ရပ်တန့်လိုခဲ့သော်လည်း သူ၏နှလုံးသားသည် နာခံမှုမရှိဘဲ ဆက်လက်ခံစားနေဖြင့် အလွန်အမင်း အကူအညီမဲ့နေ၏။

ဆောင်းရာသီ မကြာမီ ရောက်တော့မည်ဖြစ်ပြီး၊ မြွေနက်ကြီးသည်လည်း ကြာရှည်စွာ အိပ်စက်ခြင်းသို့ ဝင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ မအိပ်စက်နိုင်သေးသည့်အပြင်၊ သူ မအိပ်စက်နိုင်သေးသည့် အကြောင်းရင်းကိုလည်း သိနေခဲ့သည်။

သူ၏ အိပ်ငိုက်နေသော မျက်စံများကို ဖွင့်လျက်၊ ဝမ်ကျုံးကို သိုလှောင်ခန်းတူးခြင်းအတွက် ကူညီရန် စွမ်းအင်များကို စုဆောင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထင်းများစုဆောင်းရန် ဝမ်ကျုံးနောက်မှ သစ်မာတောသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

မြွေအသိုက်အပြင်ဘက်တွင် သစ်တောများရှိသော်လည်း၊ ထိုသစ်ပင်များသည် လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းကာ အပူရနှုန်း နည်းပါးသည်။ သစ်မာပင်များနှင့်မတူပေ၊ သစ်မာပင်တို့သည် မီးရှို့ရန် ခက်ခဲသော်လည်း၊ တစ်ကြိမ်မီးရှို့ပြီးသည်နှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လောင်ကျွမ်းနိုင်ပြီး၊ အခြားသစ်ပင်များထက် အပူကို အဆများစွာ ပိုမိုပေးရုံသာမက၊ လောင်ကျွမ်းပြီးနောက် ပြာအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲဘဲ၊ မီးနီရဲနေသော မီးသွေးအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အပူကို ပေးနိုင်ပေသည်။

ဤအရာသည် ဝမ်ကျုံး တစ်ယောက်တည်း ရှိစဉ်တည်းက တွေ့ရှိခဲ့သော အရာဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် ရှည်လျားပြီး မသေချာသော ဆောင်းရာသီအတွင်း အပူပေးသည့် အကောင်းဆုံးပစ္စည်း ဖြစ်မည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်၏ အကြေးခွံရှိသော အမြီးနေရာအား မြွေအရေခွံဖြင့် ပါးလွှာစွာ ပတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိန်းမရအောင် ရှေ့နောက် လူးလားခေါက်တုံ့သွားနေပြီး မြွေနက်ကြီး heat ဝင်နေပြီး သူနှင့်အတူရှိခဲ့စဉ်က သုံးခဲ့သည့်အရာသည် မည်သည့်နေရာ၌ ရှိနေသည်ကို သိချင်နေခဲ့သည်။

မြွေနက်ကြီးနှင့် သူ ထိုသို့ပြုလုပ်ခဲ့စဉ်က ထိုနေရာသည် ၎င်း၏ အမြီးဖျား မဟုတ်သည်ကို သူ သေချာသိနေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် အလွန်ထူ၍ အသားမများသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဲ့တာဆို အဲ့တာကြီးက ဘယ်ကနေ ထွက်လာတာလဲ...

ဝမ်ကျုံး မြွေနက်ကြီး၏ အမြီးဖျားအား ဆွဲပြီး ဘယ်ညာ ကြည့်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ ရှာမတွေ့သောကြောင့် လက်လျှော့လိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မြွေနက်ကြီး၏ ဒေါင်လိုက်သူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းနေပြီး သူ့အား ရှက်ရွံ့စွာ မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြနေသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ သူ၏ အမြီးဖျားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်၍ သူ့အား ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြွေကိုယ်ထည်ကို ကွေးညွှတ်ကာ ချိုမြိန်စွာ အချက်ပြခဲ့သည်။ 'အခု မင်းယောင်္ကျားက အလုပ်ပြီးပြီဆိုတော့ အရင် တစ်ခုခုပြန်ပေးပါဦး'

ဝမ်ကျုံး မတ်တတ် ထရပ်ပြီး သူ၏ တင်ပါးမှ ဖုန်များအား ပုတ်ခါခဲ့သည်။ ထို့နောက် သစ်မာသားအစီအရီကို ညွှန်ပြကာ မြွေနက်ကြီးအား ပြောခဲ့သည်။ “ဒီသစ်ပင်သုံးပင်ကို နုတ်ပြီးရင် သီးခြားစီ သယ်ပါ။ မဟုတ်ရင် အရမ်းလေးသွားလိမ့်မယ်” ဟူ၏။

မြွေနက်ကြီး : “???”

တရံခါက ရှေးခေတ်ကာလမှ စကြဝဠာထဲတွင် အသန်မာဆုံးမြွေသည် မြွေနက်ကြီး ဖြစ်သည်ဟု ပြောစမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။ ငါ့ဇနီးလေး ငါ​နဲ့ပတ်သက်ပြီး နားလည်မှု လွဲနေတာများ ရှိလို့လား...ငါ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်တွေလည်း ကောင်းပါတယ် အိပ်ရာထဲမှာ အသက်မရှူပဲနဲ့တောင် အခေါက်တစ်သန်းလောက် လုပ်နိုင်တာပဲကို... 

သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု အရမ်း နည်းရတာလဲ...နွားမွှေးလို ပေါ့ပါးတာလေးကိုင်ထားရင်တောင် လေးမယ်လို့ ထင်ရလောက်တယ်...

ဒါကြီးကတော့ လွန်သွားပြီ မြွေသိက္ခာ ထိခိုက်တယ်...

မြွေနက်ကြီးသည် သူ ကိုယ်တိုင် သက်သေပြရန် လိုအပ်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ့က သူ့မိတ်ဖက်အတွက် မလုံလောက်သေးဟု  ခံစားရအောင် သူကိုယ်တိုင် မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ အမြီးဖြင့် ဆယ်မီတာထက် ပိုမိုမြင့်သော၊ လူသုံးဦးပင် ဖက်မမီနိုင်သော သစ်မာပင်များကို ကျယ်ပြန့်သော ဧရိယာတစ်လျှောက် ရိုက်ခတ်ကာ ဝှေ့ယမ်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် စကားတစ်ခွန်းပင် မဆိုဘဲ ထိုအပင်အားလုံးကို သူ့အမြီးဖြင့် လှိမ့်ချခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထိုအပင်များကို ကောက်ယူကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး : “???” မြွေနက်ကြီးက ဘယ်လိုရေတွက်ရမလဲ မသိတာလား...

သူသည် မြွေနက်ကြီး မည်သို့လုပ်ဆောင်နေသည်ကို မသိခဲ့ချေ။

ထို့ပြင် မြွေနက်ကြီးသည် သူ ပြောသမျှကို နားမထောင်ဘဲ တောင်နှင့်တူသော သစ်ပင်ကို သယ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ပြောလိုက်လေသည် “အကြေးခွံတွေက မကြီးသေးဘူး။ ခင်ဗျားအရေပြားကို ခြစ်မိမှာ စိုးရတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့အမြီးက ပြန်ပြီးပြောင်သွားလိမ့်မယ်” ဟူ၏။

မြွေနက်ကြီးသည် အလှအပကို အမှန်ပင် အမြတ်နိုးဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူသည် သစ်ပင်ကို သူ့ အမြီးထံမှ လျင်မြန်စွာ ပစ်ချခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို လိမ်ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝမ်ကျုံးကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား ကြည့်စေခဲ့သည်။ 'အဲ့သစ်ပင်က ငါ့အသားကို ခြစ်မိသွားသေးလား...'

ဝမ်ကျုံး : “...”

မြွေနက်၏ အကူအညီဖြင့် အရာအားလုံးသည် ပိုမိုရိုးရှင်းလွယ်ကူလာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက်ကြီး ခုတ်ထစ်ထားသော သစ်သားများကို သူ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် သပ်ရပ်စွာ စုပုံထားရန် နှစ်ရက် အချိန်ယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျောက်တုံးများထက်ပင် ပိုမာကျောသော ဝက်သားခြောက်များနှင့် အေးခဲထားသော သစ်သီးများ အပါအဝင် အခြားပစ္စည်းများကို ထိုနေရာတွင် ထားခဲ့သည်။

မြွေနက်သည် သိုလှောင်ခန်းကို မကြိုက်သောကြောင့် သူသည် မြွေအရေခွံတစ်ပိုင်းကို ဖြတ်တောက်ပြီး ဝင်ပေါက်တွင် လိုက်ကာအဖြစ် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သည်။

အောင်မြင်စွာပင် သူ့မိတ်ဖက်ကို အမြီးဖြင့် ရစ်ပတ်ထားပြီး heat  ဝင်ချိန်ကို ချိုမြိန်စွာ ကုန်ဆုံးခဲ့သော မြွေနက်ကြီးသည် မေတ္တာသက်ဝင်ပြီး စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေသော မြွေဘဝမှ အရူးအမူး စွဲလမ်းတတ်သော ကပ်ပါးမြွေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူ ဝမ်ကျုံးကို အမှန်တကယ် စွန့်ခွာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ကျုံး ညဘက်၌ အလုပ်များနေချိန်တွင် မြွေနက်သည် တွင်းထဲ၌ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် သူ့အား အဆက်မပြတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ အမြီးသည် ချိတ်ပုံစံ ကွေးနေခဲ့သည်။ ယခုက ပျားရည်ဆမ်းခရီးကာလ ဖြစ်နေသေးသောကြောင့် ဝမ်ကျုံးသည် အမြဲတမ်း အလုပ်များနေ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ မြန်မြန်အလုပ်ပြီး ထိုသူ့အား အဖော်ပြုပေးရမည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသော်လည်း သူ ကျေနပ်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် ထင်ရှားစွာ အိပ်ငိုက်နေသော်လည်း အိပ်စက်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ဝမ်ကျုံးသည် ချိုင့်ထဲ၌ သူ၏ဘေးတွင် လဲလျောင်းရန် လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်မှ သူ စတင်ဟောက်တော့သည်။

ဤအချိန်၌ ဝမ်ကျုံးသည် ကန်တစ်ခုပြုလုပ်ရန် သင့်လျော်သောနေရာကို ရှာဖွေရာတွင် အလုပ်များနေခဲ့ပြီး သူ့ကို အာရုံစိုက်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားခဲ့ချေ။

ဂူသည် ဧရိယာကျယ်ကြီးကို ဖုံးအုပ်ထားခဲ့ပြီး ဂူဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားလျှင်ပင် သူ ညဘက်အိပ်သည့်အခါ လေသည် သူ၏မျက်နှာကို တိုက်ခတ်နေဦးမည်ဖြစ်သောကြောင့် အလွန်အေးနေမည် ဖြစ်သည်။ မြွေနက်ကြီး ဆောင်းခိုသောအခါ အခြေအနေသည် ပိုမိုဆိုးရွားလာမည် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် မြွေနက် ၎င်း၏အမြီးကို ရိုက်ခတ်လိုက်ရာမှ တူးထားသော အပေါက်တစ်ခုကို ရွှေနှင့်ငွေ ရတနာများ စုပုံထားသည့် ခိုလှုံရာနေရာ၌ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အနည်းငယ် ချဲ့ထွင်ပြီးနောက် ၎င်းကို အပူပေး အိပ်ရာအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် မြွေနက်ထံမှ အနက်ရောင် မြေကြီးအချို့ကို ခိုးယူခဲ့ပြီး မြေပြင်ကို ချောမွေ့အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြွေနက်ထံမှ ကြိမ်ဖျာတစ်ပိုင်းကို ခိုးယူကာ အနက်ရောင် မြေကြီးပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် နူးညံ့သော မြက်အချို့ကို ခိုးယူရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြွေ၏အမြီးဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ခံလိုက်ရသည်။

အပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် မြွေနက်ကြီးသည် မြေနက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကုန်းမြေမြင့်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ သူ၏ အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ခေါင်းကို နှိမ့်ချကာ ဝမ်ကျုံးအား ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကမူ ဝမ်ကျုံးအား “မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု မေးချင်နေသည့်နှယ်။

“…” ဝမ်ကျုံး “အရမ်းအေးတယ်လေ အပူပေး အိပ်ရာတစ်ခု လုပ်ချင်လို့။” မြွေနက်သည် သူ၏ မြွေလျှာကို ထုတ်ပြီး လူတစ်ဝက်၊ မြွေတစ်ဝက်ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မေးခဲ့သည်။ “အပူပေး အိပ်ရာဆိုတာ ဘာလဲ”

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့အား ပြသနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် မြေကြီးထဲတွင် ပိတ်ထားသော မြောင်းနှစ်ခုကို တူးခဲ့သည်။ ပထမတစ်ခုသည် အိပ်ရာ၏ အောက်ခြေရှိ အခေါင်းပေါက်နေရာသို့ ဦးတည်ခဲ့ပြီး ဒုတိယတစ်ခုသည် ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မီးကျင်းသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ ဒုတိယမြောက်လမ်းသည် အသိုက်၏ အောက်ခြေရှိ အခေါင်းပေါက်နေရာသို့ ဦးတည်ခဲ့ပြီး အခြားတစ်ဖက်သည် လေတိုက်ခတ်ရာနေရာသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။

သူ မီးဖိုကျင်းထဲတွင် မီးမွှေးသောအခါ မီးခိုးသည် အပူပေးထံမှ စုပ်ယူခံခဲ့ရပြီး အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားကာ အပူကို စတင်ထုတ်တော့သည်။ ပိုလျှံနေသော မီးခိုးများကို ဒုတိယမြောင်းမှ လေတိုက်ရာသို့ ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ အအေးဓာတ်ကြောင့် လည်ပတ်နေသော မီးခိုးများသည် အပေါက်ထဲသို့ စုပ်ယူခံရပြီး လေစီးကြောင်းဖြင့် လွင့်ပါသွားခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် ဤသေးငယ်သော လှည့်ကွက်ကို အစပိုင်းတွင် အလွန်မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သည်။

တစ်နာရီကြာသော်…

ဝမ်ကျုံး၏ ဖိတ်ခေါ်မှုအရ သူသည် သူ၏အမြီးဖျားကို အိပ်ယာပေါ်ရှိ နူးညံ့သောမြက်ပေါ်သို့ တင်ကာ ဇိမ်ခံခဲ့သည်။ သူ ချက်ချင်းပင် “အံ့ဩစရာ” ဟု တွေးခဲ့သည်။

၎င်းသည် အံ့ဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤပူနွေးမှုနှင့် နေရောင်ခြည်၏ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်မှုမျိုးသည် နတ်ဆိုးစွမ်းအားကြောင့် ရရှိသော နွေးထွေးမှုနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် သူ၏အမြီးကို ချက်ချင်းဝှေ့ယမ်းပြီး တစ်ကိုယ်လုံးဖြင့် ထိုပေါ်တက်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ကျုံးက သူ့အား တားဆီးခဲ့ပြီး “ အရမ်းကြီးအောင် လုပ်လိုက်ရင် နွေးထွေးအောင် ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ အတွင်းထဲက အပူချိန်ကလည်း ခင်ဗျားအတွက် သိပ်မသင့်တော်ဘူး” ဟု ပြောခဲ့သည်။ ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရွှမ်းမင်အား သူ၏ကိုယ်ပိုင်တွင်းထဲသို့ နာခံစွာ ပြန်သွားစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှမ်းမင်သည် လိုက်နာခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

သူသည် လူအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကန်ပေါ်တွင် ကွေးနေခဲ့ပြီး ဝမ်ကျုံးအား ပြောခဲ့သည်။ “အပူချိန်နဲ့ လေထုက ကွက်တိပဲ။ ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မှန်က ဒီထဲကို လာလို့ မရဘူး”

“…” ဝမ်ကျုံး ပြန်ပြောခဲ့သည်မှာ “ ကျွန်တော်က သနားစရာမကောင်းဘူးလား” ဟူ၍ပင်။

ရွှမ်းမင် ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် နေရာအနည်းငယ်ရရှိစေရန် သူ့ကိုယ်သူ ရွှေ့လိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံးအား သူ့ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရန် ဆွဲခေါ်ကာ “မင်းကို အခု သနားစရာမကောင်းတော့အောင် ငါ လုပ်ပေးလိုက်ပြီနော်” ဟု ပြောခဲ့သည်။ ထိုအချိန်၌ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် အလွန်နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေခဲ့သောကြောင့် မည်သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် မည်သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ဖြစ်သည်ကိုပင် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ထွက်ခွာရန် ရုန်းကန်ခဲ့သည်။ သို့သော် အိပ်ရာသည် သေးငယ်သည်။ သူ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားလေလေ၊ သူနှင့် ရွှမ်းမင် ပိုမိုနီးကပ်လာလေလေ ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ ရွှေ့ရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ ရွှမ်းမင်၏ ခြေထောက်များသည် တစ်ချိန်ချိန်တွင် အေးစက်ပြီး ချောမွေ့သော မြွေအမြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မခုခံနိုင်ဘဲ သူသည် အနမ်းခံခဲ့ရသော နှုတ်ခမ်းများကို ဖုံးအုပ်ကာ “ခင်ဗျား… လူပုံစံကို ပြန်ပြောင်းလိုက်လေ” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ရွှမ်းမင်သည် သူ၏ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော လက်ဖဝါးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ နမ်းခဲ့ပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် “ဒါပေမယ့် လူတွေမှာက တစ်ခုပဲ ရှိတယ်လေ” ဟု ပြောခဲ့သည်။