Chapter 62

မြွေနက်လေးသည် ယခင်ကအတိုင်းပင် ရေကန်အောက်ခြေတွင် စိတ်ကောက်၍ ပုန်းနေသည်ဟု ဝမ်ကျုံး ထင်ခဲ့မိသည်။ အချိန်အတော်ကြာလျှင် နောက်ဆုံး ပြန်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟုလည်း တွေးခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အခြားနတ်ဆိုးတစ်ကောင် ရောက်လာခဲ့သည်။ အရေးကြီးသည့်အချိန်တွင် မှန်က ပေါ်မလာခဲ့သောကြောင့် ဝမ်ကျုံးက မြွေနက်လေး တကယ်ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာခဲ့သည်။

နွေဦးနှင့် နွေရာသီအကြား ရာသီဥတုသည် လေတိုက်ပြီး ခြောက်သွေ့နေကာ အလွန် ထူးဆန်းပြီး ပြောင်းလဲလွယ်နေခဲ့သည်။

ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်၍ တောင်ကမ်းပါးယံတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ကျုံး၏ စိတ်ခံစားချက်သည် သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ ခန့်မှန်းရခက်သော ကောင်းကင်နှင့်တူနေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ မြွေနက်လေးကို ရိုက်လိုက်မိသည့်အတွက် နောင်တရနေခဲ့သည်။ သို့သော် မြွေနက်လေးက သူ့အား မြွေသန္ဓေသားနှင့်အတူ ရန်သူကို တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်ရန် ထားခဲ့သည်ဟု တွေးလိုက်သောအခါ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိရာ သူ ရိုက်ခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ် ညင်သာလွန်းလှသည်ဟု လျှို့ဝှက်စွာ နောင်တရနေမိတော့သည်။

ရုတ်တရက် ရေများပြည့်လျှံနေသော ရေကန်၏ အောက်ခြေသည် မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ဝမ်ကျုံး ရေကို မသိသည့်အပြင် ခြောက်လကျော် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် မည်သည့်နေရာတွင် ရှာရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူက မြွေနက်လေးက စိတ်ဆိုးဒေါသပြေပြီး သူ့ဘာသာသူ ပြန်လာရန် နေ့ရောညပါ ဆုတောင်းနေရုံမှလွဲ၍ အခြား မည်သည်မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

.

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရေကန်အောက်ခြေရှိ မြေအောက်မြစ်မှတစ်ဆင့် မျောပါလာသော မြွေနက်လေးသည် နေ့အလင်းရောင်မမြင်ရသော မှောင်မိုက်သည့် သစ်တောထဲတွင် သူ့အတွက် သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ဦးကို ရရှိထားခဲ့သည်။

၎င်းသည် သူနှင့်တူ၍ လှပပြီး ချောမောသည့် မြွေဖြူကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ရှည်လျားကာ ထူထဲပြီး ခွန်အားကြီးမားသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်ကပင် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရပြီး မြွေဖြူက မြွေနက်လေးကို ကာကွယ်ရန် သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် သယ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဂရုစိုက်ပေးပြီး အထူး အရသာရှိသော ငါးများကို ဖမ်း၍ စားရန် ပေးခဲ့သည်။

နေအိမ်အသစ်ရှိ သစ်ပင်များသည် အခြားနေရာများထက် ပိုမိုမြင့်မားပြီး စိမ်းလန်းနေသည်။ နွယ်ပင်များက ၎င်းတို့ကို ရစ်ပတ်ရန် အပြိုင်အဆိုင် လုပ်ဆောင်နေကြပြီး ထူထဲပြီး စောင်းနေသော အကိုင်းအခက်များသည် နေရောင်ခြည်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။ အရွက်များလည်း ပြုတ်ကျနေခဲ့ရာ ထူထဲသော ကော်ဇောတစ်ချပ်နှင့်ပင် တူနေခဲ့သည်။

မြွေဖြူကြီးသည် ဤနေရာ၏ သခင်ဖြစ်ပြီး သူ့ကျေးဇူးကြောင့် မြွေနက်လေးက မကြာမီတွင် ထိုတောအုပ်ရှိ အကြီးအကဲငယ်လေးတစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူက မှန်ကို လိပ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့အကြားတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာခဲ့ကာ သူ့၏သေးငယ်သည့် အစွယ်နှစ်ချောင်းကို ထုတ်ပြ၍ ပန်းများနှင့် အပင်များကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့သည်။ မြွေဖြူကြီးက လျှာဖျားကို ထုတ်ပြီး သူ့နောက်မှ လိုက်ပါခဲ့ကာ အထောက်အပံ့ပေးရန် အမြဲတစေ အသင့်ရှိနေခဲ့သည်။

မြွေနက်လေးက ထိုမပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ အရာအားလုံးကို အမြန်ဆုံး မေ့ထားရန်အလို့ငှာ စိတ်ခံစားချက် ကင်းမဲ့စွာ နေထိုင်ခဲ့လေသည်။ မြွေဖြူကြီး၏ အမြီးထဲတွင် တွယ်ကပ်နေပြီး သူ့နှင့်အတူ သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် ရစ်ပတ်၍ မိုးခိုနေမှသာ သူသည် လုံခြုံသော မြွေအသိုက်၊ အရသာရှိသော အစားအသောက်များနှင့် သူ့နှလုံးသားကို ရိုက်ခွဲခဲ့သော အလှလေးကို သတိရနေခဲ့သည်။

မိုးက ပို၍ သည်းထန်လာခဲ့ပြီး မိုးသီးများလည်း ရောနှောပါဝင်လာခဲ့သည်။

မြွေဖြူကြီးတွင် အသိုက်မရှိသောကြောင့် မျက်လုံးများ၌ မိုးရေစိုနေသည့် မြွေနက်လေးကို သယ်ဆောင်ပြီး တောနက်ထဲသို့ ထပ်မံ တွားသွားခဲ့သည်။ သူက အရွက်တစ်ရွက်ကို သူ့အမြီးဖျားဖြင့် လိပ်၍ သူ့ခေါင်းကို အုပ်ထားခဲ့သည်။ မြွေဖြူကြီးက သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်သည်။

[ရှောင်ဟေး (မြွေနက်လေး)၊ မင်းမျက်လုံးတွေက ဘာလို့ မိုးရွာနေတာလဲ?]

မြွေနက်လေးသည် သူ့မျက်လုံးများရှိ စိမ်းလန်းသော မျက်ဝန်းကို သူ့အမြီးဖျားဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး “ဟစ်” ဟူ၍ နှစ်ချက် အသံပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ [အလှလေးကို လွမ်းလို့ပါ။ သူ့ကို သတိရရင် ဝမ်းနည်းလာပြီး မျက်လုံးတွေက မိုးရွာလာတယ်]

မြွေဖြူကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ၎င်း၏ကြီးမားသည့် အစွယ်နှစ်ချောင်းကို မကျေမနပ်ဖြင့် ထုတ်လိုက်ပြီး မပျော်မရွှင် ပြောလိုက်သည်။ [ဒီအလှလေးက ဘာလို့ မင်းကို ဝမ်းနည်းအောင်လုပ်တာလဲ? သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးရအောင် ငါကူညီပေးရမလား?]

မြွေနက်လေးက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး မြွေဖြူကြီး၏ မနာလိုဖြစ်မှုကို မီးထိုးပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် မျက်ရည်များဖြင့် သူ့၏ အလွန်ဝမ်းနည်းဖွယ် အချစ်ဇာတ်လမ်းအကြောင်းကို မြွေဖြူကြီးအား အသေးစိတ် ပြောပြခဲ့ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့် သူ့သဘောထားကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ [သူ့ကို လုံးဝ ထပ်မတွေ့ချင်တော့ဘူး၊ ဝူး ဝူး ဝူး…]

မြွေဖြူကြီးသည် မြွေနက်လေး၏ မျက်လုံးများမှ ကျဆင်းလာသော မျက်ရည်များကို ကြည့်ပြီး အလွန် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

မြွေနက်လေးက ထိုအလှလေးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ကို လိမ်ညာရုံသာမက အခြားမြွေတစ်ကောင်အတွက် အစားထိုးပစ္စည်းအဖြစ်လည်း အသုံးပြုခဲ့ပြီး ရိုက်နှက်ဆဲဆိုခဲ့သည်ကို ကြားလိုက်သောအခါ မြွေဖြူကြီးက ထိုလူယုတ်မာအလှလေးကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပတ္တမြားများထက် ပိုမိုတောက်ပသော မြွေဖြူကြီး၏ မျက်ဝန်းများသည် ၎င်း၏ မျက်ခွံများအတွင်းတွင် လှည့်ပတ်နေခဲ့သည်။ မြွေဖြူကြီးသည် ရိုးသားသော မြွေနက်လေးကို ပြောဆိုခဲ့ပြီး ၎င်းလာရာလမ်းကြောင်းကို အောင်မြင်စွာ သိရှိခဲ့သည်။

မြွေနက်လေး ပြောသည့်အတိုင်းဆိုလျှင် အလှလေးတွင် ကြီးမားပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော မြွေအသိုက်တစ်ခုနှင့် အစားအသောက်အပြည့်ရှိသော ရေခဲခန်းတစ်ခု ရှိသည်။ အတွင်းတွင် သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ မရေမတွက်နိုင်အောင် စုပုံနေရုံသာမက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာရှိသော ရေခဲများလည်း ရှိနေခဲ့ရာ အစားအသောက်များကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ မပျက်စီးအောင် သိုလှောင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် မြွေအသိုက်အပြင်ဘက်တွင် အရသာရှိသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များလည်း ပေါက်ရောက်နေသည်။ မြစ်ထဲရှိ ရေသည် နွေးထွေးပြီး သန့်ရှင်းသည်။ သူတို့က နေ့စဥ်နေ့တိုင်း နေရောင်ခြည်ရရှိနိုင်ပြီး မိုးပြာရောင်ကောင်းကင်၊ တိမ်ဖြူများနှင့် လှပသော နေဝင်ချိန်များကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ မှောင်သွားပြီးနောက် လရောင်နှင့် တောက်ပသော ကြယ်များလည်း ရှိနေခဲ့သည်…

မြွေဖြူကြီးသည် သတိရလာပြီးကတည်းက ဤမှောင်မိုက်သော တောအုပ်ထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။

သူက မြွေနက်လေး ဖော်ပြခဲ့သော ကမ္ဘာကို တစ်ခါမျှ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးခြင်းမရှိပေ။ နေရောင်ခြည်၏ ပုံသဏ္ဌာန်၊ နံနက်ခင်းတွင် အရွက်များကို တိုက်ခတ်နေသော လေပြေ သို့မဟုတ် ညနေခင်း နေဝင်ချိန်၏ အလှကိုလည်း သိရှိခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

သူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ အလှလေးကို သူ့အမြီးဖြင့် လည်ပင်းညှစ်ကာ မြွေအသိုက်ထဲမှ ပစ်ထုတ်လိုက်ရန်ပင် ကြံစည်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူနှင့် မြွေနက်လေးသည် အသိုက်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပြီး ထိုမျှလောက်သော ဆိုးရွားသည့်ဘဝကို ထပ်မံ နေထိုင်စရာမလိုတော့ဟု တွေးခဲ့သည်။

မြွေဖြူကြီးသည် ရှေ့သို့ ဦးဆောင်သွားခဲ့ပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ ပြီးပြည့်စုံသော မြွေအသိုက်ကို ရှာဖွေရန် မြေအောက်မြစ်တစ်လျှောက် မြွေနက်လေးကို ချက်ချင်း သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

မြွေနက်လေးက အစပိုင်းတွင် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူက အလှလေးကို အလွန်လွမ်းနေခဲ့သည်။ မြွေဖြူကြီး၏ ဇွတ်တရွတ်လုပ်နေပုံကို မြင်သောအခါ သူ စိတ်မပါ့တပါဖြင့် သဘောတူခဲ့သည်။

သူတို့သည် မြစ်ထဲသို့ ဆင်းသွားခဲ့ကြသော်လည်း ပြန်ထွက်လာသောအခါ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ကြသည်။

မြွေနက်လေးသည် မြွေဖြူကြီး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ သူ့အမြီးဖျားဖြင့် တက်နင်း၍ ခုန်တက်လိုက်သည်။ မြွေဖြူကြီးသည် ရေကန်ထဲမှ ရေအချို့ကို သောက်လိုက်ပြီးနောက် အားမရှိစွာဖြင့် ကမ်းပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ သူ့ဗိုက်က ကောင်းကင်သို့ ရောက်နေပြီး မျက်လုံးများ လှည့်နေခဲ့သည်။ သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူနေခဲ့သည်။

ထိုည၌ အပြင်ဘက်တွင် မိုးရွာနေခဲ့သည်။

ဂူထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိခဲ့ပေ။

မြွေနက်လေးသည် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော မြွေဖြူကြီးကို အရသာရှိသော အစားအစာများအတွက် ရေခဲခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် လျှို့ဝှက်ဂူများသို့ သွား၍ အလှလေးကို ရှာရန် လမ်းပြပေးခဲ့သည်။

လမ်းကြားရှိ ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းများသည် ဝင်္ကပါတစ်ခုနှင့်တူနေခဲ့သည်။

မြွေဖြူကြီး၏ မျက်လုံးများသည် ခဏတာ တွားသွားပြီးနောက် ခြင်ဆေးခွေကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မြွေနက်လေးက လမ်းပြပေးခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပါက သူ ထိုနေရာတွင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤအရာကလည်း မြွေအသိုက်သို့ ဝင်ရောက်ရန် အလွန်ခက်ခဲပြီး အလှလေးက ဖယ်ရှားရန် ခက်ခဲနိုင်သည်ကို သွယ်ဝိုက်၍ သက်သေပြခဲ့သည်။

မြွေဖြူကြီးသည် သူ့မျက်လုံးများကို လှိမ့်လိုက်ပြီး မြွေနက်လေး၏ အမြီးကို ဆွဲကာ မေးလိုက်သည်။

[ရှောင်ဟေး၊ အလှလေးက အစွမ်းထက်လား?]

မြွေနက်လေးက သူ့လျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

[ဟုတ်တာပေါ့။ အလှလေးက အသားဖြူပြီး လှလည်းလှတယ်၊ ခါးသွယ်ပြီး ခြေထောက်တွေလည်း ရှည်တယ်။ အရမ်းချောတယ်၊ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေလည်း မျိုးစုံ ချက်နိုင်တယ်။ သူက အရမ်းထက်မြက်ပြီး အရည်အချင်းရှိတယ်။ သူလုပ်ထားတဲ့ အသိုက်က အရမ်းသက်တောင့်သက်သာရှိတယ်၊ ပြီးတော့-]

မြွေဖြူကြီးသည် စကားလုံးများပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူက မျက်လုံးများကို လှိမ့်လိုက်၊ အစွယ်များကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး မြွေနက်လေး၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

[ငါမေးတာက အဲ့အလှလေးက မင်းကို ရိုက်လိုက်တော့ နာသွားလားလို့]

မြွေနက်လေး၏ ခေါင်းသည် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး နောက်သို့လှည့်ကာ သူ့အမြီးဖြင့် ကြီးမားသော မျက်ရည်စိုနေသည့် မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

မြွေဖြူကြီးသည် မြွေနက်လေး၏ ခေါင်းပေါက်စလေးကို သူ့အမြီးဖျားဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မည်သည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှမရှိဘဲ မြွေနက်လေးကို ဆက်၍ လှည့်ဖြားခဲ့သည်။

[ရှောင်ဟေး၊ ငါ့ကို အရင်ပုန်းခိုဖို့ နေရာရှာပေးနိုင်မလား? မဟုတ်ရင် ရက်စက်တဲ့အလှလေးက ငါတို့ကို တွေ့တာနဲ့ ရိုက်သတ်ပစ်နိုင်တယ်]

မြွေနက်လေးက သူစိမ်းများကို မြင်သည်နှင့် သတ်တတ်သော အလှလေး၏ သဘောထားကို တွေးလိုက်မိပြီး မြွေဖြူကြီး ပြောသည်မှာ မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားရသည်။ သူက အလှလေး မလာတတ်သော လျှို့ဝှက်လမ်းကြားတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားပြီး လျှာဖျားကို ထုတ်လျက် ညွှန်ကြားချက်များ ပေးခဲ့သည်။

[တာပိုင် (မြွေဖြူကြီး)၊ ဒီမှာနေပြီး ဘယ်မှ မသွားနဲ့နော်။ ငါ အလှလေးဆီ သွားချောင်းကြည့်ပြီး ပြန်လာခဲ့မယ်]

မြွေနက်လေးသည် မြွေဖြူကြီးကို သူ့အတွက် လက်စား​ချေပေးမည်ကို မလိုချင်သလို အလှလေးက မြွေဖြူကြီးကို ထိခိုက်စေမည်ကိုလည်း မလိုချင်ခဲ့ပေ။ သူက အလှလေးကို လွမ်းဆွတ်နေသောကြောင့်သာ ပြန်လာ၍ ကြည့်ရှုခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့ရှေ့ကိုယ်သည် မှန်နှင့်အတူ ရစ်ပတ်ပြီး ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် ထွက်သွားသည်နှင့် မြွေဖြူကြီး၏ အမြီးသည် အနီရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသော အပေါက်တစ်ခုကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။

အပေါက်က အလွန်သေးငယ်ပြီး အတွင်းတွင် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးသာ ရှိခဲ့သည်။

မြွေဖြူကြီးသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စွတ်စိုစေပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ အနီရောင်အရည်ထဲတွင် အနီရောင်အရည်ထက်ပင် ပိုမိုနီရဲသော ပုလဲလုံးတစ်လုံး ပေါ်နေခဲ့သည်။

အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း မြွေဖြူကြီးသည် ထိုပုလဲလုံးကို ကြည့်သောအခါ ရင်းနှီးမှုကို ခံစားရသည်။ မြွေလျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး အနံ့ခံကြည့်လိုက်ကာ ချက်ချင်း တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ တစ်ရှိန်တည်း မျိုချလိုက်သည်…

မြွေနက်လေးသည် နောက်ဆုံးတွင် အလှလေးရှိရာ လျှို့ဝှက်ဂူ၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

သူက အစပိုင်းတွင် အဝေးမှသာ ကြည့်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဂူထဲတွင် မီးတုတ်တစ်ချောင်းတည်းသာ ထွန်းညှိထားခဲ့ရာ အလင်းရောင်က အလွန်မှိန်နေခဲ့သည်။ ဤထောင့်မှကြည့်လျှင် မြွေတစ်ကောင်လုံး မတ်တပ်ရပ်နေလျှင်ပင် ကျောက်ခုတင်ပေါ်မှ သေးငယ်သည့် ဖောင်းကြွမှုကိုသာ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ အလွန်မှောင်မိုက်နေပြီး ဆံပင်တစ်မျှင်ကိုပင် မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

မြွေနက်လေးသည် သူ့မြွေလျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုမျှလောက် အဝေးကြီးမှ လာခဲ့သည်ဖြစ်ရာ အလှလေး၏ မျက်နှာကို ကြည့်သင့်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူက မှန်ကို လိပ်လိုက်ပြီး ကျောက်ခုတင်ဆီသို့ ဂရုတစိုက် လာခဲ့သည်။ ခုတင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အားစိုက်၍ အကြာကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ အလှလေး စောင်ထဲတွင် ကွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်နှာကို အသာထား၊ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းပင် ပေါ်နေခြင်းမရှိပေ။

မြွေနက်လေးက သူ့အမြီးဖျားကို အနည်းငယ် နောင်တရစွာ လျှော့ချလိုက်ပြီး ကျောက်ခုတင်ကို ဘယ်သုံးပတ်၊ ညာသုံးပတ် လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ သူ့၏သေးငယ်သည့် အစွယ်နှစ်ချောင်းကို ထုတ်ပြပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ စောင်အောက်သို့ ခုန်၍ အလှလေးကို ကြည့်ချင်ခဲ့သည်။ အလှလေးကို နမ်းချင်ချင်လည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် အလှလေး နိုးလာပြီးနောက် သူ့ကို ပုဆိန်ဖြင့် တစ်ပိုင်းစီ ပိုင်းကာ ဟင်းချိုလုပ်ပြီး ပြုတ်သောက်မည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်၊ ဟုတ်တယ်မလား?

သို့သော် ဤသို့နှင့် ထွက်ခွာရန် သူတကယ် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

မြွေနက်လေးက အချိန်အတော်ကြာ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အလှလေးကို မနှောင့်ယှက်ရဲခဲ့ပေ။ အလှလေးက သူ့ကို ရိုက်သတ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းအပြင် ဤသို့ စိတ်အားငယ်နေရခြင်းမှာ အလွန် အရှက်ရစရာ ကောင်းသည်ဟုလည်း ခံစားနေရသည်။

သူက သူ့အမြီးဖျားဖြင့် အလှလေး၏ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျနေသော ထူထဲသည့် ဆံပင်ရှည်များကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။ သူသည် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်လှည့်ကြည့်ခဲ့ပြီး ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း အိပ်နေသော လူသားက ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “မြွေချောလေး…”

မြွေနက်လေးသည် အေးခဲသွားခဲ့ပြီး အနည်းငယ် သက်တောင့်သက်သာမဖြစ် ရှိနေခဲ့သည်။ သူက ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် မှန်ကို မေးလိုက်သည်။

[မှန်ကြီးရေ၊ မှန်ကြီးရေ]

[အလှလေး... ငါ့ကို အခုလေးတင် ခေါ်လိုက်တာလား?]

မြွေနက်လေးသည် ချက်ချင်းပင် မှန်ကို နင်းလိုက်ပြီး ကျောက်ခုတင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ အိပ်ပျော်နေသည့် အလှလေးကို ပွတ်သပ်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် စွဲလမ်းစွာ လျက်နေခဲ့လေသည်။

[အလှလေး~]

[ကျွန်တော် ရောက်လာပြီ~ ကျွန်တော် ရောက်လာပြီ~]

[ကျွန်တော့်ကို လွမ်းနေတာလား? ဝူးဝူးဝူး~ မြွေလေးက ခင်ဗျားကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ~]

ဝမ်ကျုံး တရေးနိုးလာစဉ် မြွေတစ်ကောင်ကို ပွေ့ထားသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အသိစိတ်မရှိဘဲ ခေါ်လိုက်သည်။ “ရွှမ်မင်~ ခင်ဗျားလား” 

သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ့လည်စိကို ထက်သော သွားနှစ်ချောင်းဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ခံလိုက်ရသည်။

ဝမ်ကျုံး အလျင်အမြန် ထထိုင်လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော မြွေနက်လေးက သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သေးငယ်သည့် အစွယ်နှစ်ချောင်းကို ထုတ်ပြလျက် အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနှင့် ငိုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက သူ့ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေခဲ့သည်ကို မေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူစကားပြောတော့မည့်အချိန်တွင် ဒေါသအပြည့်ဖြင့် ပြင်းထန်သော အော်သံတစ်ခုက လေထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဝမ်ကျုံး... မင်းကို ငါသတ်မယ်...”

လူမရောက်မီ အသံက အရင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံး ဘေးတွင်ရှိသော ပုဆိန်ကို ကောက်ယူရန် အချိန်မရလိုက်မီ သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော မြွေနက်လေးကို ပြိုင်ဘက်က လုယူသွားခဲ့ပြီးနောက် သူက ခံနိုင်ရည်မရှိသော ကြီးမားသည့် အားဖြင့် လည်ပင်းကို ညှစ်ခံလိုက်ရပြီး ခုတင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

သူ့ဗိုက်မှ အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဆံပင်ဖြူနှင့် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားသော ကျူးကျော်သူက ပြင်းထန်စွာ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

“အား~” ထိုသူကား ကျောက်နံရံကို ဝင်တိုက်မိခဲ့ပြီး ဝမ်ကျုံးကို အဖြူရောင်အလင်းဖြင့် ဝန်းရံထားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုးယုတ်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ကာ မုန်းတီးသည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မိန်းမယုတ်... မင်းက ငါ့အစ်ကိုရဲ့ မြွေသန္ဓေသားကိုတောင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားသေးတယ်...”

၎င်းက ဝမ်ကျုံးမှ နတ်ဆိုးဗဟိုကို ဖြတ်ထုတ်ကာ ချောက်ထဲသို့ ပစ်ချခဲ့သော ပိုင်ထျန်းရှန်းပင် ဖြစ်သည်...

ဝမ်ကျုံး ကျိုးတော့မတတ်ဖြစ်နေသော လည်ပင်းကို ဖုံးထားခဲ့ပြီး စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက ဤမြွေဖြူ အသက်ရှင်နေသေးမည်ဟု လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ပိုင်ထျန်းရှန်းက နောက်ထပ် သေခြင်းကို မရှာတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ဟန်တူသည်။

သူက အဖြူရောင်အလင်းကြောင့် မေ့လဲနေသော မြွေနက်လေးကို ဂရုတစိုက် သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဂူ၏ ဝင်ပေါက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “ငါ နတ်ဘုရားနန်းတော်က ကောင်းကင်ဘုရင်ကို သွားပြောမယ်... မင်း ငါ့အစ်ကိုကို ဘယ်လို ဖြားယောင်းခဲ့တယ်... မင်း သူ့ရဲ့ တာအိုစိတ်ကို ထိခိုက်စေပြီး အန္တရာယ်ကို မအောင်မြင်စေခဲ့ဘူး ဆိုပြီး... မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို စောင့်ကြည့်နေမယ်...”

.

နောက်ပိုင်းတွင်၊ ကောင်းကင်၏ အဆင့်သုံးဆယ့်ခြောက်တွင်ရှိသော ခမ်းနားထည်ဝါသော ပိုးထည်တဲထဲဝယ်

ရွှမ်မင်ကား မှေးမှိန်စွာ နိုးလာခဲ့ပြီး သူ့ကို ဧကရာဇ်ဟု ခေါ်ကာ ခေါင်းငုံ့အရိုအသေပေးနေကြသည့် နတ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မသိစိတ်မှပင် သူ့လက်ကို ဗလာဖြစ်နေသော သူ့နှလုံးသားပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို မေ့လျော့နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်…

**မှတ်ချက်

ရွှမ်မင် ပြန်လာပြီ~

ရွှမ်မင်က နတ်ဆိုးလောက၏ ဧကရာဇ်ဖြစ်ပြီး အုပ်ချုပ်သူက ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်။