Ch 1

Ch-1

• May 4 at 12:23 AM

ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေသော လူအုပ်ကြီးထဲတွင် လီရှောင်မန်တစ်ယောက် ယိုင်နဲ့စွာ လျှောက်လှမ်းနေရင်း သူမ၏အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာခဲ့လေသည်။ 

သူမသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် မည်သည့်အရာနှင့်မျှ မလဲနိုင်သော ရှင်သန်လိုစိတ်ပြင်းပြမှုကြောင့် လက်လှမ်းမီရာ အရာမှန်သမျှကို အတင်းအကြပ်ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။

“ဟေး နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ”

စူးရှသော အသံတစ်သံက သူမ၏နားစည်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။ လီရှောင်မန်သည် မျက်လုံးများကို မနည်းအားယူဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ ခလုတ်တိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားချိန်တွင် လှမ်းဆွဲထားမိသောအရာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ကြမ်းတမ်းလှသော အင်္ကျီလက်စတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး ထပ်ဆွဲလိုက်လျှင်ပင် စုတ်ပြဲသွားမည့်အလား ထင်မှတ်ရပြီး၊ ခေတ်သစ်က ပိုလီအက်စတာစထက်ပင် ခံနိုင်ရည်မဲ့နေပုံရလေသည်။ 

... တကယ်ကို စိမ်းသက်လှသော စကားလုံးတစ်လုံးပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

လီရှောင်မန်သည် သူမ၏တုန်ယင်နေသောခြေထောက်များကိုထိန်းကာ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန် အသည်းအသန်ရုန်းကန်လိုက်ရလေသည်။ 

ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မိထွေးဖြစ်သူအား သူမ တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လည်မပြောဆိုနိုင်မီမှာပင်၊ ထိုစူးရှသောအသံကို ထပ်မံကြားလိုက်ရပြန်၏။

“ကိုယ့်သမီးကို သေချာကြည့်ထားစမ်းပါ”

ထိုစကားမှာ သူမ၏အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသော အမျိုးသားကို ရည်ရွယ်၍ ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

ထိုအမျိုးသားက ဖြေကြားလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ ဩရှကာ တိမ်ဝင်နေလေသည်။ လီရှောင်မန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် အက်ကွဲနေသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေ၊ သမီးဗိုက်ဆာတယ်”

ထိုအမျိုးသားက သူမကို တစ်ချက်မျှသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်လက်နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။ သို့သော် အရှေ့ဘက်မှ အမျိုးသမီးကမူ သူမ၏စကားကို ကြားသွားခဲ့ပြီး ဒုက္ခသည်တစ်ဦးနှင့် မလိုက်ဖက်အောင်ထူးကဲသော ခွန်အားများဖြင့် သူမ၏ခင်ပွန်းသည်က ကောင်မလေးကို တစ်စုံတစ်ရာတိတ်တဆိတ် ပေးလိုက်လေသလားဟူ၍ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လာလေသည်။

လီရှောင်မန်သည် မသိစိတ်၏စေ့ဆော်မှုကြောင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်မိ၏။ သူမ၏ အထက်နှင့် အောက် နှုတ်ခမ်းသားများမှာ ခြောက်ကပ်မာကြောနေပြီး သူမသတိမထားမိလိုက်ချိန်မှာပင် အက်ကွဲနေခဲ့ပြီဖြစ်လေသည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်ကပင် သူမကို စုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သူမသည် နာကျင်မှုနှင့်အတူ နိုးထလာခဲ့ရလေ၏။ မကြာမီက ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မူးဝေမှုများမှာ အိပ်မက်တစ်ခုနှယ်ထင်မှတ်ရသည်။ ဤသို့ သတိပြန်လည်လာသည်နှင့်အမျှ သူမခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ပြန်လည်နိုးကြားလာခဲ့လေ၏။ သူမခေါင်းများ ကိုက်ခဲနေသည်၊ မျက်နှာကလည်း နာကျင်နေသည်၊ လည်ချောင်းများ နာကျင်နေသလို၊ ခြေထောက်များကလည်း ကိုက်ခဲနေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေခြင်းပင်။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရေမသောက်ရခြင်းကြောင့် လည်ချောင်းများမှာ ခြောက်သွေ့နေပြီး၊ ခြေလက်များမှာလည်း အားအင်ကုန်ခမ်းနေကာ ဗလာကျင်းနေသော အစာအိမ်ကလည်း ဆာလောင်မှုကြောင့် တမြည့်မြည့် လောင်ကျွမ်းနေလေသည်။ လီရှောင်မန် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်မိ၏။

‘ငါ ဘာကြောင့်များ ဒီလောက်တောင် ကံဆိုးနေရတာလဲ’

သူမသည် ယခင်ဘဝက မတရားသဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီး၊ ယခု ဤဘဝတွင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ဖခင်အရင်း၊ မိထွေးဖြစ်သူတို့နှင့်အတူ လပေါင်းများစွာကြာမြင့်မည့် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရသော ခရီးကြမ်းကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

သူတို့ ဘယ်ကိုသွားနေသည်ကို မည်သူကမျှ သူမအား မပြောပြခဲ့ကြပေ။ သူမ သိထားသည်မှာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရမည် ဖြစ်ပြီး လူအုပ်ကြီးထဲမှ ကွဲထွက်မသွားရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေခြင်းက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်းဆီသို့သာ ဦးတည်သွားစေမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ တစ်ယောက်တည်း လမ်းခုလတ်တွင် ရပ်တန့်နေခဲ့လျှင်လည်း မည်သည့်အရာက စောင့်ကြိုနေမည်ကို သူမ မသိရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ဆာလောင်နေသကဲ့သို့ပင် အခြားသူများအားလုံးလည်း ဆာလောင်နေကြသောကြောင့်ပင်။

လပေါင်းများစွာကြာမြင့်သော ခရီးကြမ်းတစ်လျှောက်တွင်၊ လီရှောင်မန်သည် သူမ၏ဖခင်အရင်း၊ မိထွေးဖြစ်သူနှင့် ရွာသားများထံမှ အချက်အလက် အပိုင်းအစလေးများကိုသာ ကြားသိခဲ့ရလေသည်။  

သူမတွင် မည်သည့်မှတ်ဉာဏ်မျှ မရှိခဲ့ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏မိသားစုက သူမကို ဘယ်တုန်းကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို ထွက်ပြေးရသည့် အရေးကြောင့် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် သူမ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သောအခြေအနေကို သတိမထားမိခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် အစပိုင်းတွင် လူမိသွားမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှသည် အဆက်မပြတ် ပြေးလွှားနေရခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် နာကျင်မှုများအထိ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ယခု ထုံပေပေဖြစ်နေသော အခြေအနေတိုင်အောင် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးတွင် သူမ၏စိတ်အာရုံကသာ နိုးကြားနေခဲ့လေသည်။ 

သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ကာလကြာရှည်ကတည်းက သေဆုံးနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် လီရှောင်မန်သည် သူမဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဒုက္ခခံစားနေရသနည်းဟု တွေးတောမိတတ်လေ၏။

သူမ တစ်ကြိမ် သေဆုံးခဲ့ဖူးပြီးပြီဖြစ်ရာ ဤအရာမှာလည်း နောက်ထပ် သေဆုံးခြင်းတစ်ခုမျှသာ။ သူမတွင် အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားဖြစ်ရာ ဘာကိုများ ကြောက်ရွံ့နေစရာလိုမည်နည်း။ သို့သော်လည်း သူမသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေဆဲပင်။

သူမ၏ယခင်ဘဝတွင် လမ်းဖြတ်ကူးစဉ် ချစ်ကြည်နူးနေကြသော စုံတွဲတစ်တွဲကြောင့် သူမ သေဆုံးခဲ့ရသည်။ သူမ၏သေဆုံးမှုမှာ နာကျင်ဖွယ်ကောင်းပြီး သူမ၏တမလွန်ဘဝမှာလည်း နာကြည်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။ 

ထို့ကြောင့် သူမသည် ထိုစုံတွဲနှင့်အတူ အချိန်အတန်ကြာ လှည့်လည်နေခဲ့မိသည်။ သရဲတစ္ဆေဆိုသည်မှာ တကယ်ရှိသည်ပဲလား မသိပေ။ သူမ ထိုသို့လှည့်လည်နေစဉ်အတွင်း ထိုစုံတွဲမှာ ဖျားနာခြင်း၊ ဒဏ်ရာရခြင်းနှင့် ကံဆိုးမှုများဖြင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သူတို့အားလုံး အခြေအနေဆိုးရွားနေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဤအရာက သူမအပေါ်ကျရောက်ခဲ့သော နစ်နာမှုများကို ပြန်လည်ကုစားပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤဘဝတွင် သူမ မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်မူ ရှေးခေတ်ကာလတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့လေသည်။ 

အတိုင်းအဆမရှိသော အခက်အခဲ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် ကြုံတွေ့နေရသော်ငြား၊ သူမသည် သေဆုံးရန်မဝံ့ရဲသလို၊ အသေခံရန်လည်း စိတ်မချနိုင်ခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ ပြန်လည်ရှင်သန်ရမည်ဟူသော ရည်မှန်းချက်ကသာ သူမကို ရှေ့ဆက်တိုးနေစေခဲ့သည်။

လမ်းခရီးတွင် မည်သူကမျှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်ကြပေ။ လူအုပ်ကြီး ဘယ်နေရာက စတင်ထွက်ခွာလာပြီး သူတို့၏ခရီးပန်းတိုင်မှာ မည်သည့်နေရာ ဖြစ်သည်ကို သူမ မသိရှိသော်လည်း၊ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဒုက္ခသည်အသစ်များက ထွက်ပြေးလာသော လူအုပ်ကြီးထဲသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်ပေါင်းစပ်လာခဲ့ကြသည်။  

အချို့မှာ လမ်းပေါ်တွင်ပင် ငတ်မွတ်၍ သေဆုံးသွားကြပြီး ဘယ်သောအခါမှ ပြန်လည်မထနိုင်တော့ပေ။ အချို့မှာမူ ဆာလောင်မှုကြောင့် အလွန်အမင်း အားနည်းကာ လူအုပ်ကြီးထဲမှ တဖြည်းဖြည်း နောက်ကောက်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြလေသည်။ 

အစားအသောက်နှင့် ရေအတွက် ပဋိပက္ခများမှာလည်း မကြာခဏဆိုသလို ပေါ်ပေါက်လာတတ်သည်။ လီရှောင်မန်သည် များများမြင်တွေ့ရလေလေ၊ လူအုပ်ကြီးထဲမှ ကွဲထွက်သွားမည်ကို ပို၍ကြောက်ရွံ့လာလေလေဖြစ်ပြီး သူမသည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရန်သာ တတ်နိုင်တော့၏။

ပြည်သူများ ဤမျှ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရခြင်းတွင် ခိုင်လုံသော အကြောင်းရင်းများ ရှိပေသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက အထူးသဖြင့် မိမိတို့၏မူလဇာတိမြေကို တန်ဖိုးထားတတ်သော ဤရှေးခေတ်လူများအနေဖြင့် အကြပ်အတည်းနှင့် မရင်ဆိုင်ရပါက မိမိတို့၏အိမ်ရာများကို စွန့်ခွာကာ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဘဝဖြင့် နေထိုင်ရန် ဆန္ဒရှိသူဟူ၍ ခပ်ရှားရှားပင်။

ဤသို့ အစုလိုက်အပြုံလိုက်ထွက်ပြေးရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ မိုးခေါင်ရေရှားမှုကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။ နွေရာသီတွင် ရေကန်များခန်းခြောက်သွားပြီး အပူချိန်များ အလွန်အမင်းမြင့်တက်လာကာ မိုးတစ်ပေါက်မျှပင် မကျခဲ့ပေ။  

အလွန်အမင်းကောက်ခံသော အခွန်အခများနှင့် လျစ်လျူရှုခံထားရသော စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းများကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဆောင်းဦးပေါက်လာသည်အထိ မိုးမရွာသွန်းခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ လယ်ကွင်းများတွင် ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ကိုင်းများနှင့် ပေါင်းပင်များသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရာ ထွက်ပြေးခြင်းသည်သာ သူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသောရွေးချယ်စရာ ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

တစ်နည်းဆိုရသော် သူတို့ထွက်ခွာလာချိန်တွင် မည်သူကမျှ အစားအသောက်အများအပြား သယ်ဆောင်လာနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ တစ်ရွာလုံးသည် မိမိတို့၏ဇာတိမြေကို စွန့်ခွာကာ မြောက်ဘက်သို့သွားရောက်ရန် ဆန္ဒရှိသော ဒုတိယမြောက်အုပ်စုတွင် ပါဝင်ကြောင်းကိုလည်း သူမသိရှိထားသည်။  

ပထမအုပ်စုရရှိခဲ့သော အစိုးရ၏ထောက်ပံ့မှုမျိုးကို သူတို့ မရရှိခဲ့သော်လည်း နန်းတော်မှ ထောက်ပံ့မှုအချို့ကို ရရှိနေဆဲဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုအရာမှာ လုံးဝမရှိသလောက်ပင်။

လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော သေဆုံးမှုများကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရပြီးနောက်၊ လီရှောင်မန်သည် သူမတစ်ကိုယ်တည်း တွေးတောနေမိသည်။ 

သူမသည် ယခုလေးတင် စုဆောင်းထားသော ခွန်အားများ ဖောက်ထွက်ယိုစိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခြေထောက်များထုံကျဉ်ကာ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေခဲ့လေ၏။ 

သူမ ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသော ဝတ္ထုများနှင့် ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးသော ရုပ်မြင်သံကြားဇာတ်လမ်းတွဲများအကြောင်းကို တွေးတောခြင်းဖြင့်သာ သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို သက်သာစေရန် ကြိုးပမ်းနိုင်တော့သည်။