အခန်း (၂) မိသားစုအတွင်းမှ ပြဿနာများ

အရုဏ်ဦး၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်အောက်တွင်ဆင်စွယ်ဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ နုနယ်လှပသွယ်လျသည့်လက်ကလေးတစ်ဖက်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ပတ်တီးအထပ်ထပ် စည်းနှောင်ထားသော်လည်း ဤကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပသောလက်၏ အလှတရားမှာလျော့ပါးမသွားပေ။ 

ယင်းအစား ပတ်တီးကြားမှ စိမ့်ထွက်လာသော ချွေးစက်ကလေးများနှင့် သွေးစွန်းကွက်များက တစ်မူထူးခြားသော သူရဲကောင်းဆန်သည့် ဆွဲဆောင်မှုကိုပင် တိုးစေ၏။

ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည့်၊ တစ်ရွာလုံးကိုတုန်လှုပ်စေမည့် အံ့မခန်းဖွယ်ရာကိစ္စကို ဤနုနယ်သောကျောက်စိမ်းလက်ကလေးကသာ စွမ်းဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဝေါလုံရွာသည် ဆင်းရဲပြီး ဝေးလံခေါင်ဖျားသော အရပ်ဖြစ်ကာ လိုအပ်ချက်များစွာ ရှိသော်လည်း နက်ရှိုင်းသောတောင်တန်းနှင့် တောအုပ်ကြီးများမှာမူ ပေါများလှရာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် အမြဲရင်ဆိုင်ရလေ့ ရှိ၏။

ရွာရှိ အမျိုးသားအများစုမှာ ကျွမ်းကျင်သော မုဆိုးများဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ မွေးရာပါ ခွန်အားကို အားကိုးကာ သတ္တိရှိသူများမှာ တောထဲရှိ ဝက်ဝံနှင့် တောဝက်များကိုပင်ရင်ဆိုင်ရဲကြသည်။ 

သူတို့အတွက်မူ ထိုကဲ့သို့ သစ်သားတိုင်ကို ရိုက်ချိုးရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။

ထို့ကြောင့် ရွာမှ အမျိုးသားများသည် အိမ်ခြံဝင်းဘေးမှဖြတ်သွားသည့်အခါတိုင်း သစ်သားတိုင်ဖြင့် ကျင့်ကြံနေသော လင်းရွှယ်ကို မြင်လျှင်၊ လက်မောင်းတွင် အားမရှိသည့် ဤနုနယ်သော သခင်မလေးမှာ သူတို့ကဲ့သို့ကြမ်းတမ်းသော နည်းလမ်းများကို အတုယူကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ညှဉ်းပန်းနေသည်ဟု မကြာခဏ နောက်ပြောင်

တတ်ကြသည်။ 

လင်းရွှယ်က သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လက်ကလေးများအတွက် မနှမြောသော်လည်း သူတို့ကမူ နှမြောနေကြခြင်းပင်။

သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေမှာ လုံးဝကွဲပြားသွားပြီ။

ဤကဲ့သို့ အကွာအဝေးတစ်ခုမှ သစ်သားတိုင်ကို ချိုးဖျက်နိုင်သည့် အတတ်ပညာမှာ သူတို့တစ်သက်တွင် မည်သို့မျှ မသင်ယူနိုင်သော အဆင့်မြင့်ပညာရပ် ဖြစ်သည်။ 

အကယ်၍သာ သူတို့ ထပ်မံတွေ့မြင်ခဲ့ပါက နောက်ပြောင်ရုံမျှမကဘဲ အံ့အားသင့်လွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

လင်းရွှယ်သည် လေထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော သူမ၏ကျောက်စိမ်းလက်ကလေးကို ကြည့်ကာ လက်ဆစ်များကိုညင်သာစွာ လှုပ်ရှားရင်း သူမ၏မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သွေးကြောစုစည်းခြင်း နယ်ပယ်၏ အဆင့်တိုင်းတွင်ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း မူလချီစွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေပြီး ယင်းသည် အလေးချိန် ပိဿာ ၆၀ ခန့်ရှိသော ခွန်အားနှင့် ညီမျှလေ၏။

ကိုးဆင့်အထိဆိုလျှင် ပိဿာ ၆၀၀ နီးပါး ရှိမည်

ဖြစ်သည်။ 

ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ လက်သီးချက်မှာ ပိဿာ တစ်ရာ၊နှစ်ရာခန့်ရှိသော အားဖြင့် မခုခံပါက တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူမသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ယခုလေးတင် နိုးထစေခဲ့ပြီး၊ သွေးကြောစုစည်းခြင်း ပထမအဆင့်သို့သာရောက်ရှိသေးကာ နုနယ်လှသည့် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်လည်းဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤသည်မှာ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သူမအတွက် ပို၍ပင် မယုံနိုင်စရာကောင်းသည်မှာ အကွာအဝေးတစ်ခုမှ သစ်သားတိုင်ကို ချိုးဖျက်

နိုင်ခဲ့သည့် အာနိသင်ပင်။

ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်ကို နားမလည်သော ရွာသားများအတွက်မူ ဤသည်မှာ အဆင့်မြင့်နည်းပညာဖြစ်သော်လည်း၊ သွေးကြောစုစည်းခြင်းပထမအဆင့်သို့ရောက်ခါစ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက်မူ ဤသည်မှာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။

ဤသည်မှာ အဘိုးအိုကျန် ပြောဖူးသည့် တစ်ဖက်ကမ်းခပ်ကျွမ်းကျင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော ကိုယ်ခံပညာ၏လက္ခဏာဖြစ်နိုင်သည်။ 

သို့သော် ကိုယ်ခံပညာတစ်ခုကို ဤအဆင့်အထိ ရောက်ရန်ပါရမီရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် လေးငါးနှစ်

ခန့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားအားထုတ်ရမည်။

သူမမှာမူ ဤနဂါးကျားလက်သီး နှင့် ထိတွေ့ခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ခွဲသာ ရှိသေးပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်း၏ ပထမဆုံးနယ်ပယ်ဖြစ်သော သွေးကြောစုစည်းခြင်း နယ်ပယ်သို့လည်း ယနေ့မှသာ စတင်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းပြီး မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းလှ၏။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူမသည် သာမန်လူနှင့် ကျင့်ကြံသူတို့ကြားရှိ အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ သွေးကြောစုစည်းခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် အလွန်

ဝမ်းသာနေပြီ ဖြစ်၏။

သူမကိုယ်သူမ ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံခြင်းတွင် ပါရမီမရှိသူဟု သိထားသဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်လျှင် ပိဿာ ၆၀ ရှိသည့် စံနှုန်းအတိုင်း ခွန်အားရရှိရန်ပင် မမျှော်လင့်ရဲခဲ့ပေ။ 

သို့သော် အဆင့်တက်ပြီးနောက် ပထမဆုံးစမ်းသပ်မှုမှာ လုံးဝထင်မှတ်မထားသော ပြည့်စုံသည့် ရလဒ်ကို ပေးခဲ့သည်။

သိုင်းဝိညာဉ်။

ရုတ်တရက်ပင် ကျိုးကြောင်းစီလျော်နေသည့် ရှင်းပြချက်တစ်ခုမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ 

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ အာရုံစူးစိုက်ပြီးခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပေါ်ပေါက်လာသော အသိစိတ်ပင်လယ်ကမ္ဘာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မြူမှောင်ထုထဲတွင် မှိန်ဖျော့ပြီး လုံးဝမည်းနက်သော သွယ်လျသည့် ဓားဝိညာဉ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ 

ဓားသွားပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အနီရောင်အလင်းများ စီးဆင်းနေပြီး ဓားရိုးတွင် တစ်ပေခန့်ရှိသော မြွေစိမ်းတစ်ကောင် ခွေနေလျက်။

မြွေခေါင်းသည် ဓားရိုးအောက်မှ ထွက်ပေါ်နေကာ အနီရောင်အလင်းနှစ်ခုမှာ ဟာလာဟင်းလင်းနယ်ပယ်တွင်တောက်ပနေသည်။

၎င်း၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိပါက အကန့်အသတ်မဲ့သောယုတ်မာမှုနှင့် ဆိုးယုတ်မှုများကို ခံစားရစေနိုင်သကဲ့သို့။

ဤသည်မှာ နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် နေ့စဉ် သစ်သားတိုင်ဖြင့်လေ့ကျင့်ကာ ဒုက္ခပေါင်းစုံကို ကြံ့ကြံ့ခံရင်း၊ မရေမတွက်နိုင်သော သွေး၊ ချွေးများ ရင်းခဲ့ပြီးနောက် ယနေ့နံနက်တွင် သူမနိုးထစေခဲ့သော သိုင်းဝိညာဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်တစ်ခုမှ နိုးထလာရာ ယင်နှင့်ယန် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွား၏။

ယနေ့ အိပ်မက်နိုးထချိန်တွင် နဂါးနှင့်မြွေ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

ထိုမြွေငယ်လေးမှာ ဤသခင်မလေး၏ အမှတ်သညာထဲရှိလင်းမိသားစု၏ ‘ကျောက်လုံ’ သိုင်းဝိညာဉ်နှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူနေသယောင်။

နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကြာသော်လည်း နဂါးမဖြစ်နိုင်သေးသည့် မြွေစိမ်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားနည်းနေပုံရသည်။ 

သို့သော် လင်းရွှယ်သည် စိတ်မပျက်ပေ။ 

အကြောင်းမှာ ထိုနေရာတွင် မမေ့နိုင်သော ရင်းနှီးနေသည့်ဓားဝိညာဉ်လည်း ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ 

ဤရှေးဟောင်းဓားသည် သူမနှင့်အတူ ကူးပြောင်းလာခဲ့ပြီးယခုအခါ သူမ၏ ခါးတွင် တည်ရှိနေ၏။

ယခင်ဘဝတွင် ၎င်းမှာ တပ်ဖြိုခွင်းဓား ဖြစ်ပြီး သူမ၏ဘိုးဘွားပိုင် အမွေဖြစ်ကာ အလွန်မင်္ဂလာမဲ့သောရှေးဟောင်းဓားတစ်လက် ဖြစ်ခဲ့၏။

ရန်သူ့တပ်များကို ဖောက်ထွက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရှိ မိစ္ဆာအားလုံးကို နှိမ်နင်းနိုင်သည်ဟုလည်း ဆိုကြသည်။

ဓားသည် သာမန်ဓားမဟုတ်သလို မြွေသည်လည်း သာမန်မြွေစိမ်းမဟုတ်ပေ။ 

ထို့အပြင် ဤသိုင်းဝိညာဉ်မှာ ထူးခြားသော ပါရမီရှင်များသာ ပိုင်ဆိုင်သည့် ဒဏ္ဍာရီလာ သိုင်းဝိညာဉ်အမြွှာပင်ဖြစ်သည်။ 

ဖြစ်နိုင်ချေမှာ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက်ရရှိသော ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခင်ဘဝတွင် ဆယ်စုနှစ်နှစ်ခုစာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများမှာ ခဏချင်း ပျက်စီးသွားခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ ပြင်ပလောကကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ခန့်ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျင့်ကြံရုံဖြင့်ပင် ဤတက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာ၏ တံခါးကြီးကို ဖွင့်လှစ်ခွင့်ရရှိခဲ့ပြီပင်။

ကျန်မိသားစုခေါင်းဆောင် လမ်းလျှောက်နိုင်သေးသည့်အချိန်တုန်းက သူသည် တံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ ဆေးတံသောက်ရင်း၊ မိုးကောင်းကင်ရှိ မြူဖြူတိမ်တိုက်များကိုကြည့်လိုက်၊ အရင်နှင့်မတူဘဲ ပြောင်းလဲသွားသော သခင်မလေးကို ကြည့်လိုက်ဖြင့် အတွေးပွားနေတတ်သည်။

တစ်ခါက ကျင့်ကြံရင်း မောပန်းလာသောအခါ လင်းရွှယ်ကကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ မည်သို့ရှိသနည်းဟု သူ့ကို စူးစမ်းမေးမြန်းခဲ့သည်။ 

သွေးကြောစုစည်းခြင်းနယ်ပယ် ကိုးဆင့်အထိ ရောက်ဖူးသူဖြစ်သော သူက ၎င်းကို အထူးအဆန်းဟု မထင်ပေ။ 

ယင်းအစား သူက ဆေးတံဖြင့် စက်ဝိုင်းနှစ်ခုကို ဆွဲပြခဲ့သည်။ 

တစ်ခုက ကြီးပြီး တစ်ခုက သေးကာ စက်ဝိုင်းကြီးကစက်ဝိုင်းငယ်ကို ဝန်းရံထား၏။

ထို့နောက် စက်ဝိုင်းငယ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ သခင်မလေးမှာ ဤနေရာတွင် ရှိကြောင်း ပြောပြီး၊ စက်ဝိုင်းကြီးကို ညွှန်ကာ သူကိုယ်တိုင်မှာ ထိုနေရာတွင် ရှိကြောင်း ပြောသည်။ 

နောက်ဆုံးတွင် စက်ဝိုင်းနှစ်ခုအပြင်ဘက်ရှိ အတိုင်းအဆမဲ့သော သဲပြင်ကို တို့ပြကာ သူက သက်ပြင်းချရင်း ပြောခဲ့သည်မှာ...

“ကျင့်ကြံခြင်းလောက ဆိုတာ မြို့ရိုးခတ်ထားတဲ့ မြို့တွေတစ်ခုပြီးတစ်ခုလိုပဲ"

"မတူညီတဲ့ အဆင့်အတန်းတွေ၊ တင်းကျပ်တဲ့ အဆင့်ခွဲခြားမှုတွေ အကြီးအသေး ရှိတယ်"

"အထဲက ဒုက္ခတွေ၊ ပျော်ရွှင်မှုတွေ၊ ကောင်းချီးတွေနဲ့ကံဆိုးမှုတွေကို ဘယ်သူမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိနိုင်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ မြို့ရိုးအပြင်ဘက်မှာတော့ အထဲကို လှမ်းကြည့်ဖို့ခြေဖျားထောက်နေတဲ့သူတွေ အမြဲ အပြည့်ပဲ"

"သာမန်လူတွေက ချီစုစည်းမှုကျင့်ကြံသူတွေကို အားကျကြပေမဲ့ အဲဒီကျင့်ကြံသူတွေက မြို့ပြင်က ကျယ်ပြောတဲ့လောကကြီးကို ခြေဖျားထောက်ပြီး ကြည့်ခွင့်ရရုံပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတာ သူတို့ မသိကြဘူး"

ယခုအခါ လင်းရွှယ်သည် ထိုတံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ရွာတွင် အမတနတ်ဘုရားဟု ခေါ်ဆိုကြသည့်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာပြီး ပြင်ပကမ္ဘာကြီးကို လှမ်းကြည့်ခွင့်ရရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် ချီစုစည်းမှုအဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက်အရာအားလုံးမှာ ကွဲပြားသွားသည်။ 

သူမ တစ်ခါမျှ နားမလည်ခဲ့ဖူးသော ကျယ်ပြောလှသည့်ကောင်းကင်ကြီးကို မြင်ရရုံသာမက ကိုယ်ခံပညာမြွေဓားဝိညာဉ် နိုးထလာမှုကြောင့် ရရှိလာသော အကြား၊ အမြင်၊အာရုံခံစားမှုနှင့် ထူးကဲသော ဉာဏ်ပညာတို့ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

လေတိုးသံမှ အစ ကြည်လင်နေ၏။

ယခင်က နားလည်ရန် ခက်ခဲသော ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်များကို အပြည့်အဝ တတ်မြောက်သွားရုံသာမက၊ မကြားနိုင်လောက်သည့် မြက်တောအတွင်းမှ လှုပ်ရှားသံများကိုပင် ယခုအခါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။

ထိုစဉ် မီတာ တစ်ရာခန့်အကွာမှ အမောတကော အသက်ရှူသံများနှင့် ကမန်းကတန်း ပြေးလာသော ခြေသံများကို သူမကြားလိုက်ရ၏။

သူမ စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်သွားသည်။ 

သူမ၏ လက်သည် တစ်ခါမျှ မဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ဖူးသော တပ်ဖြိုခွင်းဓား၏ ဓားရိုးကို ထိတွေ့လိုက်မိသော်လည်း၊ချက်ချင်းပင် ပြန်လွှတ်လိုက်ကာ လာမည့်သူကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် အသက် ၁၁ နှစ်အရွယ်၊ အသားညိုညိုနှင့်ချောမောသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ပြေးဝင်လာသည်။ 

သူသည် လင်းရွှယ်ကို မြင်သောအခါ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။

သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ယောက်ျားဆန်သော အစ်မကြီးမှာတစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိပုံရသည်။ 

သို့သော် သူ စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိဘဲ အမောတကောပြောလိုက်လေ၏။

“မမလင်း...အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး"

"နျူအာ နဲ့ ရွှမ်စန်း ဆိုတဲ့ သစ္စာဖောက်နှစ်ယောက်က ရွာထဲကို အပြင်လူတွေကို ခေါ်လာပြီ"

"သူတို့က နံပါတ်တစ် ကိုယ်ခံပညာဂိုဏ်းဖြစ်တဲ့ ထျန်းယွမ်ကိုယ်ခံပညာဂိုဏ်း က ပြင်ပတပည့်တွေလို့ ကြားတယ်"

သူသည် ရွာလူကြီး ဝူဟုန်ရှင်း၏ အငယ်ဆုံးသား အားဟူဖြစ်ပြီး သူမနှင့် ရင်းနှီးသူ ဖြစ်၏။

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လင်ရွှယ်၏ စိတ်ထဲတွင်စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ 

သူမသည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ကာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့်“အသက်ကို အရင်ဝဝရှူဦး၊ ပြီးမှ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာဖြည်းဖြည်းချင်းပြော”

အားဟူသည် ဒူးပေါ် လက်ထောက်ကာ အမောဖြေရင်း လင်းရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ 

ခေတ္တအကြာတွင် သူ၏ အာရုံမှာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ရှိ မို့မောက်နေသော နေရာများထံသို့ ရောက်သွားသည်။ 

ထိုအနေအထားမှဆိုလျှင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သောအလှတရားကို အနည်းငယ် မြင်တွေ့နိုင်လေ၏။

အသက်အရွယ်ထက် စောပြီး သိတတ်နေသော ထိုကောင်လေးသည် နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်သွေ့လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ 

လင်းရွှယ်က အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာသူ၏ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်မှသာ သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အရေးကြီးသောကိစ္စကို ပြောပြတော့သည်။

“ကျွန်တော့်အဖေ ပြောတာတော့ အဲ့ဒီပြင်ပတပည့်က ထျန်းယွမ်ကျောင်းတော်က ဓားဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူတဲ့"

"ကြည့်ရတာ အဝတ်အစား သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နဲ့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့အဲဒီလိုလူတွေက ပိုပြီး အသုံးမကျတာ"

"အခု နျူအာ နဲ့ ရွမ်စန်းက လမ်းပြပြီး သူတို့ သုံးယောက် ဒီဘက်ကို ဒေါသတကြီး လာနေကြပြီ"

"မမကို လာရှာတာ ဖြစ်ရမယ်"

"မမ အရင်ပုန်းနေပါဦး၊ မမက ဝေါလုံရွာရဲ့ အလှဆုံးပဲလေ၊အပြင်လူတွေ လာဒုက္ခပေးတာ မခံနိုင်ဘူး"

"ကျွန်တော့်အဖေကတော့ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီမှာပါပဲ"

နှပ်ချေးတွဲလောင်းနှင့် ဤကောင်လေး စကားတွေ တတ်နေသည်ကို ကြားသောအခါ လင်းရွှယ် တစ်ခုခု မှားနေပြီဟုသိလိုက်သည်။ 

သူမက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ “ဒါတွေအားလုံး နင့်အစ်ကိုသင်ပေးလိုက်တာ မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အားဟူမှာ ရှက်သွားပြီး လင်းရွှယ်ကို ဖုံးကွယ်၍ မရသည်ကို မမျှော်လင့်ထားပေ။ 

နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ ဤမမမှာ အမြဲတမ်း အသက်ထက် ပိုရင့်ကျက်ပုံရပြီး သူ၏ အတွေးများကို အလွယ်တကူ သိမြင်နိုင်သည်။ 

သူက ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း “မမလင်းက တကယ်တော်တာပဲ၊ကျွန်တော့်အစ်ကိုက အဲဒီလို ပြောခိုင်းလိုက်တာပါ” ဟု ဝန်ခံလိုက်တော့၏။

ထိုကောင်လေး၏ အစ်ကိုမှာ ရွာလူကြီး၏ သားကြီးဖြစ်ပြီး၊သူ၏ ညီ ဝူအားဟူ ကဲ့သို့ပင် ရိုးရှင်းသော အမည်ရှိသူ ဝူသာ့ကျူ ဖြစ်သည်။ 

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က လင်းရွှယ် ကမ္ဘာမြေမှ ဤကမ္ဘာသို့ရောက်ခါစတွင် သူမသည် ကျန်ရှင်းယွမ်၏ နောက်သို့လိုက်ကာ ရွာလူကြီးအိမ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ 

ထိုစဉ်က သူမသည် ဆင်းရဲသော်လည်း နွေးထွေးသည့် အိမ်အပြင်အဆင်များကို စူးစမ်းကြည့်ရှုခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မြို့ပေါ်မှ ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ နှိမ်ချသော အကြည့်မျိုး မရှိဘဲ၊ ဝူသာ့ကျူအပေါ် နားမလည်နိုင်သော၊ ရိုးရှင်းသည့် အကြည့်များသာ ရှိနေခဲ့ခြင်း။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဝူသာ့ကျူသည် ဤနုနယ်သော၊ တခြားကမ္ဘာမှ ရောက်လာသော၊ သူ့အတွက် ဝေးကွာလွန်းသောမိန်းကလေးကို စွဲလန်းသွားခဲ့သည်။ 

ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် သစ်ပင်ပေါ်တက်ကာ သူမ ကျင့်ကြံနေသည်ကို ချောင်းကြည့်တတ်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လင်းရွှယ်ထံမှ ဖော်ပြ၍မရသောသူရဲကောင်းဆန်သည့် အငွေ့အသက်များကို တွေ့ရှိရသောအခါ သူ၏ စွဲလန်းမှုမှာ ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့၏။

သူသည် ရွာရှိ သူ၏ အခွင့်အာဏာကို အသုံးပြုကာ အဘိုးအိုနှင့် မိန်းကလေးကို အမြဲတစေ ကူညီပေးခဲ့သည်။

လင်းရွှယ်သည် ဝူသာ့ကျူ၏ သံယောဇဉ်ကို သိရှိထားသည်။

သူမ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ တစ်ခုခု ပြောမည်အပြုတွင်အိမ်ထဲမှ ပြင်းထန်သော ချောင်းဆိုးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ 

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး အခန်းထဲသို့အပြေးဝင်သွားသည်။

အခန်းထဲတွင် အားနည်းကာ ပိန်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် အိပ်ရာထဲတွင် မှီနေသည်။ 

သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီး ဆံပင်များမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေကာ ‘လေထဲက မီးစာ’ ကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်

နေသည်။ 

သူမ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပြီး အဘိုးအို၏ ဘေးသို့ သွားလိုက်သည်။ 

ဤအဘိုးအိုမှာ သူမ၏ ဘဝနှစ်ခုစလုံးတွင် မိသားစုကဲ့သို့နွေးထွေးမှု ပေးခဲ့သူ တစ်ဦးတည်းသောသူလည်း ဖြစ်၏။

သူမသည် အဘိုးအို၏ တွန့်လိပ်နေသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ “အဘိုးကျန်၊ ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေတာလဲ" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

အားဟူ သတင်းလာပေးသော အသံမှာ မတိုးလှပေ။ 

အဘိုးအိုမှာ အလွန်အားနည်းနေသော်လည်း သူ၏ အကြားအာရုံမှာ ကောင်းနေဆဲဖြစ်ရာ အာဟူ ပြောသည်များကို သူကြားပြီးဖြစ်သည်။ 

ကျန်ရှင်းယွမ်သည် သခင်မလေးကို ပြုံးပြရန် အားယူလိုက်သည်။ 

သခင်မလေး ငယ်စဉ်က သူ့ကို လာရောက် တိုင်တောငိုယိုသည့်အခါတိုင်း သူက ဤသို့ ပြုံးပြလေ့ရှိပြီး သခင်မလေးကလည်း ပြန်လည် ပြုံးပြတတ်သည်။ 

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယနေ့တွင်မူ သခင်မလေးက မပြုံးဘဲသူ၏ အပြုံးမှာလည်း ညှိုးငယ်နေလျက်။

သူက “သခင်မလေး၊ ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားပါ၊ကျွန်တော် လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ရွာ အနောက်

ဘက်ကို ရောက်မယ့်လျှို့ဝှက်လမ်းတစ်ခု တူးထားတယ်"

"အစကတော့ လင်းမိသားစု လာရှာမှာ စိုးလို့ တူးထားတာ၊အခုတော့ အသုံးတည့်သွားပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းရွှယ်က စကားများသော အားဟူကို ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ 

သူမက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အဘိုးအိုကိုသာ “အဘိုးကျန်၊အားဟူ လျှောက်ပြောတာတွေကို နားမယောင်ပါနဲ့"

"အနားယူပြီး ကျန်းမာအောင် နေပါ၊ အေးချမ်းတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဘာတွေ ဒီလောက် ဒုက္ခများနေမှာလဲ” ဟု ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။

ကျန်ရှင်းယွမ်က ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ “သခင်မလေး၊ ကျွန်တော့်အတွက် မပူပါနဲ့"

"သူတို့ ရည်မှန်းချက်က သခင်မလေးပဲ၊ သခင်မလေး ပုန်းနေပြီး သူတို့ ရှာမတွေ့ရင် ပြဿနာ မရှာကြပါဘူး” ဟုတိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။ 

အားဟူကလည်း “အဘိုးကျန် ပြောတာ မှန်တယ် မမလင်း၊မြန်မြန်သွားပါ၊ မဟုတ်ရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်” ဟု ဝင်ပြောလာ၏။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အားလုံးကမိန်းကလေး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ 

လင်းရွှယ်သည် ကျန်ရှင်းယွမ်ကို စိုက်ကြည့်

လိုက်ရာ သူကလည်း သူမကို ညင်သာစွာ ပြန်

ကြည့်နေသည်။ 

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ “သမီး ဒီနေ့ ချီစုစည်းမှုအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ” ဟုပြောလိုက်သည်။

မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ 

အားဟူသည် လင်းရွှယ်ကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ 

နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ နုနယ်သော မမလင်းသည် တစ်ရွာလုံးက အားကျလေးစားရသည့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟုသူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ 

သူ ဘယ်ညာကြည့်လိုက်ရာ ဤလှပသော ပုံရိပ်လေးမှာပို၍ပင် ထူးကဲသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်ရှင်းယွမ်သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး လင်းရွှယ်ကိုသေချာကြည့်လိုက်သည်။ 

ထို့နောက် သူက အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ 

သို့သော် လင်းရွှယ်၏ အောင်မြင်မှုကြောင့် သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ပြောင်းမသွားဘဲ “သခင်မလေး၊ ဒီအဘိုးကြီး စကားကို နားထောင်ပြီး အမြန်သွားပုန်းပါ” ဟု ထပ်မံပြောလိုက်သည်။

အသံမှာ တိုးသော်လည်း ခိုင်မာလှ‌ပေသည်။

လင်းရွှယ်က မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်သော်လည်း၊ မြေကြီးထဲသို့ မကြာခင်သွားရတော့မည်ဖြစ်သော ကြင်နာတတ်သည့် အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်ခါမျှ မရှိဖူးသော ပြတ်သားမှုကို မြင်လိုက်ရသည်။ 

သူမ၏ သွေးကြောစုစည်းခြင်းပထမအဆင့်မှာ သာမန်နှင့်မတူကြောင်း ပြောချင်သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမ ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ ချရန် တတ်နိုင်တော့သည်။

သူမ အဆင့်တက်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထျန်းယွမ်ဂိုဏ်းမှပြင်ပတပည့်မှာ မည်မျှ အင်အားကြီးသည်ကို သူမ မသိပေ။ 

မသိခြင်းမှာ မသေချာမှုကို ဖြစ်စေ၏။

ယခုအချိန်တွင် ဤဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အမှန်

ကန်ဆုံးပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

လျှို့ဝှက်လမ်းမှာ သူမ၏ အိပ်ခန်းရှိ မထင်မရှားသော နံရံတစ်ခု၏ နောက်တွင် ရှိနေသည်။

အဘိုးအိုမှာ မထနိုင်သော်လည်း လင်းရွှယ်က ခလုတ်ကိုချက်ချင်း ရှာတွေ့သည်။ 

ဟိုးအရင်က အဘိုးကျန်က သူမကို အမြဲ ပြောလေ့ရှိသည်မှာ ‘အကယ်၍ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ဒုက္ခနဲ့ တွေ့ရင် မငိုပါနဲ့၊အလှပြင်မှန်တင်ခုံပေါ်က ဗူးကလေးကို လှည့်လိုက်ပါ၊အားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှင်းယွမ်မှာ သားသမီးမရှိဘဲ ငယ်စဉ်ကပင် သူဌေးအိမ်တွင် အစေခံ လုပ်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ 

သူသည် လင်းရွှယ်ကို သူ၏ မြေးအရင်းကဲ့သို့ သဘောထားကာ အရာရာတွင် သူမအတွက် စဉ်းစားပေးလေ့ရှိသည်။ 

ကမ္ဘာမြေမှ ကူးပြောင်းလာပြီး အတိတ်မေ့ချင်ယောင်ဆောင်နေသော လင်းရွှယ်မှာလည်း အဘိုးအို၏ ဂရုစိုက်မှုကို အပြည့်အဝ ရရှိခဲ့သည်။

သူ မသေခင် သခင်မလေးအတွက် တစ်ခုခု ပိုလုပ်ပေးချင်သဖြင့် ဤလျှို့ဝှက်လမ်းကို တူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ 

အားနည်းနေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဆယ်လီခန့် ဝေးသောနေရာအထိ ရောက်အောင် မည်မျှ ကြိုးစားတူးခဲ့ရသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

(TN note -  ပုံမှန်အားဖြင့် ၁ လီ လျှင် ၀.၅ ကီလိုမီတာ(သို့မဟုတ် ၀.၃ မိုင်) ခန့်ရှိသဖြင့် ၁၀ လီ ဆိုလျှင် ၅ကီလိုမီတာ (၃ မိုင်) ဝန်းကျင်ရှိပါတယ်)

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူမသည် ယခင်ဘဝတွင်မိသားစုနွေးထွေးမှုကို မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။ 

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း 'အဘိုးကျန်' ဟု အမြဲ ခေါ်ခဲ့သော လင်းရွှယ်သည် လျှို့ဝှက်လမ်း၏ သံတံခါးကို မှီကာသူမ၏ ကျောက်စိမ်းလက်ကလေးဖြင့် မျက်ရည်ကို သုတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်လေသည်။

“အဘိုး"