11

အခန်း (၁၁) ပထမကမ္ဘာ

တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည့် အားပေးသူအဖွဲ့ဝင် မိန်းကလေးများသည် ဆုန်ကျူယောင်၏ ကန်ချက်ကို ကြည့်ပြီး မှင်တက်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် လူအုပ်ကြားမှ တင်းနစ်ကွင်းအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းနေသည့် ဆုန်ကျူယောင်၏ ကျောပြင်ကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။ လီကျောက်သည်လည်း ပုခုံးလေးကိုင်းကာ ဆုန်ကျူယောင်နောက်မှ ကပ်လိုက်လာပြီး အားကိုးတကြီးနှင့် စိုးရိမ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ 

သူ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် အကြည့်များသည် ရန်လိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသလို ကျင်းယောင်ဆိုသည့် ကျောင်းသားသည်လည်း ရှိသေးသည်။ ဆုန်ကျူယောင်က မင်ရှု့အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ လမ်းလျှောက်နိုင်ရဲ့လား?"

မင်ရှု့သည် ဆုန်ကျူယောင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာသည်။ သူမ စကားမပြောနိုင်ရှာသော်လည်း ခေါင်းညိတ်၊ ခေါင်းခါပြရင်း ဆုန်ကျူယောင် ရောက်လာသည့်အတွက် ဝမ်းသာကြောင်း ဖော်ပြနေရှာသည်။

"ကျောက်ကျောက်... သူ့ကို ကျောင်းဆေးခန်းကို ခေါ်သွားပေးပါဦး" ဆုန်ကျူယောင်က လီကျောက်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

လီကျောက်က ခေါင်းညိတ်ပြီး မင်ရှု့ကို တွဲကူရန် ချက်ချင်း အရှေ့တိုးလိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း" ၎င်းတို့ ထွက်မသွားခင်ပင် ကွဲရှရှနှင့် အေးစက်လှသော အသံတစ်သံက ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်သည်။

"ငါက သူ့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးလို့လား?" 

ဤသည်မှာ ကျင်းယောင်ဖြစ်သည်။ ဆုန်ကျူယောင်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခက်ထန်သော အရောင်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည့် သူ၏ သိန်းငှက်ကဲ့သို့ ပယင်းရောင်မျက်လုံးများနှင့် အကြည့်ဆုံသွားလေသည်။ ကျင်းယောင်က တင်းနစ် ပိုက်ကွန်ကို မှီ၍ ဆုန်ကျူယောင်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

"အကြောင်းပြချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလိုမျိုး ရိုက်နှက်တာက တရားနည်းလမ်း မရဘူး" ဆုန်ကျူယောင်က သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်လား။ အဲဒီတော့ မင်းက ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ?" ကျင်းယောင်က မထုံတံတေးပုံစံဖြင့် ပိုက်ကွန်ကို ဖိထားရင်း သူ​၏တင်းနစ်ရိုက်တံဖြင့် ဆုန်ကျူယောင်၏ နှာခေါင်းနားသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များ အန္တရာယ်ရှိလာသည်။

"မင်းက သူ့အတွက် တရားမျှတမှု ရှာပေးမလို့လား၊ ဆုန်ကျူယောင်?"

သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ဆုန်ကျူယောင်က အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ မင်ရှု့နှင့် လီကျောက်ဘက်သို့ လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"သွားမယ်"

မိမိကို အရေးမလုပ်ဘဲ ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားသော ဆုန်ကျူယောင်ကို ကြည့်ပြီး ကျင်းယောင်၏ မျက်နှာတွင် အစော်ကားခံရသည့် ဒေါသရိပ်များ ထင်ဟပ်လာသဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တံခါးပိတ်လိုက်စမ်း!"

တင်းနစ်ကွင်း တံခါးများ ချက်ချင်း ပိတ်သွားတော့သည်။

"ဆုန်ကျူယောင်၊ မင်း သူရဲကောင်းလုပ်ချင်လှတယ်ဆိုရင်လည်း... ငါ မင်းကို ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုပေးမယ်။ သူ့ကိုယ်စား မင်းပဲ ဘောလုံးဖမ်းမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကိုယ်စား ငါ့ကို ဒူးထောက်တောင်းပန်မလား။ အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင်တော့ ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့" ကျင်းယောင်က မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

လီကျောက်က ဆုန်ကျူယောင်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှည့်ကြည့်နေပြီး မင်ရှု့က ကြောက်လန့်တကြား အနောက်သို့ ဆုတ်နေမိသည်။ ကျင်းယောင်ကို ရန်စခြင်းသည် ကျောင်းတွင်း အချစ်ဇာတ်လမ်းကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည့် မိမိကိုယ်ကို အလွန်မိုက်မဲကြောင်း သိသွားလေသည်။ ကျင်းယောင်သည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်အပေါ် ဤမျှရက်စက်နိုင်သော မွန်းစတားတစ်ကောင်ဖြစ်နေသည်။ 

ဘယ်သူကများ ဒါကို သည်းခံနိုင်မှာလဲ!

သူမသည် ဆုန်ကျူယောင်ကို ကြည့်နေရင်း စိုးရိမ်စိတ်များ အလိုလို ဝင်လာသည်။ မကြာသေးမီက ဆုန်ကျူယောင်ကို ဒုက္ခရောက်အောင် ကြံစည်နေခဲ့သူသည် သူမကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေခြင်းမှာ အံ့သြစရာပင်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ ကစားပေးမယ်။ အရင်ဆုံး သူတို့ကို အပြင်လွှတ်လိုက်၊ သူတို့ ဒီမှာရှိနေတာက ရှုပ်ရုံပဲရှိမယ်" ဆုန်ကျူယောင်က ကျင်းယောင်ကို ပြောလိုက်သည်။

ကျင်းယောင်၏ ဒေါသသည် ဆုန်ကျူယောင်ထံ လွှဲပြောင်းသွားပြီဖြစ်သဖြင့် မင်ရှု့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူသည် တံခါးစောင့်ကို အချက်ပြကာ ကျန်လူများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ယောက်သည် အပြင်ဘက် သံဆန်ခါခြံစည်းရိုးမှ စိုးရိမ်တကြီး ချောင်းကြည့်နေကြသည်။ ဆုန်ကျူယောင်သည် လက်ထဲတွင် အနေတော်ဖြစ်မည့် ရိုက်တံတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ယခင်က ကျင်းယောင်နှင့် မင်ရှု့တို့၏ ကစားပွဲကို ဆက်လက်ကစားခြင်းဖြစ်ရာ ယခုအခါ ဆုန်ကျူယောင်က ဘောလုံးစပေးရမည့် အလှည့်ဖြစ်သည်။ ဝါဂွမ်းရောင် ဘောလုံးလေး မြေပြင်ပေါ်သို့ နှစ်ကြိမ်မျှ ခုန်သွားပြီးနောက် သူမ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးဖြင့် ၎င်းကို ပြန်ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

[အို... မဖြစ်ဘူး၊ ငါတော့ ကြောက်လာပြီ! ဆုန်ကျူယောင်တော့ ဘောလုံးနဲ့ အရိုက်ခံရတော့မယ်!]

[ငါ့စိတ်ထဲ တစ်မျိုးပဲ။ အရင်က သူ့ကို မုန်းခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ သူ့အတွက် စိတ်ပူနေမိတယ်။ ထူးဆန်းလိုက်တာ]

[ဆုန်ကျူယောင်က အရမ်းနုနယ်လွန်းတယ်။ အရိုးဖွဲ့စည်းပုံက မင်ရှု့ထက်တောင် သေးနေသေးတယ်။ ပထမအကြိမ် ပုတ်လိုက်ရုံနဲ့ သူ့အရိုးတွေ ကျိုးမသွားဖို့ ဆုတောင်းရမှာပဲ]

[မိန်းကလေးတွေကိုတောင် ရိုက်တတ်တဲ့ ကျင်းယောင်က ရွံစရာပဲ။ နောက်ဆိုရင် အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်သမား ဖြစ်လာဦးမှာ]

[အားလုံး စိတ်အေးအေးထားကြပါ။ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုက အခုမှစတာ၊ ဘာမှ သေချာမမြင်ရသေးဘူး။ ပြင်ပကမ္ဘာမှာ ဆုန်ကျူယောင်က ကာမရာဂနဲ့ စိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်ပြီး ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တဲ့သူဆိုတာ မမေ့ကြနဲ့ဦး!]

ဆုန်ကျူယောင်သည် ဘောလုံးကို အနေအထား အတိအကျဖြင့် ပုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ဝါဂွမ်းရောင်ဘောလုံးလေး ပိုက်ကွန်အပေါ်မှ ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူမသည် တင်းနစ်ကစားရာတွင် အတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ သို့သော် ဘေးမှကြည့်နေသူများက စိုးရိမ်တကြီး ဝေဖန်နေကြသည်။

"ကျင်းယောင်က ငယ်ငယ်ကတည်းက တင်းနစ်ကစားလာတာ။ သူ့မိသားစုက ချမ်းသာပြီး သြဇာအာဏာသာမရှိရင် သူ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကစားသမားတောင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ"

"ငါ ဒါကို မကြည့်ရဲတော့ဘူး။ ငါက ဆုန်ကျူယောင်ကို တကယ်ကြိုက်တာ ဟ" နောက်တစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"သူ့မျက်နှာကို မထိသရွေ့တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါက ဆုန်ကျူယောင်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြိုက်တာ"

"ကျင်းယောင်က သန်မာလွန်းတယ်။ ယောက်ျားလေးတွေတောင် သူ့ရိုက်ချက်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ မတားနိုင်ဘူး။ ဆုန်ကျူယောင်ရဲ့ လက်မောင်းလေးတွေနဲ့ဆိုရင် ပိုဆိုးပဲ..."

"ဘန်း!"

ဘောလုံးပုတ်ထုတ်မှုသည် သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ကျင်းယောင်က အထင်အမြင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးသို့ လွယ်လင့်တကူ ရှောင်တိမ်းကာ ဘောလုံးကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ပြန်ရိုက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ရိုက်ချက်သည် အလွန်ကြမ်းတမ်းလှပြီး ဘောလုံးသည် ဆုန်ကျူယောင်၏ ပါးကို ပွတ်တိုက်သွားသည်။ ဘောလုံး၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာပြင်နှင့် အရှိန်ကြောင့် သူမ၏ပါးတစ်ဖက်သည် ကွန်ကရစ်နှင့် ပွတ်တိုက်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘန်း!" ဘောလုံးသည် ကွင်း​၏ သံဆန်ခါကို အရှိန်ဖြင့် ထိသွားမှန်သည်။

ဆုန်ကျူယောင်၏ ဖြူစင်သော ပါးပြင်ပေါ်တွင် နီမြန်းသော အညိုအမည်းကွက်လေး ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။

ကျင်းယောင် : "ငါ အကြံပေးလိုက်မယ်၊ အခုပဲ ဒူးထောက်ပြီး အသနားခံလိုက်"

ဆုန်ကျူယောင်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဘောလုံးကို ပုတ်နေမြဲဖြစ်သည်။ ကျင်းယောင်သည် သူမကို ကြည့်ရင်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ စိတ်တိုလာကာ ရိုက်တံကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဤဘောလုံးသည်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ပင် အရှိန်နှင့် ထောင့်ချိုး အတူတူပင်။ ကျင်းယောင်အတွက် ယခင် လမ်းကြောင်းကို ပြန်ရိုက်ရန် မခက်ခဲလှပေ။

"ဘန်း!"

ဘောလုံးသည် ဆုန်ကျူယောင်၏ ပါးကို ထပ်မံ ပွတ်တိုက်သွားပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ယခင်ဒဏ်ရာ၏ အောက်ဘက်တွင် အပြိုင်မျဉ်းအကြောင်းလေး ထင်ကျန်ရစ်စေကာ သူမကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ပင်။ တစ်ချီလျှင် ခြောက်ကြိမ် ပုတ်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဆုန်ကျူယောင်သည် ဘောလုံးတိုင်းကို အတူတူ ပုတ်ထုတ်ခဲ့ရာ သူမ၏ လက်မောင်း၊ ပေါင်နှင့် လည်ပင်းတို့တွင်လည်း ဒဏ်ရာလေးများ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတစ်လုံးကို ပြန်ရိုက်လိုက်ချိန်တွင် ကျင်းယောင်သည် ဤရိုက်ချက်များ တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ပါက ဘောလုံးခြောက်လုံးစလုံးကို လမ်းကြောင်း တစ်ထေရာတည်း တူညီဖြစ်အောင် ရိုက်ထုတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဘောလုံးထိသည့်နေရာ၊ ထောင့်ချိုး၊ လွှဲချက်နှင့် အားအင်တို့အပေါ်မူတည်၍ ဘောလုံး၏ လည်ပတ်မှု ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်းကို တင်းနစ်အခြေခံရှိသူတိုင်း သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကစားသမားတစ်ယောက် မဟုတ်ပါက ဘောလုံး ရိုက်ချက်တိုင်း တူညီရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျင်းယောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ တစ်ခုခု ကြံစည်နေသည်ဟု ခံစားမိသဖြင့် ဤပွဲကို ချက်ချင်း အဆုံးသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရိုက်တံကို ဆုန်ကျူယောင်ထံ ချိန်ရွယ်ကာ ကြေညာလိုက်သည်။

"ငါ ဘောလုံးပေးရမယ့် အလှည့်ရောက်ပြီ။ မင်းကို အခွင့်အရေး အများကြီး ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ အခုတစ်ခါတော့ ညှာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဆုန်ကျူယောင်က နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများကို အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ကျင်းယောင်က တင်းနစ်ဘောလုံးကို အပေါ်သို့ မြှောက်တင်ကာ ရိုက်တံဖြင့် ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ဘောလုံးနှင့် ရိုက်တံ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများအတွင်း လျှပ်စစ်စီးဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဦးနှောက်အတွင်းသို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုလှိုင်းတစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားသည်။ လက်ထဲမှ အားအင်များ ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားသဖြင့် ဘောလုံးသည် အားမပါဘဲ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဘာဖြစ်တာလဲ...?!

ဆုန်ကျူယောင်သည် အားမပါဘဲ ရောက်လာသည့် ဘောလုံးကို လွယ်လင့်တကူ ပြန်ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ အားလုံးသည် ဤအခြေအနေကို မမျှော်လင့်ထားသည့်အတွက် ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြသည်။

"သူ... သူ ကျင်းယောင်ရဲ့ ဘောလုံးကို ပြန်ရိုက်နိုင်လိုက်တာလား?"

"ဆုန်ကျူယောင်က... ဘောလုံးကို ဖမ်းနိုင်ပြီး နိုင်သွားတာလား?"

"ကျင်းယောင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ သူ တမင် လျှော့ပေးလိုက်တာလား?"

"သူကတော့ အဲလိုလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဆို ဘာလို့လဲ?"

ဘောလုံးသည် ကျင်းယောင်၏ ခြေရင်းသို့ လိမ့်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ?"

ဆုန်ကျူယောင်က ပြုံးပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါ ပေးလိုက်တဲ့ ဘောလုံးတိုင်းက အပေါ်ကလည်တာ ဒါမှမဟုတ် အနောက်ဘက်ကလည်တဲ့ ဘောလုံးတွေချည်းပဲ။ ကြည့်ရတာ သာမန်လို့ ထင်ရပေမယ့် လည်ပတ်တဲ့ ထောင့်ချိုးက အရမ်းလှည့်စားနိုင်တယ်။ အဲဒါကို အထင်သေးလိုက်ရင် ပိုက်ကွန်ကျော်အောင် ရိုက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ နင်က တော်တဲ့ ကစားသမားတစ်ယောက်ဆိုတော့ အဲဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ချက်ချင်း သိသွားတာပေါ့ ဒီတော့ အနေအထားကို ပြင်ပြီး အတိအကျ ပြန်ရိုက်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် နင့်လက်ကောက်ဝတ်က ကြွက်သားတွေ ထိခိုက်သွားတာကိုတော့ သတိမထားမိလိုက်ဘူး။ အထူးသဖြင့် ဘောလုံးတိုင်းကို အားပြင်းပြင်းနဲ့ ပြန်ရိုက်ခဲ့တာက နင့်ကြွက်သားတွေကို အများကြီး ဝန်ပိစေခဲ့တယ်။ ခြောက်လုံးလောက်ဆိုရင်တော့ အဲဒီကြွက်သားတွေက နင့်ဦးနှောက်ဆီကို ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုနဲ့ အချက်ပြလာတော့တာပဲ"

ကျင်းယောင်၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို တိုက်ရိုက် မယှဉ်နိုင်သည့်အတွက် ဆုန်ကျူယောင်သည် အခြားနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျင်းယောင်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခြင်းက သူမအတွက် အခွင့်အရေးဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ တင်းနစ်အရည်အချင်းသည် သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဆုန်ကျူယောင်တွင် ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်းနှင့် ဘောလုံးပုတ်ခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ထားသည့် ကျွမ်းကျင်မှုများရှိနေသည်။

[ငါ ဘာမှနားမလည်ပေမယ့် အရမ်းကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ!]

[ဝါး... ရုတ်တရက်ကြီး အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလာပြီ!]

[နားမလည်ပေမယ့် ဆုန်ကျူယောင်က ကျင်းယောင်ကို ဉာဏ်ရည်နဲ့ အနိုင်ယူလိုက်တာပဲ]

[လန်းလိုက်တာ။ ဉာဏ်ကောင်းတာက တကယ် အားကျဖို့ ကောင်းတယ်!]

[ဆုန်ကျူယောင်က အရမ်းမိုက်တာပဲ!]

[သူ တကယ် ဉာဏ်ပြေးတာပဲ!]

ကျင်းယောင်သည် အဖြစ်အပျက်ကို နားလည်သွားပြီး ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "တစ်မိုးအောက်က ဆုန်ကျူယောင်က ဒီလိုယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး"

"ကျင်းယောင်... နင်ကကျတော့ တခြားသူတွေကို နင့်ရဲ့အားသာချက်တွေနဲ့ပဲ စိန်ခေါ်ပြီး တစ်ဖက်လူက အားသာချက်တွေနဲ့ ပြန်တုံ့ပြန်တာကိုကျတော့ ခွင့်မပြုဘူးလား" ဆုန်ကျူယောင်က သူမ၏ ဦးခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ သူ၏ အကြည့်ကို မကြောက်မရွံ့ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

ဆုန်ကျူယောင်၏ မျက်လုံးထဲမှ တစ်ခုခုက ကျင်းယောင်ကို ရန်ဆွပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသဖြင့် ဒေါသတကြီး ပိုက်ကွန်ကို ကျော်ကာ သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ ပရိသတ်အားလုံး မှင်သက်သွားကြပြီး ကျင်းယောင်က ဆုန်ကျူယောင်ကို ရိုက်နှက်တော့မည်လားဟု တွေးကာ မည်သူမျှ အသံမထွက်ရဲကြပေ။

ကျင်းယောင်က ဆုန်ကျူယောင်၏ မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ငုံ့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာတွေကို ဂုဏ်ယူနေတာလဲ? မင်းလို မိန်းမကလည်း ငါ့ကို အထင်သေးဖို့ အရည်အချင်းရှိတယ်လား။ မင်းက ဘာမို့လို့လဲ?"

သူ၏ လက်သည် ကြီးမားလှပြီး ဆုန်ကျူယောင်၏ မျက်နှာကမူ အလွန်သေးငယ်လှသည်။ ဆုန်ကျူယောင်၏ မေးစေ့သည် ကြေမွတော့မည့်အလား နာကျင်မှုကြောင့် သူမ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီမြန်းလာသည်။ သူမက သူ၏လက်ကို ဆွဲဖယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျင်းယောင်​၏ လက်သည် ပလာယာကဲ့သို့ ခိုင်မြဲနေသည်။ သူမ၏ နုနယ်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခက်ထန်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းကို အားယူကာ သူ၏ လက်ညှိုးကို ပါးစပ်ဖြင့် ငုံ၍ ကိုက်ခဲလိုက်သည်။ ဆုန်ကျူယောင်၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းအထိအတွေ့နှင့် သူ၏ လက်ချောင်းပေါ်မှ စိုစွတ်မှုကို ကျင်းယောင် ခံစားလိုက်ရပြီး ခဏမျှ ကြောင်အသွားစဉ် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများ ရောက်ရှိလာသည်။ ဆုန်ကျူယောင်၏ ကိုက်ချက်သည် ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ဝံပုလွေတစ်ကောင်က သူ၏ လက်မကို ကိုက်ဖြတ်တော့မည့်အတိုင်း ခံစားရစေသည်။ ကျင်းယောင်သည် သူမကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို အတင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ရသည်။

"မင်း!" ကျင်းယောင်က သွေးစို့နေသည့် သူ၏ လက်မကို ကြည့်ရင်း ဆုန်ကျူယောင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဆုန်ကျူယောင်၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမက နှုတ်ခမ်းကို လက်ဖမိုးဖြင့် သုတ်လိုက်သည် 

"အကြမ်းဖက်မှုက ဘာပြဿနာကိုမှ မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျောင်းသားကျင်းယောင်က ကျွန်မကို နောက်တစ်ခါ ထိဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ ရိုင်းတယ်လို့ မပြောနဲ့နော်"

ပြောပြီးနောက် သူမ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ တံခါးစောင့်နေသည့် ကျောင်းသားသည်လည်း ထိတ်လန့်နေသဖြင့် သူမကို မတားရဲတော့ပေ။ လီကျောက်နှင့် မင်ရှု့တို့သည် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ သူမ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့ အတူတူ ထွက်လာကြသည်။ မင်ရှု့သည် ဆုန်ကျူယောင်ကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ဆုန်ကျူယောင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မေးစေ့ပေါ်မှ လက်ဗွေရာသည်လည်း ထင်ရှားလှသည်။ မိမိကို ကူညီရန် ဤမျှအထိ လုပ်ပေးမည့်သူ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ပြင်ပကမ္ဘာတွင်ပင် ဤကဲ့သို့သောလူမျိုးနှင့် မဆုံခဲ့ဖူးပေ။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေချိန် ကူညီမည့်လက်တစ်စုံ ရရှိခြင်းသည် ဤမျှအထိ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" မင်ရှု့က မျက်ရည်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဆုန်ကျူယောင်က သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒေါသထွက်နေသည့် မျက်လုံးများ နူးညံ့သွားတော့သည်။ သူမသည် လက်ကိုင်ပုဝါကို ထုတ်ယူကာ မင်ရှု့၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"လာပါ၊ ဆရာဝန်ဆီ သွားကြရအောင်"

ဆုန်ကျူယောင်က ပြုံးလိုက်သည်။ နေရောင်အောက်တွင် သူမ၏ ပုံစံသည် အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော တောက်ပမှုကိုမူ မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ မှန်သည်၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေချိန် တစ်စုံတစ်ယောက်က လာရောက်ကူညီခြင်းမှာ အလွန်နွေးထွေး၍ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းလှသည် မဟုတ်လေသလော။ 

ဒီအချိန်မှာ အဲ့ဒီလူကို တစ်ကမ္ဘာလုံးနဲ့ လဲပြီး ပြန်ပေးဆပ်ချင်စိတ် ပေါ်လာတယ် မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီလူက ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးလိုပဲ မဟုတ်လား။

ယခင်ဘဝတွင်လည်း သူမသည် ဤကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။ သူမသည် အာရုံစိုက်ခံရခြင်းကို ရှောင်လွှဲလိုသော်လည်း အတန်းဖော်များကို ကူညီရန် အရှေ့ထွက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူမ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည့် အတန်းဖော်များက သူမကို ပြန်လည် ရိုက်နှက်ရန် စီစဉ်ခဲ့ကြမည်ဟု သူမ မသိခဲ့ပေ။ ယခုမူ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အခြားလူ၏ ကယ်တင်မှုကို ခံရသည့် ဤခံစားချက်သည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှပေလိမ့်မည်။ ကျင်းယောင်သည် သူ၏ လက်မကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ထွက်ခွာသွားသော ဆုန်ကျူယောင်၏ ကျောပြင်ကို ခဏမျှ ငေးကြည့်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျောင်းသားများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ဘာကြည့်နေကြတာလဲ။ ထွက်သွားကြစမ်း!"

ကျောင်းသားများသည်လည်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် လူစုခွဲကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။