Welcome To MM Storyteller
LOGIN
အခန်း ၁၅ ရိုးသားမှု
လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး အလောတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်လုပ်ပါ့မယ်"
“စဉ်းတောင် မစဥ်းစားနဲ့၊ ကိုယ်က တခြားသူတွေကို အကြွေးတင်ရတာ မကြိုက်ဘူး”
သူက လဲ့ကျစ်ကို မလွှတ်ပေးဘဲ သူမ၏ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များကို အလေးအနက် ချွတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မြှောက်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထွက်ခွာရန် ဘီးတပ်ထိုင်ခုံကို တွန်းလိုက်သည်။
"အရှင့်သား"
လဲ့ကျစ်က သူ့ကို တားရန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"
"အခု အရှင့်သားက ကျွန်မကို ယုံယုံ မယုံယုံ ကျွန်မက အရှင့်သားကို သစ္စာရှိရှိနဲ့ ရိုးရိုးသားသား ဆက်ဆံမှာပါ"
လဲ့ကျစ်က သူမ၏စကားကို ခေတ္တမျှ ရပ်ထားပြီးမှ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သတိကြီးကြီးဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“အရှင့်သား၊ မနေ့ညကလို အရှင့်သားရဲ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အဆိပ်စမ်းတာကို ရပ်ပေးလို့ရလား၊ အဆိပ်ကို စမ်းသပ်ဖို့ အခြားနည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်…”
သူမက မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်ကို ထိတ်လန့်နေပုံရပြီး သူမ၏လေသံကပင် သူမ ဝမ်းနည်းနေမှန်း သိသာနေသည်။
ဟော်တူက ပြုံးနေပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ချေ။
‘သူက သူ မလုပ်နိုင်တာကို သဘောတူလေ့မရှိဘူး’
"လှဲပြီး အိပ်တော့"
သူ ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် လဲ့ကျစ်က သူမ၏မေးခွန်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“စောင်ခြုံထား”
လဲ့ကျစ်က ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမ သူ့ကို အလွန်စိုးရိမ်နေသောကြောင့် စောင်ခြုံရန် မေ့သွားခဲ့ခြင်းပင်။ လဲ့ကျစ်က သူမ၏အနားမှ စောင်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူကာ သူမကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်သည်။
ဟော်တူက သူ့လက်ကို မြှောက်ကာ အိပ်ယာဘေးရှိ နံ့သာမီးဖိုထဲသို့ နံ့သာအချို့ကို ပစ်ထည့်ပေးပြီးနောက် အိပ်ခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။
......။........။.....
ဝန်ကြီးချုပ်အိမ်တော်ကို အနီရောင်မီးပုံးများ၊ ရောင်စုံပိုးသားရှည်များဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး ပျော်ရွှင်မှုအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ နေရာအနှံ့တွင် အိမ်တော်မှ အစေခံများ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် ရွှင်လန်းသော အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဝန်ကြီးချုပ်၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီးက တာ့ချီ၏ဂုဏ်သိက္ခာအရှိဆုံး တတိယမင်းသားနှင့် လက်ထပ်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းက အကြီးအကျယ် ပျော်ရွှင်ဖွယ် ပွဲကြီးတစ်ပွဲ ဖြစ်သည်။
"ချင်းယန်... ချင်းယန်"
လင်းယွိရှန့်က ရှန်းချင်းယန်၏ အတွင်းခန်းထဲသို့ ရွှင်မြူးစွာ ဝင်လာခဲ့သော်လည်း ရှန်းချင်းယန်၏ စိုးရိမ်မှုများပြည့်နေသည့် မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိုမျက်ဝန်းများ ရှေ့သို့ သူမ လက်ကို ခါယမ်းရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ နင် ငါ ဝင်လာတာကို မသိရလောက်တဲ့အထိ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"
တာ့ချီတွင် အဆင့်အတန်းမြင့်သည့် မျိုးရိုးမြင့်အမျိုးသမီး အများအပြား မရှိချေ။ သူမတို့နှစ်ယောက်က အသက်အရွယ် တူပြီး ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်။ ယခု ရှန်းချင်းယန်၏မင်္ဂလာပွဲ နီးလာချိန်တွင် လင်းယွိရှန့်က သူမထက်ပင် ပိုမိုပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။
ရှန်းချင်းယန်က ပြန်သတိဝင်လာပြီး အပြုံးလေးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"ဘာမှ မစဉ်းစားပါဘူး"
ဤသည်မှာ သူမ လက်ထပ်ရန် ဆန္ဒရှိသောခင်ပွန်း ဖြစ်သည်။ ကျိုးကြောင်းဆီလျှော်စွာ တွေးရလျှင် သူမထံ၌ ဤမျှစိုးရိမ်နေသည့်အကြည့်မျိုး ဘယ်သောအခါမှ မရှိသင့်ပေ။ ဤမိန်းကလေး၏ စိတ်ခံစားချက်က အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သောကြောင့် လင်းယွိရှန့်က သူမ တွေးနေသည့်အရာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ခဲ့သည်။
"နင် လဲ့ကျစ်ကို စိတ်ပူနေတာလား"
လင်းယွိရှန့်က အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေဟန်ဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။
“သူ့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မြေခွေးလိုပုံစံကို ကြည့်လိုက်ဦး၊ တချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ကပ်ဘေးဆိုးမှန်း သိသာတယ်”
လင်းယွိရှန့်အနေဖြင့် လဲ့ကျစ်ကို မကျေနပ်လျှင်ပင် သူမ၏လှပသောအသွင်အပြင်က လွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းသည်ကို ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။
ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ရှန်းချင်းယန်က မနေနိုင်တော့ပဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။
"ယွိရှန့်၊ အဲ့လို မပြောနဲ့၊ သူက… တော်တော်သနားစရာကောင်းတယ်”
"သူ့ကို ဘာလို့ သနားရမှာလဲ၊ ကိုယ်ချင်းစာပေးမနေနဲ့၊ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ သူရဲကောင်းဟုတ် မဟုတ်ဆိုတာက အောင်မြင်မှုနဲ့ ကျရှုံးမှုကိုပဲ အခြေခံတယ်”
လင်းယွိရှန့်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း မျက်နှာလေး နီရဲလာသည်အထိ ဒေါသဖြင့် ဆက်ပြောနေပြန်သည်။
"သူကိုလည်း သူ့အစ်မလိုဘဲ ချုပ်နှောင်ထားသင့်တယ်၊ အဲဒါတွေအားလုံးက မန်ဒရင်းဘဲလေးတွေကို ရှုပ်ယှက်ခတ်စေတဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ အပြစ်ပဲ... ဝမ်းကွဲတော်ထိုက်ဇီက သူ့ကို လုံးဝ မကြိုက်ဘူး"
လင်းယွိရှန့်က ထိုက်ဇီအပေါ် မည်သို့တွေးနေမှန်း သိနေသည့် ရှန်းချင်းယန်ကတော့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
‘ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ ထိမ်းမြားလက်ထပ်ပေးမှုက ယွိရှန့်ရဲ့ နှလုံးသားကို ထက်ရှတဲ့ ဓားတစ်စင်း စိုက်ဝင်သွားသလို ဖြစ်စေခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘုရင်မင်းမြတ်က ထိမ်းမြားခွင့်မပြုခဲ့ရင်တောင် ထိုက်ဇီက ယွိရှန့်ကို သူများထက်ထူးပြီး ဆက်ဆံတာမျိုး သူမ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး’
‘သြော်၊ ဒီကောင်မလေးက မိုက်မဲလိုက်တာ.....
ထိုအတွေးကြောင့် ရှန်းချင်းယန်တစ်ယောက် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
‘ ‘ဘေးကလူက အရာရာကို မြင်နေရတယ်’ ဆိုတဲ့ ဒီစကားတွေက အမှန်ပဲ’
‘သူမကရော ဘာထူးလို့လဲ၊ ဟော်ရှက သူမအပေါ် ဘယ်လိုသဘောထားလဲဆိုတာ သိသာနေတာပဲ၊ နန်းတော် ဧည့်ခံပွဲမစခင် လဲ့ကျစ်နဲ့တွေ့တုန်းက သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာက သိသာလွန်းတယ်’
‘သူ လဲ့ကျစ်ကို လက်မလွှတ်နိုင်သေးဘူး’
ဟော်ရှ တာ့လီတွင် ဓားစာခံဖြစ်ခဲ့စဉ်က လဲ့ကျစ်နှင့် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းစာချုပ် ချုပ်ဆိုထားကြောင်း ရှန်းချင်းယန် သိထားခဲ့ပြီး ထိုနှစ်ဦးက ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် ငယ်ချစ်ဦးများဖြစ်ခဲ့သည်ကိုလည်း သူမ သိထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အခြေအနေများက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လဲ့ကျစ်ကလည်း ထိုက်ဇီဖေး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
‘ဒါဆို... ဒါဆို သူမက လဲ့ကျစ်နေရာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အစားထိုးပြီး သူ့နှလုံးသားထဲက အဲဒီလူဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေးရှိမှာလား’
‘တကယ်တော့ သူမ စမ်းကြည့်ဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တာပါပဲ’
ဟော်ရှ အောင်ပွဲခံပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သည့်နေ့မှစ၍ သူမက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူမစိတ်ထဲတွင် သူ့ကို သဘောကျသည့်စိတ်များ တိုးပွားလာပြီး ဖယ်ထုတ်ရန် ခက်ခဲလာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူက သူမအတွက် ကစားစရာအသစ်အဆန်းများ ယူဆောင်လာပေးလေ့ရှိပြီး ဟူကော်ဘုရားကျောင်းတွင် သူမအတွက် အေးချမ်းခြင်းအဆောင်တစ်ခု ယူပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
‘ဒါက သူ သူမကို မတူကွဲပြားစွာ ဆက်ဆံတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား’
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာပြီး သူမ၏ အပြုံးများက ပိုတောက်ပလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းချင်းယန်၏နှလုံးသားထဲ၌ ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် တိုးလာခဲ့သည်။
.......။.......။......
တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲနေခဲ့ရသည့် လဲ့ကျစ်က မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားပြီး မူးဝေခြင်းနှင့်အတူ ပြန်နိုးလာခဲ့သည်။
သူမ နိုးလာချိန်တွင် အပြင်၌ နေဝင်ရီတရော ဖြစ်နေသော်လည်း ပြတင်းပေါက်မှ နေရောင်ခြည်က အခန်းအတွင်းသို့ ဖြာကျနေဆဲဖြစ်ကာ တခန်းလုံးကို အဝါရောင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရိုက်နှိပ်ထားသည်။
လဲ့ကျစ်က အိပ်ရာမှ ထလိုက်ပြီး စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ထူးထူးခြားခြား အချိုပွဲပန်းကန်ပြားများစွာ ရှိနေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြန်ထိကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှသာ သူမ ဘာမှ မစားရသည်မှာ အတော်ကြာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားပြီး အံ့အားသင့်သွားရသည်။
သူမက လက်ဖက်ရည်ပူပူတစ်ခွက်ကို လောင်းထည့်လိုက်ပြီး အဆာပြေမုန့်များကို တတိတိ ကိုက်စားနေလိုက်သည်။
သူမ စားနေရင်းဖြင့် လီယောင်က အမှန်တကယ် ငဲ့ညှာတတ်သည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟု တွေးနေခဲ့သည်။
တစ်ဝက်လောက်စားပြီးနောက်တွင် လဲ့ကျစ်က ဟော်တူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အဆိပ်အတောက်များကို သတိရသွားပြီး သူ့ကို ကြည့်ရန် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အပြင်ဘက်၌ စောင့်နေသော အစေခံက သူမကို နှုတ်ဆက်လာသည်။
"ထိုက်ဇီဖေးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"
အစေခံက တရိုတသေ ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးပြီးမှ ထပ်ပြောလာပြန်သည်။
“ထိုက်ဇီဖေး နိုးလာတဲ့အခါ ရေပူစမ်းဆီ ခေါ်လာဖို့ အရှင့်သားက ဒီကျွန်ကို အမိန့်ပေးခဲ့ပါတယ်”
‘ရေပူစမ်းလား’
လဲ့ကျစ်တစ်ယောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လမ်းကို ဦးဆောင်နေသည့် အစေခံနောက်ကို လိုက်ရန် သူမ၏ခြေထောက်များကို မြှောက်လိုက်ရပြန်သည်။
အစေခံက တံခါးကို ပြန်မပိတ်မချင်း လဲ့ကျစ် ခဏမျှ တွေဝေနေသေးသည်။ ရေပူစမ်းကန်ထဲမှ မြူခိုးများက သူမ၏ အမြင်အာရုံကို မှုန်ဝါးစေပြီး သူမ ရေကန်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ ရေပူစမ်းအနားသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
ထိုနေရာတွင် မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်း ရေပူစိမ်နေသည့် ဟော်တူကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဟော်တူ၏ မျက်နှာက မနေ့ညကလို ဖြူဖျော့မနေတော့ဘဲ ပိုကြည့်ကောင်းလာသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ရေပူစမ်းကန်၏ အပူချိန်မြင့်ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သလို ယခုအချိန်တွင် သူ့မျက်နှာက အနည်းငယ် နီရဲနေလေသည်။
အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေပုံရသောကြောင့် လဲ့ကျစ်လည်း စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။
"ကြည့်လို့ ဝပြီလား"
တိတ်ဆိတ်သောလေထုက ရုတ်တရက်ပြိုပျက်သွားပြီး လဲ့ကျစ်က အမှတ်တမဲ့ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်မိသည်။
သူမ ဟော်တူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူက သူ့မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လာသည်။
"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ဆင်းလာလေ"
ဟော်တူက သူ့မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလာခဲ့သည်။
"ထိုက်ဇီဖေးက ရိုးသားမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"
ယနေ့မနက် သူမ ပြောခဲ့သည့် “ကျွန်မက အရှင့်သားကို သစ္စာရှိရှိနဲ့ ရိုးရိုးသားသား ဆက်ဆံမှာပါ” ဟူသော စကားကို သူက တမင်တကာ အဓိပ္ပာယ်အမှားဖြစ်အောင် ပြောနေခြင်းပင်။
လဲ့ကျစ်က သူမ၏ချယ်ရီရောင်နှုတ်ခမ်းလေးများကို သွေးထွက်လုနီးပါး ကိုက်မိတော့မတက်ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ တင်းမာနေသည့် ကြိုးတစ်ချောင်းက ရုတ်တရက် လျှပ်တပြက် ခုန်ပေါက်လာပြန်သည်။
‘နင် ဘာလို့ ဒီလောက်မိုက်မဲနေတာလဲ.....’
ထိုအတွေးက သူမကိုယ်သူမ ပြန်မေးနေမိခြင်းပင်။
‘နင် ဒါကို စောစောထဲက ပြင်ဆင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒီကိစ္စက မင်္ဂလာဆောင်တဲ့ညမှာ ဖြစ်မယ်လို့ နင် ထင်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အခုအချိန်အထိ နှောင့်နှေးနေတာကတောင် မဆိုးဘူးလို့ ပြောလို့ရနေပြီ’
‘ဒါက ဒါပဲ… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိပ်ခန်းထဲနဲ့ ရေပူစမ်းဆိုတဲ့ ခြားနားချက်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်’
လဲ့ကျစ်က သူမခေါင်းထဲသို့ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော အတွေးများ ထပ်မဝင်အောင် တားလိုက်ပြီး မျက်လွှာချကာ သူမ၏ခါးတွင် ပတ်ထားသော ခါးစည်းကြိုးကို ဖြည်လိုက်သည်။
“ရပြီ သွားတော့…”
ဟော်တူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောရသေးခင် သူမ၏အဝတ်အစားများ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။
မူလက သူ သူမကို ကျီစားရန် စီစဉ်ထားပြီး သူမ၏မျက်နှာလေး နီရဲနေရာမှ ဖြူဖျော့သွားပြီး ရှုံးနိမ့်မှုအတွက် အံ့ကြိတ်နေခြင်းကို သူ မြင်ချင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အထိတ်တလန့် ထွက်ပြေးသွားမည့် သူမ၏ အရှက်သည်းမှုကိုလည်း သူ ခံစားချင်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
လဲ့ကျစ်က မျက်လွှာချထားပြီး ဟော်တူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်ကို မမြင်သေးပေ။ သူမ၏ အပြင်ဝတ်များက လျောကျနေပြီး သူမ၏လက်ချောင်းလေးများက အတွင်းခံ၏ကြိုးကို ဖြေလျော့ရန် သူမ၏လည်ပင်းအနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။
သူမ၏ သွယ်လျပြီး ပြေပြစ်လှပသော ခန္ဓာကိုယ်လေးက ပူပြင်းသော မြူခိုးများ ဝန်းရံထားသည့် လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူစင်နေပြီး တစ်ဖက်လူကို ရိုင်းစိုင်းသော စိတ်ကူးယဉ်အတွေးများထဲသို့ နစ်မွန်းသွားစေနိုင်သည်။
သူမ၏အတွင်းခံက ချောင်သွားခဲ့သော်လည်း ကျွတ်မကျသေးပေ။ ဟော်တူ၏ လည်စလုပ်က အနည်းငယ် ရွေ့လျားသွားပြီး သူ့နားရွက်ဖျားလည်း နီရဲလာသည်။
သူက ပထမဆုံး သူ့၏မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းများကို မှိတ်ချလိုက်ပြီး သူ့၏ဝင်သက်ထွက်သက် ပြန်တည်ငြိမ်စေရန်နှင့် သူ့၏ထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ရန် သူ့ခေါင်းကို အမြန် ပြန်လှည့်လိုက်သည်။
အတွင်းခံများ အားလုံး ချွတ်ပြီးသွားသည့် လဲ့ကျစ်က ပူပြင်းသော စမ်းရေတွင်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လိုက်သည်။ သို့သော် ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်နေသည့် ခံစားချက်က သူမကို အလွန်ထိတ်လန့်နေစေသည်။
########
ဒီစာရေးသူမှာ ပြောစရာရှိပါတယ်။
ပါးစပ်က နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း ဘလာ ဘလာနဲ့ ပြောပြီး ဖြုန်းတီးပစ်နေတယ်... နင် တကယ် မလုပ်နိုင်ဘူးမလား....
ဟော်တူ : “......”
🌟🌟🌟🌟🌟 Thank you for always being my greatest supporter. 🌟🌟🌟🌟🌟
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER