ထပ်တူညီလွန်းနေသည် - အခန်း ၂

သူမအသားအရေပေါ်ရှိ မှဲ့အစက်အပြောက်လေးများ၏ အရွယ်အစား၊ အရောင်အသွေး၊ တည်နေရာနှင့် အနည်းငယ်ဖောင်းကြွနေသည့် ပုံစံအထိ… အားလုံးက ထပ်တူကျနေသည်။

ထိုမှဲ့သုံးလုံး၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို သူမကိုယ်တိုင်ထက် လုယုံကျန်း  က ပို၍ ကျွမ်းကျင်စွာ မှတ်မိနေသည်။

လုယုံကျန်းသည် သူမ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိ၏။

အကယ်၍ ရုပ်ချင်းဆင်ရုံသက်သက်ဆိုလျှင် တိုက်ဆိုင်မှုဟု သူသတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း၊ ဤမှဲ့သုံးလုံးပါ အတိအကျ တူညီနေမည်ဆိုပါက…

သူကိုယ်တိုင်တောင် အချိန်ကာလကို ကျော်ဖြတ်ပြီး တခြားသူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်လာနိုင်သေးလျှင်၊ သူမရော ဘာကြောင့် မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ?

အခြားသက်သေအထောက်အထား တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို ဤမျှခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်မိလိမ့်မည်ဟု လုယုံကျန်း တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။

သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်တို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏အကြည့်တို့က တင်းမာသွားသည်။

ဘယ်သူက သူမကို ဤသို့ နှိပ်စက်စော်ကားခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို ချက်ချင်း သိချင်လာမိသော်လည်း၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာကို ပုံမှန်အတိုင်း အေးဆေးတည်ငြိမ်အောင် ချက်ချင်းပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

“ခုနက မင်းဘာခိုင်းလိုက်လဲဆိုတာ ငါသေချာမကြားလိုက်လို့၊ နောက်တစ်ခေါက်လောက် ပြန်ပြောပေးမလား?”

ကျန့်ရှောင်ရို့  အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ၏ လေသံက အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး နွေးထွေးသည့် လမ်းပြမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် သူမ၏ ထိတ်လန့်နေသော နှလုံးသားလေး ငြိမ်သက်သွားရသည်။

မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးသည်ပဲ။

သူမ၏ လောင်းကြေးက မှန်ကန်သွားကြောင်း သူမ သိလိုက်ပြီ။

လုယုံကျန်းသည် အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် အေးစက်စက်နိုင်သော်လည်း၊ သူတစ်ပါးကို ကူညီလိုသည့် ကြင်နာတတ်သော နှလုံးသားရှိသူ ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးများကို ကျောနောက်မှာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ ရောယှက်နေသော အပြုံးလေးဖြင့် သူမ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ပြောချင်တာက… ရှင် ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပေးစေချင်တာပါ။ ဒီကောလာဟလတွေ ငြိမ်သွားရင် ရပါပြီ။

စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မအကြောင်း မကောင်းပြောနေကြတာတွေက ရှင့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်မှန်း ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ အခကြေးငွေ ပေးပါ့မယ်…”

လုယုံကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန့်ရှောင်ရို့သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိပြီး အသံက တိုးဝင်သွားသည်။

“စိတ်မရှိပါနဲ့… ကျွန်မ တောင်းဆိုတာက လွန်သွားပုံရတယ်”

ဟုတ်တာပေါ့။

ဒါက တောင်းဆိုဖို့ လွန်လွန်းတဲ့ ကိစ္စပဲ မဟုတ်လား...

သူ၏ အမူအရာအပြောင်းအလဲကြောင့် သူမ ရင်ထဲ ဝမ်းနည်းမှုလှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားသည်။

လူတွေ သူမအကြောင်း အတင်းပြောနေတာကို တိုက်ရိုက်ကြားရတာထက်တောင် ပိုပြီး ရှက်ဖို့ကောင်းနေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လုယုံကျန်း၏ အေးစက်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဘယ်သူလဲ?”

ကျန့်ရှောင်ရို့ မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးထဲမှ ဒေါသရိပ်အငွေ့အသက်ကို သူမ မမြင်လိုက်မိပေ။

သူ၏လေသံတွင် နားထောင်သူတိုင်းကို အလိုလို နာခံမိစေမည့် ထူးဆန်းသော အာဏာစက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

သူမသည် အင်္ကျီစကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဟို… ရပ်ကွက်ထဲက လူအချို့ပါပဲ”

လုယုံကျန်းသည် အင်္ကျီကြယ်သီးကို ဂရုတစိုက်တပ်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံးကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ကာ မည်သည့်ခံစားချက်မှ မပါသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ?”

သူ့အသံက တိုးသော်လည်း ထူးထူးခြားခြား တည်ငြိမ်နေသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကောလာဟလများကြောင့် ကျန့်ရှောင်ရို့သည် ဒေါသသာ ထွက်နေခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမကြောင့် အခက်တွေ့နေရသည့် သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင်တော့ သူမ၏ ရင်ထဲက နာကျင်မှုများကို ရင်ဖွင့်ချင်စိတ် ပေါက်လာရသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံက ပြန်လည် နီရဲလာပြန်သည်။

“အင်း… သူတို့က ဘာတွေများ ပြောနိုင်မှာလဲ? ကျွန်မက ယူနန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့တယ်ဆိုပြီး ပုံပြင်တွေလုပ်ကြံနေကြတာလေ…

ကျွန်မမှာ အပျိုစင်ဘဝ မရှိတော့ဘူးဆိုတာမျိုးပေါ့…”

ကျန့်ရှောင်ရို့သည် သူတို့ပြောသမျှ ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများကို ပြန်မပြောနိုင်သဖြင့် နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူလိုက်မိသည်။

“ကျွန်မ ကတိပေးပါတယ်၊ အဲဒါတွေက အမှန်မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သက်သေပြဖို့ကျတော့လည်း ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိဘူး ဖြစ်နေတယ်…”

ဂျောက်!

လုယုံကျန်း၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ဝါးဖျာစသည် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားသည်။

သူမ၏ ထိုစကားများက အတိတ်ဘဝတုန်းက ကျန့်ရှောင်ရို့သည် နန်းတွင်း ဝတ်ရုံတော်ဌာနတွင် အောက်ခြေအရာရှိငယ်လေး ဖြစ်စဉ်က မတရားစွပ်စွဲခံခဲ့ရသည်ကို ပြန်အမှတ်ရစေသည်။

သူမတွင် ထူးချွန်သော ပန်းထိုးပညာ ရှိသည်။

တစ်ခါက မယ်တော်ကြီးအတွက် နှစ်သစ်ကူးဝတ်စုံကို သူမ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ရသည်။ နိုင်ငံခြားသံတမန်များ ရုတ်တရက် ရောက်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဝတ်စုံတွင် သီးသန့်ပုံစံတစ်ခု ထပ်တိုးရန် လိုအပ်လာခဲ့ရာ၊ တစ်ဌာနလုံးတွင် သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ထိုအလုပ်ကို လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ကြိုးစားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ မယ်တော်ကြီး၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူမကိုသာ အဝတ်အစားများ ချုပ်လုပ်ရန် သီးသန့်တာဝန်ပေးလာသည်။

ထိုသို့ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ် ဖြစ်လာပြီးနောက် သူမနှင့် အဆင့်တူ အရာရှိအမျိုးသမီးများက မနာလိုဖြစ်ကာ—

“ကျန့်ရှောင်ရို့သည် နန်းတွင်းထဲက အဆင့်မြင့် မိန်းမစိုး (Eunuch) တစ်ယောက်နှင့် ဖောက်ပြန်ပြီး ဒီရာထူးကို ရခဲ့တာ”

ဟု အတင်းအဖျင်းများ စတင်ဖြန့်ဝေခဲ့ကြသည်။

ကျန့်ရှောင်ရို့သည် သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူမ၏ “နာမည်ပျက်” အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူက သူမ၏တောင်းဆိုချက်ကို လွန်သည်ဟု ထင်သွားပြီဟု သူမ တွေးမိသွားသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

“ရှင့်ကို ရည်းစားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခိုင်းတာက တကယ်တော့ ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်သွားတာပါ။ ကျွန်မ တခြားနည်းလမ်း ရှာပါ့မယ်”

သူမသည် မြေကြီးပေါ်က အုတ်ခဲတစ်ခဲကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဘောင်းဘီကြယ်သီး မတပ်ရသေးသော လုယုံကျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သတိပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လုယုံကျန်းက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် သူ၏မျက်လုံးထဲက အေးစက်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ၏ လည်စလုပ်လေးက နိမ့်ချည်မြင့်ချည် လှုပ်ရှားသွားပြီး ခဏအကြာတွင် မေးလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ငါ့ဆီ လာတာလဲ?”

သူတို့၏ အတိတ်ဘဝတုန်းက သူမ အစွပ်စွဲခံရချိန်တွင် သူ၌ မည်သည့်ပညာနှင့် အာဏာမှ မရှိခဲ့ဘဲ အားနည်းလွန်းခဲ့သည်။

သူ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ—

“မင်းတို့ ပြောတာတွေ မဟုတ်ဘူး! ရှောင်ရို့က အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူး! သူက ဘာလို့ အဲဒီအဘိုးကြီးကို ရွေးချယ်ရမှာလဲ!”

ဟု ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ရုံသာ ရှိခဲ့သည်။

“ဟေ့ကောင်… သူမက အာဏာရှိတဲ့ မိန်းမစိုးတွေကိုပဲ လိုက်ကပ်မှာပေါ့။ မင်းလို ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ်တောင် မရပ်နိုင်တဲ့ ကောင်လေးကို ဘယ်ကြည့်မလဲ?”

ဟု လူအများက ပြန်ပြောပြီး ဝိုင်းရယ်ကြသည်။

ထိုစဉ်က အသက် (၁၅) နှစ်သာ ရှိသေးသော သူ၏မျက်နှာ တစ်ပြင်လုံး နီမြန်းနေခဲ့ရသည်။

သူမကို ထောက်ခံပေးရုံမှလွဲ၍ သူမကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

လုယုံကျန်းသည် သူမ၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ မည်သို့သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ပေ။

ကျန့်ရှောင်ရို့က ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

“လူတိုင်းက ရှင့်ကို ကြောက်ကြလို့လေ၊ အဲဒါကြောင့် ရှင့်ကို ဘယ်သူမှ လာပြီး ရင်မဆိုင်ရဲကြဘူး။ အဲဒီတော့ ကျွန်မတို့ တွဲနေတယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် ပြီးတာပဲ”

လုယုံကျန်းသည် ဘောင်းဘီကို ပြန်ပြင်ဝတ်လိုက်ရင်း—

“ကောင်းပြီလေ”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဖြေကို မမျှော်လင့်တော့ဘဲ တခြားနည်းလမ်းကို စဉ်းစားနေသည့် ကျန့်ရှောင်ရို့သည် သူ၏ ခေါင်းငြိမ့်ဝန်ခံမှုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

“ရှင် ဆိုလိုတာက…”

လုယုံကျန်းသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ အခန်းတွင်းရှိ အရိပ်များကြောင့် တစ်ပိုင်းတစ်စ ဖုံးကွယ်နေသည်။

သူမ၏ ဝမ်းသာနေသော အကြည့်များကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သူမ မမြင်နိုင်သော အပြုံးတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

သူ၏ လေသံကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပင်။

“မင်းက ငါ့ကို ရည်းစားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခိုင်းတာ မဟုတ်လား။ ငါ သဘောတူတယ်။ အခကြေးငွေလည်း ပေးစရာမလိုဘူး”

သူမတွင် အတိတ်ဘဝက အမှတ်ရစရာများ မရှိသော်လည်း၊ ယခုဘဝတွင် သူ၌ ကျန်းမာသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေပြီ။

တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြန်လည် သိကျွမ်းခွင့်ရပြီး အတိတ်ကနှင့် မတူသော နိဂုံးသစ်တစ်ခုကို သူတို့ ဖန်တီးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကျန့်ရှောင်ရို့သည် ရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်လာကာ မျက်ရည်ပင် ဝဲသွားရသည်။

သူ၏ စကားများက အလွန်လွယ်ကူသယောင် ရှိသော်လည်း၊ သူမ အကြာကြီး ခံစားခဲ့ရသည့် အိပ်မက်ဆိုးများကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းလေးပင် ဖြစ်သည်။

ဒေါင်… ဒေါင်… ဒေါင်…

နာရီသံ ဆယ့်နှစ်ချက် တီးခတ်သွားသည်။

ကျန့်ရှောင်ရို့သည် မျက်လုံးကို ပွတ်လိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

“မြန်မြန် သွားတော့! ရှင့်မိဘတွေအိမ်မှာ ထမင်းသွားစားရမှာ မဟုတ်လား!”

လုယုံကျန်းသည် သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ကာ—

“အင်း”

ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အမှန်ပင်၊ လုမိသားစုတွင် အစဉ်အလာများ ရှိသည်။

ထမင်းစားချိန်က အတိအကျရှိပြီး ရာသီဥတု အပြောင်းအလဲတိုင်းတွင် လိုက်နာရမည့် ဓလေ့ထုံးတမ်းများ ရှိသည်။

သူမက ဒါတွေကို သိနေသည်ပဲ။

သူမသည် ဤအချက်များကို သိရန် သူ၏ အနေအထိုင်ကို ရက်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်ဟု တွေးမိကာ လုယုံကျန်း၏ မျက်ဝန်းတို့က နူးညံ့သွားရသည်။

ကျန့်ရှောင်ရို့သည် သူ၏ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် မြေကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း—

“ကျွန်မ သွားပြီနော်၊ ခါးပတ်ပတ်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”

ဟု သတိပေးကာ ထွက်သွားသည်။

လုယုံကျန်းသည် ဘာကြောင့် သူမက ခါးပတ်အကြောင်းကို သတိပေးရသလဲဟု တွေးကာ ငြိမ်ကျသွားသည်။

သူမက သူ့ကို အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်ကို သူ မေ့သွားမည်ဟု ထင်နေသလား?

ကျန့်ရှောင်ရို့သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် လမ်းထဲမှ အပြေးလေး ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း၊ ထိုနေရောင်ခြည်က သူမ၏ ကံဆိုးမှုအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ကာ ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန့်ရှောင်ရို့သည် စိတ်ပေါ့ပါးနေသည်။

“မေမေ၊ ဒီနေ့ ဘာဟင်းလဲ? ကူလုပ်ပေးရမလား?”

ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။

ကျန့်မိခင် (Mother Zheng) က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ—

“ဟင်းမေးဖို့ အင်အားရှိသေးတယ်ပေါ့? ဒီနေ့တော့ ဘူးသီးဟင်းခါးနဲ့ ခေါက်ဆွဲပဲ”

ကျန့်ရှောင်ရို့သည် စိတ်ပူနေရသည့် ကိစ္စ ပြေလည်သွားသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူကို ချွဲလိုက်သေးသည်။

“စိတ်မဆိုးပါနဲ့ မေမေရယ်၊ မကြာခင်မှာ သတင်းကောင်းတစ်ခု ပြောပြပါ့မယ်”

နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူ (Father Zheng) က ကျန့်ရှောင်ရို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ—

“ငါ့အလုပ်က လက်သမားဆရာရဲ့ သားတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူက အသက်တော့ နည်းနည်းကြီးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လက်မှုပညာ ကျွမ်းကျင်တယ်…”

ဒီစကား လာပြန်ပြီ။

သူမ၏ ဖခင်သည် သူမအတွက် အမြဲတမ်း အိမ်ထောင်ဖက် ရှာပေးနေတတ်သော်လည်း၊ သူရှာပေးသည့် အမျိုးသားများမှာ အသက်ကြီးလွန်းသူ သို့မဟုတ် အိမ်ထောင်ကွဲများသာ ဖြစ်နေတတ်သည်။

မောင်ဖြစ်သူ ကျန့်ထျန်းလေ (Zheng Tianlei) ကတော့ သူ့အစ်မဘက်က ကာကွယ်ပြောပေးသည်။

“အဖေ! အစ်မက ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ ပြောထားတာပဲ! အဲဒီလိုလူမျိုးက အစ်မနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တန်မှာလဲ?”

သို့သော် ကျန့်ရှောင်ရို့က ယနေ့တွင် ငြင်းစရာ အကြောင်းပြချက် ကောင်းကောင်းရှိနေပြီ။

“အဖေ၊ သမီး အဲဒီလူနဲ့ မတွေ့နိုင်ဘူး။ သမီးမှာ ရည်းစားရှိတယ်”

မိသားစုဝင်အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

မောင်ဖြစ်သူက အရင်ဆုံး မေးခွန်းထုတ်သလို၊ မိခင်ဖြစ်သူကလည်း စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန့်ရှောင်ရို့က သူမ၏ ပန်းကန်ကို ကြည့်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ဝန်ခံလိုက်သည်။

“သူက… လုယုံကျန်း ပါ”

“ဘာပြောလိုက်တယ်!!”

တစ်မိသားစုလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း လုမိသားစုအိမ်၌…

“ဘာပြောတယ်!”

လုမိခင် (Mother Lu) က မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လုဖခင် (Father Lu) က မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း သားဖြစ်သူ၏ စကားကို ပြန်ပြောပြသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ လုယုံကျန်းက သူ့မှာ ရည်းစားရှိတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ မိသားစုဆီ တရားဝင်သွားပြီး စကားပြောဖို့ အောင်သွယ်တော် ရှာရမယ်တဲ့”

လုယုံကျန်းသည် သူ၏မိဘများရှေ့တွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေရင်း—

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ရှောင်ရို့ကို တကယ် သဘောကျတာပါ။

အဲဒါကြောင့် မေမေနဲ့ ဖေဖေတို့က အောင်သွယ်တော် ရှာပေးပြီးတော့ သူမရဲ့ မိသားစုဆီ တရားဝင် သွားပြောပေးစေချင်ပါတယ်”

ဟု အလေးအနက် ပြောလိုက်လေသည်။