Ch 20

Ch-20

• April 13 at 12:47 PM

ယူနီဖောင်းအပြာရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ဥပဒေစိုးမိုးရေးအရာရှိ နှစ်ဦးနှင့် ရဲအရာရှိနှစ်ဦးတို့က တံခါးဝတွင် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"အိမ်မှာ လူရှိလားဗျို့" 

မမျှော်လင့်ထားသော အော်ဟစ်သံကြောင့် စုဟယ် ထိတ်လန့်သွာ၏။ သူမအနီးရှိ ဟုန်လျန်နှင့် ဝေဖုန်းယီတို့မှာလည်း စိုးရိမ်စိတ်အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လာကြသည်။ ကြားရသော အသံမှာ သတင်းကောင်းတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ရှင်တို့နှစ်ယောက် အခန်းထဲမှာပဲ ခဏနေပါ၊ အပြင်မထွက်လာနဲ့ဦး" 

ဟုန်လျန်နှင့် ဝေဖုန်းယီတို့မှာ စုဟယ်မိသားစု ဧည့်သည်ဧည့်ခံရန် အသုံးပြုသော ပထမထပ် ဧည့်ခန်းလေးထဲတွင် ဖုန်းကစားနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး တည်းခိုခန်း၏ ဧည့်ကြိုကောင်တာတွင် ရှိမနေသဖြင့် စစ်ဆေးရေးအရာရှိများနှင့် မတွေ့အောင် ရှောင်တိမ်းနိုင်သည်။

စုဟယ် ပြန်ထူးရင်း အပြင်သို့ ထွက်လာ၏။

"လာပါပြီ၊ လာပါပြီ" 

"ကြွကြပါရှင်၊ ရေအေးအေးလေး အရင်သောက်ကြပါဦး"

စုဟယ် ရေစစ်ကန်ထဲမှ ရေလေးခွက်ကို ခပ်ယူကာ သူတို့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဥပဒေစိုးမိုးရေးအရာရှိများက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောသော်လည်း ရေသောက်ရန် ငြင်းဆိုကြပြီး သူတို့လာရင်း ရည်ရွယ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလာသည်။

"ခင်ဗျားတို့ တည်းခိုခန်းမှာ ဈေးနှုန်းတွေ အဆမတန် တောင်းခံနေတယ်ဆိုတဲ့ လူထုတိုင်ကြားစာ ရထားလို့ လာစစ်ဆေးတာပါ"

ဘေးမှ ရဲအရာရှိကလည်း ဆိုလာ၏။

"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းလိုင်စင်တွေနဲ့ အွန်လိုင်းပလက်ဖောင်းကို စစ်ဆေးဖို့ ဖွင့်ပေးပါ" 

စုဟယ် ရဲအရာရှိနှစ်ဦးကို ဧည့်ကြိုကောင်တာသို့ ခေါ်သွားပြီး ကွန်ပျူတာဖွင့်ကာ စာရွက်စာတမ်း အထောက်အထားများကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းသည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ဥပဒေနှင့်အညီ တစိုက်မတ်မတ် လုပ်ကိုင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တည်းခိုသူတိုင်းကိုလည်း စနစ်တကျ မှတ်ပုံတင်ထား၏။

"ကျွန်မတို့ရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေက အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပါပဲ၊ ခုတင်ကြီးခန်း ဆိုရင် တစ်ည ယွမ်(၁၂၀) နဲ့ ရိုးရိုးနှစ်ယောက်အိပ်ခန်း ဆိုရင် ယွမ်(၁၆၀) ပါ။ ဪ... ဒါနဲ့ အခု တည်းခိုခန်းမှာ အခန်းအမျိုးအစား အချို့ကို အဆင့်မြှင့်ထားတာ ရှိပါတယ်၊ ရှုရှင်း အဆင့်မြင့်ခန်း ဆိုရင်တော့ တစ်ညကို ယွမ်(၃၀၀) ပါ" 

စုဟယ် အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"အဲဒီအခန်းတွေကို သွားကြည့်ရအောင်" 

ဥပဒေစိုးမိုးရေးအရာရှိနှစ်ဦးက မှတ်ချက်မပေးဘဲ ပြောသည်။

စုဟယ်က သူတို့ကို အခန်းအမျိုးအစားအမျိုးမျိုး လိုက်ပြရင်း ရိုးရိုးခုတင်ကြီးခန်းနှင့် အဆင့်မြင့်ခန်းတို့၏ ကွာခြားချက်ကို အဓိကထား ရှင်းပြခဲ့၏။

ရိုးရိုးခန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဆင့်မြင့်ခန်းမှာ အသစ်စက်စက် ပြုပြင်မွမ်းမံထားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"ဒါက ခင်ဗျားတို့ ကြော်ငြာထားတဲ့ မွေ့ရာလား" 

ဥပဒေစိုးမိုးရေးအရာရှိတစ်ဦးက စိတ်ချမ်းသာ အဆင့်မြင့်ခန်းထဲရှိ အိပ်ပျော်နေသော မင်းသမီးလေး၏ ကုတင် ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

စုဟယ် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်၊

တိုင်ကြားစာမှာ သူမတည်းခိုခန်းက မွေ့ရာအကြောင်း ဖြစ်နေတာကိုး။ ဟို ဖန်လုံ ဆိုတဲ့လူ ဖြစ်နေမလား။

စုဟယ် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ တည်းခိုခန်းရဲ့ မွေ့ရာကို အပြင်မှာလည်း ရောင်းချပါတယ်၊ ဈေးနှုန်းကတော့ ယွမ်(၆၀၀၀၀) ပါ" 

စုဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

ဥပဒေစိုးမိုးရေးအရာရှိက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြ၏။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ တည်းခိုခန်းက ဈေးနှုန်း အဆမတန် တောင်းတာမျိုး လုံးဝမလုပ်ပါဘူး။ ဒီမွေ့ရာကို ကျွန်မတို့ရဲ့ အွန်လိုင်းစတိုးမှာလည်း တင်ထားပြီး ဈေးနှုန်းကိုလည်း လူသိရှင်ကြား ဖော်ပြထားပါတယ်။ ဒီမွေ့ရာက နိုင်ငံခြားကနေ တင်သွင်းတာပါ၊ ကျွန်မတို့က ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ်ပဲ ရောင်းပေးတာပါ"

ဥပဒေစိုးမိုးရေးအရာရှိနှစ်ဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ပြိုင်တည်းပင် ပြောလာကြသည်။

"အထောက်အထား စာရွက်စာတမ်းတွေ ပေးပါ"

"အွန်လိုင်းစတိုး ပလက်ဖောင်းကို ဖွင့်ပြပါဦး"

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် စနစ်၏အကူအညီဖြင့် စုဟယ် လိုအပ်သော အထောက်အထားများကို ချောချောမွေ့မွေ့ ထုတ်ပြနိုင်ခဲ့သည်။

ဈေးနှုန်းအဆမတန် တောင်းခံခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရသောအခါ အရာရှိများ၏ သဘောထားမှာ သိသိသာသာ ပျော့ပြောင်းသွား၏။

"စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်သူတွေအနေနဲ့ ဖောက်သည်တွေကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ လက်ရှိမှာ မြို့တော်က အေးချမ်းသာယာတဲ့ တည်ဆောက်ရေးကို ဖော်ဆောင်နေတာဆိုတော့ ဆိုင်တိုင်းဟာ ကျုပ်တို့ရဲ့ ယုံကျန်းမြို့ကို အပြင်လောကကို ပြသနေတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေပဲ မဟုတ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်၊ အဝေးကြီးကနေ လာရောက်စစ်ဆေးပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

စုဟယ် ရေသန့်ဘူးအချို့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အရာရှိများက ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံလိုက်ကြသည်။

ရဲအရာရှိက ရေသောက်ရင်း ဆို၏။

"တည်းခိုခန်းအနေနဲ့ ပုံမှန်အချိန်တွေမှာလည်း လုံခြုံရေးကို ဂရုစိုက်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင် ကျုပ်တို့ ရဲစခန်းကို တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်လိုက်ပါ"

သူတို့မှာ အနီးနားရှိ ရဲစခန်းမှ ရဲအရာရှိများဖြစ်ပြီး ထိုနယ်မြေ၏ လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူထားသူများဖြစ်ရာ အထက်မှ သတင်းပေးချက် ရရှိပြီးနောက် ချက်ချင်း လာရောက်စစ်ဆေးခြင်းပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အထင်လွဲမှုသာ ဖြစ်နေ၍ တော်တော့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့နယ်မြေအတွင်း ပြဿနာတက်ပါက လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည် အမှတ်များ အဖြတ်ခံရပေမည်။

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ တည်းခိုခန်းက မွေ့ရာကတော့ တကယ်ကို ဈေးကြီးတာပဲဗျာ" 

ရဲအုပ်ကြီးက ရေတစ်ငုံသောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

စုဟယ်က မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ဆို၏။

"ရဲအရာရှိကြီးရယ်၊ ကျွန်မ တည်းခိုခန်းက စီးပွားရေးကလည်း မကောင်းတော့ ငွေပိုရမဲ့ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှာရတာပေါ့။ ဒါကြောင့်ပဲ ဒီမွေ့ရာရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် လုပ်လိုက်တာပါ" 

"အထောက်အထားတွေသာ အပြည့်အစုံ မရှိရင်တော့ ဒါဟာ လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှု အသစ်တစ်ခုလို့တောင် ကျုပ်တို့ ထင်မိမှာပဲ။ အရင်တုန်းကလည်း ဂူယာလမ်း ဘက်မှာ သံလိုက်ကုထုံးမွေ့ရာဆိုပြီး ယွမ်(၅၀၀၀၀) နဲ့ လိုက်ရောင်းပြီး သက်ကြီးရွယ်အို အများကြီးကို လိမ်သွားတဲ့ တိုင်ကြားစာတွေ ရဖူးတယ်။ ဂူယာလမ်းရဲစခန်းက အခုထိ လူမမိသေးဘူး၊ အဲဒီ စိတ်ဓာတ်ညံ့တဲ့ သူဌေးက တစ်ခါလိမ်ပြီးရင် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားတာ" 

ရဲအရာရှိ သတိပေးစကား ပြောလာသည်။

"ကျွန်မတို့ကတော့ ဥပဒေကို သေချာပေါက် လိုက်နာပါတယ်ရှင်"

စုဟယ် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ အာမခံလိုက်သည်။

အခြားအုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိ တစ်ဦးကတော့ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်တစားရှိနေ၏။

"ဒီမွေ့ရာက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်လို့လား စိတ်ပူပန်မှုတွေကို ပြေလျော့စေပြီး အိပ်စက်ရတာ ကောင်းမွန်စေရုံတင်မကဘဲ အားအင်တွေပါ ပြည့်ဖြိုးစေတယ်ဆိုတာ ဟုတ်လို့လား "

ရဲအရာရှိကတော့ သိပ်မယုံကြည်သလိုပင်။

"ဒါဟာ ကျန်းမာရေးဖြည့်စွက်စာတွေ ရောင်းတာနဲ့ ဆင်တူမှာပါ။ အစွမ်းထက်တာ၊ မထက်တာက တစ်ပိုင်း၊ သူတို့မှာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ အကုန်ရှိနေတော့ ဒါဟာ တရားဝင်တာပဲပေါ့ "

စုဟယ် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။

အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"တကယ်လို့ အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်တာဆိုရင်တော့ ပရိဘောဂပြပွဲမှာ သွားစမ်းကြည့်သင့်တယ်။ ဒီနှစ်မှာ ကျုပ်တို့ ယုံကျန်းမြို့က နိုင်ငံတကာ အိမ်တွင်းအလှဆင် ပစ္စည်းပြပွဲ ကို အိမ်ရှင်အဖြစ် လက်ခံကျင်းပမှာလေ"

ရဲအရာရှိက ထိုအကြောင်းကို ကြားဖူးသော်လည်း သိပ်တော့ အကောင်းမမြင်ပေ။

"ကဲ... သွားကြစို့၊ သွားကြစို့။ ဒီမိန်းကလေးကို အကြံအမှားတွေ သွားမပေးစမ်းပါနဲ့။ သူ့စီးပွားရေးက မကောင်းလှပါဘူးဆိုမှ၊ ဒီမွေ့ရာကလည်း ဘယ်နှခုရောင်းရဦးမှာမို့လို့လဲ။ အဲဒီပြပွဲမှာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ငှားရင်တောင် အနည်းဆုံး ယွမ်(၁၀၀၀၀) လောက် ပေးရမှာ၊ ဒါဟာ သူ့ကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့"

အုပ်ချုပ်ရေးအရာရှိက သူ့အဖွဲ့ကို စုစည်းကာ ရဲအုပ်ကြီးနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်ကလည်း မွေ့ရာတစ်လုံးမှ မရောင်းရဘဲ တိုင်ခံထားရတာမို့လို့ ပြောပြတာပါ။ အဲဒီပြပွဲက မွေ့ရာတွေဆိုရင် ယွမ်(၆၀၀၀၀) မပြောနဲ့၊ တစ်သိန်းကျော်တန်တာတွေတောင် ရှိတာ..." 

သူတို့ လေးဦး အသံများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေးကွာသွားတော့၏။ စုဟယ် သူတို့ လေးဦးကို တံခါးဝအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ 

သူမမှာ တကယ်ပင် အပြစ်မရှိဘဲ ဒုက္ခရောက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ မွေ့ရာရောင်းမိကာမှ တိုင်ကြားခံရသည် မဟုတ်ပါလား။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းမှာ ကဏ္ဍပေါင်းစုံတွင် ကောင်းမွန်စွာ ဆောင်ရွက်ထားပြီး မီးသတ်ဆေးဘူးကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများလည်း အပြည့်အစုံရှိနေ၍သာ တော်တော့သည်။ မဟုတ်လျှင် ယနေ့တွင် သူမအနေဖြင့် လုပ်ငန်းပြုပြင်ရန် သတိပေးချက်စာ ရရှိသွားနိုင်ပါသည်။

စုဟယ် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဖန်လုံကို နာမည်ပျက်စာရင်းထဲ ထည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို မွေ့ရာမရောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"ကိစ္စမရှိတော့ဘူး၊ ကိစ္စမရှိတော့ဘူး"

စုဟယ် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး ဝေဖုန်းယီနှင့် ဟုန်လျန်ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ဟုန်လျန်မှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

စောစောက သူမ ဖုန်းကစားနေသော်လည်း တကယ်တော့ အလွန်ပင် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။

"ဆရာဝေ... ဆရာနဲ့ တိုင်ပင်စရာ ရှိပါတယ်။ နေ့ဘက်တွေမှာ အွန်လိုင်းစတိုးရဲ့ ဖောက်သည်ဝန်ဆောင်မှု နဲ့ တည်းခိုခန်းရဲ့ ဧည့်သည်မှတ်ပုံတင်တဲ့ အလုပ်တွေကို ဆရာ တာဝန်ယူပေးနိုင်မလား " 

စုဟယ် အလုပ်များ ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။ 

ဟုန်လျန် မုန့်လုပ်ငန်းကို အဓိကတာဝန်ယူပြီး အခန်းသန့်ရှင်းရေးကိုတော့ စုဟယ်နှင့် ဟုန်လျန်တို့က အလှည့်ကျ လုပ်ဆောင်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ဆရာဝေက အသက် (၅၀)ကျော်နေပြီဖြစ်သလို သန်သန်မာမာလည်း မရှိလှသဖြင့် ပင်ပန်းသော အလုပ်များကိုတော့ မလုပ်သင့်ပေ။

ဝေဖုန်းယီမှာ သေချာပေါက် ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကြယ် (၃) ပွင့် အဆင့်သို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိချင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

စုဟယ် ဝေဖုန်းယီအား အွန်လိုင်းစတိုး၏ နောက်ကွယ်မှ စီမံခန့်ခွဲခွင့်ကို ပေးလိုက်၏။

သူမ အွန်လိုင်းစတိုးကို မစစ်ဆေးဖြစ်သည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ရာ အိပ်ပျော်နေသော မင်းသမီးလေး၏ ကုတင် အရောင်းသွက်နေပြန်သည်ကို တွေ့ရသည်၊၊ ယခုဆိုလျှင် မွေ့ရာ (၃၅)လုံးပင် ရောင်းချပြီးပြီ ဖြစ်၏။

စနစ်ထဲတွင် မက်ဆေ့ခ်ျ ပုံကြီး စုပုံနေပြီး လူအများအပြားက မွေ့ရာနှင့် ပတ်သက်သည့် မေးခွန်းမျိုးစုံကို မေးမြန်းနေကြသည်။

ဝေဖုန်းယီမှာ ရိုးရှင်းသော တရုတ်စာလုံးများကို လေ့လာနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အသံဖြင့် စာရိုက်နည်းကိုတော့ တတ်မြောက်နေပြီ ဖြစ်၏။

ဖောက်သည်၏ မေးခွန်း "ဒီမွေ့ရာက ဟောက်တာကို တကယ် ပျောက်ကင်းစေနိုင်သလား "

ဝေဖုန်းယီ "ဘာလို့ စမ်းမကြည့်တာလဲ"

ဖောက်သည် "လျှော့ဈေး ရနိုင်မလား။ တကယ်ကို ဈေးကြီးလွန်းလို့ပါ "

ဝေဖုန်းယီ "ကျုပ်မှာ အဲဒီလို ဆန္ဒရှိပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်က မလုံလောက်ပါဘူး"

ဖောက်သည် "လျှော့လို့ ရမှာလား၊ မရဘူးလား "

ဝေဖုန်းယီ - "မရပါ"

ဖောက်သည် "..."

ဖောက်သည် "ဒါဆို ဒီနေ့ပဲ ပစ္စည်းပို့ပေးနိုင်မလား"

ဝေဖုန်းယီ "ရပါတယ်"

ဖောက်သည် "......"

ဝေဖုန်းယီ "ဟုတ်ကဲ့"

စုဟယ် ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝေဖုန်းယီမှာ အလုပ်နှင့် အသားကျနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်အေးလက်အေးနှင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမအနေဖြင့် ဥပဒေစိုးမိုးရေးအရာရှိ ပြောသွားသော အိမ်တွင်းအလှဆင် ပစ္စည်းပြပွဲအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်၏။