ကံကြမ္မာကို ကျော်ဖြတ်၍ - အခန်း ၁

စက်တင်ဘာလထဲ ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ပုစဉ်းရင်ကွဲကောင်များမှာ ဆူညံစွာ အော်မြည်နေဆဲပင်။ အပြင်ဘက် တစ်နေရာရာမှ လွင့်ပျံ့လာသော ရေဒီယိုအသံလွှင့်အစီအစဉ်တွင် သာယာငြိမ့်ညောင်းသည့် နောက်ခံတေးသွားတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

စန်းကျူးလီ လမ်းကြား၏ အစွန်ဆုံးဘက်ရှိ အိမ်တစ်အိမ်တွင် ပြတင်းပေါက်ကို အနည်းငယ် ဟထားသည်။ စိမ်းနုရောင် ပြတင်းပေါက်လိုက်ကာများကြားမှ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာသော တောက်ပသည့် နေရောင်ခြည်သည် အပြာရောင်အုတ်ကြွပ်ခင်းထားသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ကျရောက်နေ၏။

ကျန်းရှောင်ရိုသည် ခုတင်ခေါင်းရင်းတွင် အုတ်ခဲတစ်လုံးကို ကိုင်လျက် ရပ်နေသည်။ သူမသည် ခုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လန်ကာ လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသားကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူမသည် တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်ပြီးနောက် အုတ်ခဲကို အသာအယာ ပြန်ချထားကာ သူ့အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

သူမသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး တောင့်တင်းနေသော သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို သူ့နှာခေါင်းဝနားသို့ တိုးကပ်၍ အသက်ရှူ၊ မရှူ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူ၏ ထွက်သက်မှာ နွေးထွေးနေဆဲ။

သူ သတိလစ်သွားရုံသာ ဖြစ်ပုံရသည်။

သူမကို သတိပေးသည့်အလား မှန်တင်ခုံပေါ်ရှိ နာရီက ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟိန်းလာသည်။

သူမ နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်— နောက်ထပ် တစ်နာရီကြာလျှင် လုယုံကျန်းသည် မိဘများနှင့်အတူ ညစာစားရန် သွားရတော့မည်။

သူမ သူ့ကို ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ မပျက်မကွက် ပြုလုပ်မြဲ အလေ့အထပင်။ အကယ်၍ သူ အချိန်မီ ရောက်မလာပါက သူ့မိခင်က ဤနေရာအထိ လိုက်လာပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူမ အမြန်လုပ်မှ ဖြစ်တော့မည်။

ကျန်းရှောင်ရိုသည် သွားကို တင်းတင်းစေ့ကာ ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ရှပ်အင်္ကျီ ရင်ဘတ်ရှိ ပထမဆုံး ကြယ်သီးကို စတင် ဖြုတ်လိုက်သည်။

နွေရာသီ၏ အကြွင်းအကျန် အပူရှိန်ကြောင့် စက်တင်ဘာလနှင့် မတူဘဲ ရာသီဥတုက အတော်လေး ပူအိုက်နေသော်လည်း လုယုံကျန်းသည် အပြင်ထွက်တိုင်း အမြဲတမ်း ရှပ်အင်္ကျီကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည်။

လမ်းကြားထဲရှိ အခြားလူငယ်များကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာရှိသော စင်းကြားလက်ပြတ်အင်္ကျီများကို သူ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည်မှာ အင်မတန် ရှားပါးလှသည်။

ကြယ်သီး ငါးလုံးခန့် ဖြုတ်ပြီးချိန်တွင် အင်္ကျီကော်လာကြားမှ ပျားရည်ရောင် အသားအရေ တစ်စွန်းတစ်စ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ ခါးပတ်ခေါင်းပေါ်တွင် တုန့်ခနဲ ရပ်တန့်သွား၏။

အကယ်၍ သူ နိုးလာပြီး သူ့ဘောင်းဘီကို သူမ ချွတ်ထားသည်ကို တွေ့သွားပါက ဘာဖြစ်လာနိုင်မည်နည်း။

သူမကို အရှက်မရှိသော မိန်းမဟု ဧကန်မုချ ဆဲဆိုပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် သူသည် အလွန်အမင်း ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆဲဆိုနိုင်သလို၊ လောကဝတ်မသိသော မိန်းမပျက်ဟုပင် ကင်ပွန်းတပ်ပေဦးမည်။

သို့သော်... သူမသည် အဆဲခံရမည်ကို ဂရုစိုက်နေသေးသလား။

လတ်တလောတွင် သူမ ကြုံတွေ့နေရသော ကောလာဟလများမှာ သူမ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသမျှ ဆဲဆိုကဲ့ရဲ့မှုများထက်ပင် ပို၍ နာကျင်စရာ ကောင်းနေသည်။

လမ်းကြားထဲမှ အတင်းအဖျင်းသံများက အသေးစိတ်လွန်းလှပြီး ပီပြင်လွန်းနေသည်-

"နယ်ဘက်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ ပင်ပန်းတယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ မြို့ပြန်ရောက်လာတဲ့ တခြား ပညာတတ်လူငယ်တွေကို ကြည့်စမ်းပါဦး— အားလုံးက နေလောင်ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေကြတာပဲ။ သူကကျမှ ဘာလို့ ပိုပြီး ဖြူဝင်းနုနယ်လာရတာလဲ။ သူ့နောက်ကွယ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေလို့နေမှာပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း လယ်ထဲဆင်းစရာ မလိုတာပေါ့!"

"သူက မွေးရာပါ လှတာပါဆိုတဲ့ အပိုစကားတွေကိုတော့ လာမပြောနဲ့။ နည်းနည်းလောက် စုံစမ်းကြည့်လိုက်ရင် အမှန်တရားကို သိရမှာပါ!"

"နောက်ပြီးတော့ ငါကြားတာက ဟိုမှာဆိုရင် အိမ်ထောင်ပြုရင် လက်ထပ်စာချုပ်တောင် မလိုဘူးတဲ့။ တိုင်းရင်းသားတွေက သူတို့ ထုံးစံအတိုင်း မင်္ဂလာပွဲလေး လုပ်လိုက်ရုံပဲတဲ့!"

"သူ တစ်ခါမှ အိမ်ထောင်မကျဖူးဘူးဆိုတာကို ဘယ်လို သက်သေပြမှာလဲ?"

သူတို့ပြောတာ မှန်ပါသည်— သူမတွင် သက်သေပြစရာ ဘာမှမရှိ။

အကယ်၍ သူမသည် ကွန်မြူန်းရုံးထံ စာရေးတောင်းလျှင်ပင် အကြောင်းပြန်စာရရန် အနည်းဆုံး တစ်လခန့် စောင့်ရဦးမည်။ ထိုစာ ရောက်လာသည့် အချိန်တွင် ကောလာဟလများက မည်မျှအထိ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ပျံ့နှံ့နေမည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်။

ထို့အပြင် သူမသာ ကွန်မြူန်းရုံးမှ ထောက်ခံစာ ယူလာနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ထိုလူများက ယုံကြည်ကြမည်တဲ့လား။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ... သူမ မလုပ်ခဲ့သည့် အရာတစ်ခုအတွက် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အပင်ပန်းခံ၍ သက်သေပြနေရမည်နည်း။

ထိုသူများသည် ဤသို့သော ကြိုးစားမှုကို ရထိုက်သူများလား။

သူမ မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာမှာ ရပ်ကွက်ထဲမှ လူမိုက်အချို့က သူမ၏ အိမ်အထိ လာရောက် တောင်းရမ်းခြင်းပင်။

သူမ၏ ဖခင်မှာလည်း စိတ်ယိုင်နေပြီး သူမကို အမြန်ဆုံး အိမ်ထောင်ချပေးရန်သာ စဉ်းစားနေသည်။ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသမျှ လူကောင်းဖြစ်စေ၊ လူဆိုးဖြစ်စေ သူမ၏ လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ အတင်းတွန်းပို့နေတော့သည်။

အားကိုးရာမဲ့နေသည့်ကြားမှ ကျန်းရှောင်ရုံသည် သူမ၏ ရည်းစားဖြစ်သူ ချန်ချန်း ထံမှ အကြံဉာဏ် တောင်းကြည့်ခဲ့သည်။

သူမနှင့် ချန်ချန်းသည် အထက်တန်းကျောင်းကတည်းက အတန်းဖော်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူမ ယူနန်သို့ ရောက်ရှိပြီး တစ်လခန့်အကြာတွင် မြောက်ပိုင်း ကျေးလက်ဒေသတွင် ရောက်နေသော သူ့ထံမှ စာတစ်စောင် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ချန်ချန်းမှာ အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ ခြောက်လတိုင်တိုင် သူကသာ တစ်ဖက်သတ် စာတွေပို့နေခဲ့ပြီးမှ သူမက စတင် အကြောင်းပြန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျေးလက်ဒေသတွင် ကုန်လွန်ခဲ့ရသော နေ့ရက်များမှာ အလွန်တရာ အထီးကျန်လှသဖြင့် သူ၏စာများသည် သူမအတွက် အားကိုးရာ တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောဖြစ်ကြသော်လည်း ချစ်သူများအဖြစ် ဆိတ်ဆိတ်နေကာ အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။

မြို့သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် သူတို့တစ်ကြိမ်သာ ဆုံဖြစ်ကြသည်။ မည်သူကမျှ သူတို့၏ ပတ်သက်မှုကို တရားဝင် အမည်မတပ်ခဲ့ကြပေ။ ချန်ချန်းက သူ၏ အလုပ်အကိုင် အခြေအနေကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် သူမကို ချဉ်းကပ်ရန် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်ရုံမှာမူ အနေခက်ရုံထက် ပိုသော စိမ်းသက်မှုကို ခံစားနေရသည်။

ယခုမူ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီ။

 သူမတွင် ချစ်သူရှိကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်လျှင် ကောလာဟလများ အလိုလို ငြိမ်ကျသွားလိမ့်မည်ဟု ကျန်းရှောင်ရုံ တွေးခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ မိသားစုကို သူတို့အကြောင်း အသိပေးလိုကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ ချန်ချန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး အတော်ကြာအောင် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် - "ငါ့အမေက မင်း နယ်မှာတုန်းက အကြောင်းတွေကို ကြားထားလို့ ငါတို့ကိစ္စကို သဘောမတူဘူး" ဟု ဆိုလာခဲ့သည်။

သူမ၏ နယ်က အကြောင်းများလား ။ 

ဪ... သူလည်း သူမ၏ "အိမ်ထောင်ရေး" ကောလာဟလကို ကြားခဲ့ပုံရသည်။

ကျန်းရှောင်ရိုသည် သူ ဘယ်ကကြားသလဲဆိုသည်ကို မမေးတော့ပေ။

သူ၏ စကားများကို ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူမက အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်ရင်း - "ငါ့ကို ကြည့်ပါဦး၊ ငါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောမိလို့ နင့်ကို နားလည်မှု လွဲစေခဲ့ပြီ။ ငါဆိုလိုတာက... ငါ့မှာ အခု ချစ်သူရှိနေပြီ၊ အခွင့်သာတဲ့ တစ်နေ့ကျရင် နင်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်လို့ ပြောတာပါ!" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ချန်ချန်း၊ ငါ အခက်အခဲလေးတွေ ရှိနေလို့ ငါတို့အကြောင်းကို ငါ့အိမ်ကို ပြောပြချင်တယ်၊ နင် ဘယ်လိုသဘောရလဲ" ဟု သူမ အမိုက်အမဲတိုင်အောင် မပြောမိခဲ့သည့်အတွက် သက်ပြင်းချမိသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ချန်းသည် သူမကို မော့၍ အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်လုံးမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

သူမသည် ရီတိုင်းရင်းသားတို့၏ ရိုးရာသီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ကြားဖူးသည်။ ထိုသီချင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ - "မောင်ကြီးရဲ့ သံယောဇဉ်က မနက်ခင်း နှင်းစက်ကလေးလိုပါပဲ၊ နေထွက်လာတာနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားရရှာတယ်" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် အလွန်တိုက်ဆိုင်လှသည်။

သူ့ထံ စာပို့ခဲ့သမျှ တံဆိပ်ခေါင်းဖိုးတွေ နှမြောစရာပင်။

သူမသည် ချန်ချန်းထံသို့ စာများစွာ ပို့ခဲ့သည်။ တိုင်းရင်းသား လူနည်းစုပုံ တံဆိပ်ခေါင်း အထူးထုတ်များကိုပင် အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ အချို့လူများက ထိုတံဆိပ်ခေါင်းများကို ငွေအမြောက်အမြားပေး၍ သိမ်းဆည်းကြသည်ဟုပင် ကြားဖူးသည်။

ဤသို့ တွေးတောရင်း ကျန်းရှောင်ရိုသည် လုယုံကျန်း၏ ခါးပတ်ခေါင်းပေါ်သို့ အကြည့်ပြန်ပို့လိုက်သည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာအောက်တွင် ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်များ စီးဆင်းနေ၏။

ထိုအခိုက်တွင် သူမသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ပြီး ဘောင်းဘီကြယ်သီးကိုပါ ဖွင့်လိုက်သည်။

ကြေးဝါရောင် ခါးပတ်ခေါင်းသည် အပြာရောင် အုတ်ကြွပ်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားပြီး "ဂလောက်" ဟူသော မြည်ဟီးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းရှောင်ရိုမှာ သူခိုးလူမိသကဲ့သို့ လန့်ဖျပ်သွားသည်။

 သူမသည် လုယုံကျန်း၏ ကြွက်သားရှိသော ဝမ်းဗိုက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမှာ အဝတ်အစားအောက်တွင် အတော်လေး ကြည့်ကောင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

ဤသို့ ခေတ္တမျှ စိတ်ပျံ့လွင့်သွားမှုကြောင့် သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဘောင်းဘီဇစ်ပေါ်တွင် ဆက်မဆွဲဘဲ ရပ်တန့်နေမိသည်။

ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်နေမှုကြောင့် ချွေးများ ထွက်လာပြီး သူမ၏ နဖူးမှတစ်ဆင့် နှာခေါင်းပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

 သူမသည် ကိုယ်ကို ငုံ့ပြီး ပခုံးနှင့် သုတ်လိုက်စဉ်မှာပင် အပေါ်ဘက်မှ အေးစက်စက် အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည် - "ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်သလဲ!"

ထိုအသံမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး အေးစက်လွန်းလှသည်။

ကျန်းရှောင်ရုံ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးထဲသို့ ချွေးများ ဝင်သွားသဖြင့် မျက်ရည်များ ဝေ့တက်လာသည်။

ခေတ္တမျှသာ ကြည့်လိုက်ရသော်လည်း သူ၏ အေးစက်လှသော အကြည့်ကြောင့် သူမ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားရသည်။

သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရန် စိတ်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် လုယုံကျန်း၏ စကားတစ်ခွန်းသည် သူမကို အသက်ရှူရ ကျပ်သွားစေလောက်သည့် ဖိအားများကို ပေးနေသည်။

လူတွေက သူ့ကို ကိုင်တွယ်ရခက်တယ်ဟု ပြောကြသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

သူမ မျက်လွှာချလိုက်ပြီး သူ့ကို ဘယ်လို စကားစရမလဲဟု တွေးနေမိသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန်မှာ ခက်ခဲလွန်းလှသည်။ သူကော သူမကို ကူညီပါ့မလား။

ကြည့်ရသည်မှာ မရေရာလှပေ။

အကယ်၍ အကောင်းပြောလို့ မရလျှင်တော့ အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ပြီး တိုက်ရိုက်နည်းလမ်းကိုပဲ သုံးရတော့မည်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက သူ့ကို အကုန်မြင်ခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ချစ်သူအဖြစ် တွဲဖို့ဆိုတာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်၊ မဟုတ်ဘူးလား ....

သို့သော် ဤသို့ပြောခြင်းမှာ လမ်းဘေးလူမိုက်များ ပြောသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ကျန်းရှောင်ရုံသည် သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်မိသည်။

သို့သော် သူမ မသိလိုက်သည့် အနေအထားတစ်ခုတွင် လုယုံကျန်းသည် သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားခဲ့သည်။ အစောပိုင်းက ရှိနေခဲ့သော အေးစက်မှုများမှာ ရုတ်ချည်း အရည်ပျော်သွားပြီး အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဝေခွဲမရမှုများက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

သူက စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်မိသည် - "မိဖုရားခေါင်ကြီး"

လုယုံကျန်းသည် သူ သေဆုံးသွားသင့်ပြီဟု ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

မျက်လုံးမပွင့်လာမီက သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များသည် အန်းဝူမြို့တံခါးကြီး ကျိုးပျက်သွားသည့် အချိန်တွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ မီးလျှံများ တောက်လောင်နေပြီး သွေးညှိနံ့များနှင့်အတူ မြင်းခွာသံများက တဖြည်းဖြူး နီးကပ်လာခဲ့သည်။

သူသည် မိဖုရားခေါင်ကြီး ကျန်း ကို မြို့တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်အောင် အားကုန်သုံး၍ တွန်းထုတ်ပေးခဲ့သည်။ သူမကို စကားတစ်ခွန်းပင် ပြောခွင့်မရလိုက်ဘဲ သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အချိန်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး အသံများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လဲကျနေစဉ် ဦးခေါင်းနောက်ဘက်မှ နွေးထွေးသော သွေးများသည် အဆက်မပြတ် စီးထွက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်သွားသော မြို့တံခါးကြီးဆီသို့ အားယူ၍ ကြည့်ခဲ့သည်။

သူ၏ နောက်ဆုံးမြင်ကွင်းမှာ သူမ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များနှင့်အတူ "ဟင့်အင်း..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်သော အသံပင် ဖြစ်သည်။

ယခုမူ... သူ လဲလျောင်းနေသော နေရာတွင် မီးလျှံများ၊ မြင်းဟီသံများ သို့မဟုတ် သွေးစွန်းနေသော ဓားမြှောင်များ မရှိတော့ပေ။

သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ ငယ်ရွယ်စဉ်ကအတိုင်း လှပတောက်ပသော မျက်နှာလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုမျက်နှာလေးမှာ ငိုထားသဖြင့် မျက်လုံးများ ဖောင်းအစ်ကာ နီမြန်းနေပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။

လုယုံကျန်းသည် သူမကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဦးခေါင်းနောက်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက ယခုသူမြင်နေရသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်မဟုတ်ကြောင်း သတိပေးနေသည်။

သူ၏ အသံ—

သူသည် သူ၏ လည်ပင်းကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးသော်လည်း ထူးဆန်းနေသော အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်— ၎င်းမှာ သူ၏ လည်သီးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက နွေးထွေးနေပြီး အထက်အောက် လှုပ်ရှားနိုင်သည်။ သူသည် ဖြုတ်ထားသော အင်္ကျီကော်လာမှတစ်ဆင့် အောက်ဘက်သို့ စမ်းစစ်ကြည့်လိုက်ရာ... မယုံနိုင်စရာပင်၊ သူသည် ထိုအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ ဖြစ်သည်။

လုယုံကျန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်!

သူသည် စိတ်ခံစားမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသော အမူအရာဖြင့် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ဤခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အမြန် စီစစ်နေသည်။

ယခုမှာ နောင်နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီသော အနာဂတ်ကာလသို့ ရောက်နေပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာ သူနှင့် အမည်၊ မျိုးရိုး တူညီနေပြီး ဟိုင်ရှီဒေသမှ ထင်ရှားသော လုမိသားစု၏ နောက်ဆုံးမျိုးဆက် ဖြစ်သည်။ ဤမျိုးဆက်တွင် သူသည် တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သည်။

သူသည် လူအေးဖြစ်ပြီး စကားနည်းသူဖြစ်သည်။ သူ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် မိဘများမှာ ပြန်လည်ပညာပေးစခန်းသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရသဖြင့် မိသားစုဝင် သုံးဦးမှာ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ကွဲကွာခဲ့ရသည်။ သူကိုယ်တိုင်မူ စစ်တပ်တွင် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ သင်တန်းတက်ခဲ့ပြီး ဤမငြိမ်မသက်သော ကာလများအတွင်း တစ်နေရာတွင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုယုံကျန်းသည် လက်ကို မြှောက်၍ အင်္ကျီကြယ်သီးကို ပြန်တပ်လိုက်သည်။

သူသည် ဤခန္ဓာကိုယ်ကို အတော်လေး ကျေနပ်မိသည်။ သူ၏ နဂိုခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံနှင့် သိပ်မကွာလှပေ။

သို့သော်... ဤမိန်းကလေးက သူ့ကို အဝတ်အစားများ ချွတ်နေခဲ့သည်လား?

ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်အရ သူမ၏ အမည်မှာ မိဖုရားခေါင်ကြီးကျန်းနှင့် တူညီနေသည်— ကျန်းရှောင်ရို။

သူမသည် သူနှင့် မျက်စောင်းထိုးအိမ်တွင် နေထိုင်ပြီး တစ်နေရာရာမှ ပြန်ရောက်လာသူ ဖြစ်ပုံရသည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီးကျန်းနှင့် အလွန်တူလွန်းလှသော သူမ၏ မျက်နှာကြောင့် လုယုံကျန်း၏ ဒေါသများမှာ ဝေခွဲမရမှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော် သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသည်။ လူချင်း တူနိုင်သည်ပဲ မဟုတ်ပါလား။

သူသည် ယခင်က မိဖုရားခေါင်ကြီးအတွက် အန္တရာယ်ရှိချိန်တွင် အစားထိုးရန် ရုပ်ချင်းတူသည့် အရုပ်များကို ရှာဖွေခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူရှာခဲ့သော လူစားထိုးများမှာ ယခု ဤရှေ့တွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးလောက် မတူညီကြပေ။ သူမကတော့ ထပ်တူကျလွန်းလှသည်။

လုယုံကျန်းက ဘာမှ ဆက်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ကျန်းရှောင်ရုံသည် သူမ၏ ချွေးနှင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခံစားချက်မရှိသော မျက်နှာကို အကဲခတ်နေမိသည်။ ထိုခဏချင်းမှာပင် သူမ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး အားလုံးကို ဖွင့်ပြောလိုက်တော့သည် -

"တောင်းပန်ပါတယ် လုယုံကျန်း။ ရှင့်ဆီက အကူအညီ တောင်းချင်လို့ပါ။ ကျွန်မ ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းမျိုး မသုံးသင့်တာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ရှင့်အင်္ကျီကြယ်သီးပဲ ဖြုတ်ရသေးတာပါ။ ရှင့်ကိုလည်း မထိရသေးသလို မမြင်သင့်တာတွေလည်း မမြင်ရသေးပါဘူး..."

သူမ၏ အကြည့်က သူ၏ ခါးပတ်နားသို့ ခေတ္တရောက်သွားပြီးမှ သူမသည် သူ၏ ရင်ဘတ်နှင့် ခါးကို မြင်ခဲ့ရပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

လုယုံကျန်းက သူမကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်ကာ လက်ကို မြှောက်၍ တားလိုက်သည် - "ရပါတယ်"

သူတို့နှစ်ဦးမှာ သိပ်မရင်းနှီးကြသော်လည်း ယနေ့ လုယုံကျန်းသည် ပုံမှန်ထက် ပို၍ စကားပြောရ လွယ်ကူနေသည်ဟု ကျန်းရှောင်ရုံ ခံစားရသည်။ သို့သော် ဘယ်နေရာက ထူးဆန်းနေသလဲဆိုသည်ကိုတော့ သူမ မသိ။

သူက ရပါတယ်ဟု ပြောလိုက်သဖြင့် သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည် - "ရှင်က တကယ် လူကောင်းပဲ"

ကျန်းရှောင်ရုံသည် သူ၏ အမူအရာကင်းမဲ့သော မျက်နှာကို အကဲခတ်ရင်း စိတ်ထဲမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးလိုက်သည်။ ဤမျှအထိ ရောက်လာမှတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောလိုက်တော့မည်!

သူမသည် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို သပ်ရပ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ

 - "ရှင့်ဆီက အကူအညီ တောင်းချင်တာ တစ်ခုရှိတယ်။

 ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားအဖြစ် ခေတ္တလောက် ဟန်ဆောင်ပေးလို့ ရမလား? ခဏလေးပါပဲ။ 

ရှင် ဘာမှလုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး၊ တခြားလူတွေ မေးလာရင် မငြင်းပေးရင် ရပါပြီ။ ကျွန်မ... ကျွန်မမှာ ရှင့်ကို ပြန်ပေးစရာ သိပ်မရှိပေမဲ့ ကျွန်မ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေထဲက တစ်ဝက်ကို ရှင့်ကို ပေးပါ့မယ်"

တစ်ဝက်တောင်! သူမ အတော်လေး နှမြောမိသည်။ 

မူလက မိသားစုအတွက်နှင့် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် တစ်ခုခု ဝယ်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ယခုပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဆိုလျှင်တော့ တန်ပါသည်။

လုယုံကျန်းသည် သူမ ပြောနေသည်များကို လုံးဝ မကြားတော့ပေ။ သူ၏ အာရုံအားလုံးမှာ သူမ ဆံပင်များကို သပ်လိုက်ချိန်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော ပါးပြင်ပေါ်မှ မှဲ့နီလေး သုံးလုံးပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။

တအားန်းမင်းဆက်၏ အစောပိုင်းနှစ်များ၊ သူ အသက် (၁၃) နှစ်အရွယ်တုန်းက ကျန်းရှောင်ရုံသည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို ညွှန်ပြကာ ပြုံးလျက် ပြောခဲ့ဖူးသည် - "လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြမယ်၊ ဒီမှဲ့နီလေး သုံးလုံးက ဒီလောကမှာ တစ်ခုတည်း ရှိတာ။ ငါ ဘယ်ကိုပဲ ရောက်သွားပါစေ၊ မင်း ဒီမှဲ့လေးတွေကို ကြည့်ပြီး ငါ့ကို အမြဲ ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ"