Ch 2

Ch-2

• May 4 at 12:24 AM

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လူတိုင်းသည် ကြိုတင်တိုင်ပင်ထားသကဲ့သို့ အနားယူရန် ထိုင်ချလိုက်ကြ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုရှာဖွေရန် ခွန်အားကျန်ရှိနေသူဟူ၍ ခပ်ရှားရှားပင် ဖြစ်လေသည်။ 

လီရှောင်မန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ် လှဲလျောင်းရင်း နက်ရှိုင်းသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားနေရသော်လည်း၊ သူမ၏ဗိုက်မှာ တဂွီဂွီမြည်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆွဲဆန့်ခံရသလို နာကျင်နေတတ်ကာ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက သူမကို ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်မပျော်နိုင်အောင် တားဆီးထားလေသည်။

သူမ အိပ်ချင်သော်လည်း အိပ်မရခဲ့ပေ။ အခြားသူများစွာမှာမူ အိပ်ပင်မအိပ်ဝံ့ကြချေ။ သူမသည် သူမ သေသည် ရှင်သည်ကို မည်သူကမျှဂရုမစိုက်သော မိသားစုတစ်စုတွင် ရှိနေသော်ငြား အနည်းဆုံးတော့ သူမတွင် လူကြီးသူမများ အားလုံးရှိနေပြီး အနီးအနားရှိ လူအများစုမှာလည်း ရွာမှသိကျွမ်းသူများဖြစ်ကြသည်။ 

သူမ၏ အခြေအနေမှာ ဒုက္ခသည် ၇၀ မှ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းထက် ပိုမိုကောင်းမွန်နေလေသည်။ လူအများစုမှာ တစ်ကိုယ်တည်း ခရီးနှင်နေကြရပြီး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ခရီးစဉ်ကိုသာမက ခရီးသွားဖော်များ၏ အန္တရာယ်များကိုပါ ရင်ဆိုင်နေကြရ၏။ 

ခဏတာမျှ စိတ်ကူးယဉ် တွေးတောနေပြီးနောက်၊ လီရှောင်မန်သည် နောက်ဆုံးတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေသည်။ 

သူမ၏အိပ်မက်ထဲတွင် မွှေးကြိုင်လှသော ကြက်သားပေါင်းကို စားသုံးကာ လန်းဆန်းစေသော ဆိုဒါရည်များကို သောက်သုံးနေရသည်ဟု အိပ်မက်မက်နေလေသည်။

“ထစမ်း၊ မြန်မြန်ထ”

သူမ၏ ချိုမြိန်သောအိပ်မက်လေးမှာ တစ်စစီကွဲကြေသွားပြီး လီရှောင်မန်တစ်ယောက် လန့်နိုးလာခဲ့လေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရပြီးနောက် သူမသည် အနည်းငယ် ပို၍သန်မာလာခဲ့၏။ နိုးထလာပြီးနောက် ရေဆာခြင်းနှင့် ဗိုက်ဆာခြင်းတို့ ရှိနေသေးသည်မှလွဲ၍ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ရှိ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုအများစုမှာ သက်သာသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး လက်ကျန်ခွန်အားများက သူမကို တစ်နေကုန် ရီဝေဝေဖြင့် ဆက်ရှင်သန်နိုင်ရန် လုံလောက်နေလေသည်။

သူမကို လှုပ်နှိုးလိုက်သူမှာ အမြဲတစေ နှုတ်ဆိတ်နေတတ်သော ဖခင်ဖြစ်သူပင်။ လီရှောင်မန်သည် အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ထရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ 

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေစဉ် ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားများကြားမှ မာကျောသောအရာတစ်ခုကို စမ်းမိလိုက်လေသည်။ သူမသည် ချက်ချင်း သတိထားလိုက်မိပြီး လှုပ်ရှားမှုကိုမရပ်တန့်ဘဲ ၎င်းကို တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

၎င်းမှာ သစ်ကြားသီးကိုပင် ခွဲနိုင်လောက်အောင် မာကျောနေသည့် လက်သီးဆုပ်အရွယ် ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်တစ်လုံးဖြစ်ပြီး တစ်နေ့တာလုံးအတွက် သူမ၏တစ်ခုတည်းသောအစားအစာ ဖြစ်လာမည်ကို သူမ ကောင်းစွာသိရှိထားလေသည်။ 

သူမ၏ဖခင်က သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ မိထွေးဖြစ်သူ မမြင်စေရန်သာမက အခြားလူများအားလုံးပါ မသိစေရန်အတွက် သူမလျှို့ဝှက်စွာ ပြုမူနေခြင်းပင်။

မိထွေးဖြစ်သူမှာ ထိုကိစ္စကို သိကောင်းသိနိုင်ပြီး တိတ်တဆိတ် သဘောတူထားနိုင်သော်လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေမည်သာ။ သို့သော် အခြားသူများသာမြင်သွားပါက ငတ်မွတ်နေချိန်တွင် သူတို့သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုစိုက်နေမည်မဟုတ်ပေ။

လီရှောင်မန်သည် အရုဏ်တက်ချိန်၏ မှောင်ရီပျိုးစအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်ကို သူမ၏ အင်္ကျီလက်စကထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ကိုက်စားလိုက်လေသည်။

မြောက်ဘက်သို့ ပို၍ ခရီးနှင်လာလေလေ ရာသီဥတုက ပို၍ အေးချမ်းလာလေလေ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်ပန်းမန်များကို ပိုမိုမြင်တွေ့လာရကာ အစားအသောက်နှင့် ရေပိုမိုရရှိနိုင်ကြောင်းကို ဆိုလိုခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။

ဒုက္ခသည်အုပ်စုမှာ အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး စားစရာတစ်ခုခု ရှာဖွေရန် လူအချို့မှာ ရံဖန်ရံခါ လူအုပ်ထဲမှထွက်ခွာသွားတတ်ကြ၏။ နေ့ဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လူတစ်စုသည် သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်လာခဲ့ကြသည်။ လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်တွင် ရှိနေသော လီရှောင်မန်မှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းလင်းစွာမမြင်ရသလို သူတို့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို စုံစမ်းရန်လည်း ခွန်အားမရှိတော့ပေ။

ဒုက္ခသည်အုပ်စုမှာ ဖုန်လုံးကြီးများအကြား ဖိုသီဖတ်သီဖြစ်နေသော်လည်း အဝေးမှပင် ရှေ့တွင်ရှိနေသူများမှာ အတန်ငယ်တက်ကြွနေပြီး တူညီသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြောင်းကို သူမ ဝိုးတဝါးမြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ 

‘တူညီတံ့ အဝတ်အစားတွေလား၊ သူတို့က စစ်သည်တော်တွေဖြစ်နေမလား'

စစ်သည်တော်များရောက်ရှိလာခြင်းမှာ သူတို့၏ အစားအသောက်နှင့် ရေ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည် မဟုတ်သလို သူတို့၏ ခရီးပန်းတိုင်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမသိထားသော်လည်း သူတို့ပေါ်ထွက်လာမှုသည် အချက်ပြမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ခရီးပန်းတိုင်သို့ရောက်ရှိရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မျှော်လင့်ချက်ပေးသည့် အချက်ပြနေခြင်းပင်။

လီရှောင်မန်သည် ခွန်အားအနည်းငယ် ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူမ၏အရပ်အမောင်းနှင့် အကွာအဝေးကြောင့် သူမတွင် အဝေးမှုန်ရောဂါ မရှိတော့သော်ငြား မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းလင်းစွာမမြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ခဏတာ ဆူညံသွားပြီးနောက် စစ်သည်တော်များ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သတင်းများပျံ့နှံ့လာကာ သူတို့သည် ဇာတိမြေကိုစွန့်ခွာပြီး လမ်းတစ်လျှောက် မရေမတွက်နိုင်သော အခက်အခဲဆင်းရဲဒုက္ခများကို ကြံ့ကြံ့ခံကာ ယခုဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အနီးဆုံးမြို့နှင့် မဝေးတော့ကြောင်း လူတိုင်းသိရှိသွားကြလေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူတိုင်း၏စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာခဲ့ကြ၏။ မည်သူကမျှ ဤသတင်းမှ ခိုင်မာသော အရာတစ်ခုကိုမျှ မရရှိခဲ့သော်လည်း လူတိုင်းရင်တွင်း၌ မျှော်လင့်ချက်မျိုးစေ့တစ်ခု အညှောက်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။ လီရှောင်မန်မှာ ငိုချင်စိတ်များ ပေါက်လာခဲ့သော်လည်း သူမတွင် ကျစရာမျက်ရည်ပင်မကျန်တော့ပေ။

သတင်းစကားမှာ သူမထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အဓိက အနှစ်သာရမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း တိကျသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များမှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ 

ပထဝီဝင်ဗဟုသုတ အနည်းငယ်ရှိသော အနီးအနားမှလူတစ်ယောက်၏ ကျေးဇူးကြောင့်သာ သူတို့သည် မြောက်ပိုင်းရှိ ချူကျိုး၏အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင်ရှိသော ဖုန်းခရိုင်အတွင်း၌ ရောက်ရှိနေပြီး ၎င်း၏အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် မြို့ငါးမြို့ရှိကာ သယံဇာတပေါကြွယ်ဝသော မြေသြဇာကောင်းမွန်သည့် ဒေသတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရခြင်းဖြစ်လေသည်။

လီရှောင်မန်သည် ဤနေရာကို တစ်ခါမျှမကြားဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ သမိုင်းဗဟုသုတများအရ ဖော်ပြထားသောနေရာအမည်မှာ သူမသိရှိထားသော မည်သည့်မင်းဆက်နှင့်မျှ သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် လက်တွေ့တွင် မတည်ရှိသောအချိန်နှင့် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းပင်။

လီရှောင်မန်သည် ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုကို ခဏတာမျှ ခံစားလိုက်ရပြီး တွေဝေသွားခဲ့လေသည်။ သူမသည် အနည်းဆုံးတော့ သူမကြားဖူးထားသော မင်းဆက်တစ်ခုရှိသည့် ရှေးခေတ်ကာလတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်၊ ထိုခေတ်မှ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်အချို့၏ ကဗျာများကိုပင် လေ့လာဖူးကောင်း လေ့လာဖူးလိမ့်မည်။

ဤသို့ တွေးတောမိခြင်းကြောင့် သူမ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်ငြား ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုတစ်ခုကို ခံစားနေရဆဲပင်။

သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမသည် လုံးဝစိမ်းသက်နေသော နေရာတစ်ခု၊ မှီခိုအားထားရာ သို့မဟုတ် ဆက်နွယ်မှုတစ်စုံတစ်ရာမျှမရှိသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ 

မသိစိတ်၏စေ့ဆော်မှုကြောင့် သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်ကြောင်း နှစ်ကြောင်း လိမ့်ဆင်းလာခဲ့သည်။ လီရှောင်မန်သည် သူမမျက်နှာအေးစက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်နှင့်အမျှ လက်ကျန်မျက်ရည်များမှာ လုံးဝခန်းခြောက်သွားခဲ့လေ၏။

သူမတွင် တကယ်ပင် မျက်ရည်များမကျန်တော့ရာ တစ်စက်ကလေးမျှပင် ညှစ်ထုတ်၍မရနိုင်တော့ပေ။ ရှည်လျားလှသော လူတန်းကြီးမှာ သုံးရက်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ မြင့်မား၍ ခန့်ညားထည်ဝါသော မြို့ရိုးကြီး၏အပြင်ဘက်၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။ 

အပြင်ဘက်ဧရိယာမှာ လစ်ဟာနေခြင်းမရှိပေ။ သူတို့ကဲ့သို့ပင် စောစီးစွာရောက်ရှိနေသော အခြားသူများစွာမှာလည်း ရှိနေကြဆဲပင်။ အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်လျက် သို့မဟုတ် လှဲလျောင်းလျက် အနားယူနေကြပြီး အချို့မှာမူ ခွန်အားများ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာပြီဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်အတန်းတွင် ဝင်ရောက်တန်းစီရမည်ကို မသေချာဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။ 

အတန်းတိုင်းအလိုလိုကလည်း အဆုံးအစမရှိထင်ရအောင် အလွန်ပင် ရှည်လျားလှပေသည်။ လမ်းတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် သပ်ရပ်သော ဈေးဆိုင်ခန်းများ တန်းစီနေပြီး ဆိုင်ခန်းတစ်ခုစီကို အရပ်မြင့်မြင့် တောင့်တောင့်တင်းတင်း အမျိုးသားများစွာက စောင့်ကြပ်နေကြလေသည်။ လူအများမှာ ထိုနေရာတွင်လည်း တန်းစီနေကြပြီး အဝေးမှပင် ဆိုင်ခန်းများဆီမှ အစားအသောက် အနံ့အသက်များ သင်းပျံ့လာ၏။

“မတိုးကြနဲ့ တန်းစီကြ၊ အားလုံးအတွက် စားစရာသောက်စရာတွေရှိတယ်”

အသံချဲ့စက်မှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးတစ်သံက အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ လီရှောင်မန်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သော သူမဖခင်အိုကြီးထံ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူက မသိမသာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့ကိုမနိုင်တနိုင်တွဲကူရင်း အစားအသောက်ရယူရန် အတန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။