Chapter 18

Chapter ( 18 )

အာလူးများကို ဆေးကြောနေစဉ် ဝမ်ချီရှူးသည် လူတိုင်းကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အကဲခတ်ကြည့်နေမိ၏။

ဤကဲ့သို့ စည်ကားပြီး နွေးထွေးသည့် ခံစားချက်မျိုးကို မရရှိခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဟု သူ ခံစားရသည်။

ပေါ်မိသားစု စံအိမ်တွင်မူ... အမြဲတမ်း အိမ်အကူများသာ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပေးကြကာ သူသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် မချဖူးခဲ့ချေ...

ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်အထိ မြင့်သော မှန်ပြတင်းပေါက်၏ အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်ယီမင်နှင့် ရှင်းရှင်းတို့သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းများထဲတွင် တစ်ယောက်နောက်က တစ်ယောက် လျှောက်နေရင်း စကားပြောဆိုနေကြသည်။

တစ်ယောက်က ပဲထောင့်ရှည်များကို သယ်ဆောင်ထားပြီး အခြားတစ်ယောက်က ရွှေဖရုံသီးတစ်လုံးကို သယ်ထားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချီရှူးသည် ပေါ်ထင်ယွမ်အကြောင်းကို မရည်ရွယ်ဘဲ တွေးမိသွားခဲ့၏။

သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်မူ... ၎င်းတို့ မိသားစုသုံးယောက်သည် ဤကဲ့သို့ အထူးတလည် နွေးထွေးသော အခိုက်အတန့်မျိုး ဘယ်သောအခါမျှ ရှိမနေခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော် ပေါ်ထင်ယွမ်မှာမူ...

ထိုလူအား "နွေးထွေးသော အိမ်တွင်းမှုဘဝ" သို့မဟုတ် "နေ့စဉ် လူနေမှုဘဝ" နှင့် ဆက်စပ်တွေးတောရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ဝမ်ချီရှူးသည် ဝါးဆစ်ပုံစံ ပုတီးလက်ပတ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။

..........

ကားအတွင်း၌...

ပေါ်ထင်ယွမ်သည် လတ်တလောလေးတင် ပရင့်ထုတ်ထားသော စာရွက်စာတမ်းအချို့ကို လက်တွင် ကိုင်ထားပြီး ၎င်းထဲတွင် ချူးဟန်နှင့် ချူးဟိန်းတို့၏ အကျဉ်းချုပ် အချက်အလက်များ ပါဝင်ပေသည်။

အစောပိုင်းက ဝမ်ချီရှူးသည် ရှင်းရှင်း၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် ထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိခဲ့သဖြင့် ပေါ်ထင်ယွမ်က အဲလ်ဘတ်ကို အမြန် စုံစမ်းခိုင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စာရွက်စာတမ်းများအရ ချူးဟန်နှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် ကွာရှင်းထားခြင်း မရှိကြသေးဘဲ ရှင်းရှင်းကို ကျောင်းတွင် "လင်းဟိန်း" ဟူသော အမည်ဖြင့် စာရင်းသွင်းထားကြောင်း သိရပေသည်။

အစီအစဉ်တွင် အဘယ်ကြောင့် "ချူးဟိန်း" ဟု အမည်ပြောင်းလဲထားသည်ကိုမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးချေ။

ထိုအချိန်က ဝမ်ချီရှူး၏ တုံ့ပြန်မှုကို ပြန်လည်တွေးတောကြည့်လျှင် "ချူးဟိန်း" ဟူသော အမည်သည် သူ၏ စိတ်အတွင်းကို တစ်စုံတစ်ရာ ရိုက်ခတ်သွားပုံရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...ပေါ်ထင်ယွမ် စာရွက်စာတမ်းများမှ မော့ကြည့်လိုက်စဥ် ဝမ်ချီရှူးက လက်ပတ်ကို ငေးမောကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

—သူ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။

မှန်ဘီလူးများ၏ နောက်ကွယ်ရှိ သူ၏မြစိမ်းရောင် မျက်ဝန်းများသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် အောက်ခြေမမြင်ရသော ကန်ရေပြင်နှင့် တူလှပေသည်။

သူ၏လက်များသည် ဖန်သားပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရုပ်ပုံထဲရှိ လူသားကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ချင်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

အလုပ်ကိစ္စ ညွှန်ကြားချက်များ တောင်းခံရန် အနီးသို့ လာရောက်ခဲ့သော အဲလ်ဘတ်သည် မစ္စတာပေါ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တင်းမာသော လေထုကို ချက်ချင်း ခံစားမိလိုက်၏။

၎င်းသည် နေရောင်ခြည်အားလုံးကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်သည့် မုန်တိုင်းတိမ်တိုက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် တိတ်တဆိတ် ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိပြီး စိတ်ထဲမှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်။

မစ္စတာဝမ်က အစီအစဉ်ထဲမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ မစ္စတာပေါ်က ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး သူ မဟုတ်သလို ဖြစ်နေရတာလဲ။

..........

အစီအစဉ်ထဲတွင်မူ...

ဧည့်သည်အားလုံး မီးဖိုချောင်ထဲတွင် စုဝေးနေကြပြီး အချို့က ဟင်းချက်ကာ အချို့က ဖက်ထုပ်ထုပ်နေကြသဖြင့် အလွန်ပင် သက်ဝင် စည်ကားနေလေသည်။ ကျိုးရွှီ ဟင်းချက်နေသဖြင့် ဝမ်ချီရှူးက ရှောင်ချီကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးနေခဲ့သည်။

သူက သခွားမွှေးတစ်ပြားကိုယူ၍ ကလေးငယ်အား ကျွေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် "ရှောင်ချီလေးက တကယ့်ကို အသည်းယားစရာ ကလေးလေးပဲနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူးနော်~"

ရှောင်ချီသည် သခွားမွှေးကို သူ၏လက်ကလေးများဖြင့်ကိုင်ကာ ကိုက်ဝါးနေရင်း မီးဖိုရှေ့တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော သူ၏ဖခင်ကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မော့ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "ဦးဦးဝမ်~ ရှောင်ချီက ဦးဦးကို လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြချင်လို့"

"တကယ်လား" ကလေးငယ်က လျှို့ဝှက်ချက်ကို မျှဝေချင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချီရှူးက သဘာဝအတိုင်း သူ၏အရပ်နှင့် ညီအောင် ကိုင်းညွတ်ပေးလိုက်သည်။ "ပြောပြပါဦး ရှောင်ချီလေးရဲ့"

ရှောင်ချီက ကလေးအသံလေးဖြင့် "မေမေက ပြောတယ်... ဖေဖေကမှ လူကပ်တွယ်တတ်တဲ့သူတဲ့"

"ဟင်" ဝမ်ချီရှူးက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကာ "အော်... အဲလိုလား"

သူကတော့ ကလေးငယ်က လမ်းမလျှောက်ချင်၍ ကျိုးရွှီက ရှောင်ချီကို အမြဲတမ်း ပွေ့ချီထားသည်ဟု ထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တော့ ဖခင်ဖြစ်သူကသာ ကလေးနှင့် မခွဲနိုင်ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဦးဦး စောင်းလာသောအခါ ရှောင်ချီက ထူးဆန်းမှုတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့် ဦးဦးမှာ ဆံပင်ရှည်ကြီးများ ထွက်နေရသနည်း။ သူက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဦးထုပ်၏ အနားသတ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ထိုအခါ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်ရှည်ကြီးများသည် ဝမ်ချီရှူး၏ ပခုံးပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝဲဖြာကျလာရာ ရှောင်ချီမှာ အလွန်လန့်ဖျပ်သွားပြီး သူ၏ကြီးမားလှသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများသည် ပန်းကန်ပြားကြီးများပမာ ကျယ်ပြန့်သွားကာ ပါးစပ်ပင် အနည်းငယ် ဟသွားတော့သည်။

"ဘာကြီးလဲ။ ဦးထုပ်အောက်မှာ ဆံပင်ရှည်ကြီး ရှိနေတာလား။ ငါ မျက်စိမှားတာလား"

"မဖြစ်နိုင်တာ—! တကယ့် ဆံပင်ရှည်နဲ့ အလှလေးလား။ ငါ့နှာခေါင်းသွေးတွေတောင် ထွက်လာပြီ..."

"ဒီလို မျက်ဝန်းစွန်းမော့မော့လေးတွေက တကယ့်ကို ရင်သပ်ရှုမောစရာပဲ။ အိုးမိုင်ဂေါ့... တကယ့် ရှေးဟောင်းအလှစစ်ပဲ၊ ပန်းချီကားထဲက ထွက်လာတဲ့အတိုင်းပဲ!"

"မင်း အနုပညာလောကထဲ ဝင်သင့်တယ်။ ရှေးဟောင်းဒရမ်မာကားထဲမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မင်းသားရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ပါလား— ငါ အားပေးမှုတွေ တက်လာအောင် စွဲစွဲမြဲမြဲ ကြည့်မှာ!"

"ဝါး... ဒီမျက်နှာက ယောကျာ်းလေးလို ဝတ်ဝတ်၊ မိန်းကလေးလို ဝတ်ဝတ် တကယ့်ကို ရင်သပ်ရှုမောစရာပဲ"

"မေမေ... ကြည့်ပါဦး။ ဦးဦးရဲ့ ဆံပင်က အရှည်ကြီးပဲ။ မေမေ့ထက်တောင် ရှည်သေးတယ်!" ရုံရုံက ဒါကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမအမေ၏အင်္ကျီလက်စကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ချက်ချင်း ဆွဲလိုက်မိသည်။

ကျူးဝေနှင့် ချူးဟန်တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာကြ၏။ ဝမ်ချီရှူးကမူ မတ်မတ်ပြန်ရပ်ကာ သူ၏ဆံပင်များကို လက်ချောင်းများဖြင့် သပ်တင်ရင်း ဦးထုပ်အောက်သို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သူ၏ခါးအထိ ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များသည် နက်မှောင်ချောမွတ်နေပြီး သူ၏လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ခေါင်းလျှော်ရည် ကြော်ငြာထဲကအတိုင်း လွင့်မျောနေလေသည်။

ချူးဟန်က "မစ္စတာဝမ်ရဲ့ ဆံပင်ကို ဘယ်လိုမျိုး ဂရုစိုက်လဲဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ အလုပ်သဘာဝအရ ဖျော်ဖြေပွဲများအတွက် ဆံပင်ကို ခဏခဏ ပုံသွင်းရသဖြင့် ဆံပင်ဆိုးခြင်း၊ ကောက်ခြင်းနှင့် စပရေးဘူးများ အသုံးပြုခြင်းတို့ကြောင့် ဆံပင်များမှာ ခြောက်သွေ့ပျက်စီးနေခဲ့သည်။

ကျူးဝေ၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း အားကျစိတ်များဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။ "ဒီလို နက်မှောင်တဲ့ ဆံပင်မျိုး မမြင်ရတာ ကြာပြီ။ မင်းရဲ့ ဆံပင်ထိန်းသိမ်းမှု အဆင့်ဆင့်က ဘာလဲဟင်"

ထိုအခြင်းအရာကို သတိပြုမိသွားသော ပေါ်ယီမင်က "အိမ်က အထိန်းတော်တွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖေဖေလေးကို ဆံပင်ပေါင်းတင်ပေးကြတာပါ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အော်... ဒါကြောင့်ကိုး"

ချူးဟန်က ပြုံးလျက် "မစ္စတာဝမ်... မင်း ဦးထုပ်မဆောင်းထားသင့်ဘူး။ ဒီအတိုင်းက ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းတယ်"

သူမသည် ဖျော်ဖြေရေးလောကတွင် ချောမောသော လူငယ်များစွာနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း မစ္စတာဝမ်ကဲ့သို့ ထူးခြားသော ပုံစံမျိုးရှိသူကိုမူ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်" ကျူးဝေကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

"အကယ်၍ အဆင်မပြေရင် ဆံပင်စည်းကြိုးနဲ့ပဲ စည်းထားလိုက်ပါလား"

သူမက သမီးဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်ရင်း "ရုံရုံ... ဦးဦးကို သမီးရဲ့ ဆံပင်စည်းကြိုးလေး တစ်ခု ပေးလိုက်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ရတယ်၊ ရတယ်!" ရုံရုံလေးတွင် သူမအမေ စည်းပေးထားသော ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးလေးများစွာ ရှိနေသဖြင့် တစ်ခုလျော့သွားလည်း ကိစ္စမရှိပေ။

ထိုအခိုက်တွင် ပေါ်ယီမင်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ နှိုက်ကြည့်လိုက်ကာ ၎င်းကို သူ၏ဖေဖေလေးအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ညီမလေး။ ကိုကို့မှာ ရှိတယ်!"

ဝမ်ချီရှူးက ၎င်းကိုယူ၍ ဆံပင်ကို စည်းလိုက်ပြီးနောက် ဇဝေဇဝါဖြင့် တုန့်ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ "ယီမင်... မင်းဆီမှာ ဘာလို့ ဆံပင်စည်းကြိုး ရှိနေတာလဲ"

"အစောပိုင်းက ကားပေါ်က ဆင်းခါနီးမှာ ဖေဖေကြီးက သားကို ရုတ်တရက် ပေးလိုက်တာ"

ပေါ်ယီမင်က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလျက် "အစတုန်းကတော့ သားလည်း ဘာလို့လဲဆိုတာ မသိဘူး။ အခုမှပဲ သဘောပေါက်တော့တယ်~"

"အော်" ဝမ်ချီရှူးသည် ရိုက်ကူးနေသော ကင်မရာတစ်လုံးဆီသို့ မရည်ရွယ်ဘဲ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဘာကြီးလဲ?! အဲဒါ ငါတွေးနေတဲ့ 'ဖေဖေကြီး' ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးလား?!"

"ဖေဖေလေး ရှိရင်တော့ သေချာပေါက် ဖေဖေကြီးလည်း ရှိမှာပေါ့— အဲဒါက ယုတ္တိရှိတယ် မိန်းကလေးတို့ရေ!"

"ဒါဆို ငါ အခု 'မိန်းမလေး' လို့ ခေါ်လို့ရပြီလား။ ငါ တော်တော်ကြာအောင် အောင့်အီးထားခဲ့ရတာ၊ ဝါး~"

"မိန်းမလေးက ကင်မရာအပြင်ဘက်က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသလိုပဲ... (ငါကတော့ မင်ဇိုင်ရဲ့ ဖေဖေကြီးကိုပဲ လောင်းကြေးထပ်တယ်)"

"ငါကတော့ မင်ဇိုင်မှာ တရုတ်-ပြင်သစ်ကပြား မေမေတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ အမြဲထင်နေခဲ့တာ! ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ။ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ!"

"တရုတ်-ပြင်သစ်ကပြား ဖေဖေကြီးတဲ့လား၊ ဟွန်း... သူက ငါတိုရဲ့ အလှလေးနဲ့ ထိုက်တန်ရဲ့လား။ တကယ်ပါပဲ"

"အတိအကျပဲ! ငါတို့ သူ့ရဲ့ရုပ်ရည်ကို စစ်ဆေးဖို့လိုတယ် (အား... တစ်ယောက်ယောက် မင်ဇိုင်ရဲ့ မိသားစု အချက်အလက်တွေကို စုံစမ်းပေးကြပါဦး? ငါ သူတို့ သုံးယောက်ရဲ့ မိသားစုဓာတ်ပုံကို တကယ့်ကို မြင်ချင်နေပြီ)"