CHAPTER 12

အခန်း ၁၂ ရဲဆေး

အရှေ့တံခါးသို့ အစောင့်ပြန်မ‌ရောက်ခင် လဲ့ကျစ်က အိမ်ကြီးဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လာခဲ့သည်။

စာကြည့်ခန်းအတွင်းမှ အခြေအနေကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ဟော်တူ၏တုံ့ပြန်မှုအရ ထိုက်ဇီစံအိမ်တော်၏ အရှေ့ဘက်တံခါးတွင် မည်သူ့မျှရှိမနေအောင် ဖန်တီးထားသည့် သူလျှို၏ခြေရာလက်ရာကို ဟော်တူ မသိခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုအတွေးက လဲ့ကျစ်ကို အနည်းငယ် ကြောက်သွားစေခဲ့သည်။

‘သူမ ကြိုပြီး လက်နက်ချဖို့ မသွားခဲ့ဘူးဆိုရင် အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုဖြစ်နေမလဲ’

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် မြင့်တက်လာသည်။

‘ငါ အရမ်းကံကောင်းတယ်၊ ငါ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပုံပဲ’

‘ဒါပေမယ့် ဟော်တူကို နောက်ထပ် ဘာပြောရမလဲ’

‘အခုန ငါ သူ့ကို ဝန်ခံဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေပေမယ့် သူက ငါ့ကို ဘယ်လောက်ယုံကြည်လဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးလေ’

‘ငါ့လက်ထဲမှာ ဝှက်ဖဲအများအပြားမရှိသလို ဟော်တူကလည်း ကြင်နာတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး’

‘ငါ အပြင်မထွက်ခင် ငါ ပြန်လာတာကို စောင့်ဖို့ သူ့ကို ပြောခဲ့တယ်၊ သူ...တကယ်ပဲ ငါ့ကို စောင့်နေမှာလား....’

လဲ့ကျစ်က ထိတ်လန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နောက်ပြန်လှည့်ကာ ထမင်းစားခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

‘ငါ  သတ္တိမွေးဖို့ လိုသေးတယ်’

ညဥ့်နက်နေပြီဖြစ်၍ အိမ်တော်ကြီးက တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သို့သော် ညဘက်တွင် တာဝန်ကျသော အစောင့်အကြပ်များစွာ ရှိပြီး ခြေဆယ်လှမ်းတိုင်းတွင် အစောင့်တစ်ဦး ရှိနေသည်။ လဲ့ကျစ်ကို တွေ့သွားသည့်တိုင် အစောင့်များက မအံ့သြဘဲ သူမကို အရိုအသေပေး နှုတ်ဆက်နေကြသေးသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ ထမင်းစားခန်းထဲ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထမင်းစားခန်းတွင် တာဝန်ကျနေသော အစေခံက သူမကို မြင်သွားပြီး ခဏတာ အံ့အားသင့်နေသော်လည်း သူမက အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်ပြီး ကမန်းကတန်း ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ထိုက်ဇီဖေး၊ ညဘက်မှာ နှင်းအေးတွေ ထူထပ်နေပြီး သခင်မရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်း အဖိုးတန်ပါတယ်၊ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် အမိန့်ပေးဖို့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်လို့ရပါတယ်"

အစေခံက လဲ့ကျစ်ကို ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ညင်သာစွာ ကူတွဲပေးပြီး သူမ ထိုင်ပြီးနောက် ခန်းမထဲတွင် မီးအနည်းငယ် ထပ်ထွန်းလိုက်သည်။ ခန်းမကြီးက တဖြည်းဖြည်း ထိန်လင်းလာပြီး အစေခံ၏ လှပနုပျိုသော မျက်နှာကလည်း မီးရောင်ကြောင့် တောက်ပလာသည်။

လဲ့ကျစ်က သူမ အလုပ်ရှုပ်နေသည့်ပုံစံကို ကြည့်ရင်း လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"မင်း နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

"ထိုက်ဇီဖေးကို ပြန်လည်ဖြေကြားပါတယ်ရှင့်၊ ဒီအစေခံရဲ့နာမည်က လင်းယွဲ့ပါ"

"လင်းယွဲ့.... နာမည်ကောင်းပဲ"

လဲ့ကျစ်က အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ သေရည်ရှိလား"

လင်းယွဲ့က ခဏတာ အံ့အားသင့်နေပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ထိုက်ဇီဖေး ခဏစောင့်ပေးပါဦး"

လဲ့ကျစ်က လင်းယွဲ့ ထမင်းစားခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီး သူမဘာသာ တွေးလိုက်မိသည်။

‘လိမ္မာတဲ့ မိန်းကလေးပဲ’

မကြာမီ လင်းယွဲ့က သေရည်အိုးနှင့် သေရည်ခွက်ကို ယူကာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမက သေရည်ကို ခွက်ထဲသို့ လောင်းထည့်ပေးနေပြီး အနီရောင် ဇီးပန်းပွင့်၏ ရနံ့နှင့်တူသော သေရည်၏ရနံ့က ခန်းမတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

လဲ့ကျစ်က သေရည်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး ချက်ချင်း သောက်လိုက်သည်။ ပူနွေးသော သေရည်က စပ်ရှရှ ဖြစ်မနေဘဲ ခပ်ပျော့ပျော့ဖြစ်နေသောကြောင့် သူမ၏လည်ချောင်းထဲသို့ ချောမွေ့စွာ စိမ့်ဝင်သွားသည်။

“ဒီအစေခံက ထိုက်ဇီဖေးက ဘယ်လိုသေရည်မျိုးကို ကြိုက်မှန်း မသိပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီဇီးပန်းပွင့်သေရည်ကိုပဲ ကျွန်မဘာသာယူလာခဲ့မိပါတယ်၊ ဒီသေရည်က မပြင်းပါဘူး၊ ထိုက်ဇီဖေး နှစ်သက်ရဲ့လား"

“သေရည်ကောင်းပဲ”

လဲ့ကျစ်က ချီးကျူးလိုက်သည်။

သူမက သေရည်ခွက်ကို ပြန်ချပြီးနောက် လင်းယွဲ့က သူမအတွက် နောက်ထပ်တစ်ခွက် ထပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် သုံးခွက်ခန့် သောက်လိုက်ပြီး ထို့နောက် လင်းယွဲ့လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လာကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ‌တော့ပေ။

‘ဒီဇီးပွင့်သေရည်က မပြင်းပေမယ့် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ပြင်းထန်တယ်၊ ထိုက်ဇီဖေး ဆက်သောက်ရင် အဆင်မပြေ ဖြစ်လာမှာကို ငါ ကြောက်တယ်’

သို့သော် သူမ သတိမပေးရသေးခင် လဲ့ကျစ်က သေရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ လင်းယွဲ့က သူမကို အမြန်ကူတွဲပေးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။

"ဒီအစေခံက ထိုက်ဇီဖေးကို အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်"

"မလိုပါဘူး"

လဲ့ကျစ်က အပြုံးဖြင့် သူမလက်ကို ညင်ညင်သာသာ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မနက်ဖြန် မင်းရဲ့ ဆုလာဘ်ကို ရမယ်၊ မင်းသွားလို့ ရပြီ"

လဲ့ကျစ်၏ နှင်းရောင်ပါးပြင်များက သေရည်၏အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် အနည်းငယ် နီနေပြီး သူမ၏မျက်လုံးထောင့်များကိုပင် အနီရောင်ဆေးဆိုးထားသလို ဖြစ်နေသောကြောင့် သူမ၏မြေခွေးမျက်လုံးလေးများကို ပို၍ ချစ်စရာကောင်းနေစေသည်။ လင်းယွဲ့က သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်သော်လည်း အရိုအသေပေးရန် မေ့သွားသည့်အထိ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေကာ သူမကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမ အသိပြန်ဝင်လာပြီးနောက်တွင် လဲ့ကျစ်က အဝေးသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းယွဲ့ကလည်း ထိုက်ဇီဖေးက ကောလာဟလများကဲ့သို့ လှပလွန်းသည်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးနေခဲ့သည်။

‘မဟုတ်ဘူး၊ ကောလဟာလတွေထက် ပိုလှတယ်၊ ပြီးတော့... အရမ်းကြင်နာတတ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်၊ ဒီညက သူမ တာဝန်ကျတာ မဟုတ်ပေမယ့် တာဝန်ကျတဲ့ ရှီချန်က နေမကောင်းတာကြောင့် သူမကို အစားဝင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ’

‘မမျှော်လင့်ထားဘဲ ထိုက်ဇီဖေးနဲ့ အနီးကပ်ထိတွေ့ခွင့်ရတာက အံ့သြစရာပဲ။  မျှော်လင့်မထားတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုပေါ့လေ၊ သူမ ပြန်သွားတဲ့အခါ ရှီချန်နဲ့ တခြားသူတွေကို  ပြောပြလို့ရတယ်လေ’

အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းယွဲ့က သူမ၏ခေါင်းကို သူမ ပြန်ပုတ်ကာ ထမင်းစား စားပွဲကို ရှင်းရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

.......။........။.....

ဟော်ရှက သူ့ဘေးနားရှိ လူ၏ဦးခေါင်းနောက်၌ ချည်နှောင်ထားသည့်ကြိုးကို ဖြည်ပေးလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက အမူအရာ ကင်းမဲ့နေပြီး သူ့မျက်လုံးများကလည်း ဗလာဖြစ်နေသည်။ ဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသည့် သူကလည်း မျက်တောင်လေးများ တဖျပ်ဖျပ် ခတ်နေပြီး အိပ်မပျော်သေးမှန်း သိသာနေသည်။

သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကိုက်ခဲခံထားရသော အရာများနှင့် အနီရောင်အစက်အပြောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပုံက အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ပါးစပ်ထောင့်တွင်လည်း အဖြူရောင်အစက်ကလေး အနည်းငယ်ကို တွေ့နိုင်သည်။

ဟော်ရှ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို ဖြည်ထားသော ပိုးသားစဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်သည်။

‘ဒီည သူ နည်းနည်း ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ဖြစ်နေမှန်း သူ သိပါတယ်၊ တကယ်တော့ သူမက အစားထိုးဆိုရင်တောင် သူ့မှာ သူနဲ့လိင်ဆက်ဆံတဲ့ အမျိုးသမီးကို မတော်မတရား လုပ်ချင်စိတ် မရှိပါဘူး။ ‘သူ’ ဆိုတဲ့ ဟော်ရှက ကျောက်စိမ်းလို နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့သူတစ်ယောက်လေ’

‘ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ပူလောင်နေတဲ့ မတင်းတိမ်မှုနဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေက ထိန်းချုပ်မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်’

‘ဒီမျက်နှာ.... ဒီမျက်နှာက လဲ့ကျစ်နဲ့ အရမ်းတူလွန်းတယ်၊ ဒီအချိန်မှာ သူ့ဘေးမှာ တကယ်ပဲ ကျစ်ကျစ် ရှိနေရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ’

သူ့စိတ်ထဲတွင် လဲ့ကျစ်၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာလေး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသောကြောင့် ဟော်ရှ၏ နှလုံးသားလည်း ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

‘သူ သူ့ဘေးနားက အမျိုးသမီးကို ထိခဲ့တာကို ကျစ်ကျစ် သိသွားရင် စိတ်ဆိုးမှာလား ဒါမှမဟုတ် ဝမ်းနည်းနေမှာလား’

တာ့လီတွင် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် နေခဲ့သော ဟော်ရှက တာ့လီတွင် ဧကရာဇ်မင်းမှ သာမန်လူများအထိ လူတိုင်းက တစ်သက်တာအတွက် တစ်ကြိမ်တည်းသော မေတ္တာတရားနှင့် သစ္စာကိုသာ ယုံကြည်ကြကြောင်း သိထားခဲ့သည်။ တာ့လီတွင် မယားငယ်ယူသော ယောက်ျားများ ရှိသော်လည်း အလွန်နည်းပါးလှသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာပင် ဟော်ရှတစ်ယောက် စိတ်ပြောင်းသွားပြန်သည်။

‘တာ့လီ မရှိတော့တဲ့အတွက်  ဒီနေရာရဲ့ဓလေ့ထုံးစံတွေကိုပဲ လိုက်နာသင့်တယ်။ တာ့ချီက အမျိုးသားအများစုမှာ ကိုယ်လုပ်တော် သုံးယောက်နဲ့ မောင်းမ လေးယောက်ရှိတယ်၊ ကျစ်ကျစ်ကလည်း ဒီဓလေ့ကို  လက်ခံနိုင်ရမယ်’

‘သူ့နှလုံးသားထဲမှာ သူမကို အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်နေရင် လုံလောက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား’

‘ပြီးတော့ လဲ့ကျစ်က အခု ဟော်တူရဲ့လူ ဖြစ်နေပြီ၊ သူမကို မထီမဲ့မြင်ပြုတာကြောင့် သူမ သူ့ကို ဘယ်လိုအပြစ်တင်နိုင်မှာလဲ’

သူ မှုန်ကုပ်ကုပ် မျက်နှာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးသို့ ပြန်လှဲချလိုက်သော်လည်း အိပ်ပျော်ရန် ခက်ခဲနေလေသည်။ ထို့နောက် သူ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ အခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ခေါင်မိုးပေါ်မှ အစောင့်အကြပ်များက သူ့ထံတွင် ညွှန်ကြားချက် ရှိနေမည်ကို နားလည်နေပြီး အပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။

"ထိုက်ဇီအိမ်တော်ထဲက သူလျှိုတွေကို လဲ့ကျစ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်း စောင့်ကြည့်ဖို့ ညွှန်ကြားထားလိုက်"

ဟော်ရှက စကားကို ခဏရပ်ထားပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"လီယောင်ကိုလည်း သေသေချာချာ ညွှန်ကြားထား၊ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခု ရှိနေရင် ချက်ချင်း သတင်းပို့ပေးရမယ်လို့ ပြောထားလိုက်"

“ဟုတ်ကဲ့”

အစောင့်အကြပ်များက အမိန့်ကို တညီတညွတ်တည်း လက်ခံလိုက်ကြသည်။

အခန်းအပြင်ဘက်တွင် လေအေးများ တဖျပ်ဖျပ် တိုက်ခတ်နေပြီး ဟော်ရှက ပါးလွှာသော ညအိပ်အဝတ်အစားကိုသာ ၀တ်ဆင်ထားသည်။ လေအေးက သူ့လည်ပင်းဆီသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ့ကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ချောင်းဆိုးသွားစေသည်။ ရုတ်​တရက်​ လူတစ်ယောက်​က သူ့၏အ​ပေါ်ဝတ်​ရုံကို ​အနောက်မှ လှမ်းတင်ပေး​လိုက်​သည်​။ သူက လှည့်ကြည့်ပြီး နွေးထွေးမှုအပြည့်ဖြင့်  မေးလိုက်သည်။

“နိုးပြီလား”

ထိုအမျိုးသမီးက သူမအသံကို သူ မကြိုက်မှန်းသိနေပြီး အိပ်ယာပေါ်ရှိ “ကျစ်ကျစ်” ဟူသော ခေါ်သံကလည်း သူမကို မခေါ်ကြောင်း ပိုနားလည်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ပါးစပ်ကို လုံးဝမဖွင့်ဘဲ အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူမ၏ သိမ်မွေ့ပြီး နူးညံ့သော အသွင်အပြင်လေးက ဟော်ရှ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ့နှလုံးသားထဲမှ နူးညံ့မှုနှင့် အရှက်မဲ့မှုကို နိုးကြားလာစေပြန်သည်။

"မျက်လုံးမှိတ်ထား"

ဟော်ရှက သူ့ရှေ့မှလူကို ဆွဲပွေ့လိုက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ သူက ထိုလူကို ကုတင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချထားလိုက်ပြီး သူမ၏ညအိပ်အဝတ်အစားများကို ချွတ်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။ ပိုးစက ညစ်ပတ်နေပြီဟု သူ တွေးမိ‌သောကြောင့် ထပ်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“မျက်လုံးကို လုံးဝ မဖွင့်နဲ့

သူ့အောက်မှလူက ခေါင်းညိတ်ပြလာခဲ့သည်။

ဟော်ရှက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ စောစောက သူ့၏မကျေနပ်မှုကို ဖြေဖျောက်ရန်သာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်မှာ တောက်လောင်နေသောဆန္ဒစစ်စစ်များ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူက အောက်ငုံ့လိုက်ပြီး ရောင်ရမ်းနေသော နှုတ်ခမ်းများကို ညင်ညင်သာသာ သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။

.......။.......။....

လဲ့ကျစ်က အိပ်ခန်းတံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး အထဲတွင် လုံးဝ မှောင်မိုက်နေသည်။ ဟော်တူ အိပ်ပျော်နေပြီဟု သူမ တွေးလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သော်လည်း ကုတင်ပေါ်တွင် မည်သူမျှ မရှိမှန်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

‘သူ အိပ်ခန်းထဲမှာ မရှိရင် ဘယ်ကိုသွားနေတာလဲ’

ရုတ်​တရက်​ ပုလွေသံသဲ့သဲ့​လေးက​ သူမနားထဲသို့ တိုးဝင်​လာသည်​။

‘ညကြီးမင်းကြီး စံအိမ်မှာ ဘယ်သူက ပုလွေ မှုတ်နေတာတုန်း’

လဲ့ကျစ်က အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ပုလွေသံကြားရာ နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။ သူမ အိပ်ခန်းအနောက်ဘက်မှ ဇီးပန်းပင်များစွာ စိုက်ထားသည့် ဥယျာဉ်ဆီသို့ သွားသော စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဟော်တူကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက အနောက်ဘက်ဥယျာဉ်ရှိ ကျောက်စားပွဲဘေးမှ ဘီးတပ်ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး သူမဘက်ကို နောက်ကျောပေးထားသည်။ သူက သူမ ရွေးချယ်ထားသော ကျောက်စိမ်းပုလွေဖြူကို မှုတ်နေခဲ့သည်။

တေးသွားမပြီးခင်အထိ လဲ့ကျစ်က စင်္ကြံတိုင်ကို မှီကာ ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ့ကို နှောင့်ယှက်ရန် ရှေ့ကို ထွက်သွားခြင်းမရှိပေ။

ပုလွေသံက ငြိမ့်ညောင်းပြီး လဲ့ကျစ်နှင့် ရင်းနှီးနေသည့် တေးသွားတစ်ပုဒ်ပင်။  တိုင်းပြည်များကြားထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား ချိတ်ဆက်နိုင်သည့် အရာရှိလျှင် ထိုအရာက ဂီတသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအချိန်တွင် ဟော်တူက "ထန်ရှဲ့သီချင်း"ကို တီးမှုတ်နေခဲ့သည်။ ထိုသီချင်းက နာမည်ကြီး မဟုတ်သော်လည်း လဲ့ကျစ်၏အစ်မတော် အကြိုက်ဆုံးသီချင်းဖြစ်သည်။

‘အရင်တုန်းကတော့ သူမရဲ့အစ်ကိုတော်က သူမကို စာဖတ်ဖို့ အတင်းအကျပ်ဖိအားပေးခဲ့ပြီး သူမရဲ့အစ်မတော်က ဒီသီချင်းကို တီးမှုတ်ရင်း သူမကို ပြုံးပြနေခဲ့ဖူးတယ်’

‘တာ့လီက တောင်ဘက်မှာ ရှိတော့ ဆောင်းရာသီရဲ့နှင်းတွေကို မြင်တွေ့ဖို့ သိပ်မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငယ်ငယ်တုန်းက မောင်နှမသုံးယောက် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားက နှင်းတွေဖုံးနေတဲ့ ငွေရောင်သဘာဝရှုခင်းတွေကို အတူကြည့်ချင်ခဲ့ကြတယ်။’

‘ယခု သူမ တာ့ချီကို ရောက်လာတော့ နှင်းတွေဖုံးနေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် အစ်ကိုတော်က မရှိတော့သလို အစ်မတော်ကလည်း နေအိမ်အကျယ်ချုပ် ကျခံနေရတယ်’

တေးသွားပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် အမှတ်တရများလည်း ရုတ်တရတ် ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

လဲ့ကျစ်က သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးထောင့်များ၌ စိုစွတ်နေသော မျက်ရည်များကို လက်ချောင်းများဖြင့် ဖိသုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဟော်တူဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ့နံဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် လဲ့ကျစ်က သူ ကြမ်းတမ်းသော ဆောင်းရာသီကို လုံးဝမကြောက်သလို ခပ်ပါးပါးကြက်သွေးရောင်အ၀တ်အစားများသာ ၀တ်ထားမှန်း သိလိုက်ရသည်။

ဘီးတပ်ထိုင်ခုံက အနည်းငယ် လှည့်လာပြီး ဟော်တူ၏မျက်နှာက သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ လဲ့ကျစ်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နှင်းဖြူရောင် ချည်သားအပေါ်ရုံအင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး ဟော်တူ၏ပေါင်ပေါ်သို့ တင်ပေးကာ သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကျောက်ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ဇီးပန်းပွင့်သေရည်က ခွန်အားအနည်းငယ် တိုးလာစေပုံရသည်။ လဲ့ကျစ်က သူမ၏ပါးပြင်များ ပူထူလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများကို အောက်စိုက်ထားကာ မည်သည့်စကားလုံးဖြင့် စတင်ရမည်ကို မသိသေးပေ။ သူမ၏မျက်လုံးများက ဟော်တူ၏လက် ချည်အင်္ကျီပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချထားသည်ကို မြင်နေရပြီး သူ့လက်ချောင်းထိပ်များက ဖြူဖျော့နေသည်ဟု တွေးမိသွားသည်။

လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် ဘယ်က ရောက်လာမှန်း မသိသည့် သတ္တိဖြင့် သူ့လက်ဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ဟော်တူ၏လက်များက အေးစက်နေပြီး သူမ၏ လက်ဖဝါးများက ပူလောင်နေသောကြောင့် သူ့ထံသို့ နွေးထွေးမှုအချို့ စီးကူးသွားစေခဲ့သည်။ လဲ့ကျစ်က မျက်လုံးပြူးလေးဖြင့် ဟော်တူ၏မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်ရင်း စကားစလိုက်သည်။

“ကျွန်မ…”

"မင်း သောက်လာတာလား"

ဟော်တူက နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် သူမကို အနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်သည်။

######

ဒီစာရေးသူမှာ ပြောစရာရှိပါတယ်။

ဟော်တူ : ငါ့ဇနီးလေးက အရက်သမားဆိုရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ (သူ့လက်ကို မြှောက်ထား)

🌟🌟🌟🌟🌟 Thank you for always being my greatest supporter. 🌟🌟🌟🌟🌟