Chapter - 10

အခန်း - (၁၀)

နံနက်ခင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးကိုယ်တိုင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို စုဆောင်းခဲ့ကြပြီး ယန်ကျင့်ချင်းက ဈေးသို့သွား၍ ရောင်းချခဲ့သည်။

သူတို့ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ ကျင်းတစ်ဝက်ကျော်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း အထက်လူကြီးများထံမှ လိုအပ်ချက်ကို ခေတ္တဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဈေးကောင်းရခဲ့သည်။ 

သမားတော်သည် ဤလူငယ်၏အစွမ်းအစကို သတိပြုမိသွားပြီး အံ့သြတကြီး ကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် အမှန်တကယ်လိုအပ်သည့်ပမာဏက မည်မျှရှိသည်ကို ထုတ်မပြောဘဲ ပစ္စည်းအားလုံးကို သူကိုယ်တိုင် တိတ်တဆိတ် သိမ်းယူလိုက်သည်။

ခဏတာ တွက်ချက်ပြီးနောက် သမားတော်သည် ယန်ကျင့်ချင်းထံသို့ ငွေစက္ကူအထပ်လေးတစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုပမာဏမှာ တော်တော်လေး များသောပမာဏဖြစ်သဖြင့် ယန်ကျင့်ချင်းမှာ သိသိသာသာ ကျေနပ်သွားသည်။ လာမည့်ရက်များတွင် သူ စီစဉ်ထားသည့်မြောင်းငယ်လေး တူးဖော်ရေးအလုပ်ကို စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ 

သူသည် သမားတော်နှင့် ရေရှည်လက်တွဲရန် ဆွေးနွေးရမည်ကို စိတ်မဝင်စားဘဲ မြန်ဆန််သောခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ငွေရှာသည့်နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း အန္တရာယ် အလွန်များလှပေ၏။ အလွန်အမင်း လိုအပ်ခြင်းမရှိလျှင် ယန်ကျင့်ချင်းသည် ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးအတွက် ဤကဲ့သို့ အကျပ်အတည်းများကြားတွင် မနေလိုပေ။

ရိုးရိုးသားသား အလုပ်,လုပ်ခြင်း၊ လယ်ယာစိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် တည်ငြိမ်မှုအတွက် ရေရှည်စီမံကိန်းများကို ချမှတ်ခြင်းကသာ ပိုကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးမိသည်။

အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ယန်ကျင့်ချင်းသည် ငွေစက္ကူများကို သူ၏အခန်းထဲရှိ အဝတ်တစ်ထည်၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နေ့လယ်စာအတွက် ကောင်းမွန်သောဟင်းပွဲတစ်ပွဲကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ 

ဝမ်ရှန့်က သူ့ဆီမှတဆင့် မုဆိုးပညာကို သင်ယူသည့်အတွက် အပြန်အလှန်အနေဖြင့် သူ့ကို ကူညီမည်ဟု ကမ်းလှမ်းထားဖူးသဖြင့် ယန်ကျင့်ချင်းသည် နေ့လယ်ခင်းတွင် သူ့ကို သွားရောက်ခေါ်ယူခဲ့သည်။

ဝမ်ရှန့်၏အိမ်သို့သွားရာလမ်းတွင် သူသည် ဝမ်ရှန့်၏ပူပူနွေးနွေး ဇနီးအသစ်စပ်စက်ကလေးနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အသက်အရွယ်ချင်း တူညီကြ၏။ ထိုမိန်းကလေးသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်ကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။ ဝမ်ရှန့်၏ မိခင်မှာ သူမကို သဘောကျပြီး ဆက်ဆံရေးပြေလည်နေသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။ 

ဝမ်ရှန့် အကူအညီပေးရန် ထွက်ခွာမည်ဟု ကြားသောအခါ သူမကပင် ရေနှင့် ရိက္ခာခြောက်အချို့ကို ထုပ်ပိုးပေးရန် ဦးဆောင်လုပ်ကိုင်ပေးခဲ့သည်။

ဝမ်ရှန့်က အူတူတူရုပ်ဖြင့် ပြုံးကာ “ငါက အစ်ကိုယန်တို့အိမ်ကို သွားမှာပဲဟာ၊ အဲ့ဒီမှာ သောက်ရေ ပြတ်လပ်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ဇနီးသည်မှာ ငယ်ရွယ်နုပျိုသောရှက်သွေးဖြာမှုလေးနှင့်အတူ ချိုသာစွာ ပြုံးလျှက် ပြောလာသည်။ “ဒီလိုဆိုတောင်မှ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေစရာမလိုအောင် ရေဘူးလေးတစ်ဘူး ယူသွားတာ ပိုကောင်းပါတယ်၊ ဒါမှ ရှင် လိုအပ်တဲ့အချိန်တိုင်း သောက်လို့ရမှာပေါ့၊ ပြီးတော့ အစ်ကိုယန်အိမ်မှာ ရေရှိတယ်ဆိုရင် ရေကုန်သွားတဲ့အခါကျရင် ပြန်ဖြည့်လို့ ရတာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ဝမ်ရှန့်ကို အမြန်သွားရန် အသာအယာ တွန်းလွှတ်လိုက်သည်။ 

ယန်ကျင့်ချင်းမှာမူ ဘာမျှဝင်မပြောဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် ရပ်နေခဲ့သည်။

သူတို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ထိုမြေနေရာ၌ နေရောင်မရတော့ဘဲ အေးမြသောအရိပ်များ လွှမ်းမိုးနေပြီဖြစ်သည်။ ပူပြင်းလှသော နေရောင်မရှိသဖြင့် အလုပ်,လုပ်ရသည်မှာ ပို၍ သက်သာ၏။ 

ယန်ကျင့်ချင်းနှင့် ဝမ်ရှန့်သည် ပေါက်တူးနှင့် လယ်ယာသုံးကိရိယာများကို ချက်ချင်းယူကာ မြေကွက်အကျယ်ကြီးပေါ်တွင် စတင်၍လုပ်ကိုင်ကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးတည်းဖြင့် သင့်တင့်သောအနက်ရှိသည့်ကန်ငယ်လေးတစ်ခု တူးရန်မှာ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်ဟူသောအချက်က ချက်ချင်းပင် သိသာလာသည်။ ထိုကန်လေးကို အပြီးသတ်ရန်အတွက် ရက်အနည်းငယ်ခန့် ကြိုးစားအားထုတ်ရပေလိမ့်မည်။

ကျောက်ယန်မှာမူ အိမ်နောက်ဖေးရှိ ကြက်များကို အစာကျွေးရန် လိုအပ်သည်ဟု တွေးကာ အမြင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်လိုက်သည်။ 

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ဘာမှလုပ်စရာမရှိသဖြင့် သူသည် တစ်ယောက်တည်း ဟိုဟိုသည်သည် လမ်းလျှောက်နေလေ့ရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ယန်ကျင့်ချင်း၏သွားလာနေကျလမ်းကြောင်းကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီး ကြက်များကို အခက်အခဲမရှိ အစာကျွေးနိုင်လာခဲ့သည်။

ကျောက်ယန်သည် ကြက်စာများကို ထုတ်ပေးပြီးသည်နှင့် နောက်ဖေးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်သွားကာ အစာများကို အမြဲကျွေးနေကျနေရာ၌ပင် လောင်းထည့်လိုက်သည်။ 

ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ကြက်များ၏အော်မြည်သံများကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံမှာ ထွေထွေထူးထူး နားထောင်စရာမဟုတ်သဖြင့် ကျောက်ယန် ပြန်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ဘေးပတ်ဝန်းကျင်၌ အေးစိမ့်စိမ့်လေအေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘာကြောင့်မှန်း သူ မသိသော်လည်း ဤနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ဟု သူ၏စိတ်အာရုံက ပြောပြနေသည်။

ကျေးလက်ရွာများတွင် ဤကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းနေသူမှာ ကြက် သို့မဟုတ် အခြားတန်ဖိုးရှိသည့်ပစ္စည်းအသေးအဖွဲများကို ခိုးယူရန် ကြိုးစားနေသည့် သူခိုးသာ ဖြစ်တတ်သည်။

အနီးနားရှိ မြက်တောမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပုံရသည်။ ထိုလူသည် သူ(ကျောက်ယန်) မျက်စိမမြင်ရသည်ကို သတိပြုမိသွားပုံရကြောင်း ကျောက်ယန် ရိပ်မိလိုက်သည်။ 

သူ အကူအညီတောင်းရန်အတွက် အော်ဟစ်လိုက်မည်ဟု ကြံလိုက်သော်လည်း မအော်နိုင်ခင်မှာပင် ထိုလူက ရှေ့သို့ ပြေးတက်လာပြီး သူ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန် ကြိုးစားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ယန်၏တုံ့ပြန်မှုမှာ အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ထားသည့်အလား အလွန်လျင်မြန်လှသည်။

သူ မျက်စိမမြင်ရသော်လည်း သူ၏တောင်ဝှေးကိုဝိုက်ကာ ကျွမ်းကျင်စွာ ရမ်းလိုက်သည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ လေထုကို ဓားဖြင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ အလွန်ထက်မြက်ပြီး တိကျလှသည်။ တောင်ဝှေးသည် ကျူးကျော်သူ၏ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မှန်သွားကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျောက်ယန်သည် တောင်ဝှေးကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ဆွဲယူပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော ထိုလူကို တင်းကြပ်စွာ ဖိထားလိုက်သည်။

ကျူးကျော်သူက ချက်ချင်းပင် အသနားခံတော့သည်။ “ကျွန်တော့်ကို မရိုက်ပါနဲ့... မရိုက်ပါနဲ့!”

ထိုအသံမှာ အသက် ၁၃ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၄ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးမည့်ကောင်လေးတစ်ယောက်၏အသံဖြစ်သည်။

ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုမှာ သေးငယ်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်သောပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ယန်ကျင့်ချင်းနှင့် ဝမ်ရှန့်တို့နှစ်ဦးလည်း ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာကြသည်။ 

ယန်ကျင့်ချင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်လိုက်ရသည်နှင့် အံ့အားသင့်ကာ တောင့်သွားရ၏။ “ဒီ... ကလေး၊ မင်း ငါ့အိမ်ကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်နေတာလဲ”

ဝမ်ရှန့်မှာမူ ကျောက်ယန်၏လျင်မြန်တိကျသောလှုပ်ရှားမှုများကြောင့် အံ့သြမဆုံး ဖြစ်နေဆဲမှာပင် ကျောက်ယန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “သူ ကြက်ခိုးဖို့ လာပုံရတယ်”

ယန်ကျင့်ချင်း၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ညိုမှောင်သွားကာ “မင်း ဒီလောက်လဲ အသက်မကြီးသေးပါဘူး၊ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ကြက်သူခိုးဖြစ်ရအောင် ဘာလို့ ဒီလောက်အောက်တန်းကျရတာလဲ”

ထိုကောင်လေးမှာ ကြောက်လန့်နေပုံရသော်လည်း ခေါင်းမာပြီး တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော် တခြားရွေးချယ်စရာမရှိလို့ပါ...”

ထိုကောင်လေးတွင် အခက်အခဲတစ်ခုခုရှိနေပုံရသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ယန်ကျင့်ချင်းမှာ ကိုယ်ချင်းစာစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။ သူသည် ဆင်းရဲဒုက္ခကိုနားလည်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သောအပြုအမူမှာ အခြေခံအားဖြင့် မှားယွင်းနေကြောင်း သိသည်။ သူသည် လူတိုင်းကို အခြေအနေမရွေး ကူညီပေးနိုင်သည့် သူတော်စင်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းမှာ ဘာအကြောင်းပြချက်ရှိရှိ ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ၊ သူများပစ္စည်း ခိုးတာကတော့ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းမှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် တစ်ခုခုကို နည်းလမ်းရှာပါ၊ ဒါမှမဟုတ် ပညာတစ်ခုခု ရအောင် သင်ယူပါ”

“တောထဲမှာ တောကြက်တွေ၊ ယုန်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်၊ မင်းမှာ အတတ်ပညာလေး နည်းနည်းပဲရှိရင်တောင် ဘာလို့ ခိုးနေဦးမှာလဲ၊ ကဲ ကလေး၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ မင်းကို လွှတ်လိုက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ဒီလောက်မလွယ်ဘူးဆိုတာ မမေ့နဲ့” 

ယန်ကျင့်ချင်းက ကောင်လေးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့သြနေပုံရသည့်ကျောက်ယန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ယန်၏တုံ့ပြန်မှုများသည်ကား... တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေသည်မဟုတ်ပါလား။

အနည်းဆုံးအားဖြင့် သူ မှတ်ဉာဏ်မပျောက်ခင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ထားမှု တစ်ခုခုရှိခဲ့ရပေမည်။

ကျောက်ယန်ကိုယ်တိုင်ပင် မည်သည့်အခါက သင်ယူခဲ့သည်ကို မှတ်မိခြင်းမရှိသော်လည်း ဤလှုပ်ရှားမှုများကို ကျွမ်းကျင်စွာ မည်သို့ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်ကို မသိချေ။ သူသည် တုံ့ဆိုင်းပြီး မသေချာသောမျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အခု ကျွန်တော် အရာရာကို ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနိုင်သလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံရတာနဲ့ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မိသွားတယ်... ရုတ်တရက် အန္တရာယ်တွေကို အမြဲသတိထားနေကျ လူတစ်ယောက်လိုမျိုးပေါ့”

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ယန်ကျင့်ချင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြမရသောခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာ၏။ 'အကယ်၍ ကျောက်ယန်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဒီလိုမျိုးအလိုအလျောက် မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင် သူ မှတ်ဉာဏ်မပျောက်ဆုံးခင်က အရမ်းကျွမ်းကျင်တဲ့လူတစ်ဦးပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက သူ့အနေနဲ့ ထူးခြားတဲ့စစ်သည်တော် ဒါမှမဟုတ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့လိမ့်မယ်၊ ဒီအချက်ကိုလိုက်ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျောက်ယန်ရဲ့ဇစ်မြစ်နဲ့ သူ့မိဘတွေကိုတောင် ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မယ်'

မိမိ၏မှတ်ဉာဏ်များအပါအဝင် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းမှာ မည်မျှ နာကျင်စရာ ကောင်းလိုက်ပါသနည်း။

သို့သော် ကျောက်ယန်၏အခြေအနေမှာ သူကိုယ်တိုင်နှင့် ထပ်တူပင်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျင့်ချင်းသည်လည်း သူ၏အတိတ်ကို မှတ်မိခြင်းမရှိပေ။

ကျောက်ယန်၏ဦးနှောက်ဒဏ်ရာမှာ အနည်းငယ်သာဖြစ်သဖြင့် ယခု သူအနည်းငယ် မှတ်မိလာခြင်းမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နောက်ထပ် မှတ်ဉာဏ်များ ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည်ဟူသောမျှော်လင့်ချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျင့်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ “အကယ်၍ ဒီသဲလွန်စနောက်ကို လိုက်ပြီးတော့ မင်းရဲ့မိသားစုကို ရှာချင်လား”

ကျောက်ယန်က ပြတ်သားစွာ ဖြေလိုက်သည်။ “ကံတရားအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ”

သူတို့ နောက်ဖေးမှ ထွက်လာစဉ် ယန်ကျင့်ချင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုဝေ့ကြည့်ကာ ဝမ်ရှန့်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေရာက လူသူကင်းမဲ့လွန်းတယ်၊ ငါတို့ကို တကယ် ပစ်မှတ်ထားမဲ့သူရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ အိမ်စောင့်ဖို့ ခွေးတစ်ကောင်လောက် မွေးထားရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်”

ဝမ်ရှန့်က သူ့ပေါင်သူ ရိုက်ကာ “အဲ့ဒါက လွယ်ပါတယ်၊ ငါ့အိမ်နီးနားချင်းရဲ့ခွေးက ဒီတလောလေးကတင် သားပေါက်ထားတာ၊ ခွေးပေါက်လေးတွေက နို့စို့အရွယ်တောင် ကျော်နေပြီ၊ အကယ်၍ မင်း လိုချင်တယ်ဆိုရင် ငါ တစ်ကောင် သွားယူပေးမယ်”

“ကောင်းပြီ” အိမ်အတွက် စီစဉ်ထားသည့်အရာများစွာ ရှိနေသဖြင့် ခွေးတစ်ကောင်ရှိခြင်းက အရာရာကို ပိုမိုလွယ်ကူစေပြီး စိတ်အေးချမ်းမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကျောက်ယန်၏သွားလာရခက်ခဲမှုက သူ့ကို ထိခိုက်လွယ်စေနိုင်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာ ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ်တွင် မည်သို့သောအန္တရာယ်မျိုး လာမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ 

ခဏတာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ယန်ကျင့်ချင်းနှင့် ဝမ်ရှန့်တို့သည် ထိုနေ့လယ်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး ထိရောက်စွာ အလုပ်,လုပ်ကြပြီး ထိုနေရာ၌ ရေကန်တူးဖော်ခြင်းအလုပ်ကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ယန်ကျင့်ချင်းတစ်ယောက် ဝမ်ရှန့်ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက်တွင် ကျောက်ယန်သည် လက်ဖက်ရည်အချို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူ၏လက်ချောင်းလေးများက မျက်စိမမြင်သူသုံးသည့်တောင်ဝှေး၏မျက်နှာပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။

ယန်ကျင့်ချင်း၏အမြင်တွင်မူ ကျောက်ယန်သည် ရိုးရိုးတောင်ဝှေးတစ်ချောင်းထက် ထက်မြက်သောသံလျက်တစ်စင်ကို ပွတ်သပ်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ သူက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး “မင်းသာ အကောင်းတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားရင် ငါ့ကိုတောင် မင်းက ပြန်ကာကွယ်ပေးရမဲ့ပုံပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ယန်၏နှုတ်ခမ်းတစ်စုံမှာ အပြုံးရိပ်သန်းသွားသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ ဝေဝါးရှုပ်ထွေးနေ၏။

ထိုနေ့လယ်ခင်းက သူ ရုတ်တရက် ပြုမူခဲ့သော လှုပ်ရှားမှုများက သူ့ကို ဝဲဂယက်တစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိနေစေခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ ထိုမှတ်ဉာဏ်များကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်မှတ်မိချင်စိတ်ကို သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တိုးဝင်ကြည့်လေလေ၊ ပြင်းထန်သောဦးခေါင်းကိုက်ခဲမှု ဝေဒနာကိုသာ ခံစားရလေလေဖြစ်ခဲ့ရသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျောက်ယန်သည် စားပွဲကို အားပြုကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ခေါင်းနည်းနည်း ကိုက်လာပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ခေါင်းကိုက်တာလား” ယန်ကျင့်ချင်းသည် အကြောင်းရင်းကို ကြိုတင်ရိပ်မိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ကျောက်ယန်သည် ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျစဉ်က ဦးခေါင်းတွင် ဒဏ်ရာရခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ အတင်းအကျပ် ပြန်လည်မှတ်မိရန် ကြိုးစားခြင်းက ဒဏ်ရာကို ပိုမိုဆိုးရွားစေလိမ့်မည်။ 

သူလည်း တစ်ဖက်လူအား ချက်ချင်းပင် တားဆီးကာ ထိုအကြောင်းကို ထပ်မစဉ်းစားရန်နှင့် ယနေ့နေ့လယ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကိုပင် ခေတ္တမေ့ထားရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

နာကျင်မှုမှာ အမြဲတမ်း ရှိမနေသော်လည်း ထိုနာကျင်မှုကပင် ကျောက်ယန်ကို တွယ်ကပ်နှောင်ဖွဲ့ထားသည့်အမြစ်တွယ်နေသောမျိုးစေ့တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေဆဲပင်။

ယန်ကျင့်ချင်းမှာ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် စိတ်ငြိမ်စေသောဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့ကိုကြိတ်ကာ ကျောက်ယန်ကို ဖျောင်းဖျ၍ တိုက်ကျွေးလိုက်ရသည်။ 

ကျောက်ယန်တစ်ယောက် စိတ်ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်ကိုမြင်ရမှသာ ယန်ကျင့်ချင်းလည်း အနားယူဝံ့တော့သည်။ 

နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ယန်အနေဖြင့် သူ၏မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း မိမိအတွက်မူ မည်သည့်သဲလွန်စ၊ မည်သည့်အိမ်မက်နှင့် မည်သည့် မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစမျှ မရှိပါလားဟုတွေးရင်း သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူ့ ဒဏ်ရာက ကျောက်ယန်ထက် အများကြီး ပိုဆိုးနေတာများလား။

ဤအတွေးက သူ့ကို လေးလံသွားစေလေရာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် လှဲလျောင်း၍ အနားယူလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျောက်ယန် နိုးလာသော်လည်း အနည်းငယ် အအေးမိနေပုံရသည်။ ညဘက်တွင် ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာကြောင့် မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေခဲ့သဖြင့် နွေရာသီ၏အပူရှိန်ကြားမှာပင် ချွေးများထွက်ကာ စောင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကန်ထုတ်ခဲ့ပုံရသည်။ ရောဂါလက္ခဏာမှာ မပြင်းထန်သေးဟု ယူဆရသဖြင့် ယန်ကျင့်ချင်းသည် သမားတော်ဆီသို့ ချက်ချင်းမသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့အစား အိမ်ထဲတွင်ပင် ချောင်းဆိုးပျောက်ဆေးအချို့ကို ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။

သူ၏မွေးစားအဖေယန်မှာ အမြဲတမ်း ကျန်းမာရေးချို့တဲ့ပြီး ဆေးဝါးကိုသာ အားကိုးနေရသူဖြစ်သည်။ မိသားစုမှာ ဆေးဝါးအကောင်းစားများကို ဝယ်ယူရန် မတတ်နိုင်သဖြင့် အိမ်တွင် အမြဲရှိနေစေရန် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ကိုယ်တိုင်စုဆောင်းထားရသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် မကြာသေးမီရက်များအတွင်း ယန်ကျင့်ချင်းသည် အဖော်နှစ်ယောက်နှင့်အတူ တောလိုက်ရင်း ဆေးပင်အတော်များများကို စုဆောင်းမိထားသည်။ ထိုအပင်များအားလုံးကို ကျောက်ယန်အတွက် ဆေးရည်များပြင်ဆင်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ဤဖျားနာမှုကို လျှော့တွက်မိသွားခဲ့သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဖျားနာမှုမှာ ရိုးရိုးအအေးမိခြင်းထက် ပိုမိုဆိုးရွားနေ၏။

တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ကျောက်ယန်၏ရောဂါလက္ခဏာများသည် ချောင်းဆိုးရာမှသည် အသံဝင်လာခြင်းနှင့် ခေါင်းမူးခြင်းအထိ တိုးလာခဲ့သည်။ 

ရွာထဲတွင်မူ အဒေါ်လီ၏တူမနှင့် သူမ၏ဖခင်မှလွဲ၍ အခြားသမားတော်မရှိသဖြင့် ယန်ကျင့်ချင်းမှာ ဤအရေးပေါ်ကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန် သူတို့ထံသို့ သွားရောက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ ဤသည်ကား သူ့အတွက် အလွန်ရှားပါးသောဖြစ်ရပ်ပင်။

အဒေါ်လီအပါအဝင် ရွာသားအားလုံးမှာ မကြာသေးမီက လယ်ယာအလုပ်များဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

သူမ၏အိမ်တံခါးဝတွင် လူငယ်လေးကိုမြင်သောအခါ အဒေါ်လီသည် ချက်ချင်း ဝမ်းသာသွားရသည်။ သို့သော် သူ၏အိမ်မှ လူငယ်လေး မတော်တဆဖြစ်သည်ဟူသောသတင်းကိုကြားသောအခါ သူမသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ လီရွှမ်းလင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

တမင်တကာလား၊ မရည်ရွယ်ဘဲလားမသိသော်လည်း အဒေါ်လီသည် အပြင်ထွက်ခါနီးတွင် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ “အဖိုးကြီးက အပြင်မှာ ပစ္စည်းတွေ လှန်းနေတုန်းပဲ၊ ငါ သူ့ကို တစ်ခုခု သွားပေးပြီး ကူညီပေးရဦးမယ်၊ ရွှမ်းလင်... နင် ကျင့်ချင်းနဲ့ လိုက်သွားလိုက်”

လီရွှမ်းလင်၏ပါးပြင်လေးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး “ဟုတ်ကဲ့” ဟု ဖြေလိုက်၏။

ယန်ကျင့်ချင်းမှာလည်း ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူမအား စိတ်မပါလက်မပါဖြင့် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရသည်။ 

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပြောစရာစကား သိပ်မရှိကြသဖြင့် လီရွှမ်းလင်ကပင် စကားစလိုက်သည်။ “ကျောက်ယန်ရဲ့အဖျားက ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေပြီလဲ၊ အစ်ကို စမ်းကြည့်ပြီးပြီလား”

ကျောက်ယန်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ယန်ကျင့်ချင်းသည် အသေးစိတ် ပြန်လည်ဖြေကြားပေးသည်။ “စမ်းကြည့်ပြီးပြီ၊ ပုံမှန်ထက် အများကြီး ပိုပူနေတယ်၊ သူ သတိပြန်ရလာကတည်းက သူ့ရဲ့ကိုယ်အပူချိန်က အမြဲတမ်း အေးစက်နေတတ်တာ၊ အခု အဖျားတက်လာတော့ ကျွန်တော် ချက်ချင်း သိလိုက်ရတယ်”

“ဪ... ဟုတ်ပြီ” ဟု လီရွှမ်းလင်က ပြန်ဖြေကာ ဤကိစ္စမှာ ရိုးရှင်းလှသည်ဟူသော 

သဘောဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒါက ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ၊ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး အားနည်းနေပုံရတယ်၊ ကျွန်မ သူ့အတွက် ဆေးတချို့ ညွှန်ပေးပါ့မယ်၊ ရက်အနည်းငယ်လောက် သောက်လိုက်ရင် သူ ပြန်ကောင်းလာမှာပါ၊ အစ်ကို အခုသုံးနေတဲ့ဆေးပင်တွေက အာနိသင်မရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့ရဲ့အခြေအနေက ပိုဆိုးသွားပြီး ဒီကာလကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ အချိန်ယူရမှာမို့ ဆေးအာနိသင်ပြဖို့ နောက်ကျသွားတာပါ”

သူမ၏အသံမှာ နူးညံ့သလို သူမ၏စကားလုံးများမှာလည်း နွေးထွေးမှုကို ဆောင်ယူပေးသည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြင်နာတတ်သောမိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရလေသည်။

ယန်ကျင့်ချင်းကလည်း အင်း... ဟုသာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး “မိန်းကလေးလီ ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်ကပဲ အရမ်း စိုးရိမ်လွန်သွားတာထင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

-----