" ချစ်ခြင်းရဲ့အကာအကွယ် နှင့် နတ်ဆိုးတစ်ပါး ၏ ဒေါသ " _ အခန်း ၁၃

ကျန်းရှောင်ရို့ရဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူ မိသားစုအတွက် လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေ ပြင်ဆင်ဖို့ လိုအပ်နေတာမို့ လုယုံကျန်းတစ်ယောက် အလုပ်ဆင်းတာနဲ့ နောက်တစ်နေ့မှာပဲ မိဘတွေရှိရာ အိမ်ဟောင်းဆီ ပြန်လာခဲ့သည်။

သားဖြစ်သူ ရုတ်တရက် ရောက်လာတာကြောင့် ဖခင်လုနှင့် မိခင်လုတို့မှာ တအံ့တဩ ဖြစ်သွားကြရသည်။

 သို့သော် ညစာစားပြီးနောက် ဧည့်ခန်းထဲတွင် တီဗီအတူတူ ထိုင်ကြည့်နေရင်းမှ ထိုအံ့ဩမှုများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဆွံ့အမှင်တက်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

တီဗီသတင်းထဲတွင် ဟိုင်ရှီမြို့ရဲ့ အိမ်ရာကိစ္စ အခက်အခဲများအကြောင်း ထုတ်လွှင့်နေပြီး ထိုစီမံကိန်းသည် ဖခင်လု တာဝန်ယူရသည့် ဌာနနှင့် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖခင်လုက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ညည်းတွားမိသည်။

"တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ပျမ်းမျှအိမ်ရာပိုင်ဆိုင်မှုပြဿနာက တကယ့်ကို လေးလံတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးပဲ။ ကြည့်ရတာ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်လောက်ကြာရင်တောင် ဒီပြဿနာက ပြေလည်နိုင်ပါဦးမလား မသိဘူး။"

လုယုံကျန်းက ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိတ်ပြလိုက်သည်။

သမိုင်းတစ်လျှောက် ဘယ်ခေတ်ဘယ်အခါမှာမဆို သာမန်လူတန်းစားတွေအတွက် ကိုယ်ပိုင်အိုးအိမ် အခြေတကျရှိဖို့ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မလွယ်ကူခဲ့ဖူးချေ။

တာ့အန်းမင်းဆက်ရဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေအရ အန်းရွှန်မင်းကြီး နန်းမတက်ခင် တစ်နှစ်အလို စည်ပင်ဝပြောခဲ့သော ကာလများတွင် ပုဂ္ဂလိကလုပ်ငန်းရှင်များကို ပါဝင်ပတ်သက်စေခဲ့သည့် အိမ်ရာစီမံကိန်း မှတ်တမ်းတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။ အစိုးရက ထိုလုပ်ငန်းရှင်များကို အခွန်လျှော့ပေါ့ပေးခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဝန်ထမ်းများအတွက် အိမ်ရာဆောက်လုပ်ရေးတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ နန်းတော်က ထိုစုပေါင်းအိမ်ရာစီမံကိန်းအတွက် မြေနေရာ ချပေးပြီး ဝန်ထမ်းများက လုပ်ငန်းခွင်စာချုပ်ချုပ်ဆိုကာ အမည်ခံ အခကြေးငွေအနည်းငယ်ဖြင့် ပိုင်ဆိုင်မှုဂရန်ကို ရယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဤနည်းဖြင့် အစိုးရ၊ လုပ်ငန်းရှင်နှင့် ဝန်ထမ်း သုံးဦးသုံးဖလှယ်လုံး အကျိုးအမြတ် ရရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ရှေ့တန်းလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့  ကို အုပ်ချုပ်ရသူဖြစ်ပြီး နိုင်ငံရေးကိစ္စရပ်များတွင် တိုက်ရိုက်မပါဝင်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အကြီးစားစီမံကိန်းမျိုးကိုမူ မသိဘဲ မနေခဲ့ပေ။

လုယုံကျန်းသည် ဖခင်လု လုပ်ငန်းခွင်တွင် ရင်ဆိုင်နေရသည့် အကျပ်အတည်းကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားသည်။ သူက တည်ငြိမ်အေးဆေးသော လေသံဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။

"အထက်လူကြီးတွေက စီးပွားရေး တက်ကြွလှုပ်ရှားလာအောင် တွန်းအားပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပုဂ္ဂလိကနဲ့ နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းတွေအတွက်လည်း မူဝါဒတွေ ရှိနေတာပဲ။ အဲဒီမူဝါဒတွေကို အသုံးချပြီး လုပ်အားနဲ့ အိမ်ရာကို ဘာလို့ ပေါင်းစပ်မပစ်တာလဲ။ လူတိုင်းက ကိုယ်စီကိုယ်ငှ အနည်းငယ်စီ စိုက်ထုတ်ပြီး အလျှော့အတင်းလုပ်ကြမယ်ဆိုရင် သာမန်လူထုအတွက် အကျိုးအမြတ်ရဖို့ အဲဒီလောက် မခက်ခဲတော့ပါဘူး။"

ဖခင်လုသည် အစပိုင်းတွင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသော်လည်း ခဏအကြာတွင်မူ ဦးနှောက်ထဲ ဝင်းခနဲ လင်းကနဲ ဖြစ်သွားကာ အမှောင်ထဲတွင် လမ်းပြကြယ်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရင်ထဲတွင်လည်း ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ဒိန်းခနဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ရိုးရှင်းလှသည်ဟု ထင်ရသော ထိုစကားစုလေးထဲတွင် အလွန်တရာ နက်နဲဆန်းပြားလှသော မဟာဗျူဟာတစ်ရပ် ကိန်းအောင်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။

လက်ရှိတွင် သူတို့အဖွဲ့သည် ဤပြဿနာကို ဆွေးနွေးနေကြဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့ဌာန၏ တာဝန်မှာ မူဝါဒများ အကောင်အထည်ဖော်မှုကို စောင့်ကြည့်ထောက်ပံ့ရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအဆင့်တွင် သူကိုယ်တိုင် အကြံဉာဏ်ပေးရန် မလိုသေးဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ကြိုတင်၍ ပြဿနာပေါင်းစုံကို တွေးတောပြင်ဆင်ထားနိုင်မည်ဆိုပါက နောက်ဆက်တွဲအလုပ်များသည် များစွာ ပေါ့ပါးသွားပေလိမ့်မည်။

"အဲဒီမူဝါဒတွေနဲ့ ၎င်းတို့ကို ဘယ်လိုပူးပေါင်းညှိနှိုင်းရမလဲဆိုတာ မင်း နည်းနည်းလောက် အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးလို့ရမလား။" ဖခင်လုသည် ဘောပင်ကို အမြန်ထုတ်ကာ စာတော်သော ကျောင်းသားကြီးထံမှ ပုစ္ဆာအဖြေကို စောင့်မျှော်နေရသည့် လေ့လာခါစ ကျောင်းသားလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ သားဖြစ်သူကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

လုယုံကျန်းက လျှို့ဝှက်မထားဘဲ ထိုတာဝန်ကို "နိုင်ငံခြားသတင်းများ" ဆီသို့ အသာအယာ လွှဲချလိုက်သည်။

"နိုင်ငံခြားက လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းတွေကတော့ များသောအားဖြင့် အခွန်နဲ့ မြေယာဗျူဟာတွေကို ပေါင်းစပ်တာပါပဲ။"

ပြောပြီးနောက်တွင် သူလိုချင်သော သတင်းအချက်အလက်များကို ရယူနိုင်ရန်အတွက် တီဗီသတင်းထဲက စီးပွားရေးမေးခွန်းအချို့နှင့် ရောနှောကာ စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

"မေမေ... မိုးချုပ်နေပြီ။ ကျွန်တော် တနင်္ဂနွေနေ့ကျရင် ရိုသေမှုပြတဲ့အနေနဲ့ လက်ဆောင်ပစ္စည်းတချို့ ယူပြီး ရှောင်ရို့ရဲ့အစ်ကိုနဲ့ တွေ့ရဦးမယ်။" လုယုံကျန်းက မိဘနှစ်ပါးကို သဘာဝကျကျပဲ "အသိပေး" လိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော်လည်း ငြင်းပယ်ရန်ခက်ခဲသော အာဏာစက်တစ်မျိုး ကိန်းအောင်းနေသည်။

 "ဒါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ ရှောင်ရို့ကို အိမ်ခေါ်ပြီး ထမင်းတစ်နပ်လောက် ကျွေးသင့်တယ် ထင်တယ်။ ဖေဖေနဲ့ မေမေ ရော ဘယ်လိုသဘောရလဲ။"

ဖခင်လုမှာမူ လုယုံကျန်း ခုနကပြောသွားသော စကားများထဲတွင် စိတ်အာရုံ နစ်မြောနေဆဲဖြစ်သဖြင့် တွေဝေစွာဖြင့်သာ ခေါင်းငြိတ်ပြလိုက်မိသည်။

မိခင်လုကလည်း ဘာမှကန့်ကွက်စရာမရှိသဖြင့် ဟင်းချက်စရာ မာတိကာကို စတင်ရေးဆွဲရင်း သားဖြစ်သူ၏ သဘောထားကို ရံဖန်ရံခါ လှမ်းမေးနေတော့သည်။ လုယုံကျန်းက သာမန်မုန့်များနှင့် ဖျော်ရည်အချို့ကိုသာ ရွေးချယ်ပေးလိုက်သည်။

ဟင်းချက်စရာစာရင်းကို အတည်ပြုပြီး သားဖြစ်သူနှင့် စကားပြောရန် လှည့်လာသော ချင်ယိကျွင်းသည် လုယုံကျန်း ပြင်ဆင်ထားသည့် ပစ္စည်းများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ အလွန်အမင်း ဆန်းပြားကြီးကျယ်ခြင်း မရှိသော်လည်း တကယ့်ကို လက်တွေ့ကျပြီး အသုံးဝင်မည့် ပစ္စည်းများဖြစ်၍ သူမ စိတ်ထဲကနေ သဘောကျမိသွားသည်။

"မေမေ... စာပေထုတ်ဝေရေးဌာနရဲ့ ဝန်ထမ်းခန့်အပ်မှု အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ။"

ထျန်ရှောင်အော်ထံမှ ကျန်းရှောင်ရို့၏ လုပ်ငန်းခွင်အဆင်မပြေမှုများကို ကြားသိခဲ့ရပြီးကတည်းက သူသည် ကူညီဖြေရှင်းပေးရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာမှ အပြောင်းအလဲမရှိပါဘူး၊ ဝန်ထမ်းအင်အားက အပြည့်ပဲ။" ချင်ယိကျွင်းက သားဖြစ်သူကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ 

"မင်း... ကျန်းရှောင်ရို့အတွက် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းရာထူး ရအောင် လုပ်ပေးဖို့ ကြံစည်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ အဲဒါကို စိတ်တောင်မကူးနဲ့၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စပဲ။"

လုယုံကျန်းသည် ယခုအခါ ကမ္ဘာသစ်သို့ စတင်ရောက်ရှိစကာလကကဲ့သို့ ဘာမှမသိသော လူသစ်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ချေ။ လက်ရှိ လူမှုအဖွဲ့အစည်း၏ လည်ပတ်ပုံ ယန္တရားများနှင့် ဝန်ထမ်းစနစ်၏ သဘောသဘာဝကို ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်နေပြီဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူးမေမေ၊ အပြောင်းအလဲ တစုံတရာ ရှိမလားလို့ သိချင်ရုံသက်သက်ပါ။"

အကယ်၍ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းရာထူးကို ရယူပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အခြေအနေတွေကနေ ကာကွယ်ပေးဖို့ အခြားနည်းလမ်းနဲ့ ကူညီပေးလို့ ရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ပစ္စည်းများကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် လုယုံကျန်းက ခါးကိုအသာညွတ်ကာ မိဘများကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

 "ဖေဖေ၊ မေမေ... ကျွန်တော် နောက်အပတ်ကျရင် ရှောင်ရို့ကို အိမ်ခေါ်လာခဲ့မယ်၊ ဒါကြောင့် နှစ်ယောက်လုံး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြပါဦး။"

တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့် ချင်ယိကျွင်းရင်ထဲတွင် တစ်ခုခု ဆုံးရှုံးသွားသလို ဟာတာတာ ခံစားလိုက်ရသည်။ "အို... ရှင်ပြောစမ်းပါဦး။ တို့သားလေးက သူများ မွေးကျွေးပြုစုထားတဲ့အတိုင်း တခြားစီ ဖြစ်မနေဘူးလား။"

ဖခင်ဖြစ်သူ လုပေါ့ရှီက စာအုပ်ထဲမှ မျက်နှာလွှဲကာ ခပ်တိုးတိုး နှာမှုတ်လိုက်ရင်း ပြောသည်။ "သူက တို့သားပဲဥစ္စာ။"

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ရဲ့သားကများ ဤမျှလောက် မြင့်မားတဲ့ အမြော်အမြင်နဲ့ ရက်ရောတဲ့ စိတ်နှလုံးမျိုး ရှိနိုင်ပါ့မလဲ။

 ဖခင်လုဖြစ်သူသည် မိမိ၏ ဘောပင်ကို သိမ်းဆည်းရင်း ရင်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူဝါကြွားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ဖူလင်တိုက်ခန်းတွဲ၏ အပြင်ဘက်တွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က လုယုံကျန်းကို လှမ်းတားလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ ရဲဘော်။ ရှင်က လုယုံကျန်း လားဟင်။"

ဖူလင်လမ်းမကြီးထက်တွင် ကားများ တရုန်းရုန်းဖြင့် စည်ကားလှုပ်ရှားနေပြီး တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသည့် ဆန်းကျူမြို့ငယ်လေးနှင့် လုံးဝ မတူညီဘဲ ဤနေရာက ဟိုင်ရှီမြို့၏ မြို့လယ်ခေါင် ဖြစ်သည်။ ညရှစ်နာရီကျော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လမ်းမများထက်တွင် မီးရောင်များက လင်းထိန်နေဆဲ။

လုယုံကျန်းက သူမနှင့် တစ်မီတာခန့် အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းရင်း နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

သူသည် လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို မှတ်မိနိုင်စွမ်း အလွန်ထူးချွန်သူဖြစ်ရာ ယခု ရုတ်တရက် ရောက်လာသော ဧည့်သည်သည် လွန်ခဲ့သော ညက ရုပ်ရှင်ရုံတွင် သူပေးခဲ့သည့် လိမ္မော်ရည်ကို သောက်ခဲ့သော မိန်းကလေး အဖော်ဖြစ်မှန်း ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။

 သူက မျက်မှောင်ကို အသာကြုတ်ရင်း ဤမိန်းကလေး မိမိထံမှ ဘာလိုချင်နေသလဲဆိုသည်ကို တွေးတောနေမိသည်။

လီမင်လန်သည် မိမိရှေ့တွင် မောက်မာအေးစက်စွာ ရပ်နေသော အမျိုးသားကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့်ညက အဝေးကနေ လှမ်းမြင်ရသည်နှင့်မတူဘဲ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ရသည့်အခါ သူက ပို၍ပင် ခန့်ညားပြီး ထူးခြားစွာ ချောမောလွန်းနေသည်။ စုံစမ်းရသမျှ သူ့အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များကို တွေးမိလေလေ သူမနှလုံးသားက နာကျင်မုန်းတီးမှုများကြောင့် ပြာကျမတတ် ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်ရို့မှာ ဘာအရည်အချင်းတွေ ရှိလို့ လူတိုင်းက သူမရဲ့ ပြုစားခြင်းကို ခံနေကြရတာလဲ။ ယောက်ျားတွေဆိုတာ တကယ်ကို အပေါ်ယံဆန်လွန်းတယ်၊ သူမရဲ့ ရုပ်ရည်လေးတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ရူးမတတ် စွဲလမ်းနေကြတာ။

မူလက ချန်ချန်းသည် သူမနှင့် အဆင်ပြေမပြေ တွဲကြည့်ဖို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရုပ်ရှင်အတူတူကြည့်ခဲ့ကြပြီး အရာရာတိုင်းက အဆင်ပြေချောမွေ့နေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ရုပ်ရှင်ရုံမှာ ကျန်းရှောင်ရို့နဲ့ ထပ်တိုးတော့သည်။

ဟုတ်သည်... ထိုညက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို ဖျတ်ခနဲသာ မြင်လိုက်ရသော်လည်း၊ လိမ္မော်ရည်နှစ်ပုလင်း ဝယ်ပေးခဲ့သော ထိုအမျိုးသားသည် ကျန်းရှောင်ရို့ရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေသူဖြစ်ကြောင်း သူမ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

ထိုည ကုန်လွန်ပြီးနောက် တစ်ရက်တည်းမှာတင် ချန်ချန်းက ချန်ကျောင်းမှတစ်ဆင့် သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မသင့်တော်ကြောင်း စကားပါးလာခဲ့သည်။ လီမင်လန်က ကျန်းရှောင်ရို့ထက် ဘယ်နေရာမှာ နိမ့်ကျလို့လဲ။ သူမလောက် မချောတာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မိသားစုနောက်ခံက ပိုကောင်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ တကယ်တော့ ကျန်းရှောင်ရို့မှာ ရုပ်ရည်ကလွဲရင် ဘာရှိသေးလို့လဲ။ ကျန်တဲ့အရာအားလုံးမှာ သူမက ချို့တဲ့နေတာပဲ။

လီမင်လန်သည် ယခုအခါ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေပြီး အောင်မြင်သွားသည်နှင့် ကောလိပ်ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည်။ ဒါကို တွေးမိရုံတင်ပဲ သူမ ရင်ထဲ ပျို့အန်ချင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူမကို အမြဲအလိုလိုက်ခဲ့သော အစ်ကိုဖြစ်သူကမူ အလျင်မလိုရန်နှင့် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ အခွင့်အရေးကို စောင့်ရမယ် ဟုတ်လား။ ဘာကို စောင့်ရမှာလဲ။ သူမသည် ချန်ချန်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်မျှော်ခဲ့ပြီး ကျန်းရှောင်ရို့ရဲ့ သိက္ခာတွေ ကျဆင်းသွားဖို့အထိ မျှော်လင့်ခဲ့တာတောင် ချန်ချန်းက သူမကို လုံးဝ သဘောမကျခဲ့ဘူး။ ဒါကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်ပါ့မလဲ။

သူမ တစ်ခုခု လုပ်မှဖြစ်တော့မည်။

ဆန်းကျူမြို့ငယ်လေးတွင် အဆိုးဆုံးနှင့် အကြမ်းဆုံးဟု နာမည်ကြီးနေသော ထိုလူကို ကြည့်ရင်း လီမင်လန်သည် သတ္တိကို မွေးကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် အလိမ်ခံလိုက်ရပြီ။"

မှိန်ဖျဖျ လမ်းဘေးမီးရောင်က လုယုံကျန်းရဲ့ ခက်ထန်လှတဲ့ မျက်နှာကျကို အနည်းငယ် နူးညံ့သွားစေသဖြင့် အနားကပ်ရလွယ်ကူမည့် ပုံစံမျိုး ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေသည်။ သို့သော် သူက မျက်လုံးကို လှည့်၍ လီမင်လန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည့် မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် သူ၏ အကြည့်များက သက်မဲ့အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ အေးစက်စက်နှင့် ဝေးကွာလွန်းလှသည်။ အံ့ဩခြင်း၊ တုန်လှုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အနည်းငယ်မျှသော စူးစမ်းချင်စိတ်ပင် လုံးဝ မရှိချေ။

လုယုံကျန်းက မတ်မတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိ။

 "ပြောလေ... ငါ ဘာအလိမ်ခံလိုက်ရတာလဲ။"

ထိုတိုတောင်းလှသော စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း လီမင်လန်သည် ဆန်းကျူမြို့တွင် နာမည်ကြီးလှသော ဤလူ၏ ကြောက်စရာကောင်းသည့် ဂုဏ်သတင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိပြီး သူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုတော့ လက်ပါလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

 ထို့ကြောင့် သူမ ရင်ထဲ၌ ကာလကြာရှည် ငြီးငွေ့လာခဲ့သော ကောလာဟလတစ်ခုကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပဲ လွှတ်ခနဲ ပြောချပစ်လိုက်သည်။

"ရှင့်ရဲ့ရည်းစား... ကျန်းရှောင်ရို့လေ... သူမ... သူမက အရင်က အိမ်ထောင်ကျဖူးတယ်ဆိုတာကို ရှင် သိရဲ့လား။"

လုယုံကျန်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ချထားသော လက်နှစ်ဖက်သည် တင်းခနဲ ဆုပ်မိသွားကြသည်။

ဤကမ္ဘာသစ်ကို ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက သူ့ကို အပြင်းထန်ဆုံး ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်စေခဲ့သည့် စကားလုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းက မကောင်းကြောင်းနှင့် ထိုကဲ့သို့သော အတင်းအဖျင်းမျိုး လုံးဝမရှိပါဟု မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးကာ အလောတကြီး အာမခံနေခဲ့သော ကျန်းရှောင်ရို့၏ ပုံရိပ်ကို သူ ချက်ချင်း ပြန်လည်မြင်ယောင်လာသည်။ ဒေါသမီးများ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသည့် ကြားကပင် သူသည် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရင်း မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကိုသာ ပင့်ရုံပင့်လိုက်သည်။

 "အော်... ဟုတ်လား။"

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ တုန်လှုပ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီမင်လန်၏ ထိတ်လန့်နေသော နှလုံးသားလေးမှာ အားတက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ကျန်ရှိနေသော စကားလုံးများကို တစ်ဆက်တည်း တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"သူမက ယူနန်မှာ အိမ်ထောင်ကျခဲ့တာ၊ ပြီးတော့မှ မြို့ကိုပြန်လာဖို့ ကွာရှင်းခဲ့တာလေ။ သူမရဲ့ လင်ဟောင်းက ဝက်မွေးမြူရေးသမား အကြမ်းပတမ်းကြီး။ သူမက အဲဒီလို ဘဝမျိုးမှာ မပျော်မွေ့နိုင်လို့..."

ဘာအရိပ်အယောင်မှ ပြမနေဘဲ လုယုံကျန်းက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို ရုတ်တရက် အားပြင်းစွာဖြင့် ညှစ်ပစ်လိုက်သည်။

စစ်မြေပြင်တွင် စစ်သားအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှုထမ်းခဲ့သူဖြစ်၍ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုက အကောင်းဆုံးအခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး လက်ဖဝါး၏ ညှစ်အားမှာလည်း အံ့မခန်း ပြင်းထန်လှသည်။ သူ၏ တုတ်ခိုင်သော လက်ချောင်းများက သူမ၏ လည်ပင်းတဝိုက်တွင် ညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ တင်းကြပ်သွားသည့်အခါ ပြင်းထန်လှသော သေမင်း၏ အငွေ့အသက်များက လွှမ်းခြုံလာတော့သည်။

လီမင်လန်သည် ချက်ချင်းပင် အသက်ရှူရ ကျပ်ကပ်သွားပြီး လည်ပင်းထက်က ဖိအားသည် သံချောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ကြယ်ပွင့်များ ဝေဝေကွဲကွဲ ဖြစ်လာပြီး သူ့ကို တွန်းထုတ်ရန် ဗီဇအရ လက်လှမ်းခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် ရွေ့လျားအောင် မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

လမ်းမကြီးထက်က ယာဉ်ရုန်းကြွသံများအားလုံး နောက်ခံသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူမ နားထဲတွင် မိမိ၏ ခက်ခဲလှသော အသက်ရှူသံနှင့် အလန့်တကြား ခုန်လှုပ်နေသော နှလုံးခုန်သံများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူမ တကယ်ကို ကြောက်လန့်သွားရပြီ။ ဒီလူ ရူးနေတာလား။

ထာဝရကာလတစ်ခုကဲ့သို့ ကြာမြင့်သွားပြီးနောက်၊ သူမ သတိလစ်ခါနီးအချိန်သို့ ရောက်ခါမှ လုယုံကျန်းက လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူမကို ရှေ့သို့ တွန်းလွှတ်လိုက်သည်။

လတ်ဆတ်သော လေထုက သူမ၏ နှာခေါင်းနှင့် လေပြွန်ထဲသို့ အလုအယက် တိုးဝင်လာသဖြင့် သူမသည် ဒူးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကုန်းကုန်းကွကွဖြင့် အသက်ကို လုရှူနေရရှာသည်။

လီမင်လန်သည် လုယုံကျန်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူက သူမ၏ လည်ပင်းကို ကိုင်ခဲ့သော လက်ဖဝါးပြင်ကို လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ဖြင့် ရွံရှာမုန်းတီးမှုကို အဆုံးစွန်ပြသကာ ညင်သာစွာ သုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နင်က... နင်ကိုယ်နင် သူမနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။" သူ၏ လေသံမှာ အပ်ကြောင်းထပ်နေသော ရေခဲဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ လီမင်လန်၏ နားစည်ကို ထိုးစိုက်သွားသည်။

သူမက မျက်လုံးအစုံကို ပြူးကျယ်စွာဖြင့် သူ့ကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

လမ်းဘေးမီးရောင်က ဆူးပင်ပင်တွေရဲ့ အရွက်ကြားကနေ ဖြတ်သန်းကျရောက်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အလင်းနဲ့အမှောင်ကို ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်စေသည်။ သူ၏ အေးစက်စက် အမူအရာက ရွံရှာမှုကို ဖော်ပြနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးတစ်ပါးနှင့်ပင် တူလှသည်။

သူသည်လည်း အခြားလူအားလုံးကဲ့သို့ပင် ကျန်းရှောင်ရို့ကို သည်းသည်းလှုပ် ချစ်မြတ်နိုးနေပါတကား။

ဤအသိက လီမင်လန်ကို ပြင်းထန်လှသော ရှုံးနိမ့်မှုဝေဒနာကို ခံစားရစေသော်လည်း ရင်ထဲက မကျေနပ်မှုနှင့် မနာလိုမှုများက ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

သူမက မျက်နှာကို မဲ့ရွဲ့ရင်း အဆိပ်ပြင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် သူမအကြောင်းကို သေချာမသိသေးဘူးမလား။ သူမနဲ့ ချန်ချန်းတို့ ငါးနှစ်လုံးလုံး စာအပြန်အလှန် ရေးခဲ့ကြတာကို ရှင် မသိဘူးမလား။ နောက်ဆုံးတော့ ချန်ချန်းက သူမကို အလိုမရှိတော့လို့..."

ပြောပြီးနောက်တွင် လီမင်လန် ရင်ထဲ၌ ကျေနပ်မှု အရသာတစ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဂျောက်!" ခနဲ အသံနှင့်အတူ လုယုံကျန်းက လမ်းပေါ်က ကျောက်ခဲအကျိုးတစ်ခုကို ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

"အဲဒီလို လူအညစ်အကြေးက... သူမနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထိုက်တန်နိုင်မှာလဲ။"

လီမင်လန်သည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။ သူ တကယ်ပဲ ရူးသွားပြီ။ ဒီလူက တကယ့် အရူးပဲ။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အပေါ် အကြမ်းဖက်ရုံတင်မကဘဲ သူ၏ အတွေးအခေါ်ကလည်း အခြားလူတွေနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ "ရှင် ကျွန်မစကားကို မယုံဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မယုံနိုင်ရတာလဲ။"

သူမရဲ့ အစ်ကိုက ပြောဖူးသည်။ ဘယ်ယောက်ျားမှ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို လျစ်လျူမရှုနိုင်သလို၊ ဘယ်မိသားစုကမှလည်း အလွယ်တကူ လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူးတဲ့။ လူအများကြီးကသာ ဝိုင်းပြောနေကြမယ်ဆိုရင် မုသားစကားတွေတောင် အကြိမ်ကြိမ် ကြားရတဲ့အခါ အမှန်တရား ဖြစ်လာနိုင်တယ်တဲ့။

ဒါပေမဲ့ သူမက ကျန်းရှောင်ရို့နဲ့ ချန်ချန်းတို့ စာပေးစာယူ လုပ်ခဲ့ကြတဲ့ အချက်ကိုပါ ထုတ်ပြောခဲ့တာတောင်၊ သူက အသေးစိတ်ကို ရှင်းပြခိုင်းဖို့ နေနေသာသာ ချန်ချန်းကို သာမန်လူအညစ်အကြေး တစ်ယောက်လို့ပဲ အလွယ်တကူ ခေါ်ဝေါ်ပစ်လိုက်သည်။

လုယုံကျန်းက သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြည့်ရသူကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေလောက်အောင် အေးစက်လွန်းလှသည်။

 "ထွက်သွားစမ်း။"

လီမင်လန်သည် မိမိ၏ လည်ပင်းကို စမ်းသပ်ကိုင်တွယ်ရင်း နာကျည်းမှု၊ ကြောက်လန့်မှုများ ရောပြွမ်းနေသည့်ကြားက နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

လုယုံကျန်းသည် စိတ်ကူးပြောင်းသွားကာ ဆန်းကျူမြို့ငယ်သို့ မပြန်တော့ဘဲ ဖန်ဟိုင်ဖန်း၏ နေအိမ်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

ဖန်ဟိုင်ဖန်းက တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ရာ လုယုံကျန်း လက်ထဲတွင် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်ပြီး အံ့ဩသွားရသည်။

 အရင်က သူ့ကို လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့၍ စိတ်ထဲတွင် ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ရှိနေခဲ့သော မကျေနပ်မှုများသည်လည်း တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လွင့်ပျယ်သွားပြီး အပြစ်မကင်းသလို ခံစားချက်မျိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အိတ်ကို လှမ်းယူရန် လက်ဆန့်လိုက်သည်။ "သူငယ်ချင်းရာ... မင်းကလည်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနာစရာကောင်းအောင် ယဉ်ကျေးနေရတာလဲ။ ငါဖြင့် အားတောင်နာတယ်။"

လုယုံကျန်းက ဖန်ဟိုင်ဖန်း၏ လက်ကို ရှောင်ရှားရန် လက်ကို အသာမြှောက်လိုက်ပြီး၊ ဖန်အိမ်ထောင်စုအတွင်းရှိ အခြေအနေကို မျက်လုံးဖြင့် အမြန်ဝဲကြည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့် သူက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ခပ်တိုးတိုး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အခြားကိစ္စတွေအားလုံးကို လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး။ အရင်ဆုံး... ချန်ချန်းရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ မိန်းကလေး 'လီမင်လန်' အကြောင်းကို သေသေချာချာ စုံစမ်းစမ်း။"