Extra 2

မင်္ဂလာပွဲသည် အလွန်တခမ်းတနားဖြစ်သော်ငြား အခမ်းအနားမှာကား အလွန်ရိုးရှင်းလှပေသည်။

ဝမ်ကျုံးနှင့် ရွှမ်မင်တို့သည် နတ်ဆိုးဘုံသားအပေါင်းရှေ့မှောက်သို့ မင်္ဂလာဝတ်စုံများဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီးသည်နှင့် အခမ်းအနား ပြီးမြောက်ခဲ့သည်ဟု မှတ်ယူကြ၏။

လူသားတစ်ဦးနှင့် မြွေတစ်ကောင်တို့သည် သူတို့၏ အဆောင်တော်သို့ ပြန်လာကြပြီး ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်စီကို သောက်သုံးပြီးနောက် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးကို အချစ်ရောင်ခြည်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ အဆောင်တံခါးအပြင်ဘက်မှ အစေခံမလေးတစ်ဦးက လေးစားသမှုဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလာချေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်နဲ့ အခြားသော နတ်ဘုရားများက လက်ဆောင်ပဏ္ဍာများ ပို့သလိုက်ပါပြီ…”

ဝမ်ကျုံးသည် ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်ကို သိရှိပေသည်။ သူသည် ရွှမ်မင်၏ ဆရာဖြစ်ပြီး သုံးဆယ့်သုံးထပ်မြောက် ကောင်းကင်ဘုံရှိ ပထမတန်းစားနှင့် မြင့်မြတ်သော နတ်မင်းတစ်ပါး ဖြစ်လေ၏။ လူ့လောကတွင်ပင်လျှင် သူ့အကြောင်း ဒဏ္ဍာရီများနှင့် မှတ်တမ်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီး တာအိုဘာသာဝင်တို့၏ လေးစားမှုကို ခံရကာ လောကတွင် အလွန်ကျော်ကြားခဲ့ချေ၏။

ဧကရာဇ်က ပေးပို့လိုက်သည့် လက်ဆောင်မှာ နတ်ဆေးလုံးတစ်လုံးဖြစ်ပြီး မြူခိုးများဖုံးလွှမ်းနေသည့် ကျောက်စိမ်းလိပ်ပြာရုပ်တစ်ခုအတွင်း၌ ထည့်ထားသည်။ ရွှမ်မင်၏ မျက်လုံးများ တလက်လက်တောက်ပနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ကောင်းမွန်လှသည့် အရာဖြစ်မည်မှာ သေချာလှ၏။ ဝမ်ကျုံးခမျာ စိတ်ဝင်စားစွာ မေးလိုက်ပေသည်။
“ဒီဆေးလုံးကို သောက်ရင် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ?”

“ဒီဆေးလုံးကို သောက်လိုက်ရင် နှစ်ရာပေါင်းများစွာကြာအောင်…. သေမျိုးမဟုတ်တဲ့ဘဝကို ရရှိစေပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှာ အခြေတည်လို့ရမယ် ပြောရမယ်ဆိုရင်…”

ရွှမ်မင်တစ်ယောက် သူ့ဆရာ ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်က သူ့ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးလွန်း၍ ဝမ်ကျုံးအား ထိုမျှလောက်သော အဖိုးတန်လက်ဆောင်ကို ပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ဤသို့သော ကောင်းကင်ဘုံ၏ နတ်ဆေးလုံးကို သူတို့၏ မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလိုက်သည်ကို အံ့သြ၍ ခဏမျှ စကားပင် ပြောမထွက်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ နတ်ဆေးလုံး၏ တန်ဖိုးကို ချက်ချင်းနားလည်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်ခမျာ တရားလမ်းလိုက်စားသူများအနေဖြင့် လောဘ၊ ဒေါသတို့ကို စွန့်ပယ်ပြီး တရားကျင့်ကြံရမည်ဟု အမြဲဆိုလေ့ရှိပေသည်။ သို့သော် သူ၏ တပည့်အတွက်တော့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများပင်လျှင် လိုက်နာခြင်းမရှိတော့ချေ။

သူသည် ရွှမ်မင်အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနှင့် သူ့၏ အနာဂတ်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းပေးခဲ့သည်။ ရွှမ်မင်၏ စကားကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ စည်းကမ်းများကိုပင် ဆန့်ကျင်ကာ သူချစ်မြတ်နိုးရသော တပည့်အတွက် အိမ်ထောင်ပြုရန် သဘောတူခဲ့သည်။ ယခုတွင်လည်း ရွှမ်မင်ကို ချစ်မြတ်နိုးဆဲဖြစ်၍ သူ၏ တပည့်ချစ်ဇနီးအတွက် အဖိုးတန်နတ်ဆေးလုံးကို တရားဝင် ပေးအပ်ခဲ့ပေ၏။

ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်ကို ပိုမိုလေးစားမိသွားသော ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်မင်၏ လက်ဖျံကို ဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်

“ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်က အလွန်ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်တော် ဒီနေ့ကစပြီး သူ့ရဲ့ ကျေးဇူးတရားအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြတဲ့အနေနဲ့ တစ်နေ့သုံးကြိမ် အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်  ပူဇော်ပေးပါ့မယ်။”

ရွှမ်မင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ၏ အဖော်အား ချီးမွမ်းကာ နတ်ဆေးလုံးကို သိမ်းလိုက်သည်။ ဝမ်ကျုံးက မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ရင်း မေးလိုက်ချေ၏။ “ကျွန်တော့်ကို မပေးတော့ဘူးလား?” 

“မင်းက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတုန်းပဲ၊ ဒီတော့ ငါတို့မှာ အလုံအလောက်ရှိလာတဲ့အထိ စောင့်နေရမှာပေါ့။”

ဤမြွေသ‌န္ဓေသားလေး များသည် မွေးဖွားလာခြင်းပင် မရှိသေး၊ အဘယ်ကြောင့် သူသည် ထပ်မံလိုချင်နေရသနည်း။ ဤအရာသည် အမှန်ပင် ယုတ္တိမရှိပေ။ ဝမ်ကျုံးသည် ကျွန်းပေါ်တွင် ရွှမ်မင်က မြွေသ‌န္ဓေသားများအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် ကြီးမားလှသော အိမ်ကို သတိရမိပြီး စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။ “မြွေသ‌န္ဓေသားလေးတွေ ဘယ်လောက်များမှ ခင်ဗျား ကျေနပ်မှာလဲ?” 

ရွှမ်မင်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပြောင်းလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ နတ်လက်ဖက်ရည်ကို ယူ၍ ဝမ်ကျုံးအား သူ့ပါးစပ်ဖြင့် ခွံ့တိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြောလိုက်သည်။ “မြွေမလေးတွေ ပေါ်လာတဲ့အထိပဲ စောင့်လိုက်ပါတော့၊ ဟုတ်ပြီလား?” 

ဝမ်ကျုံးသည် လက်ဖက်ရည်ကို ပါးစပ်ထဲ၌ ငုံထားပြီး ရွှမ်မင်က နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကို ရစ်ပတ်ထားသောကြောင့် စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ လက်ဖက်ရည်က အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရွှမ်မင်က သူ့ကို ကုတင်ပေါ်၌ ပွေ့ထားစဉ် သူက လည်ပင်းကို ချိတ်လိုက်ပြီး ရွှမ်မင်၏ ပါးစပ်မှ လက်ဖက်ရည်အကြွင်းအကျန်များကို လျက်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏အသံက အနည်းငယ်‌မောဟိုက်နေပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒါ ဘာလက်ဖက်ရည်လဲ? အရမ်းကောင်းတာပဲ”

“ဧကရာဇ်ချန်ရှန့် ပေးတဲ့ အလှအပလက်ဖက်ရည်” ရွှမ်မင်သည် သူ့အဖော်၏ လှပသော မျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ဝမ်ကျုံး၏ နီရဲလှပသော မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျုံး၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဖုန်းတုဧကရာဇ်၏ လက်ဆောင်ဖြစ်သော သွေးနီရောင် ပန်းပွင့်ကို ကြိတ်လိုက်သည်။ သွေးရောင်နှင့် ပါးလွှာသော အရာများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်ပျံ့နှံ့သွားပြီး နောက်မှ မြွေ၏ လျှာဖြင့်  လိုက်ယက်နေခဲ့သည်။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကျုံးခမျာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် အဝတ်အထည်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ဝက်ခန့်မှာ အဝတ်မပါတော့သော်လည်း ရွှမ်မင်မှာမူ အဝတ်အစားများ ပြည့်စုံစွာ ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်၏။ အခြားအရာများကို တွေးတောရန် အချိန်မရတော့သည်နှင့် သူ၏မျက်နှာတစ်ဝိုက်ရှိ ဆံနွယ်ရှည်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထစ်အစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ?”

သူ့လျှာဖြင့် အစွမ်းပြပြီးသည်နှင့် ရွှမ်မင်က ဝမ်ကျုံး၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ပါးလွှာပြီး သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိထားပြီး “သွေးကျိန်စာအောက်မှာ မင်း ငါ့ဆီကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်ပြေးလို့မရတော့ဘူး” ဟု လွန်စွာကာမစိတ်ပြင်းပြသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရွှမ်မင်ဘာကြောင့် အရူးထနေသည်ကို ဝမ်ကျုံး မသိခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ သူက ထပ်၍ ဒေါသထွက်အောင် မလှုံ့ဆော်လိုတော့ပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူက စွမ်းအင်ကို သက်သာစေပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝမ်ကျုံးသည် အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် တားမြစ်လိုက်သည်။ “မြွေသ‌န္ဓေသားလေးတွေ… ဂရုစိုက်ဦး… ဗိုက်ကို... ဗိုက်ကိုလေ~” 

.

နိုးလာသောအခါ သူသည် ရှေးဟောင်းအခန်းကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက်မှ သူ မည်သည့်နေရာတွင် ရောက်နေသည်ကို သိလိုက်သည်။ ရွှမ်မင်သည် မြွေနက်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး သူ့ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် လှဲနေပြီး မှန်ထဲ၌ ကြည့်နေချေ၏။

ဝမ်ကျုံး၏ မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်သောအခါ ရွှမ်မင်သည် ချက်ချင်း မြွေလျှာကို ထုတ်၍ ဝမ်ကျုံး၏ ချောမွေ့ပြီး ဗလာဖြစ်နေသော ပခုံးကို လျက်လိုက်သည်။

မှန်မှတစ်ဆင့် ကြည့်သောအခါ ဝမ်ကျုံးသည် သူ၏ပခုံးပေါ်၌ သွေးကျိန်စာ ထိုးထားသည်ကို တွေ့မြင်ရပြီး အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပန်းတစ်ပွင့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေချေပြီ။

“ခွင့်မတောင်းဘဲ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်မှာ ဒီလိုနတ်ဆိုးပန်းတွေ လာထိုးဖို့ ဘယ်သူက ခွင့်ပြုခဲ့တာလဲ?” ဝမ်ကျုံးက မြည်တွန်လိုက်ပေ၏။ သို့သော် သူ၏ စကားများက ဒေါသထွက်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်မရပေ။ သူက မြွေနက်ကြီး၏ အကြေးခွံများကို ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ကန်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မြွေဆိုးကြီး၊ ကျွန်တော့်ကျောတွေ နာနေပြီ” 

မြွေနက်ကြီးသည် မြွေလျှာကို ထုတ်လိုက်ပြီး လူတစ်ပိုင်း၊ မြွေတစ်ပိုင်း အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ သူ၏အမြီးဖြင့် သူ့အဖော်၏ ခါး၊ တင်ပါးနှင့် ခြေထောက်များကို နှိပ်နယ်ပေးရင်း ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ “ပြောစမ်း၊ ဘယ်သူက မြွေဆိုးကြီးလဲ?” 

ဝမ်ကျုံးသည် ရွှမ်မင်၏  လက်ကို ဖိထားပြီး ပြောလိုက်၏။ “တော်ပြီ”

“မလုံလောက်သေးဘူး” ရွှမ်မင်က ရိုးရိုးသားသား ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ငါ မင်းကို ဘယ်နှစ်ခါ မေးမေး မလုံလောက်သေးဘူး”

ဝမ်ကျုံးသည် အူလှိုက်သည်းလှိုက် ဖြစ်သွားသည်။ “ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ? ခင်ဗျား ဘယ်လိုထိန်းချုပ်ရမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား?”

ရွှမ်မင်က မြွေဖြစ်သည်။ မြွေတို့သည် မူလကတည်းက ကာမစိတ်ရှိကြပေသည်။ သူသည် အဖော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဂရုစိုက်ပြီးပြီဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မင်္ဂလာညတွင်ပင် သူ၏ အမြီးကို မသုံးခဲ့ပေ။ သူ အလွန်ထိန်းချုပ်နေပါလျက် သူ့အဖော်က သူ့ကို ဆက်၍ ဆူပူနေချေသလား။

ရွှမ်မင်က မပျော်ရွှင်တော့ပဲ သူ၏အဖော်ကို  နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျေနပ်စွာဖြင့် “ဒီနေ့ကစပြီး ငါ မင်းကို ငါးရက်တစ်ကြိမ် နတ်ဆိုးဘုံကို ပြန်ခေါ်လာမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား?” ဟု ဝမ်ကျုံးကို မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ သံသယဝင်သွားသည်။ သူ နားကြားမှားတာ ဖြစ်ရမည်။ ရွှမ်မင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မချင့်မရဲဖြင့် ပြောလိုက်ချေ၏။ “ဒါဆို မင်း ဘယ်နှစ်ရက်နေမှ ပြန်လာချင်တာလဲ?”

ဝမ်ကျုံးသည် အံ့သြသွားသည်။ သူ တကယ်ပဲ လူ့လောကကို ပြန်လို့ရသေးတာလား? သူ ရွှမ်မင်ကို လက်ထပ်ဖို့ နတ်ဆိုးဘုံကို ပြန်လာဖို့ သဘောတူခဲ့ကတည်းက ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားတော့ဘူးဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အသက်နှစ်ဆယ်ဘဝကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်သောအခါ ပထမ ဆယ်ရှစ်နှစ်လုံးလုံး သူ့ကို ပြုစုခဲ့သော အဘိုး၏ ကျေးဇူးကို ဆပ်ရန် အသည်းအသန် လေ့လာခဲ့ပေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရွှမ်မင်နှင့် တွေ့သောအခါ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ၊ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းသည် နားလည်မှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူ သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်ရက်မှပင် သူ့ကိုယ်သူ ဘဝကို ကောင်းကောင်း မဖြတ်သန်းခဲ့ရသေးသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် သူ့မိသားစုစီးပွားရေးကို ပြန်လည်အသက်သွင်းပေးခဲ့သော သူ့အစ်ကိုနှင့် သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သော အဘိုးတို့အကြောင်းကို တွေးလိုက်မိသည်။ လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် သူလည်း သူ့ကိုယ်သူ ဘဝကို ဖြတ်သန်းချင်နေသည်။ နတ်ဆိုးဘုံတွင် ထာဝရနေပြီး ရွှမ်မင်နှင့်အတူ နေရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ရွှမ်မင်က ပြန်နိုင်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်ကို တွေးမိသောအခါ သူ အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့ရပေသည်။ ဤသည်မှာ သူ ရရှိခဲ့ဖူးသမျှ အကောင်းဆုံး မင်္ဂလာလက်ဆောင်ပင်။

သို့သော်… “ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ လောကနှစ်ခုကို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေနဲ့ သွားလာလို့မရဘူး မဟုတ်ဘူးလား? ကျွန်တော် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေရင် မကောင်းဘူးလားလို့?” ဝမ်ကျုံးက စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ရွှမ်မင်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “မင်း ပျော်အောင်လို့ ငါ စည်းမျဉ်းတွေ အများကြီး ချိုးဖောက်ပြီးပြီ မဟုတ်လား?” ထို့နောက် သူ၏ သနားစရာကောင်းသော အမြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မချင့်မရဲဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ကျေးဇူးတရားကို မသိတတ်သေးဘူး၊ ငါ့အမြီးကိုလည်း အမြဲ ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံနေသေးတယ်” 

ဝမ်ကျုံးတစ်ယောက် အူလှိုက်သည်းလှိုက် ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့စကားပြောတိုင်း ဒီအရာနဲ့ ဘာလို့ အမြဲဆက်စပ်နေရတာလဲ? ဝမ်ကျုံးခမျာ ရွှမ်မင်သည် နှာဘူးကျပြီး ရမ္မက်ကြီးသော မြွေတစ်ကောင်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် “အလွန်အကျွံ ကာမစိတ်ပြင်းပြသူ” ဆိုသော စကားလုံးများကို ပြည့်ပြည့်ဝဝ ဖော်ပြနေချေ၏။

ဒါပေမဲ့ ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ?

ဝမ်ကျုံး နောက်ဆုံးတွင် ပျော့ပြောင်းသွားသောအခါ ရွှမ်မင်သည် သူ၏ နှာခေါင်းကို မျက်နှာသို့ ကန်လိုက်သည်။ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူ၏ လှပပြီး သန်မာသော မြွေအမြီးကို အသုံးပြုကာ မြေကြီးကို ရေလောင်းပြီး မြေသြဇာထည့်ကာ အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

ညနက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ရွှမ်မင်တစ်ယောက် အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်နေပြီး ဝမ်ကျုံးက အိပ်ပျော်နေစဉ် ရုတ်တရက် နားထဲသို့ သိမ်မွေ့သော နတ်ဆိုးဂီတတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျုံးသည် နူးညံ့ပြီး အေးစက်သော လက်တစ်စုံက သူ၏ခေါင်းထိပ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည်ဟု ခံစားရသည်။ အမှောင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့အား ကောင်းချီးများ ပို့သနေခဲ့သည်။

“ဝမ်ကျုံး ငြိမ်းချမ်းပါစေ၊ ကျန်းမာပါစေ၊ ပျော်ရွှင်ပါစေ၊ ပျော်ရွှင်မှုများစွာ ရရှိပါစေ…”

ထို့နောက် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ခဏရပ်လိုက်ပြီး ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ “လှလည်းလှ လိမ်လည်းလိမ်မာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မြွေသ‌န္ဓေသားလေးတွေလည်း ၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉+ လောက် မွေးဖွားပါစေ…”