Chapter 3

နောက်ဆုံးတော့ သူသည် ဤနေရာ၏ သူဋ္ဌေး ပင်ဖြစ်သည်။ ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် စူပါမားကတ်ကို ပြင်ဆင်နေစဉ်က မိမိကိုယ်ကို နစ်နာအောင် ဘယ်တော့မှ မလုပ်ခဲ့ချေ။ အနားယူဆောင်ဟု ပြောသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းသည် သာမန်ရုံးခန်းများထက် ဧရိယာပိုကျယ်သည့် ရုံးခန်းသာဖြစ်၏။ အခန်းတစ်ခုလုံးကို နှစ်ခြမ်း ခွဲခြားထားပြီး၊ တစ်ခြမ်းက ရုံးခန်းနေရာဖြစ်ကာ ကျန်တစ်ခြမ်းမှာမူ အနားယူနေရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရုံးခန်းနေရာတွင် စာအုပ်စင်များ၊ စားပွဲခုံများနှင့် ကုလားထိုင်များရှိပြီး၊ အနားယူနေရာတွင်မူ မိုက်ခရိုဝေ့ဖ်၊ ဆိုဖာများနှင့် ခုတင်တစ်လုံးရှိ၏။ ထို့အပြင် လုံခြုံရေးအခန်းထက် ပို၍ပြည့်စုံသော ရေချိုးခန်းတစ်ခုလည်း ပါရှိသည်။

ယဲ့ကျိုးသည် ကွန်ပျူတာစားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်နေစဉ်တွင် ပိတ်ထားသော ကွန်ပျူတာသည် ရုတ်တရက် ပွင့်လာချေ၏။

သူက မောက်စ်ကို အနည်းငယ်ရွှေ့လိုက်သောအခါ ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်သည် အလိုအလျောက် လင်းလာတော့သည်။

အနက်ရောင်မျက်နှာပြင်တွင် ဖျော့တော့သော မီးခိုးရောင် စာကြောင်းအနည်းငယ် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာ၏။ —  ငရဲခန်း

“စူပါမားကတ်ဝန်ထမ်း- ၂/၁၀”

“စူပါမားကတ်လုံခြုံရေး- ၀/၈”

“စူပါမားကတ်အမြတ်- ၀”

“စူပါမားကတ်ပွိုင့်- ၀”

အောက်ဆုံးတွင်မူ မီးခိုးရောင်စာလုံးများထက် ပို၍ရဲသော သို့သော် လင်းနေဆဲဖြစ်သည့် အနီရောင်စာလုံးတစ်တန်း ပေါ်လာပြန်သည်။

"လုပ်ငန်းစတင်ရန်အတွက် လုံလောက်သော ဝန်ထမ်းများကို အမြန်ဆုံး ခန့်ထားပေးပါရန်"

အနီရောင်စာလုံးအောက်၌ စာကြောင်းသေးသေးလေးနှစ်ကြောင်းလည်း ပါရှိသည်။

“ဝင်ငွေတစ်ရာသည် ပွိုင့်တစ်ခုနှင့် လဲလှယ်နိုင်ပြီး၊ ပွိုင့်တစ်ရာက တစ်ကြိမ် ခုန်ကျော်ရန် အသုံးပြုနိုင်ပါသည်။”

“ငွေသားစာရင်းက ငွေကြေးများကို အလိုအလျောက် လဲလှယ်ပေးနိုင်ပါသည်။”

ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ကွန်ပျူတာကို ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုငှက်တောင် ဥမဥတဲ့နေရာမှာ ဘယ်လို,လုပ်ငန်းစလို့ရမှာလဲ? ပြီးတော့ ဝန်ထမ်းနှစ်ယောက်က ဘယ်ကမ္ဘာကပေါ်လာတာလဲ?  သဘောတူလိုက်တာနဲ့ ရေပစ်ပစ်လိုက်တာလား?”

သို့သော် ကွန်ပျူတာသည် ဉာဏ်ရည်တုမဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ယဲ့ကျိုး ဘာပြောပြော ကွန်ပျူတာသည် ကွန်ပျူတာသာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ ပြန်လည်အဖြေပေးခြင်း တစ်စွန်းတစ်စမျှ မရှိချေ။

ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် ဘာမှ ဆက်မမေးနိုင်တော့ဘဲ လက်ပိုက်ပြီး မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ သူသည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အောက်ဆုံးစာကြောင်းလေးနှစ်ကြောင်းကိုသာ အလေးထား၏။ ပွိုင့်တစ်ရာဖြင့် တစ်ကြိမ် ခုန်ကျော်နိုင်သည်။

… ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် မူလကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားနိုင်လိမ့်မည်ပင်။

ယဲ့ကျိုးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သတင်းကောင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။ ဘာကိုလုပ်ရမည်မှန်းမသိသော ကြက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ထက် ပြန်သွားရန် နည်းလမ်းရှိခြင်းက ပို၍ကောင်းပေသည်။

ထိုမိခင်နှင့်သမီး နှစ်ဦးသည် ဝန်ထမ်းများအဖြစ် ရေတွက်ခံရခြင်းမှာ သူတို့ကို ဝန်ထမ်းအနားယူဆောင်တွင် ထားရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။

အရေးကြီးဆုံးပြဿနာမှာ ဝန်ထမ်းများတွင်မဟုတ်ဘဲ လုံခြုံရေးများတွင် ဖြစ်သည်။

ဝန်ထမ်းများသည် အသက်ကြီး၊ အားနည်း၊ ဖျားနာပြီး မသန်စွမ်းဖြစ်နေလျှင်ပင် သူအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုကြီးကြီးမားမားမရှိနိုင်သော်လည်း၊ လုံခြုံရေးများမှာမူ အသက်ကြီး၊ အားနည်း၊ ဖျားနာခြင်းမျိုးဖြစ်၍မရပေ။ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူခိုးဓားပြများနှင့် ကြုံလာသောအခါ အသုံးမဝင်ဖြစ်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် စူပါမားကတ်ကို စောင့်ကြပ်သော လုံခြုံရေးတစ်ဦးသည် စုံစမ်းမှုများကို မည်သို့ခုခံနိုင်မည်နည်း။

ထိုအခါ၌ စူပါမားကတ်ကို ကာကွယ်ရန် မဆိုထားဘဲ၊ ယဲ့ကျိုးအား သေလုနီးပါး ရိုက်နှက်ခြင်း မပြုကြလျှင်ပင် ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူရပေမည်။

ယဲ့ကျိုးသည် ကုလားထိုင်ကို တွန်းဖယ်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။ အနားယူဆောင်ထဲတွင် အာရုံထွေပြားနေပြီး ဘာကိုမျှ တွေးမရနိုင်ဟု သူ ခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် အလုပ်လုပ်ရင်း တွေးရန် လုံခြုံရေးအခန်းကို သွားရောက်၍ ပိုးမွှားနှိမ်နင်းခြင်းနှင့် ပိုးသတ်ခြင်းများကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

လုံခြုံရေးအခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ယဲ့ကျိုးသည် စူပါမားကတ်၏ နောက်ဖက်တံခါးသို့ ပြန်သွားခဲ့၏။ ရေချိုးခေါင်းစွတ်နှင့် မိုးကာအင်္ကျီတို့ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ပိုးသတ်ဆေးကို ရေနှင့်ရောလိုက်သည်။ ရေကို ပျစ်နေအောင်ဖျော်ပြီး သူ့ဆံပင်ကို ထပ်မံဆေးကြောခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အကျိုးရှိမည်၊ မရှိမည်နှင့် ဆံပင်ကို ထိခိုက်စေမည်၊ မစေမည်ကို သူ မသိခဲ့သော်လည်း စိတ်တော့ အေးချမ်းသွားသည်။

သန်းများသည် အရာဝတ္ထုငယ်လေးများဖြစ်သော်လည်း ကူးစက်မြန်ပြီး၊ လျင်မြန်စွာ ပွားများတတ်၏။

သူ့ငယ်စဉ်က ယဲ့ကျိုးသည် သူ၏ဇာတိမြေသို့ ပြန်သွားပြီး ဝမ်းကွဲများနှင့်အတူ ရွှံ့ဗွက်ထဲတွင် ရေဆော့ကစားခဲ့ဖူးသည်။  အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ၌လည်း တင်ပါးရိုက်ခံရရုံသာမက သန်းများပါ ကူးစက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ရွှံ့ဗွက်ထဲမှ ဝမ်းကွဲအစ်မများထဲမှ တစ်ဦးဦးထံမှ ကူးစက်လာသည်ကို သူ မသိခဲ့သော်လည်း ယဲ့ကျိုးအပေါ်တွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာကြီးကြီးမားမားကို ချန်ထားခဲ့၏။

မြွေများနှင့် ပင့်ကူများကိုပင် မကြောက်သော်လည်း သန်းကိုမူ အလွန်ကြောက်ရွံ့၏။

စူပါမားကတ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် အဖြေတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူသည် လူများကို ခန့်ရမည်သာ ဖြစ်၏။ ဤနေရာတွင် တစ်သက်လုံးနေ၍မရပေ။ အိမ်ပြန်ရန်အတွက် ငွေရှာရမည်။

လူခန့်ရန်နှင့် မိမိကိုယ်ကို လုံခြုံစိတ်ချရစေရန်အတွက် ပို၍ယုံကြည်စိတ်ချရသော နည်းလမ်းတစ်မျိုးတည်းသာ ရှိသည်။ လှည့်စားခြင်းပင်။

သူသည် စူပါမားကတ်အနီးတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လမ်းလျှောက်ပြီး မှော်ပစ္စည်းများအားလုံးကို ရုံးခန်းအတွင်းရှိ ဗီရိုထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားလိုက်၏။

မိခင်နှင့်သမီးက သူ့ကို “နတ်မင်း” ဟု ခေါ်ဆိုပြီးနောက် ၎င်းက သူ့ကို ပေးခဲ့သည့် လှုံ့ဆော်မှုဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ကို လိုလားကြ၏။

ကြောက်ရွံ့မှုသည် ဆိုးရွားသောအရာ မဟုတ်၊ သူ့ကို ကြောက်ရွံ့သူများသည် သူ့ကို သစ္စာဖောက်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လူများကို ဒေါသထွက်စေသော ဗီလိန်ဖြစ်၍ မရပေ။

ယဲ့ကျိုးသည် ဤနေရာတွင် စူပါမားကတ်တစ်ခုကို ဖွင့်ရန်အတွက် လူများကို ခန့်ရန် လိုလားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက မိမိကိုယ်ကို သူဋ္ဌေး အဖြစ် သဘောထားပြီး လုပ်ခလစာနှင့် စည်းကမ်းများကို ဝန်ထမ်းများနှင့် ညှိနှိုင်းလိုက်ရုံဖြင့် လုံလောက်သည်ဟု မတွေးခဲ့ပေ။

ယင်းအစား သူသည် မိမိကိုယ်ကို ဘယ်ဘက်လက်တွင် တုတ်ချောင်းကြီးတစ်ချောင်းနှင့် ညာဘက်လက်တွင် ပျားရည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မန်နေဂျာတစ်ဦးအဖြစ် သဘောထားသင့်သည်။

သို့သော် သူ မည်မျှပင် တွေးတောနေစေကာမူ အကျိုးမရှိဟု ထင်ရသည်။ မိခင်နှင့်သမီးကို မတွေ့မီက ဤနေရာတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ရ၏။

အခုမှ လူထပ်ခန့်ချင်တာလား? ငှက်တစ်ကောင်ကိုပင် ခန့်လို့မရသေးပေ။ လူအလုံအလောက်ရှိရင်တောင် ဧည့်သည်တွေ ဘယ်မှာရှာလို့ရမှာလဲ?

ထိုညတွင် ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် မျက်လုံးများဖွင့်ကာ မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ညနက်သန်းခေါင်အချိန်အထိပင် အိပ်မပျော်သေးချေ။

——

ချောင်အာမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေ၏။ သူ(မ)နှင့် သူ(မ)၏မိခင်တို့သည် ဤမျှနူးညံ့သော အိပ်ယာပေါ်တွင် တစ်ခါမျှ မအိပ်ခဲ့ဖူးပေ။ အိမ်တွင် ၎င်းတို့သည် မြေကြီးပေါ်တွင်သာ အိပ်ပြီး၊ ကောက်ရိုးဖျာတစ်ချပ်အပေါ်တွင် အိပ်နိုင်သည်။ ထိုကောက်ရိုးဖျာကို အပြင်ထုတ်၍ မရိုက်ခဲ့လျှင် ဂျပိုးများဖြင့် ပြည့်နေမည်သာ ဖြစ်သည်။

ညဘက်တွင်မူ ကြွက်များ အစာရှာနေသည့် အသံကိုလည်း ၎င်းတို့ ကြားရ၏။

သူ(မ)၏လက်မှာ ကြွက်တစ်ကောင်၏ ကိုက်ခြင်းကိုခံခဲ့ရပြီး အသားစတစ်စပင် ပြတ်ထွက်ခဲ့သည်ကို သူ(မ) မှတ်မိနေသေးသည်။ ထိုလက်ညိုးက နာကျင်မှုကြောင့် နိုးလာခဲ့ခြင်း မဟုတ်လျှင် ထိုလက်ညိုးပင် မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ဤနေရာတွင် ကြွက်များမရှိပေ။ သေးငယ်ပြီး၊ စတုဂံပုံစံရှိသော အိမ်ငယ်လေးသည် လေနှင့် မိုးကို ကာကွယ်ပေးထားပြီး အပြင်ဘက်ထက် ပို၍ အေးသည်။ ပါးလွှာသော စောင်ဖြင့်ပင် ဖုံးအုပ်ထားရန် လိုအပ်သည်။

ဤစောင်က သန့်ရှင်းပြီး၊ မွှေးကြိုင်ကာ ပေါ့ပါးလှသည်။

ချောင်အာသည် မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ(မ)၏မိခင်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “အမေ… နန်းတော်ထဲက အမျိုးသမီးတွေတောင် သမီးတို့လောက် အိပ်လို့ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်”  

ချောင်အာ၏မိခင်သည် သမီးဖြစ်သူ၏အနားတွင် ရှိနေ၏။ ခုတင်နှစ်လုံးရှိသော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ယောက်သည် သီးခြားစီ အိပ်စက်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သူ(မ)သည် သမီးဖြစ်သူ၏ကျောကို ပုတ်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အမေလည်း မသိဘူး… နန်းတော်ထဲက အမျိုးသမီးတွေရဲ့ခုတင်က ရွှေနဲ့လုပ်ထားတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်”  

သူတို့၏စိတ်ကူးထဲတွင် ဧကရာဇ်နန်းတော်၏ဘဝသည် အနောက်နန်းဆောင်မှ မိဖုရားကြီးက ပေါင်မုန့်ပြားများကို ပစ်ချပြီး အရှေ့နန်းဆောင်မှ မိဖုရားသည် ကြက်သွန်မြိတ်များကို စားနေရမည့်ဘဝမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချောင်အာသည် သူ့ကိုယ်သူ အလုံးလေးတစ်လုံးဖြစ်အောင် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူ(မ)၏ဦးခေါင်းကို မိခင်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “ရွှေနဲ့လုပ်ထားတဲ့ ခုတင်က သမီးတို့ အခု အိပ်နေတဲ့ ခုတင်လောက် မကောင်းပါဘူး”  

ချောင်အာ၏မိခင်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ ပြောင်နေသော ဦးခေါင်းကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်ပြီး “အိပ်တော့လေ”  

ချောင်အာခမျာ အိပ်ချင်စိတ်ပင် မရှိ။ ဤအရာသည် အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ(မ)မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေခဲ့ပြီး ရေကိုလည်း သောက်၊ အစားအစာကိုလည်း စားထားခဲ့၏။ သူ(မ)သည် စကားပင် ပြောချင်သော်လည်း ပါးစပ်မဟရသေးမီပင် လေးလံသော ခံစားမှုတစ်ခုဖြင့် မှိန်း၍ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

သမီးဖြစ်သူ အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချောင်အာ၏ မိခင်သည်လည်း မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ အိပ်စက်လိုက်တော့သည်။

ကောင်းကင်မှာ တောက်ပနေ၏။ သို့သော် ကြက်တို့၏ တွန်ကျူးသံ၊ ငှက်တို့၏ တေးသီသံပင် မရှိပေ။ အသက်မရှိသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုသာ လွှမ်းခြုံထား၏။

ချောင်အာ နိုးလာသောအခါ သူ(မ)သည် ချက်ချင်း မျက်လုံးများကို မဖွင့်သေးပေ။ သူ(မ)သည် လက်များကို ဆန့်တန်း၍ မိခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းလိုက်၏။ ယခင် နံနက်တိုင်းကဲ့သို့ပင် အကယ်၍ အပူရှိနေသေးလျှင် သူ(မ)၏ မိခင်က အသက်ရှင်နေဆဲဟု မှတ်ယူရမည်။ အသက်ရှင်နေသရွေ့ အသက်ရှူနိုင်သေးသည်ဟု ယုံကြည်ရပေသည်။

ချောင်အာတစ်ယောက် တွေဝေစွာ တွေးနေမိသည်။ ယနေ့မူ သူ(မ)သည် သစ်တောနက်ထဲသို့ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်ရပေမည်။ ရေအရင်းအမြစ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိနိုင်သည်ဟု သူ(မ) မျှော်လင့်မိ၏။ 

အကယ်၍ မတွေ့ရှိခဲ့လျှင်ပင် ပြဿနာမရှိ။ ကံကြမ္မာဗေဒင်ဆရာက လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာရှိကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ယနေ့ သူတို့နှစ်ဦး သေဆုံးသွားလျှင်ပင် ၎င်းသည် ကံကြမ္မာ၏ အစီအစဉ်ပင် ဖြစ်ပေမည်။

“ချောင်အာ?” ချောင်အာ၏မိခင်သည် ထထိုင်လိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ သူ(မ)၏ ညိုညစ်နေသော မျက်နှာတွင် နီမြန်းမှု အနည်းငယ် ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ နေရောင်ခြည်က အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။ ယခင်က အပူရှိန်ပြင်းထန်ပြီး မုန်းတီးစရာကောင်းသော နေရောင်ခြည်သည် ယခုမူ နူးညံ့သိမ်မွေ့လာ၏။

ထိုအခါမှသာ ချောင်အာ နိုးလာပြီး မျက်လုံးများ ကျယ်လာ၏။ မျက်လုံးအစုံတွင် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာကျက်နှင့် နံရံတွင် ကပ်ထားဆဲဖြစ်သည့် လုံးဝိုင်းသော မီးချောင်းတို့ ပေါ်လာ၏။

“အမေ… အမေ…”

ချောင်အာသည် သူ(မ)၏ လက်ကို ဆန့်တန်း၍ သူ(မ)၏ ခေါင်းကို စမ်းလိုက်သည်။ ခေါင်းမှာ ပြောင်နေ၏…

“ဒါ အိပ်မက်မဟုတ်ဘူး၊ အိပ်မက်မဟုတ်ဘူး… အမေ…”

ချောင်အာ၏ မိခင်သည်လည်း ခေါင်းကို မရပ်မနား ငြိမ့်ပြီး၊ “အိပ်မက် မဟုတ်ဘူး..” 

ထိုမိခင်နှင့်သမီးနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်၍ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေကြစဉ်တွင် တံခါးဝ၌ ရပ်နေသည့် ယဲ့ကျိုးသည် တံခါးခေါက်သင့်၊ မခေါက်သင့်ကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေခဲ့၏။ 

သူသည် တံခါးဝတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်နေပြီးနောက် သူတို့ ငိုပြီးသည့်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ 

တံခါးဝမှ ငိုသံများ ရပ်သွားသောအခါ ယဲ့ကျိုးသည် ၎င်း၏ လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

နံနက်စာ စားပြီးနောက် ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် ၎င်းတို့ သိရှိသည့်အရာများကို တူးဆွရန် နှစ်နာရီကြာအောင် ကြိုးစားခဲ့ရပေသည်။ 

အမှန်တကယ်တွင်မူ ဘာမှပင် တူးဆွမရခဲ့ချေ။

သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုနှစ်ဦးကမူ အချိန်ခရီးသွားလာသူများပမာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေခဲ့၏။ 

၎င်းတို့သည် ယခုအချိန်က လျန်မင်းဆက် ဖြစ်သည်ကိုသာ သိရှိပြီး အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မသိရှိပေ။ မည်သူသည် ဧကရာဇ် ဖြစ်သည်၊ မည်သူသည် မိဖုရား ဖြစ်သည်တို့ကိုလည်း မသိကြပေ။ 

ဧကရာဇ်ကို “မာစတာဧကရာဇ်” ဟု ခေါ်ဆိုပြီး မြေရှင်ကိုမူ “မာစတာမြေရှင်” ဟုသာ သုံးစွဲကြသည်။ 

ယဲ့ကျိုးခမျာ တစ်နေ့နေ့တွင် “မစ္စတာနတ်မင်း” ဟု ခေါ်ခံရမည်ကိုပင် တွေးပြီး ရယ်မောမိတော့၏။

၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ဇာတိမြေက မည်သည့်တိုက်၊ မည်သည့်ခရိုင်၊ သို့မဟုတ် မည်သည့်စီရင်စုတွင် ရှိသည်ကိုပင် မသိကြပေ။ 

သူတို့သည် ဇာတိမြေတွင် မြစ်တစ်စင်းရှိပြီး ထိုမြစ်၏နောက်ဘက်၌ တောင်တစ်လုံးရှိသည်ကိုသာ မှတ်မိနေခဲ့သည်။

“ဒီနှစ်တွေမှာ မြေဆီလွှာက မကောင်းဘူး” ဟု ချောင်အာ၏မိခင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောပြ၏။ “ဒီနှစ်အစမှာ မိသားစုခေါင်းဆောင်က ဒီနှစ်ဟာ မိုးခေါင်လိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်”

“မြစ်ထဲမှာ ရေမရှိရင်တော့ များသောအားဖြင့် တောင်ပေါ်တက်ပြီး ရေ သွားခပ်ရတယ်”

“ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်က နွေရာသီပဲ ရှိသေးတယ်၊ ပိုးတွေ ကပ်ရောဂါလို ကျလာပြီး လယ်ထဲမှာရှိတဲ့ မှည့်ပြီးသားရော၊ မမှည့်သေးတာတွေရော အကုန် ပျက်စီးကုန်တယ်လေ။ အဲ့ဒီ ကောက်ပဲသီးနှံ‌လေးတွေနဲ့တော့ ကျွန်တော်မျိုးမတို့ အသက်မရှင်နိုင်ဘူး”

“မြေပိုင်ရှင်တွေနဲ့ အာဏာပိုင်တွေ အကုန် ထွက်ပြေးတာကို  မြင်ရတော့၊ ပစ္စည်းတွေထုပ်ပြီး တောင်ဘက်ကို သွားဖို့ ခရီးစခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ရေနဲ့မြေဆီလွှာကောင်းပြီး မြေလွတ်တွေလည်း အများကြီးပဲလို့ ပြောကြတယ်”

“နောက်တော့… ထွက်ပြေးလာတဲ့လူတွေ များလာတာနဲ့အမျှ၊ သူခိုးတွေ၊ ဓားပြတွေလည်း ပိုများလာတယ်။ ရွာတွေမှာ မြို့ရိုးမရှိရင် ဓားပြတွေက လာလုတယ်၊ မြို့ရိုးရှိတဲ့ မြို့တွေထဲကလည်း ကျွန်တော်မျိုးမတို့ကို ဝင်ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး”

“‌လူတွေက လမ်းပေါ်မှာ အငတ်ဘေးနဲ့ သေဆုံးခဲ့ကြရတာ…”

သူ(မ)၏ အသံမှာ အက်ရှရှဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

ချောင်အာက ဆက်ပြောပြသည်။ “ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတွေ အများကြီးပဲ၊ အပြင်မှာ လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့တဲ့ အသက်ကြီး၊ အားနည်း၊ မကျန်းမာသူတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီးတွေကို ကြောက်လို့ ဒီထဲကို ဝင်မလာရဲကြဘူး..”

ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် အတွေးနယ်ချဲ့နေမိသည်။ သူတို့သည် ဒီနေရာကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပြီးမှ ဤနေရာသို့ မလာခြင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လမ်းပေါ်တွင် နေထိုင်ပြီး ဖြတ်သွားဖြတ်လာလူတစ်ဦးဦးထံမှ တစ်ခုခု တောင်းရမ်းစားသောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ယူခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

ချောင်အာတစ်ယောက် ယဲ့ကျိုးကို သတိထား၍ ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး၊ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့လိုက်၏။

သူ(မ)သည် ထိုကဲ့သို့သော ယောက်ျားတစ်ဦးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။ သူ(မ)သည် စာအုပ် တစ်ခါမျှ မဖတ်ဖူးသော်လည်း သူ(မ) သိရှိသည့် လှပသော စကားလုံးအားလုံးကို အသုံးပြု၍ ထိုသူကို ဖော်ပြလိုပေသည်။

သူ၏မျက်လုံးများသည် ညကောင်းကင်ထက်ပင် ပို၍ လှပ၏။ ထိုမျက်လုံးများထဲသို့ မတိုးဝင်မိစေရန် လူတို့သည် ချက်ချင်းပင် အကြည့်လွှဲရပေသည်။ 

သူ၏မျက်ခုံး၊ နှုတ်ခမ်းနှင့် ဖော်ထုတ်ထားသော လက်မောင်းများနှင့် လက်ချောင်းများအားလုံးက လှပပေသည်။ 

ကျောက်စိမ်းမှ ထွင်းထုထားသော လူတစ်ဦးနှင့်ပင် တူလှသည်။

ချောင်အာသည် သူ(မ)၏လက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ 

တိုပြီး တုတ်ခိုင်သော လက်ဖြစ်သည်။ သူ(မ)၏ အရေပြားသည် ခြောက်သွေ့သော မြေပမာ ဖြစ်နေ၏။ မျက်လုံးများမှာ ခေတ္တမျှ နီမြန်းလာပြီးနောက် သူ(မ)၏ လက်များကို နောက်ကျောတွင် ဝှက်လိုက်သည်။ 

ထို့နောက် သူ(မ)၏ ခေါင်းကိုလည်း တွေးမိ၏။ လက်များကို ဝှက်နိုင်သော်လည်း ခေါင်းကိုတော့ ဝှက်မရပေ။

သူ(မ)သည် ငုံ့၍ ကိုယ်ကို ကျုံ့လိုက်သည်။ တစ်သက်တာလုံးတွင် ဤမျှ အကျည်းတန်သည်ဟု တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးပေ။

ယဲ့ကျိုးတစ်ယောက် ချောင်အာ မည်သို့တွေးနေသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူသည် ချောင်အာကို အာရုံစိုက်နေခြင်းပင် မရှိ။

နှစ်စက္ကန့်မျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် လူအနည်းနည်း လိုတယ်။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ရက်လောက် ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်လာနိုင်မလား?”  

သူသည် အမှန်တကယ်တွင် အပြင်သို့ ထွက်မသွားနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရိုးစုကဲ့သို့ ပိန်ချုံးနေပြီး အသားအရေမဲနေသည့် ဒုက္ခသည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူသည် အလွန်ပင် ကွဲပြားနေ၏။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ သန်မာပြီး ခေတ်သစ်လူတို့၏ စံနှုန်းအရ သူ၏ အသားအရေသည် ဖြူဖွေးခြင်းမရှိသော်လည်း ဒုက္ခသည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရောင်ခြည်ထွက်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေ၏။ 

မည်သို့ပင် ကြည့်ပါစေ၊ သူတစ်ဦးတည်းသည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုမခံရဘဲ တစ်စုံတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ 

အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်နှင့် ဓားပြတိုက်ခံရနိုင်ဖွယ် ရှိနေ၏။

ရန်သူသည် အသက်ကြီးပြီး အားနည်းနေစေကာမူ သူသည် တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်သည် လူလေးယောက်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။ 

အထူးသဖြင့် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အသိရှိသူဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ စိတ်နှလုံးကို မာကျောအောင် မပြုလုပ်နိုင်သည်ကိုလည်း သူ သိရှိသည်။ 

သူ စိတ်ပျော့သွားပါက စူပါမားကတ်တစ်ခုလုံး သူတို့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

ချောင်အာ၏မိခင်သည် ချက်ချင်းပင် ပြော၏။ “နတ်မင်း၊ ကျေးဇူးပြု၍ ကျွန်တော်မျိုးမတို့ကို အမိန့်ပေးပါ”  

“နတ်မင်း ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်တော်မျိုးမတို့ လုပ်ပါ့မယ်...”

ယဲ့ကျိုးသည် သူ(မ)အား သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို အသေးစိတ်ပြောပြသည်။ “လူရှစ်ယောက်လိုတယ်၊ ပိန်နေလည်း ကိစ္စမရှိဘူး၊ အခုအချိန်မှာတော့ သန်မာတဲ့လူကို ရှာဖို့မဖြစ်နိုင်သေးပေမယ့်၊ သူတို့မှာ မိသားစုရှိရမယ်။ မိသားစုဝင်တွေကလည်း သုံးယောက်ထက် မပိုသင့်ဘူး” 

မိသားစုရှိသူတို့တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေမည်သာ။ 

ထွက်ပြေးလာသည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မိသားစုကို မစွန့်ပစ်ခဲ့သူများတွင် ကိုယ်ချင်းစာတရားရှိနေပြီး သတ္တိနည်းပါးနေပေမည်။ 

သူတို့သည် ငွေအတွက် လူသတ်ခြင်းထက် တည်ငြိမ်သော ဘဝတစ်ခုကို ပိုလိုလားကြပေလိမ့်မည်။

ယဲ့ကျိုးသည် မိမိကိုယ်ကို လုံခြုံမှုပေးရန် အာမခံချက် အလွှာများစွာကို ထပ်ထည့်လို၏။ 

သူသည် အသက်ရှင်လျက် အိမ်ပြန်ရမည်သာ...

သူသည် ငွေမရှာရသေး၊ မိဘများအပေါ်သို့လည်း ကျေးဇူးဆပ်ရမည့် တာဝန်များ ရှိနေ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤနေရာတွင် သေဆုံး၍ မရနိုင်ပေ။