Chapter 9

အပိုင်း (၉)

အမာရွတ်ရှိသောလူသည် သူ(မ)၏နောက်တွင် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လိုက်ပါနေ၏။ ချွေးများက သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ စီးကျနေပြီး၊ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အနည်းငယ် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ လမ်းဘေးမှ ခြောက်သွေ့သော သစ်ကိုင်းများသည် သူ၏အရေပြားကို ခြစ်မိသွားရာ သူ၏အမာရွတ်များပေါ်၌ သွေးစက်လေးများ ကျန်ရစ်နေခဲ့သော်လည်း သူက ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့မှအလင်းရောင်ကိုသာ အာရုံစိုက် လိုက်နေခဲ့သည်။

သူတွင် ကိုယ်ပိုင်နာမည် ရှိပြီး၊ ထိုသူကား ကျောက်အာ ဖြစ်၏။ သူ၏မိသားစုဝင်များက စာမတတ်သလို နာမည်ပေးရန်အတွက် ဆရာသမားအား ပေးရသည့် အဖိုးအခကိုလည်း မတတ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူ့ကို မွေးချင်းအစဉ်အရ "အာ" ဟု အမည်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအလုပ်ကို မလုပ်ကိုင်ခင်က သူသည် ပြဿနာသေးသေးလေးများ ဖန်တီးတတ်သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်၏။ သူ၏မိသားစုတွင် မြေယာနည်းပါးပြီး မောင်နှမများစွာ ရှိရာ၊ သူ၏အစ်ကိုအကြီးဆုံးမှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာမူ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်ဖြင့် ရှာဖွေရသည်။

ကျောက်အာသည် လက်သမားဆရာ၏ အလုပ်သင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ဆရာက ရိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းများသာ လုပ်တတ်၏။ ကျောက်အာသည် ဆရာ၏အိမ်ရှိ ကောက်ရိုးပုံအနီးတွင် အိပ်စက်ပြီး၊ ဗိုက်မပြည့်နိုင်သော အကြွင်းအကျန်များကိုသာ စားခဲ့ရသည်။ သူက အရိုးတစ်ပြိုင်းပြိုင်းသာ ကျန်တော့သည်အထိ ပိန်ချုံးလာခဲ့၏။ သူသည် လေးနှစ်ကြာ သင်ယူခဲ့သလို ဆရာ၏ မိသားစုအတွက်လည်း လေးနှစ်ကြာ လုပ်ကိုင်ပေးခဲ့သော်လည်း လက်မှုပညာ အများကြီး မတတ်မြောက်ခဲ့ပေ။

သူ၏ဆရာက အလုပ်လုပ်နေစဉ်တွင် သူ့ကို အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရန် မည်သည့်အခါမျှ ခွင့်မပြုခဲ့သလို ဘာကိုမျှလည်း မသင်ပေးခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် ဆရာ အပြင်သို့ အလုပ်သွားလုပ်နေစဉ်နှင့် ဆရာ့ဇနီးက ကလေးများကို ဘုရားကျောင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသော တစ်နေ့တွင် ကျောက်အာတစ်ယောက် ထွက်ပြေးခဲ့လေသည်။

သူသည် မိဘများက ဆူပူကြိမ်းမောင်းမည်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး အစ်ကိုကြီးက လက်မခံမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် အိမ်သို့ ပြန်မသွားရဲပေ။ သူသည် မြို့ထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ ကြက်များနှင့် ခွေးများကို ခိုးယူရန်အတွက် လူပျိုပေါက် လူငယ်များအုပ်စုနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သည်။

ကျန့်ကောက သူ့ကို ဆွဲခေါ်လာသည်အထိ ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့သည် မြို့အနီးအနားရှိ မြို့များသို့ လူများအတွက် ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူပို့ဆောင်ပေးခြင်းစသော အလုပ်ငယ်လေးများကို စတင်လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်။

ငွေအချို့ စုမိလာသောအခါ ကျန့်ကောသည် လှည်းတစ်စီး ဝယ်ယူခဲ့ရာ ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူပို့ဆောင်ရန်သာမကဘဲ ခရီးသည်များ သယ်ယူပို့ဆောင်ရန်လည်း အသုံးပြုခဲ့သည်။

နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ၎င်းတို့သည်သူတို့သည် ထိုဒေသတွင် နာမည်ရလာကြသည်။ ကျန့်ကောသည် ၎င်းတို့နှင့်အတူ စစ်သည်များ ငှားရမ်းကာ ယာဉ်တန်းစီးပွားရေး လုပ်ကိုင်ရန် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ ယခုခေတ်တွင် တောင်ကြားလမ်းအသွယ်သွယ်၌ ဓားပြများ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ ဓားပြများခမျာဓားပြများသည် ဆင်းရဲသားများကို သိပ်ဒုက္ခမပေးဘဲ အကာအကွယ်ပေးခအချို့သာ ကောက်ခံသောကြောင့် သာမန်လူများအတွက် စရိတ်သက်သာသော ကုန်ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်ခြင်းက စီမံခန့်ခွဲနိုင်သေး၏။

သို့သော်လည်း ပဋိပက္ခများက ဖြစ်ပွားနေတုန်းပင်။ ကျောက်အာ၏မျက်နှာမှာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုထဲမှ တစ်ခုတွင် ခြစ်မိခဲ့သည်။ခြစ်မိခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာရခဲ့သည် ။ 

သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့၏။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ကသူတို့က တန်ဖိုးရှိသောပစ္စည်းများ လိုက်ပါပို့ဆောင်ခဲ့လျှင် ဓားပြများက ထိုမျှလောက် နေရာပေးမည်မဟုတ်ပေ။

ယာဉ်တန်းစီးပွားရေး စတင်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့သည်သူတို့သည် အော်ဒါကြီးတစ်ခု ရရှိခဲ့၏။ ၎င်းတို့ကသူတို့က ဖောက်သည်၏ အမည်ကို မသိခဲ့ကြသလို တစ်ခါမျှပင် မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။ ဖောက်သည်က သူတို့၏လက်အောက်ခံများကိုသာ အပေးအယူဆွေးနွေးရန် စေလွှတ်ခဲ့ပြီး ငွေသား ၂၀၀၀ ကို စျေးနှုန်းအဖြစ် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ သူတို့အား မြောက်ဘက်သို့ သွား၍ လူချမ်းသာတစ်ယောက်ကို သွားခေါ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့၏။

ညီနောင်များခမျာညီနောင်များမှာ သူတို့၏ဘဝတွင် ထိုမျှလောက် များပြားသော ငွေကြေးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ငွေ ၂၀၀ တောင်မှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြသလို ငွေ ၂၀၀၀ ဆိုသည်က ပို၍ပင်ဝေးသေးသည်။

ကျန့်ကောက အခြားသူများနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ ထိုသန်မာ၍ အရည်အချင်းရှိသော လူငယ်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာတို့က ဤအလုပ်က တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ခံစားခဲ့ကြ၏။ခံစားခဲ့ရ၏။

ကျောက်အာက ဤအော်ဒါကို ပြီးမြောက်ပြီး သူ၏ ဝေစုကိုရရှိပြီးနောက် ဤနယ်ပယ်တွင် အလုပ်မလုပ်တော့ဟု စိတ်ထဲက တွေးလိုက်၏။ သူက အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး မြေယာတစ်ကွက် ဝယ်ယူကာ အိမ်တစ်လုံး ဆောက်၍ ဇနီးတစ်ယောက် ရှာမည်ဟု တွေးလိုက်၏။တွေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် တည်ငြိမ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းသော ဘဝတစ်ခုကို နေထိုင်တော့မည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သူတို့ မြောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ၊ ဒုက္ခသည်များက မြောက်နှင့်တောင် ဆုံရာမြောက်နှင့်တောင်ဆုံရာ တောင်ကြားသို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြောင်းကို သတိပြုမိကြသည်။ ထိုတောင်ကြားတွင် တပ်စွဲထားသော စစ်သားများက ၎င်းတို့အားလူတို့အား တောင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်ခွင့် မပေးရဲကြသဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံး တင်းမာနေခဲ့ကြသည်။ ဒုက္ခသည်များက ငတ်မွတ်၍ ဖျားနာသေဆုံးသွားခဲ့ကြ၏။ ဧကရာဇ်၏ ကယ်ဆယ်ရေးရိက္ခာများ မရောက်ရှိသေးသော်လည်း တောင်ကြားမှာ ကူးစက်ရောဂါ ကျရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည်သူတို့သည် ပုန်းအောင်းပြီးလျှို့ဝှက်စွာ ခရီးသွားလာခဲ့ကြရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုလူပေးခဲ့သော စာရွက်စာတမ်းများ ရှိနေသောကြောင့် ၎င်းတို့သည်သူတို့သည် တောင်ကြားကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ကျောက်အာက ပိုက်ဆံရှာချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏အသက်ကို မဆုံးရှုံးချင်ပေ။ ဤလူသည် မည်သည့်နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် နတ်မင်း ဖြစ်သည်ကို သူက ဂရုမစိုက်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်သရွေ့တော့ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အထိုက်တန်ဆုံး နတ်မင်းများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူ ပြန်ရောက်သောအခါ ၎င်းတို့အတွက် နတ်ကွန်းတစ်ခု ဆောက်လုပ်ပြီး နေ့တိုင်း ဒူးထောက် ကိုးကွယ်တော့မည်။ သူကိုယ်တိုင်သာမက သူ၏မျိုးဆက်များကပါ မျိုးဆက်များစွာတိုင်အောင် ကိုးကွယ်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရှေ့မှ သက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီးခမျာအမျိုးသမီးသည် တည်ငြိမ်သော အရှိန်အဟုန်ကို ထိန်းသိမ်းထား၏။ ကျောက်အာက သူ့ဆာလောင်မှုနှင့်ဆာလောင်မှုနှင့် ရေငတ်မှုကို အံတုကာ၊ သူ(မ)နောက်သို့ လိုက်နေစဉ် တစ်လှမ်းတည်းပင် ပေါ့ပေါ့တန်တန် မလှမ်းရဲခဲ့ပေ။

အရှေ့ဘက်မှ နေမင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ နေရောင်ခြည်က မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် ဖြာကျလာ၏။

ကျောက်အာသည် နောက်ဆုံး ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်ပြီး နေရောင်ခြည် ကျရောက်နေသော ကြီးမားသည့် အဆောက်အအုံရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ့ရှေ့မှ အဆောက်အအုံမှာ လေးထောင့်သေတ္တာပုံစံနှင့် တူနေပြီး၊ ဖန်တံခါးများသည် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပွင့်နေကာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေသည်။ ဆန်းကြယ်သော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူအများအပြားက လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး၊ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ခေါင်းတုံးတုံးထားရာထိသူတို့အားလုံးသည် ဂတုံးတုံးထားရာ ခေါင်းပြောင်များက တောက်ပနေ၏။

ကျောက်အာတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားပြီး၊ သူ၏မျက်နှာမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာရာ လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်၍ မြေကြီးကို ထုနှက်လိုက်သည်။

သူ မသေတော့ဘူး! သူ အသက်ရှင်တော့မယ်!

ချောင်အာ၏မိခင်သည် သူ(မ)၏မေးစေ့ကို ဝူယန်ဘက်သို့ ပင့်လိုက်သည်။

သူတို့ကို ခဏတာ ဂရုစိုက်ပေးပြီးနောက် ဝန်ထမ်းအသစ်များ၏ အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့၏။ ၎င်းတို့မှာထိုသူတို့မှာ အသားမည်းပြီး ပိန်ပိန်ညှောင်ညှောင် ဖြစ်နေသေးသော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းတို့ကသူတို့က နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဆန်ဖြူနှင့် အသားများကို ဗိုက်ပြည့်အောင် စားနိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏သူတို့၏ ခွန်အားများလည်း မကြာမီ ပြန်ရလာခဲ့သည်။

ဖော်ပြရန်ပင် မလိုပါ၊ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို နတ်မင်းတစ်ပါးက ကယ်တင်ခဲ့သည်ဟု ခံယူထားကြ၏။ အကယ်၍ နောင်တွင် နတ်မင်းနှင့်အတူ နတ်အဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲနိုင်စေကာမူ ၎င်းတို့သည်သူတို့သည် သာမန်လူများထက် ပိုမိုသန်မာလာပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းတို့ကသူတို့က မိမိတို့သည် လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကာ သာမန်လူများ မဟုတ်တော့ဟု ခံစားခဲ့ကြသည်။

ကျောက်အာနှင့် အဖွဲ့သားများ၏ အမူအရာများက ကမ္ဘာပေါ်ရှိလူများကို စာနာပြီး သနားကြင်နာနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

ဝူယန်က အပြာရောင် အင်္ကျီလက်တိုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူက ထိုအင်္ကျီကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဆွဲယူလိုက်သည်။ အင်္ကျီ၏အလယ်တွင် အရောင်စုံ၍ တောက်ပသော ပုံစံတစ်ခု ရှိနေ၏။

ထိုကဲ့သို့ တောက်ပသောအရောင်များကို လူချမ်းသာများ ကိုယ်တိုင်ကပင် မဝတ်နိုင်ကြပေ။

အင်္ကျီလက်တိုများအတွက် လူကြိုက်အများဆုံးအရောင်များမှာ အပြာရောင် သို့မဟုတ် အနီရောင်တောက်တောက် အရောင်များဖြစ်ပြီး၊ လူကြိုက်အနည်းဆုံးအရောင်များမှာ အနက်ရောင်၊ အဖြူရောင်နှင့် မီးခိုးရောင်တို့ ဖြစ်ကြ၏။

အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ထိုအရောင်များကို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ ၎င်းတို့ကို မင်္ဂလာမရှိဟု  ယူဆထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့အား ကြိုဆိုရန် ထွက်လာသော လုံခြုံရေးအစောင့်များအားလုံးက မိုးကာအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။ ပူအိုက်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ဆန်းသစ်သောအရာက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခြင်းကို လွှမ်းမိုးသွားစေ၏။

အဝတ်အစားက လက်ထဲတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပိတ်သားတစ်ထည်ကဲ့သို့ပင် ပေါ့ပါးနေပြီး အလွယ်တကူ ပျက်စီးနိုင်၏။ အနည်းငယ်မျှ ပိုမိုလေးလံသော ထိတွေ့မှုကပင် အပေါက်တစ်ပေါက် ဖြစ်စေနိုင်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အဝတ်အစားများကို မည်သို့ပြုလုပ်သည်ကိုပင် သူတို့က နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

နတ်မင်းများမှလွဲ၍ အခြားသူ မည်သူမျှ ထိုကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်မှုများကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

နတ်မင်းက အထည်အလိပ်များကို ဖန်တီးရန်အတွက် မြူခိုးများကို စုစည်းပြီး ကိုယ်တိုင်ချုပ်လုပ်ခဲ့သည် ဖြစ်ရမည်!

သူတို့ မနားလည်နိုင်သော မည်သည့်အရာမဆို နတ်ဘုရား၏ မှော်ပညာကြောင့်ပင် ဖြစ်ရမည်။

ဧည့်သည်များအနေနှင့်  သူတို့၏ခေါင်းများကို ကတုံးတုံးရန် မလိုအပ်သော်လည်း  သူတို့၏ဆံပင်ကို လုံးဝ ဖုံးအုပ်ထားရပြီး၊ မည်သည့်နေရာကိုမျှ ဖော်မထားရပေ။

ဝူယန်က ကျောက်အာကို တစ်ခါသုံး ရေချိုးခေါင်းစွပ်တစ်ခု ပေးရင်း အနည်းငယ် ပုံစံမကျသော ရုံးသုံးစကားလုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဒါနဲ့ ဖုံးထားပါ။ နတ်မင်းက သာမန်လူတွေက ညစ်ပတ်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ညစ်ပတ်တဲ့အရာတွေကို အတွင်းထဲကို ယူမလာရဘူးတဲ့”  

နောက်ဆုံးစကားနှစ်ကြောင်းကတော့ သူ ကိုယ်တိုင် ထပ်ဖြည့်ထားခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်၏။ နတ်မင်းက သန်းတွေကို မမြင်ချင်သည်မှာ သေချာပြီမို့ သန့်ရှင်းမှုကို နှစ်သက်သည်မှာ ရှင်းနေ၏။ နတ်မင်းက သန့်ရှင်းမှုကို နှစ်သက်လျှင် သာမန်လူများကို ညစ်ပတ်သည်ဟု သေချာပေါက် ယူဆပေလိမ့်မည်။

ကျောက်အာက မနာခံရန် မရဲသော်လည်း ထိုကဲ့သို့အရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သောကြောင့် မထိရဲပေ။ သူက သတိထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မကိုင်ရဲပါဘူး…”  

ဝူယန်က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ဒါဆို ခင်ဗျား ဆံပင်တွေကို စုလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် ကူပြီး ဝတ်ပေးပါ့မယ်"

လူမမာလူငယ်ကို ကျောပိုး၍ အပြေးအလွှား ရောက်လာသော ကျန့်ကောက အမောဖောက်နေ၏။ သူက ရောက်သည်နှင့် လူမမာလူငယ်ကို အလျင်အမြန် မြေပြင်ပေါ်သို့ ချထားလိုက်သည်။ သူ၏ညီနောင်များကိုပင် မကြည့်ဘဲ “နတ်မင်းအိမ်တော်” ဘက်သို့ ဒူးထောက်ကာ သုံးကြိမ်ဦးညွှတ်လိုက်၏။

“နတ်မင်းအိမ်တော်က တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ…” ကျန့်ကော၏မျက်နှာမှာ ရဲနေပြီး၊ သူက စူပါမားကတ် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးကာ လူမမာလူငယ်ကို မေးလိုက်သည်။ “ဒီစာလုံးတွေကို သိလား၊ လူကြီးမင်း?”  

လူမမာလူငယ်သည် မြေပြင်တွင် ထိုင်ရင်း ဆိုင်းဘုတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွား၏။ "ရင်းနှီးနေသလိုပဲ၊  မရင်းနှီးသလိုလည်း ခံစားရတယ်"

ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်မှ စာလုံးများတွင် ခြေလက်များ မပါသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု သူက ပြောရန် မရဲခဲ့ပေ။

ကျန့်ကောသည် သူ၏နဖူးမှ သွေးများ တစက်စက် စီးကျနေသော သူ၏ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒါတွေက နတ်မင်းတွေ အသုံးပြုတဲ့ စာလုံးတွေလေ။ ခင်ဗျား မသိတာ မထူးဆန်းပါဘူး”

ဝူယန်နှင့် အခြားသူများက ကျောက်အာနှင့် သူ၏အဖော်များကို ရေချိုးခေါင်းစွပ်များ ဝတ်ဆင်ပေးပြီးနောက် ချောင်အာ၏မိခင်ဘက်သို့ အာရုံပြောင်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လက်အောက်တွင် တစ်ခါမျှ အလုပ်မလုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ချောင်အာ၏မိခင်က နတ်မင်း၏အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူ(မ)၏ စကားကို နားထောင်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ သူတို့က မောင်းထုတ်ခံရမည်ကို မလိုလားသောကြောင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ညွှန်ကြားမှုကို ခံယူရခြင်းက အကြီးအကျယ် ကိစ္စမဟုတ်တော့ချေ။

ချောင်အာ၏မိခင်သည် အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားနေ၏။ သူ(မ)သည် အမြဲတမ်း ဦးဆောင်ရခြင်းကို နှစ်သက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အိမ်မှာတုန်းကလည်း တစ်မိသားစုလုံးကို သူ(မ)က စီမံခန့်ခွဲခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ နတ်မင်း၏အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့သောကြောင့် သူ(မ) အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ရပေတော့မည်။ သူ(မ)ဟာ စိတ်ရင်းအမှန်ဆုံးလူဖြစ်သည်ကို နတ်မင်းကို သိစေချင်သည်။

ဤအချိန်တွင် နတ်မင်းက သူ့ကို ချောက်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းခိုင်းပါက သူ(မ)သည် မျက်လုံးစုံမှိတ်၍ ခုန်ချပေလိမ့်မည်။

ယဲ့ကျိုးက စူပါမားကတ်၏ နောက်ဖေးတံခါးမှနေ၍ အေးအေးဆေးဆေး ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းထားရန်အတွက် သူသည် ချောင်အာ၏မိခင်ကို ဤလူများက စူပါမားကတ်မှ တစ်စုံတစ်ရာ လိုချင်ပါက တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လည်လဲလှယ်ရမည်ဟုသာ အသိပေးထားခဲ့သည်။

ချောင်အာ၏မိခင်တွင် ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။

မည်သို့ဆိုစေ ပူဇော်ပသမှုများက လိုအပ်နေသည်ပင်။

“နတ်မင်းက သနားကြင်နာတတ်တယ်။ ရှင်တို့ လိုချင်တာကို ရွေးနိုင်ပါတယ်” ချောင်အာ၏မိခင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းတွေကို အလကား ပေးမှာတော့ မဟုတ်ဘူး”

ကျောက်အာနှင့် အခြားသူများက အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ သူတို့တွင် ကျန်ရှိနေသည့် ပစ္စည်းများ သိပ်မရှိတော့ပေ။ မြို့ထဲသို့ အစောပိုင်း ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်ကပင် လူချမ်းသာများထံမှ ရိက္ခာခြောက်များကို စျေးကြီးပေး၍ ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို မဝယ်၍ မရသောကြောင့် သူတို့တွင် ငွေသိပ်မကျန်တော့ပေ။

ချောင်အာ၏မိခင်သည် မြင့်မြတ်သောလေသံကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ “နတ်မင်းက ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းတွေကို မလိုလားပါဘူး။ ရှင်တို့မှာ ဘာပဲရှိရှိ လှူဒါန်းပူဇော်နိုင်ပါတယ်”  

“နတ်မင်း လိုချင်တာက စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ရိုသေမှုပါ၊ ပိုက်ဆံ မဟုတ်ပါဘူး”

ကျောက်အာက ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်ရင်းမှန်… ကျွန်တော်က စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ပါ…” 

သူသည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲကို မွှေနှောက်လိုက်ရာ ငွေဆံထိုးလေးတစ်ခု ထွက်လာ၏။ ၎င်းကို တန်ဖိုးရှိသောပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ကျွမ်းကျင်သော ပန်းပုဆရာများက လှပစွာ ထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“နတ်မယ်တော်… ကြည့်ပါဦး…” သူက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့် စိတ်ရင်းအမှန်ပါ….” 

ကျန့်ကောက ခဏတာ ရှာဖွေလိုက်ရာ ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းသာ တွေ့၏။ ၎င်းက သူ့တွင်ရှိသော တန်ဖိုးအရှိဆုံးအရာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူက ဓားမြှောင်ကို ပေး၍မရပေ။ မဟုတ်ပါက ပြန်သွားရမယ့်လမ်းတွင် သူ ဘာလုပ်ရမလဲ?

“လီရှစ်... ဝင်ခဲ့” စူပါမားကတ်အတွင်းမှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ကျောက်အာနှင့် အခြားသူများက တုန်ရီသွားကြ၏။

နတ်မင်း!

ဒါ နတ်မင်းရဲ့အသံ ဖြစ်ရမယ်!

ကျောက်အာက လီရှစ် ဝင်သွားသည်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ နတ်မင်းက မည်သို့ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိမည်ကို မြင်နိုင်ရန် လည်ပင်းကို ဆန့်နေခဲ့သည်။ နတ်မင်းက ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် လက်ခြောက်ချောင်းပါရှိပါ့မလားဟု သူ တွေးနေ၏။ သို့သော် သူ ဘယ်လောက်ကြည့်ကြည့် နတ်မင်း၏ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို မမြင်ရဘဲ ဝင်ထွက်သွားသော သက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီးကိုသာ မြင်ရ၏။

“နတ်မင်းက ရှင် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သိချင်တယ်တဲ့” ချောင်အာ၏မိခင်က လူမမာလူငယ်လေး ‌‌အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွား၏။

လူမမာလူငယ်က မျက်နှာဖျော့တော့နေပုံရသော်လည်း သူက အဖိုးတန်စွာ ဝတ်ဆင်ထား၏။ အရင်ကဆိုလျှင် သူ(မ)က ထိုလူငယ်၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ဖုန်မှုန့်ပင် မဟုတ်သော်လည်း ယခုမူ သူ(မ)က သူ့ကို မြင့်မားသောနေရာမှ ကြည့်နိုင်သည်။

ကံကြမ္မာက ပြောင်းလဲတတ်ပြီး မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ ခန့်မှန်း၍မရပေ။

လူမမာလူငယ်သည် ညင်ညင်သာသာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး၊ ထူးဆန်းသောအလင်းတစ်ခုက သူ၏မျက်လုံးများထဲ၌ လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ “အမှန်အတိုင်းပြောရရင်၊ ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်မှာ တီဘီရှိတယ်လို့ ပြောတယ်”

ချောင်အာ၏မိခင်က အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူ(မ)၏စိတ်ကို ထိန်းထားလိုက်၏။

တီဘီဖြစ်နေတော့ ဘာဖြစ်လဲ? နတ်မင်းရှိနေတာပဲ၊ သူ(မ) မကြောက်ပါဘူး!

“ဒီမှာစောင့်နေဦး၊ ကျွန်မ နတ်မင်းကို သွားပြောလိုက်ဦးမယ်” သူ(မ)က သူ(မ)၏ကြောက်စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

.

“တီဘီ?” ယဲ့ကျိုး၏ မျက်ခုံးများက တွန့်သွား၏။

သူ၏ သမိုင်းဆိုင်ရာ အသိပညာက ပုံမှန်သာ ရှိသော်လည်း ရှေးခေတ်တွင် တီဘီဆိုသည်က အနာကြီးရောဂါကို ရည်ညွှန်းသည်ကို သူသိ၏။

အချိန်အတော်ကြာအောင် အရှေ့နှင့်အနောက် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် တီဘီကို မကုသနိုင်သော ရောဂါအဖြစ် ယူဆခဲ့ကြပြီး တီဘီဆေးဝါးများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ မိုက်ကိုဘက်တီးရီးယမ်းကို နားလည်လာပြီးနောက်တွင်မှ အောင်မြင်စွာ ကုသနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယဲ့ကျိုးက အရေးပေါ်ဆေးဝါးပုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပန်နီဆလင်တစ်ဘူး ထုတ်လိုက်သည်။ “လူနာက စူပါမားကတ်ထဲကို ဝင်လို့ မရဘူး။ သူ့ကို လုံခြုံရေးအခန်းထဲမှာ အနားယူခိုင်းပြီး ဒီဆေးကို သူ့ကို ပေးလိုက်"

“နောက်တစ်ခုက၊ ဒီဆေးက သူ့ကို ပျောက်ကင်းအောင် ကုသပေးနိုင်သလို သူ့အသက်ကိုလည်း နှုတ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူ့ကို ပြောပြဖို့လိုတယ်။ ဆေးသောက်မလား၊ မသောက်ဘူးလားဆိုတာ သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်အ‌ပေါ်မှာပဲလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပေးလိုက်”

ထုပ်ပိုးမှုပေါ်ရှိ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာ၍ ယဲ့ကျိုးက ချောင်အာ၏မိခင်ကို ဆေးပမာဏနှင့် ဆေးသောက်ရန် အကြိမ်ရေကို ရှင်းပြပြီးနောက် သူ(မ)ကို ထွက်သွားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အရေပြား စမ်းသပ်စစ်ဆေးနိုင်သည့် နည်းလမ်းမရှိဘဲ ထိုသူက ပန်နီဆလင်နှင့် ဓာတ်မတည့်မှု ရှိမရှိကို သူ မသိပေ။

အကယ်၍ ဓာတ်မတည့်မှု ရှိပါက သူသည် ထိုသူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မည်မဟုတ်။ သူတို့သည် သေဆုံးရန်သာ ရှိပေမည်။

တီဘီရောဂါသည် 'ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှု၏ ရောဂါ' တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ယဲ့ကျိုးက သူ၏ဖခင် ပြောသည်ကို ကြားဖူး၏။ ရောဂါခံစားရသူက ဆင်းရဲသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်သော်လည်း သူတို့၏ အစားအစာ မလုံလောက်ခြင်း၊ ကျန်းမာရေးမကောင်းခြင်းနှင့် ကိုယ်ခံအားနည်းခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ယဲ့ကျိုး၏ ကောလိပ်ကျောင်းသားဘဝက သူငယ်ချင်းတစ်ဦးသည်လည်း တီဘီရောဂါကို ခံစားခဲ့ရ၏။ သူက ဘာကိုမှ မကြိုက်ဘဲ အသားကိုလည်း မစားသော ထူးခြားသည့်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဂေါ်ဖီနှင့် အာလူးဟင်းလျာများဖြင့်သာ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့၏။ သို့သော် သူ၏အခြေအနေမှာ နောက်ဆုံးတွင် ချောင်းဆိုးရင်း သွေးပါသည်အထိ ဆိုးရွားလာခဲ့သောကြောင့် ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားခဲ့ရသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယဲ့ကျိုးက သူ လုပ်နိုင်သည့် အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ယခုမူ ကံကြမ္မာပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပြီဖြစ်သည်။ လူမမာလူငယ်လေးမှာ အသက်ရှင်မလား၊ သေမလားဆိုသည် သူ၏ကံကောင်းခြင်းပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။ ယဲ့ကျိုးက သူ ဆေးနှင့် ဓာတ်မတည့်မှု ဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် ပြင်းထန်သော ရှော့ခ်ဖြစ်ကာ အသက်မဆုံးရှုံးစေရန်သာ မျှော်လင့်မိတော့သည်။