Extra 1

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်မင်က ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်အား လက်ထပ်ခွင့်ရရန် မည်သို့ စည်းရုံးခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပေ။

သူသည် ရူးသွပ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းလွန်းပုံရသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်က သူ့ကို ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့်၊ သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ပေ၊ ထို့ကြောင့် ရွှမ်မင်ကို သူလိုချင်ရာ လုပ်စေရသည်။

ဝမ်ကျုံးကို ရွှမ်မင်က ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲများဖြင့် ထွင်းထုထားသော ကြီးမားသော အပြာရောင်တံခါးတစ်ခုထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ အဖြူရောင် မြူခိုးများ ပျောက်သွားသောအခါ သူသည် “စကြဝဠာလေးရပ်စံအိမ်တော်” ဟု ရေးထွင်းထားသော အလျားလိုက် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည့် ပြာသာဒ်တစ်ခုတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤနေရာတွင် သူသည် မြောက်ဘက်သို့ ကြည့်လျှင် မြေအောက်ကမ္ဘာရှိ တောက်ပနေသော ရွှေရောင်နွေဦးကို မြင်နိုင်သည်။ တောင်ဘက်သို့ ကြည့်လျှင် လူ့လောက၏ ဆူညံသံများနှင့် လိမ်ခွေနေသော မီးပန်းများကို မြင်နိုင်သည်။ အနောက်ဘက်သို့ ကြည့်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံရှိ မင်္ဂလာရှိသော တိမ်တိုက်များနှင့် ပျံသန်းနေသော တိမ်များကို မြင်နိုင်သည်။ အရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်လျှင်- ညဘက်တွင် မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ရောင်စုံရုပ်တုများစွာကို မြင်နိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် အနည်းဆုံး မီတာ ရာဂဏန်းခန့် ရှည်လျားပြီး ကျယ်သည်။ တောက်ပသော နေရောင်တွင် တောက်ပနေပြီး ရွှေရောင်အလင်းက သူ၏ မျက်လုံးများကို ထိမှန်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အလွန်ကောင်းမွန်သော အမြင်အာရုံသည် ရုပ်တုများ၏ မျက်နှာများကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်စေသည်။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများနှင့် ဆံပင်ပုံစံများ ကွဲပြားနေသော်လည်း ဤရုပ်တုများအားလုံးသည် ခန့်ညားပြီး သနားကြင်နာသော အမူအရာများဖြင့် အောက်သို့ ကြည့်နေသည်။ သဘာဝအတိုင်းပင်၊ သာလွန်ထက်မြက်သော ဂုဏ်အင်္ဂါနှင့် အမြင့်ဆုံးသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်သည်။

ထို့ပြင် နတ်ဆိုးအားလုံးက ရုပ်တုအဖြစ် ထွင်းထုပြီး ပူဇော်ပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ထားသည့် ထိုဇာတ်လိုက်၏ မြင့်မြတ်သောခေါင်းသည် အောက်သို့ စိုက်ကျနေသည်။ သူ့အဖော်၏ လည်ပင်းတွင် ခေါင်းကို မြှုပ်ထားကာ နမ်းနေပြီး ကိုက်ရင်း ရူးသွပ်သော လေသံဖြင့် ပြောနေသည်။ “ဝမ်ကျုံး၊ ငါ မင်းနဲ့ အမြီးကို ပတ်ထားချင်တယ်” 

ဝမ်ကျုံး: “...”

သူသည် မစော်ကားနိုင်သော ဝေးကွာရှိ ခန့်ညားသော ရုပ်တုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့နောက်ရှိ ကြီးမားပြီး ကာမစိတ်ရှိသော မြွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ အလွန်စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ပြီး ရွှမ်မင်၏ ရက်ရောသော၊ သန်မာပြီး အလွန်လုံခြုံသော ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားမလား?” ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း” အဖော်၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများသည် အနည်းငယ် ပွင့်နေသည်... ၎င်းက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်ဆံများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်လာကာ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာက လက်ရန်းကို ရိုက်မိတော့မတတ်ဖြစ်သွားသည်။ ရွှမ်မင်က သူ၏ ခါးကို ဖက်ထားပြီး သူ၏ အနည်းငယ် ဖောင်းနေသော ဗိုက်ကို ရှောင်ရှားရန် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းထားသည်။

ရွှမ်မင်၏ လက်ချောင်းများသည် ရှည်လျားသန်မာပြီး အလွန်အေးစက်သည်။ သူတို့ပိတ်ဆို့ခံရသောအခါ ဝမ်ကျုံးက တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို  ကိုက်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားရသည်။

“လိမ်လိမ်မာမာ‌နေ”

ရွှမ်မင်က ဝမ်ကျုံး၏ ပါးစပ်ထဲမှ တံတွေးများကို မျိုချလိုက်သည်။ ချောင်းဆိုးခြင်းကြောင့် နီရဲနေသော သူ့မျက်လုံး၏ အဆုံးကို နမ်းလိုက်ကာ  ချော့မော့လိုက်သည်- “လုပ်ကြစို့။”

ဝမ်ကျုံးသည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်အထိ နှိပ်စက်ခံရပြီး သူ အချိန်မမီဘဲ မြိုချလိုက်သော တံတွေးက သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှ စီးကျလာသည်။ အကြမ်းဖက်သော မုန်တိုင်းထဲတွင် သူသည် အနီရောင် ပန်းပွင့်လေးကဲ့သို့ပင် အကြမ်းဖက်ခံရပြီး လျှင်မြန်စွာစီးဆင်းနေသော မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အားစိုက်မှုကြောင့် ဖောင်းကားနေသော လက်မောင်းကိုသာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သည်။ သူက တကယ်ကို သေတော့မည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ သေတော့မည်…

“ရွှမ် ရွှမ်မင်~ ခင်ဗျား-” ဝမ်ကျုံး မခံနိုင်တော့ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားပြီး သွားများကို ကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရွှမ်မင်က ထိုအသံကို ကြားရခြင်းကို အလွန်နှစ်သက်သည်၊ “မင်္ဂလာအခါတော် လွဲသွားမှာ စိုးရိမ်လို့သာပေါ့ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို ပိုပြီး အော်ခိုင်းမှာ သေချာတယ်” ဟု ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သတိလစ်တော့မလို ဖြစ်နေသည်။ သူက ရွှမ်မင်ကို မူးမေ့လျက် ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဆံပင်ရှည်နက်များသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပြန့်နေပြီး လေညှင်းတွင် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါနေသည်။ အပြစ်ကျူးလွန်ရန် တမင်တကာ သွေးဆောင်နေသော မြေခွေးမတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ နွေဦးအပြည့်ရှိသော မျက်နှာဖြင့် ရွှမ်မင်အား တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။ “မင်္ဂလာအခါတော်လား? ဘာမင်္ဂလာအခါတော်လဲ?”

“ငါတို့ ဒီနေ့ လက်ထပ်မယ်။”

ဟာ? ဒီလောက်မြန်တာလား?

ဝမ်ကျုံး၏ ဦးနှောက်က ရှော့ခ်ဖြစ်သွားသည်။ သူ တွေးတောရန် အချိန်မရမီ ရွှမ်မင်သည် ရုတ်တရက် လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်လိုက်သည်…

.

နောက်ပိုင်းတွင် ရွှမ်မင်က ဝမ်ကျုံးကို ဝတ်ရုံဖြင့် ပတ်လိုက်သည်။ ရုပ်တုများ ရပ်နေသော အရှေ့ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဲ့ဒီနေရာပဲ။ နတ်ဆိုးဘုံမှာ၊ အဆုံးမရှိတဲ့ တောင်တွေနဲ့ လွင်ပြင်တွေကိုကို ဖြတ်သွားရင် မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပမယ့် နတ်ဆိုးတောင်ဘုရားကျောင်းကို မြင်နိုင်တယ်…” 

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်မင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံသည် လင်းလက်နေသော ကြယ်များကိုပင် ငြိမ်သက်စေနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ညက်ညောနေပြီး သူ၏ အသံသည် စိုစွတ်နေသည်- “ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကရော? ဘုရားကျောင်းက ခင်ဗျား ရုံးကိစ္စတွေ လုပ်တဲ့နေရာလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား? ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ပြီးရင် ဘယ်မှာနေကြမလဲ?”

သူက ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းတစ်ခုကိုသာ မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမေးခွန်းရှိ မည်သည့်စကားလုံးက ရွှမ်မင်၏ ကာမစိတ်ရှိသော နှလုံးသားကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်ကို သူ မသိပေ။

၎င်းက ဝမ်ကျုံး၏ မေးစေ့ကို  လျက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်ပြီး ရှားရှားပါးပါး အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။ “နတ်ဆိုးတောင်ရဲ့အောက်ဘက် ရွှံ့နွံတွေထဲမှာ မြွေရဲတိုက် ရှိတယ်။ အခုကစပြီး မြွေရဲတိုက်နဲ့ နတ်ဆိုးတောင်ဘုရားကျောင်းက ငါတို့နှစ်ယောက်အပိုင်ပဲ။ မင်း ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ နေနိုင်တယ်”

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်မင်၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ သူ့အပေါ်ထားရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မဆိုင်းမတွ ဖော်ပြလိုက်သည်- “ခင်ဗျားရှိတဲ့နေရာက ကျွန်တော့်အိမ်ပါပဲ၊ ခင်ဗျား ဘယ်မှာပဲရှိရှိ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့အတူ နေမယ်။”

ထိုတစ်ကြိမ်မှာတော့ ရွှမ်မင် တကယ်ကို ပြုံးလိုက်သည်။ နှင်းကဲ့သို့ အေးစက်သော သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာက ဝမ်ကျုံး တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော နူးညံ့မှုဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူ ထိုကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သောအခါ သူ၏ ပုံမှန် အေးစက်သော အမူအရာမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ မှောင်မိုက်သော မျက်လုံးများသည် မက်မွန်ပန်းများ ပွင့်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤအရာကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျုံး၏ နှလုံးသားသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပြည့်နေသည်။

သူသည် ရွှမ်မင်၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ့နားတွင် သတိပေးလိုက်သည်။ “နောင် ကျွန်တော့်ကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ဒီလိုမျိုးအပြုံးမျိုး မပြုံးပြရဘူး- မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်လိုအပြုံးမျိုးမှ မပြုံးပြရဘူး၊ အပြုံးတစ်ခုတောင် မပြုံးရဘူး၊ ကြားလား?”

ရွှမ်မင်သည် သူ့အဖော်၏ သဝန်တိုခြင်းနှင့် ပိုင်ဆိုင်လိုမှုကြောင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး မဆိုင်းမတွ သဘောတူလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အဖော်ကို ချီးကျူးလိုက်သည်- “"ငါတို့ မင်္ဂလာတောင် မဆောင်ရသေးဘူး၊ မင်းက အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိနေပြီ။ တကယ်ကောင်းတာပဲ”

ဝမ်ကျုံးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုမန်တစ်ဆန်သော စကားလုံးများကို ပါးစပ်မှ ထုတ်မပြောနိုင်သော မြွေကြီးသည် လူများကို စနောက်နေသေးသည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် ရွှမ်မင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး နတ်ဆိုးတောင်ဘုရားကျောင်းသို့ ပြန်သွားသည့် လမ်းတွင် သူ့ကို သယ်ဆောင်သွားစေသည်။ သူက တောင်များနှင့် မြစ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ လှပသော ရှုခင်း၊ ကြွယ်ဝသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်နှင့် နတ်ဆိုးဝိညာဉ်၏ သိမ်မွေ့သော လေကို မြင်လိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်ကို ကြိုဆိုပါတယ်”

သူတို့သည် တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ နန်းတော်ယပ်‌တောင်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော နတ်ဆိုး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် လေပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့က ဝမ်ကျုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရွှမ်မင်အား သူတို့၏ စံနမူနာကောင်းများဖြင့် အရိုအသေပေးကြသည်။ သူတို့၏ နှာခေါင်းများနှင့် ရင်ဘတ်များသည် အောက်သို့ ကျနေပြှး သူတို့၏ ကျောများသည် အောက်သို့ နိမ့်နေသည်။  သူတို့၏ ခေါင်းများသည် ငုံ့နေပြီး စည်းကမ်းကို ကျော်လွန်ရန် မရဲကြပေ။

ဝမ်ကျုံးက ကိုယ်တုံးလုံးဖြစ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ဦး ပေါ်လာသောအခါ သူသည် သူ့၏ ထွက်ပေါ်နေသော ခြေထောက်များနှင့် ခေါင်းကို ရွှမ်မင်၏ ဝတ်ရုံထဲသို့ အလျင်အမြန် မြှုပ်လိုက်သည်။ ထိုမှသာ အိမ်တစ်လုံးလောက်ကြီးသော ဇိမ်ခံလှေကားထစ်ထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားခံရသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရွှမ်မင်ကို မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် “ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်တော့မှာ မဟုတ်လား? အခု ဘာလုပ်ရမလဲ?” ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အင်း၊ ငါတို့ ပြင်ဆင်ပြီးမှ လက်ထပ်ရမှာ‌လေ” သူက ဝမ်ကျုံး၏ မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်ကာ သူ့နားထင်များကို နမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘုရားကျောင်းမှာ မင်းနဲ့အတူ အဖျော်ယမကာ သောက်ဖို့ ငါ စောင့်နေတယ်”

ရွှမ်မင်သည် ဝမ်ကျုံး၏ နားရွက်များကို ပူလောင်စေသော စကားအချို့ကို ပြောပြီးနောက် ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် အစေခံမလေးများစွာ ဝင်လာကြသည်။

ပန်းပွင့်များ ပေါ်နေသော ရေနွေးငွေ့ထွက်နေသည့် ပုံးကြီးကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျုံးသည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။

သူက အစေခံမလေးများသည် သူ့ကို ရေချိုးပေးချင်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ငြင်းဆန်ရန် အချိန်မမီခင် ရွှမ်မင်က ညွှန်ကြားထားသော အစေခံမလေးများသည် သူတို့၏ ဗန်းကို ချလိုက်ပြီး သူတို့၏ မျက်လွှာမျာကို ချကာ ကျန်းနန်အမျိုးသမီးများ၏ သိမ်မွေ့သော စကားများထက် ပိုကောင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အရှင် ရေချိုးပြီးရင် ကျွန်မတို့ အရှင်ကို ပြန်လာပြီး အစေခံပါ့မယ်၊ အရှင်ရဲ့ ဆံပင်ကို ချည်ပေးပါ့မယ်”

ထို့နောက် သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

ရေချိုးကန်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီးနောက် ဝမ်ကျုံးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင် မြေကြီးများ စီးထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန်နွေးထွေးသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူ၏ ချွေးပေါက်များထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာပြီး သူ့လက်ချောင်းများနှင့် ခြေချောင်းများကို အလွန်သက်သောင့်သက်သာဖြစ်စေသည်။

အစေခံမလေးများသည် ၎င်းက ပင်ကိုယ်သဘောကို သန့်စင်ခြင်းနှင့် အရိုးတွင်းခြင်ဆီကို သန့်စင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယခင်က ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သဘာဝအတိုင်း ဝမ်ကျုံးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲရန် ထိုကဲ့သို့ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးကို မလွတ်တမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ချက်ချင်းပင် သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းစွာ သန့်စင်လိုက်သည်။

.

ရေချိုးပြီးနောက် သူ၏ အရေပြားအခြေအနေသည် အရည်အသွေးပိုင်းအရ တိုးတက်လာသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားရသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပြောင်းလဲမှုသည် ဝမ်ကျုံးကိုပင် ကြောက်လန့်သွားစေသည်။

သူသည် စင်ပေါ်ရှိ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ဝတ်စုံ၏ပုံစံသည် ရွှမ်မင် မကြာခဏ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော သုံးထပ်ဝတ်စုံနှင့် တူညီသည်။ သူက ရွှမ်မင်၏ အဝတ်အစားများကို ပုံမှန်အားဖြင့် ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည်။ မဟုတ်ပါက သူသည် ၎င်းကို ဝတ်ဆင်နိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် အစေခံမလေးများကို အကူအညီတောင်းရမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲပြီး ကျိုင်းကောင်၏အတောင်များကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ပထမအလွှာကို ချွတ်ပြီး ဝတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးကဲ့သို့ နီရဲသော ဒုတိယအလွှာကို ချွတ်ပြီး ဝတ်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် လက်ရှည်နှင့် လွင့်မျောနေသော တတိယအလွှာကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လွန်စွာ တောက်ပသော အနီရောင်ဖြစ်သည်။ တတိယအပိုင်းနှင့် ယခင်နှစ်ပိုင်းကြားရှိ ကွာခြားချက်မှာ ၎င်းတွင် တိမ်ပုံစံများကိုလည်း ထိုးထားပြီး၊ မင်္ဂလာရှိခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသော ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကို အစွန်းနှင့် လက်ဖုံးပေါ်တွင် တွားသွားနေသည်ကို မှေးမှိန်စွာ မြင်နိုင်သည်။

...၎င်းသည် သက်သောင့်သက်သာရှိသည်။ သို့သော် ဘာလို့ အတွင်းခံ သို့မဟုတ် ဖိနပ် မပါတာလဲ?

တန်းစီဝင်လာသော အစေခံမလေးများသည် ဝမ်ကျုံး၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံများကို စီစဉ်ပေးကာ သူ့ဆံပင်ကို ချည်ပေးပြီး သရဖူကို ဆောင်းပေးသည်။ ပါးနီနှင့် မိတ်ကပ်များ ကိုင်ထားသော အစေခံမလေးများသည် ဝမ်ကျုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ခဏတာ ကြောင်အသွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးက မိတ်ကပ်သည် သူ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မျက်နှာကိုသာ ညစ်ညမ်းစေလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ၏ ခါးတွင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးအချို့ ချိတ်ဆွဲပြီးနောက် သူတို့သည် လက်ရာမြောက်သော အမွှေးတိုင်အိုးငယ်တစ်ခုကို ယူလာပြီး သူ့ကို ခေါင်းမှ ခြေအဆုံးအထိ မီးခိုးတိုက်ပေးသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူတို့ကို နားထောင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ လှည့်စားစေသည်။ မှန်ထဲတွင် ရှေးခေတ်လူတစ်ယောက်အဖြစ် ဝတ်ဆင်ထားသော သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်လိုက်ပြီး သူသည် တခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

.

လှေကားထစ်မှ ထွက်ပြီးနောက် သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် လုံးဝ အသစ်အဆန်းဖြစ်သည်။

သူတို့ တောင်ခြေတွင် ရှိစဉ်က နတ်ဆိုးတောင်သည် အလွန်မြင့်မားပြီး မတ်စောက်သည်။ ၎င်းသည် တိမ်များထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီး အဆုံးကို မြင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ယခု သူသည် ခန့်ညားသော နန်းတော်အဆောက်အအုံများနှင့် တောင်ထိပ်တွင် ရပ်နေသော ရုပ်တုများကို မြင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အိပ်မက်တစ်ခုနှင့်တူကာ နတ်ပြည်နှင့်လည်း တူသည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ဤနေရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်သည်နှင့် ချစ်မိသွားသည်။ သို့သော် ရွှမ်မင်ကော?

နန်းတော်ယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အစေခံမလေးနှင့်အတူ ဝမ်ကျုံးသည် ထူထဲသောအနီရောင် ကော်ဇောဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ကျောက်လှေကားများကို ခြေဗလာဖြင့် တက်သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မီတာအနည်းငယ်တိုင်းတွင် ငွေရောင်သံချပ်ကာဝတ်ထားသော မှော်စစ်သားများသည် သူ့ကို အရိုအသေပေးကြသည်။ သူတို့၏နောက်တွင် ရေတွက်မရနိုင်သော နတ်ဆိုးများသည် လမ်းမပေါ်တွင် ပြည့်ကျပ်နေပြီး သူ့ကို ဦးညွှတ်ကြသည်၊။ ထို့နောက် ပျော်ရွှင်စွာ မရပ်မနား ပြောဆိုနေကြသည်။ အများစုမှာ အောက်ပါစကားများကို ပြောကြသည်။

“ဧကရာဇ်က ရွေးချယ်တဲ့ ဧကရီက လူသားတဲ့လား~”

“သူက ယောက်ျားလေး...”

“ဧကရီက အရမ်းလှတာပဲ... မြေခွေးမတွေထက်တောင် ပိုလှသေးတယ်...”

“သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဧကရာဇ်က လူ့ပြည်ကနေ ပြန်ပေးဆွဲလာတာလို့ ကြားတယ်”

“ဝိုး~ ဧကရာဇ်က အရမ်းစွမ်းအားကြီးတာပဲ~”

ဝမ်ကျုံး၏ နှလုံးသားသည် ခါးသီးနာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ထူးဆန်းသော နတ်ဆိုးများစွာသည် ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ သူ မ
မူးမေ့မသွားခြင်းမှာ သူသည် အလွန်သန်မာနေသောကြောင့်ပင်။ သူ ရယ်မောနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ လာသင့်သော အရာက အမြဲတမ်း လာလိမ့်မည်။

လှေကားထစ်များ၏ အဆုံးတွင် ရုတ်တရက် မြွေအစုလိုက်အပြုံလိုက် ပေါ်လာသည်။

၎င်းတို့သည် ကြီး၊ သေး၊ ရှည်၊ တိုကာ၊ ရောင်စုံရှိပြီး၊ ပုံသဏ္ဍာန် အမျိုးမျိုးရှိသည်။ သူတို့သည် နီရဲသော လျှာများကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ဟန်ပန်ကျကျ မြွေကိုယ်ထည်များကို ဝမ်ကျုံးဆီသို့ လိမ်ယှက်သွားသည်။ သူတို့သည် အမြီးများကို ဝှေ့ယမ်းပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စုဝေးနေသော မြွေအမြီးများကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး သူ့ကို အရိုအသေပေးကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချောမောလှပတဲ့ မြွေဧကရီမင်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အရှင့်ရဲ့ လှပတဲ့မျက်လုံးကြီးတွေကို ဖွင့်ပြီး အရှင့်ကို ရိုသေလေးစားတဲ့ ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေကို ကြည့်ပေးပါဦးနော်~”

“အား...”

ဝမ်ကျုံးသည် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ရာ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် တောက်ပသော မီးရှူးမီးပန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာ မပျော့ခွေမီနှင့် သတိမလစ်မီမှာပင်  အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ရွှမ်မင်သည် သူ့ဘေးသို့ ပျံဝဲဆင်းသက်လာပြီး ၎င်းအား ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ ထူးဆန်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “လှေကားနည်းနည်းပဲ လျှောက်ရသေးတာကို ဘာလို့ မူးမေ့လဲနိုင်တာလဲ?”

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်မင်၏ ပခုံးတွင် ခေါင်းကို မြှုပ်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ အသက်ရှူကာ သူတို့နှစ်ယောက်သာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မြွေ၊ မြွေတွေ အများကြီးပဲ၊ ကျွန်တော် ကြောက်တယ်” 

ဝမ်ကျုံးက အနည်းငယ် ရှက်နေသည်။ သို့သော် သူ ဘာမှ လုပ်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည်။

သူသည် မြွေတစ်ကောင်နှင့် ချစ်မိသွားခဲ့ပြီး မြွေကလေးများကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားလျှင်ပင် တခြားမြွေတစ်ကောင်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ကြောက်လန့်နေဆဲဖြစ်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ မူးမေ့လဲချင်သည်။

ရွှမ်မင်က ဘာမှ မပြောပေ။ သူသည် အလင်းမှော်တစ်ခုကို သုံးလိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံးကို မြူခိုးများ ဖုံးအုပ်နေသော ယဇ်ပလ္လင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူက သူ၏ ခါးကို ကိုင်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မျက်လုံးဖွင့်လိုက်”

ဝမ်ကျုံးသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ့အင်္ကျီလက်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသည်။ သူသည် လက်များကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အကြိမ်ကြိမ် ပြောလိုက်သည်- 'ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့နေ့မှာ မင်းရှက်စရာတွေ လုပ်လို့မဖြစ်ဘူး။ သူ့အတွက် အရေးမကြီးပေမဲ့ ရွှမ်မင်က နတ်ဆိုးဘုံရဲ့ ဧကရာဇ်ပဲ၊ သူ မျက်နှာပျက်ခံလို့ မရဘူး'

သွားများကို ကြိတ်ကာ ဝမ်ကျုံးက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ စိတ်ကူးထားခဲ့သော မြေကြီးပေါ်တွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွားသွားနေသော မြွေများနှင့် နတ်ဆိုးများအားလုံးသည်  အနီရောင်နှင်းဆီများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်…

ထိုနေ့နောက်ပိုင်းတွင် အခမ်းအနားမှ ပြန်လာသော နတ်ဆိုးများသည် အားလုံးသည် ပျော်ရွှင်စွာ ကခုန်နေကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောနေကြသည်။ “အရမ်းလှပတဲ့  ဧကရီလေးက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြလိုက်တယ်... သူက ကျွန်တော့်ကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဖိုးအထိုက်တန်ဆုံးနဲ့ အလှဆုံး ပန်းလေးတစ်ပွင့်လိုမျိုး ကြည့်နေတာ...”