Chapter - 7

အခန်း - (၇)

တောဝက်တစ်ကောင်လုံးကို ရောင်းချလိုက်ရသဖြင့် ငွေအတော်အတန် ရရှိခဲ့သည်။

ကျောက်ယန်မှာ ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ထူထောင်နေဆဲဖြစ်သည်ကို ထည့်တွက်၍ ယန်ကျင့်ချင်းက သူ့ကို ထိုင်ခုံတွင် အရင်ထိုင်ခိုင်းထားပြီး သူကိုယ်တိုင် စားပွဲထိုးထံသို့သွား၍ ဆန်ပြုတ်နှင့် ခေါက်ဆွဲမှာလိုက်သည်။ တစ်ပွဲမှာ ရိုးရိုးနှင့် အခြားတစ်ပွဲမှာ အသားမျှင်များပါသောခေါက်ဆွဲကို မှာယူလိုက်၏။

မူလက ဤအစီအစဉ်ဖြင့်ပင် လုံလောက်ပြီဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း ကျောက်ယန်၏ထက်မြက်လှသောအနံ့ခံအာရုံကြောင့် မိမိပန်းကန်ထဲမှ အသားမျှင်များနှင့် ယန်ကျင့်ချင်း၏ရိုးရိုးခေါက်ဆွဲပန်းကန်တို့ ခြားနားနေသည်ကို သိသွားတော့သည်။ ကျောက်ယန်က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းယမ်းကာ ထိုပန်းကန်ကို ယန်ကျင့်ချင်းဘက်သို့ ပြန်တွန်းပေးရင်း "အစ်ကိုကျင့်ချင်း... အကောင်းဆုံးတွေကို ကျွန်တော့်ကိုချည်း ပေးမနေပါနဲ့၊ အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို အများကြီး စောင့်ရှောက်ပေးပြီးသားပါ၊ အစ်ကိုပေးသမျှ အကုန်လုံးကို ကျွန်တော်ချည်းပဲ မယူချင်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်၏။

သူ၏အသံမှာ တုန်ရီပြီး ရှတတဖြစ်နေကာ အားနာစိတ်များ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

ထိုအခြေအနေကိုမြင်သောအခါ ယန်ကျင့်ချင်းက ကျောက်ယန်အနေဖြင့် စိတ်လေးလံနေမည်ကိုစိုးရိမ်သဖြင့် အလျှော့ပေးလိုက်ရသည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို ငါ့ခေါက်ဆွဲထဲမှာ ကြက်ဥတစ်လုံး ထပ်ထည့်ခိုင်းလိုက်မယ်၊ ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေတယ်မဟုတ်လား"

သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ ဤအပြန်အလှန်ညှိနှိုင်းမှုကို ဆိုင်ရှင်နှင့် စားပွဲထိုးတို့က သတိပြုမိသွားကြသည်။ သဘောကောင်းသောဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူ အဖိုးကြီးက နွေးထွေးစွာ ရယ်မောရင်း "မင်းတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က သံယောဇဉ် သိပ်ကောင်းကြီးတာပဲ၊ ငါ ကြက်ဥတစ်လုံး အလကား ထည့်ပေးပါ့မယ်၊ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းညီလေး အဝမစားရမှာကို မပူရတော့ဘူးပေါ့၊ ဟုတ်လား" ဟု ဆို၏။

ဤသည်မှာ ယန်ကျင့်ချင်းအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် အပြင်တွင် အစားအသောက်ထွက်စားခြင်းဖြစ်လေရာ ဤကဲ့သို့သောရိုးရှင်းသည့် စေတနာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ မျှော်လင့်မထားသောထိုစေတနာကြောင့် သူ၏ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရကာ အားနာသော်လည်း ကျေးဇူးတင်သောအပြုံးလေးဖြင့် ဆိုင်ရှင်ကို အမြန်ပင် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသား ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး မှိန်ပျပျ ညနေခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် လှည်းကလေးဖြင့် အိမ်သို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။

တောင်ခြေရှိ အိမ်သို့ပြန်ရန် တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်လေရာ ညဘက်တွင် အအေးဓာတ် ပိုလာနိုင်ပေသည်။ ယန်ကျင့်ချင်းမှာ လမ်းခရီးတွင် အခြားပစ္စည်းများစွာ မဝယ်ခဲ့ဘဲ လာမည့်ရက်များတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးရန်အတွက် မျိုးစေ့အချို့ကိုသာ ဆိုင်ခန်းများမှ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ရေကန်တူးပြီးစီးပါက ငါးသားပေါက်များလည်း ဝယ်ယူရန် လိုအပ်ပေဦးမည်။ သူသည် ရေရှည်အတွက် ကြိုတင်စီစဉ်နေပြီဖြစ်သည်။

လှည်းကလေးမှာ ကျောက်ယန်ကို တင်ဆောင်လျှက် တောင်ခြေရှိ အိမ်သို့ ပြန်လာစဉ် အဝေးမှ ကျေးရွာလူကြီး၏အိမ်တွင် မီးများလင်းထိန်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ ဆူညံသံများကြောင့် ထူးခြားသောအဖြစ်အပျက်တစ်ခုခုဖြစ်ပွားနေသည်မှာ သိသာလှ၏။ 

သို့သော် ယန်ကျင့်ချင်းမှာ ထိုကဲ့သို့သောကိစ္စများတွင် ဝင်ပါလေ့မရှိသူဖြစ်ရာ ကျောက်ယန်ကို ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အနားယူရန် အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ခေါ်သွားရန်သာ ရည်ရွယ်ထားသည်။ သို့သော် လူတစ်စုမှာ သူတို့ရှေ့မှ ဖြတ်သန်းသွားသဖြင့် လမ်းခရီးမှာ ခေတ္တပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုလူစုထဲတွင် သူနှင့် အသက်အရွယ်တူဖြစ်ကြသောဝမ်ရှန့်နှင့် ချန်ထန်းတို့ ပါဝင်နေ၏။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ ဤရွာမှပင် ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ယန်ကျင့်ချင်း၏ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ယဉ်ကျေးပျူငှာတတ်သော ယန်ကျင့်ချင်းက "ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်ထန်းမှာ အသားဖြူသူဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ တစ်နှစ်ပတ်လုံး လယ်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်ရသဖြင့် အသားအရောင်မှာ ညိုမှောင်နေသည်။ လရောင်အောက်တွင် သူ၏အပြုံးမှာ အလွန်ပင် ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပုံရသည်။ "မင်း မသိဘူးလား၊ မနက်ဖြန် ငါ လက်ထပ်တော့မှာလေ၊ ငါ့မိဘတွေက ရွာလူကြီးအိမ်မှာ အစီအစဉ်တွေ သွားလုပ်နေကြတာ၊ မနက်ဖြန် မင်္ဂလာပွဲကို လာခဲ့ဖို့ မင်းကို လာဖိတ်တာပါ" ဟု ပြောသည်။

စကားအဆုံးတွင် သူ၏အကြည့်မှာ ယန်ကျင့်ချင်း၏နောက်ဘက်ရှိ ကျောက်ယန်ထံသို့ ရောက်သွား၏။ "အော်... ဒါက မင်း ကယ်ထားတဲ့သူလား၊ သူ အခု သက်သာသွားပြီလား၊ မနက်ဖြန် သူ့ကိုလဲ ခေါ်ခဲ့ဦးလေ၊ မင်္ဂလာပွဲက ပျော်ရွှင်စရာအငွေ့အသက်တွေကိုရရင် သူလဲ မြန်မြန် နေကောင်းလာလိမ့်မယ်"

သူတို့အရွယ်လူငယ်များမှာ တက်ကြွလန်းဆန်းနေကြပြီး အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စများကို မိဘများက စီစဉ်ပေးလေ့ရှိကာ မင်္ဂလာပွဲများမှာလည်း အလွန်စည်ကားလှသည်။ ချန်ထန်းမှာ မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေထိုင်တတ်သူဖြစ်ကာ ယန်ကျင့်ချင်း ဤရွာသို့မရောက်မီကပင် ရွာရှိ မိန်းကလေးအတော်များများ၏စိတ်ဝင်စားမှုကို ခံခဲ့ရသူဖြစ်သည်။

ချန်ထန်းမှာ စာသင်သားဖြစ်ပြီး ပညာရေးကို တန်ဖိုးထားသောမိသားစုမှ လာသူဖြစ်သည်။ သူ၏မိဘများက သူ့ကို စာမေးပွဲများဖြေဆိုစေချင်သောမျှော်လင့်ချက် ကြီးမားလှသဖြင့် သူ့ကို လယ်ထဲတွင် တစ်ခါမျှ အလုပ်မလုပ်စေခဲ့ပေ။

လောကအမြင် ကျယ်ပြန့်သူဖြစ်သဖြင့် ချန်ထန်းက ရယ်မောရင်း "မင်းကလဲ... ဒါက မင်္ဂလာပွဲလေ၊ နတ်ဆိုးနှင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ဒဏ်ရာရထားတာ၊ ကျိန်စာမိထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်္ဂလာပွဲမှာ စားရုံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အံ့သြစရာကောင်းအောင် နေကောင်းသွားမှာလဲ၊ ဒါပေမဲ့..." ချန်ထန်းက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် လှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသောကျောက်ယန်ကို မင်္ဂလာသကြားလုံးတစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြုံးလျှက် "အစ်ကိုယန်က မင်းကို ကယ်ထားတာဆိုတော့ အခုကစပြီး မင်းက ကျောက်ကျားရွာက ငါတို့ရွာသားပဲပေါ့၊ ရော့... ဒါလေးစားပြီး မြန်မြန် နေကောင်းအောင် လုပ်ပါ" ဟု ဆို၏။

ချန်ထန်းနှင့် ဝမ်ရှန့်တို့က ကျောက်ယန်အပေါ် ဖော်ဖော်ရွေရွေရှိကြသည်ကိုမြင်သောအခါ ယန်ကျင့်ချင်းမှာ စိတ်အေးသွားရသည်။ 

ကျောက်ယန်က "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောကာ သကြားလုံးကို သူ၏လက်ချောင်းလေးများဖြင့် သေသေချာချာ ခွာစားလိုက်သည်။ လေတိုက်လိုက်သဖြင့် သူ၏မျက်လုံးမှ အဖြူရောင်ပိတ်စလေး လွင့်သွားသော်လည်း သကြားလုံးစားပြီးနောက်တွင် သူကိုယ်တိုင် ပြန်လည် စည်းနှောင်လိုက်သည်။

သူတို့မှာ တောင်ပေါ်တက်သည့်လမ်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချန်ထန်းက အမြဲတစေ စာနာတတ်သူဖြစ်သဖြင့် "ဒီလမ်းက အတက်ဆိုတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ ငါတို့ ကူတွန်းပေးပါ့မယ်" ဟု ကမ်းလှမ်းလာ၏။

"ကျေးဇူးပါပဲ" ဟု ယန်ကျင့်ချင်းက သူတို့၏စေတနာကို မငြင်းပယ်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူငယ်နှစ်ဦးမှာ ပွင့်လင်းရိုးသားကြပြီး လူငယ်တို့၏တက်ကြွမှုများ ရှိကြသည်။ ဝမ်ရှန့်မှာ ခွန်အားပိုသန်သဖြင့် လှည်းကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် တွန်းပေးသည်။ ချန်ထန်းမှာမူ ကူညီချင်စိတ်ရှိသော်လည်း ခွန်အားသိပ်မရှိသဖြင့် သူတို့နောက်ကို လိုက်နိုင်ရန် အနည်းငယ် ရုန်းကန်နေရသည်။

ထိုအဖွဲ့မှာ ယန်ကျင့်ချင်း၏အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ မူလက သူတို့ကို လက်ဖက်ရည်တိုက်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ဝမ်ရှန့်မှာ ထိုညတွင် အလွန်တက်ကြွနေပြီး အခြားသူငယ်ချင်းများကို သွားရှာချင်နေသဖြင့် မနေတော့ပေ။ 

ချန်ထန်းမှာမူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းပြကာ ယန်ကျင့်ချင်းကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့ ထွက်သွားချိန်တွင် ကျောက်ယန်က အထဲသို့ စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ပြန်ဝင်လာသည်။ ချန်ထန်းက သူ့ကို တစ်ချက်နှစ်ချက် လှမ်းကြည့်သွားပြီး စဉ်းစားဟန်ရှိသောမျက်နှာပေးမျိုး ရှိနေသည်။

အိမ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယန်ကျင့်ချင်းသည် သူ၏အိမ်ကို လှည့်ကြည့်မိသည်။ အိမ်မှာ အလွန်မကြီးသလို အလွန်လည်း မသေးပေ။ ညတိုင်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်နေရခြင်းမှာ ရေရှည်အတွက် အဆင်မပြေနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် အခြားအခန်းတစ်ခန်းကို ရှင်းလင်းပြီး သီးသန့်အိပ်ခန်းတစ်ခန်းအဖြစ် ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုစီမံကိန်းကို စိတ်ထဲတွင်သား ထားရှိပြီး ကျောက်ယန်ကို ချက်ချင်း မပြောပြသေးပေ။ ထိုအစား လက်ဖက်ရည်ပူပူလေး တစ်အိုး ဖျော်လိုက်ပြီး ညဘက်တွင် ကျောက်ယန် ရေငတ်ပါက သောက်နိုင်ရန် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားပေးခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ထုံးစံထက် နောက်ကျမှ နိုးလာခဲ့ကြသည်။ တစ်ဦးမှာ ညဉ့်နက်သည်အထိ ခရီးသွားခဲ့သဖြင့် ပင်ပန်းနေခြင်းဖြစ်ကာ အခြားတစ်ဦးမှာမူ မင်္ဂလာပွဲသို့မသွားမီ လောလောဆယ် အလုပ်မရှိသဖြင့် အခွင့်ကောင်းယူကာ အိပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ကျင့်ချင်းသည် စားပွဲကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေစဉ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်၏။ "ဒီနေ့က မင်း ရွာသားတွေနဲ့ ပထမဆုံး စတင်တွေ့ဆုံရမဲ့နေ့ပဲ၊ လူတွေက မင်းအကြောင်းကို အများကြီး မေးကြလိမ့်မယ်၊ မင်းကတော့ ဘာမှ သိပ်မသိသလိုပဲနေပါ၊ ပြီးတော့ ထုံးစံအတိုင်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲပြန်ဖြေလိုက်၊ ရွာသားတွေက အရမ်းစိတ်အားထက်သန်ကြတယ်၊ လူတွေက အသက်အရွယ်တစ်ခုရောက်လာရင် အမြဲတမ်း အိမ်ထောင်ဖက်ရှာပေးချင်နေကြတာဆိုတော့..."

ကျောက်ယန်မှာ "ရွှမ်းအာ"တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ဤအချက်ကို အခြားသူများ မသိရှိအောင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။

ကျောက်ယန်ကလည်း လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် "ကောင်းပါပြီ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။

နံနက် ၁၀ နာရီခန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦး ပြင်ဆင်ပြီးစီး၍ ရွာလယ်ရှိရာသို့ စတင်လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် သတို့သမီးမှာ ဝမ်ရှန့်၏အိမ်သို့ ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းလျှောက်နေစဉ် အဝေးမှ ဗျောက်အိုးဖောက်သံများနှင့် ကလေးများ ဆော့ကစားနေကြသည့်အသံများကို ကြားနေရသည်။

ကျောက်ယန်က သူ၏လမ်းလျှောက်တုတ်ကို ကိုင်ထားသော်လည်း ဆော့ကစားနေသည့်ကလေးများက သူ့ကို မတော်တဆဝင်တိုက်မိမည်ကို ယန်ကျင့်ချင်းက စိုးရိမ်သဖြင့် ကျောက်ယန်၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဝမ်ရှန့်၏အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ရွာဓလေ့အရ မင်္ဂလာပွဲတက်လျှင် မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ငွေထည့်ရသည့်အစဉ်အလာ ရှိသည်။

ဤသည်ကား လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် စည်းမျဉ်းတစ်ခုပင်။

ကျေးလက်တောရွာများတွင် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ထိန်းလေ့မရှိကြပေ။ ရွာသားအများစုမှာ သာမန်လူတန်းစားများသာဖြစ်ကြပြီး အချို့သော သက်ကြီးရွယ်အိုများသာရှိသည့်မိသားစုများဆိုလျှင် မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ် ကြက်ဥနှစ်လုံးခန့်သာ ပေးလေ့ရှိကြသည်။ ယန်ကျင့်ချင်းမှာလည်း တကယ့်ဆွေမျိုးရင်းချာမဟုတ်ဘဲ အိမ်နီးချင်းတစ်ဦးသာဖြစ်သဖြင့် သူ၏လက်ဖွဲ့ငွေမှာလည်း သင့်တင့်ရုံသာဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အိမ်ရှင်များကပင် လာရောက်နှုတ်ဆက်ခြင်းမပြုရသေးမီ အဒေါ်လီသည် ယန်ကျင့်ချင်းကို မြင်သည်နှင့် ငါးမြင်သည့်ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်နှာဝင်းပသွားတော့သည်။ သူမသည် သူမ၏တူမဖြစ်သူကိုဆွဲခေါ်ကာ သူတို့ရှိရာသို့ ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့သည်။

ယန်ကျင့်ချင်းမှာ ချွေးစေးများပင် ထွက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော် ကျောက်ယန်က ဘေးတွင်ရှိနေသေးသဖြင့် အဒေါ်လီမှာ တိုက်ရိုက်ကြီးပြောရန် မဝံ့ရဲသေးပေ။ သူမက ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့် နေထိုင်ကောင်းပါသလား စသည်ဖြင့် စကားစမြည်အနည်းငယ် ပြောနေလေသည်။ 

သူတို့ စကားပြောနေသံကြောင့် အခြားစားပွဲမှ သက်ကြီးပိုင်းအမျိုးသမီးအချို့၏အာရုံစိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ထိုအမျိုးသမီးများမှာလည်း သူတို့အနားသို့ ရောက်လာကြကာ ယန်ကျင့်ချင်းနှင့် သူ၏လက်ကိုတွဲထားသောကျောက်ယန်တို့နှစ်ဦးကို ဟိုကြည့်သည်ကြည့် ကြည့်နေကြတော့သည်။ သူတို့၏စိုးရိမ်မှုမှာ စေတနာအမှန်လား သို့မဟုတ် အခြားသော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသလား ဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။

သူတို့၏မှတ်ချက်စကားများမှာ ဘေးတွင် လူမရှိသကဲ့သို့ပင် ပွင့်လင်းလှသည်။

"ဒီလူငယ်လေးက သိပ်ချောတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကကော... ပြန်ကောင်းလာပါ့မလား"

"ပျောက်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ ဒါက အပြင်ဒဏ်ရာပဲလေ၊ ဒီလောက်ချောတဲ့ကလေးလေး မျက်စိကွယ်သွားရင် နှမြောစရာကြီး"

"သူ မြန်မြန်နေကောင်းဖို့ လိုတာပေါ့၊ ဒါနဲ့... ယန်ကျင့်ချင်းက အခုထိ အိမ်ထောင်မပြုရသေးဘူးမဟုတ်လား..."

"စကားကို ဆင်ခြင်ဦးလေ၊ လာ.. ကလေးတို့၊ အရင် ထိုင်ကြဦး၊ အကြာကြီး မတ်တပ်ရပ်နေရင် ပင်ပန်းလိမ့်မယ်"

ထိုစကားများသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအသွင် ဆောင်နေသော်လည်း သူတို့၏စိတ်ရင်းမှာ လုံးလုံးလျားလျား စေတနာသက်သက်ချည်းမဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ကျောက်ယန်၏ကျန်းမာရေးကိုသာ စိုးရိမ်နေကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို အကဲခတ်နေကြခြင်းဖြစ်ကာ အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းရှိမရှိကို တွက်ချက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ 

ကျေးလက်ဒေသများတွင် မျက်စိမမြင်သူတစ်ဦးကို အကောင်းဆုံးအနေဖြင့် အစောင့်အရှောက်လိုအပ်သူတစ်ဦး သို့မဟုတ် အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်လေ့ရှိကြသည်။

ကျောက်ယန်မှာ လူနုံလူအ မဟုတ်ပေ။ ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်ကာ လူအများရှေ့တွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း အကဲခတ်ဝေဖန်ခံနေရသဖြင့် သူ၏မျက်နှာတွင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည့်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် မည်သူကမျှ သူ့ကို တိုက်ရိုက် စော်ကားခြင်းမျိုးမပြုဘဲ "စိုးရိမ်ပူပန်ပေးခြင်း" သာ ပြုလုပ်နေကြသဖြင့် သူလည်း ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။

ဤကဲ့သို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် အခြေအနေကြားတွင် ယန်ကျင့်ချင်းက သူ့ကို ထိုင်ခုံတစ်ခုသို့ ညင်သာစွာ လမ်းပြပေးကာ နှစ်ဦးသား သေသေချာချာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ယန်ကျင့်ချင်းသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့လိုက်ပြီး ကျောက်ယန်၏အင်္ကျီလက်နားလေးကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ ထိုအမူအရာသည်ကား စကားမပြောဘဲ အားပေးလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ 

ထို့နောက် သူသည် ကျောက်ယန် တင်းတင်းဆုပ်ထားသော လက်ကလေးများကို လျှော့ချနိုင်ရန် သိမ်မွေ့စွာ ကူညီပေးလိုက်သည်။ သူ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ ဂရုတစိုက်ရှိပြီး တည်ငြိမ်လှသဖြင့် အခြားသူများကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေဘဲ စိတ်အေးချမ်းမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

ယန်ကျင့်ချင်းသည် စုဝေးနေသောအမျိုးသမီးများကို တည်ငြိမ်ပြီး ရိုသေမှုရှိသောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "အဒေါ်တို့ခင်ဗျာ... အားယန်ရဲ့မျက်လုံးတွေက လောလောဆယ် အနားယူဖို့ လိုနေပေမဲ့ ပြန်မကောင်းလာတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြီးတော့လဲ သူ့ကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ကယ်တင်ခဲ့တာပါ၊ အခု သူက ကျွန်တော့်ရဲ့မိသားစုဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ၊ အဒေါ်တို့ရဲ့စိုးရိမ်မှုတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ စောင့်ရှောက်သွားမှာမို့လို့ အခြားသူတွေကို ဒုက္ခမပေးလိုတော့ပါဘူး၊ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့... ကျွန်တော် အဒေါ်လီကို ပြောထားပြီးသားပါ၊ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်အထိ ကျွန်တော် မလောသေးပါဘူး၊ အဲ့ဒီတော့ ကျွန်တော့်အတွက် ဘယ်သူ့ကိုမှ လိုက်ရှာပေးဖို့ မလိုပါဘူးခင်ဗျာ"

သူ၏စကားများမှာ ခိုင်မာသော်လည်း ယဉ်ကျေးလှသဖြင့် ထပ်မံငြင်းခုံရန် နေရာမရှိတော့ပေ။ ထိုသက်ကြီးပိုင်းအမျိုးသမီးများမှာ အပြောအဆိုမတတ်ကြသော်လည်း လူနုံများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့၏မျက်နှာများတွင် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားကြသော်လည်း ဤသည်မှာ တစ်ရွာတည်းသားချင်းများကြားတွင် ကြီးကျယ်သောကိစ္စမဟုတ်ဟု သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်ကြပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်းကို အခြားတစ်နေရာသို့ လွှဲလိုက်ကြတော့သည်။

သူတို့ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှဇွတ်အတင်းဖြစ်နေကြသည်ကို ကျောက်ယန် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ထိုမိသားစုများမှ သမီးများမှာ အိမ်ထောင်ပြုမည့်အရွယ်သို့ ရောက်နေကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရွာတွင် မိန်းကလေးများကို အသက် ၁၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်အရွယ်ကတည်းက စောစီးစွာ အိမ်ထောင်ချပေးလေ့ရှိကြပြီး မိသားစုများကလည်း သင့်တော်သော လက်တွဲဖော်ကို ရှာဖွေပေးရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏သမီးများအတွက် ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ဦး ရှာတွေ့ရန် သူတို့ လောနေကြခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။ 

ယန်ကျင့်ချင်းမှာ ရွာတွင် အကောင်းဆုံးသောလူပျိုလောင်းများထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းခံထားရသူ ဖြစ်သည်။ ရုပ်ရည်ချောမောခြင်း၊ စိတ်ထားကောင်းခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်သန်စွမ်းကျန်းမာခြင်းတို့ကြောင့် သူသည် လယ်ယာအလုပ်တွင်လည်း ထူးချွန်သည်။ သူ၏မိသားစုတွင် ဓနဥစ္စာအများကြီး မရှိသော်လည်း သူသည် အားကိုးထိုက်ပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူဖြစ်သည်။

သမီးဖြစ်သူ၏အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်သော မိဘများအတွက် သူမကို ဤကဲ့သို့သောလူမျိုးနှင့် လက်ထပ်ပေးခြင်းက ပျော်ရွှင်မှုကို အာမခံချက် ပေးထားသကဲ့သို့ပင်။

ကျောက်ယန်မှာ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူ မည်မျှပင် မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေစေကာမူ အစ်ကိုကျင့်ချင်းသည် သူ့တစ်ဦးတည်းအတွက် ထာဝရမပိုင်ဆိုင်နိုင်မှန်း သူ သိရှိထားသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို အလွန်အမင်း ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်နေသော်လည်း အနာဂတ်တွင် သူတို့၏လမ်းခရီးများမှာ မလွဲမသွေ ခွဲခွာသွားကြပေလိမ့်မည်။ ကျောက်ယန်သည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုမဖြစ်စေရန် မြန်မြန်နေကောင်းလာရန်အတွက်သာ မျှော်လင့်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေလိုက်တော့သည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် မင်္ဂလာစားပွဲကိုစတင်ရန် အချိန်ကျရောက်လာခဲ့သည်။

အိမ်ရှင်များကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ထားသောဟင်းလျာများမှာ အခမ်းအနားနှင့် လိုက်ဖက်သောစားဖွယ်စုံများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ငွေကြေးအကုန်အကျခံကာ ကြက်နှင့် ဘဲများကိုသတ်၍ ခမ်းနားသောထမင်းဝိုင်းကို ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ အစားအသောက်များမှာ အလွန်အရသာရှိလှသည်။ ယန်ကျင့်ချင်းသည် ကျောက်ယန်မျက်စိမမြင်သည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူ့အတွက် ဟင်းများကို အသေအချာထည့်ပေးကာ စိတ်အေးလက်အေး စားနိုင်အောင် ဂရုစိုက်ပေးသည်။ 

သို့သော် ကျောက်ယန်မှာမူ တစ်ချိန်လုံး ထူးထူးခြားခြားတိတ်ဆိတ်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။

ကျောက်ယန်အနေဖြင့် မင်္ဂလာစားပွဲတွင် မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယန်ကျင့်ချင်းသည် သတို့သားနှင့် သတို့သမီးကို အမြန်ပင် ဆုတောင်းစကားဆိုလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်ယန်ကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ 

အခြားသူများ မည်သို့ထင်မည်ကို သူ ဂရုမစိုက်သည့်အလား နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ အမြန်ပင် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ရှန့်၏အိမ်အပြင်သို့ရောက်သောအခါ ယန်ကျင့်ချင်းသည် ကျောက်ယန်၏ပုခုံးပေါ်သို့ အားပေးသည့်အနေဖြင့် လက်တင်လိုက်ပြီး အနားသို့ အနည်းငယ် တိုးကပ်လိုက်သည်။ "တခြားသူတွေ ပြောတာကို မင်းမကြိုက်ဘူးဆိုရင် နောက်နောင် ငါတို့ဘာသာ ငါတို့ပဲ အရာအားလုံးကို စီစဉ်ကြတာပေါ့၊ ဒါဆိုရင် ဘယ်သူမှ အတင်းမပြောနိုင်တော့ဘူး၊ အားယန်လဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်စရာမလိုတော့ဘူးပေါ့"

သူ၏လေသံမှာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့မြူနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလှသည်။

ယန်ကျင့်ချင်း၏အမြင်တွင်မူ ကျောက်ယန်၏ မျက်လုံးကို အဖြူရောင်ပိတ်စဖြင့် ကွယ်ထားသော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေကာ ပါးပြင်လေးများမှာ အနည်းငယ် နွေးနေပုံရသည်။ 

ကျောက်ယန်သည် ယန်ကျင့်ချင်း၏လက်ကို အသာအယာ ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ရပါတယ်... နောက်ဆိုရင် ကျွန်တော် အပြင်မထွက်တော့ဘူး၊ အစ်ကိုကျင့်ချင်းပဲ တစ်ယောက်တည်းထွက်ပါ၊ နောက်မှ... အစ်ကို အမဲလိုက်သွားမှ ကျွန်တော် အစ်ကိုနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်"

"အင်း... ကောင်းပြီလေ" ဟု ယန်ကျင့်ချင်းက သဘောတူလိုက်ရာ သူ၏ရင်ထဲတွင် မိသားစု သံယောဇဉ်တစ်ခု နိုးကြားလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ခဏတာမျှ ကျောက်ယန်ကို အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ညီငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားမိသွားသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ကျောက်ယန်၏အသံမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရပြီး ထိုခံစားချက်မှာ လက်လှမ်းမမီနိုင်သောနေရာတစ်ခုတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

-----