MM Story Teller

အပိုင်း၂၈၃

Viewers 67k

🍵Chapter 283

ထုံရွှယ်လူသည် ယခင်ဘဝတွင် ကောလိပ်တက်နေစဥ်ကလည်း ကျောင်းဝင်းအတွင်း တစ်ခါမှ မနမ်းခဲ့ဖူးပေ။ အတွေ့အကြုံ မရှိသော်ငြား ပန်းဥယျာဥ်ထဲတွင် များစွာသော မန်ဒရင်းဘဲလေးများစွာကို တွေ့ဖူးပေသည်။

ယနေ့တွင်လည်း သူမ ကြိုးစားကြည့်ရပေမည်။

နှစ်ယောက်သားက ကျောင်းဝင်းထဲတွင် မိနစ်နှစ်ဆယ်မျှ လမ်းလျှောက်ကြပြီးနောက် အခြားသော စုံတွဲလေးများ မရှိကြသည့် လျှို့ဝှက်နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။

လရောင်ဖြူက ပန်းခင်းလေးထက် ဖြာကျနေပြီး ပန်းပွင့်လေးများမှာလည်း ညအချိန်တွင် မွှေးရနံ့လေးများ ထုတ်လွှင့်နေခဲ့လေသည်။

ထုံရွှယ်လူက ဝမ်ရူကွေ့ကို ကြည့်ကာ လျှာသပ်လိုက်သည်။

"လာစမ်းပါ... ဆိုးတဲ့ကိစ္စလေးတွေ လုပ်ကြရအောင်လေ"

ဝမ်ရူကွေ့၏ နှလုံးသားထက် အပ်လေးများဖြင့် ထိုးဆွသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါပေမယ့် အခု အပြင်မှာ ရောက်နေတာလေ... သူများတွေ မြင်သွားရင် မင်းဆီ သက်ရောက်မလာနိုင်ဘူးလား"

သူတို့က စေ့စပ်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း သမီးရည်းစားကိစ္စများ ပြုလုပ်နေသည်ကို မိသွားပါက သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းကို သေချာပေါက် ထိခိုက်စေမည် ဖြစ်ပြီး သူကလည်း မဖြစ်စေချင်ပေ။

ထုံရွှယ်လူက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်ချင်မိသွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်၏ ပုံစံများကို ပြောင်းလဲသွားခြင်းဖြစ်မည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမ ဖတ်ဖူးသော စာအုပ်များတွင် အမျိုးသား ဇာတ်လိုက်က အမျိုးသမီး ဇာတ်လိုက်အား ပြင်ပတွင် အနမ်းပေးလိုသော်လည်း အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်က ရှက်ရွံ့နေပြီး အခြားသူများ မြင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်ဟု ပြောတတ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့အလှည့်သို့ ရောက်လာသောအခါ ရှက်ရွံ့ပြီး စိုးရိမ်နေသူမှာ ဝမ်ရူကွေ့ ဖြစ်နေသည်။

သူမက လူလိမ်လူကောက်ပုံစံနဲ့ မတူသွားဘူးလား...

ဒါပေမယ့် သူမကလည်း ထပ်ပြီး မထိန်းထားနိုင်တော့ဘူး...

ဝမ်ရူကွေ့က တစ်ခုခု ပြောချင်နေသေးသော်လည်း ထုံရွှယ်လူက သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ချိတ်ပိတ်လိုက်ပြီး ကိုက်ခဲလာသည်။

"စကားပြောတာ ရပ်ပြီး ကျွန်မကို နမ်းစမ်းပါ"

ဝမ်ရူကွေ့က တစ်စက္ကန့်မျှ အေးခဲသွားပြီးနောက် အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လာပြီး ရှက်ရွံ့ပူပန်နေမှုများကို ချန်ထားကာ သူမ၏ မျက်နှာကို အုပ်ကိုင်၍ အရူးအမူး နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

အရိုင်းဆန်ပြီး အလွန်အမင်း နူးညံ့သည့် အနမ်းများကြောင့် ထုံရွှယ်လူတစ်ယောက် အသက်ရှူကြပ်လာခဲ့သည်။

ထုံရွှယ်လူက မျက်လုံးလှိမ့်ကာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဝမ်ရူကွေ့၏ ပုခုံးကို ကိုင်လိုက်ပြီး အတင်းတွန်းလိုက်သည်။ ဝမ်ရူကွေ့မှာ မြေပေါ်သို့ အတွန်းခံလိုက်ရလေသည်။

ဝမ်ရူကွေ့က မြက်ခင်းပြင်ပေါ် လဲလျောင်းနေပြီး မျက်လုံးလေးများ ဝင်းလက်သွားကာ လည်စေ့က အထက်အောက် မြင့်တက်လာ၍ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ထုံရွှယ်လူက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အုပ်ထားလိုက်ပြီး သူ့ခါးပေါ် တက်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "မြက်ခင်းပေါ် လှိမ့်ပြီး ကြိုးစားကြည့်ရင်ရော"

သူမ စာအုပ်များ မဖတ်ခင်က တီဗီစီးရီးများ ကြည့်ခဲ့ဖူးပြီး ယောကျ်ားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်က လှိမ့်ပြတတ်ကြသည်ကို ထိုစဥ်က နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

အားလုံး ဒီလိုလှိမ့်ကြတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား... သူမက ဘာလို့ မကြိုးစားကြည့်ရမှာလဲ...

ဝမ်ရူကွေ့က နှစ်ကြိမ်မျှ မျက်တောင် ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအယာ ဖော်ပြလာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့နှလုံးသားက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ခံစားရသည်။

ထုံရွှယ်လူက ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့မေးလေးကို နမ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်မခါးကို ကိုင်ထား"

ဝမ်ရူကွေ့က သူမ၏ စကားအတိုင်း ခါးလေးကို ဖက်လိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထုံရွှယ်လူ ခေါင်းပြန်ငုံ့လာကာ နှစ်ယောက်သား၏ နှုတ်ခမ်းများ ထိကပ်သွားကြသည်။

ထုံရွှယ်လူက နှစ်ယောက်သား လှိမ့်နိုင်ရန် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း တစ်ဝက်မျှသာ လှည့်ပြီးချိန်တွင် နည်းပညာပြဿနာနှင့် ကြုံရသည်။ ပြန်မလှည့်နိုင်ရင် အလုပ်ဘယ်ဖြစ်တော့မလဲ... လှည့်ဖို့ကို အားအများကြီး သုံးနေရတာ...

ဒါဆိုရင် မေးခွန်းက... တီဗီထဲက မင်းသားနဲ့ မင်းသမီးက ဘယ်လိုများလုပ်ကြတာလဲ...

ဝမ်ရူကွေ့က မြက်ခင်းပြင်ထက်တွင် ပြန်လှည့်ရန် ကြိုးစားနေသည့် သူမကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ခေါင်းအနောက်ဘက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အမြန် ကာပေးလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဂရုစိုက်ဦး... ဒီလို လှိမ့်ချင်ရင် နောက်တစ်ကြိမ်မှ ပြန်လာကြမယ်လေ"

မြက်ခင်းပြင်က နူးညံ့သော်လည်း မမြင်ရသည့် ကျောက်ခဲလေးများစွာ ရှိနေသဖြင့် ဂရုမထားမိပါက တိုက်မိသွားနိုင်သည်။

ထုံရွှယ်လူ၏ လက်မောင်းတွင် မြက်များ ကျောက်တုံးလေးများ ခပ်စူးစူး ဖြစ်နေသဖြင့် မြက်ခင်းပေါ် လှိမ့်မည့်အကြံအား လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

လမင်းကြီးက သူတို့၏ ခေါင်းထက်တွင် ရှိနေပြီး လရောင်ဖြူလေးက သူ့မျက်နှာထက်တွင် ဖြာကျနေသည်။ သူ့မျက်နှာတစ်ဝက်က လရောင်ထက် လင်းဖြာနေပြီး တစ်ဝက်က အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေလေသည်။

မျက်တောင်ရှည်ကြီးများက ရွှန်းစိုနေကာ လည်စလုတ်က အထက်အောက် ရွေ့လျားသွားလေသည်။

အလွန် တပ်မက်စရာဖွယ်ကောင်းနေသည်...

ထုံရွှယ်လူ၏ နှလုံးသား အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ဆံပင်များအကြား လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုးဖွကာ ထပ်နမ်းတော့မည်အပြု ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုနေသည်ကို နားထောင်ကြည့်ရသောအခါ ဆရာများ ဖြစ်ပုံရသည်။

ဝမ်ရူကွေ့၏ မျက်နှာ ဖျော့တော့သွားပြီး အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ ကိုယ်ကို ကျုံ့၍ ပန်းပင်များအကြား ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။

ထုံရွှယ်လူ: "..."

ထိုနှစ်ယောက် နီးကပ်လာချိန် ထုံရွှယ်လူ အသေအချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆရာနှစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

ထိုဆရာနှစ်ယောက်မှာ ရူပဗေဒဌာနမှ စုံတွဲများ ဖြစ်ကြသည်။

ယနေ့ညတွင် လရောင်က လှပနေသဖြင့် ထိုစုံတွဲက လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤနေရာ၌ ထုံရွှယ်လူနှင့် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်တွင် ဆရာမက ထုံရွှယ်လူကို မှတ်မိသွားပြီး သူမကို မြင်သည့်အခါ တုံ့ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "ကျောင်းသူထုံ... ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ထုံရွှယ်လူ၏ မျက်နှာ နီမြန်းမသွားသလို နှလုံးသားကလည်း အခုန်မြန်မသွားခဲ့ပေ။

"ဒီညရဲ့ လရောင်က အရမ်းလှလွန်းလို့ ထွက်လာပြီး ဘဝအကြောင်း တွေးတောနေတာပါ"

ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ယောက်: "..."

ဆရာမက အသိပြန်ဝင်လာပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဘဝအကြောင်း တွေးတာ ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမယ့် အပြင်မှာ နောက်ကျတဲ့အထိ မနေနဲ့နော်"

ထုံရွှယ်လူ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ထိုစုံတွဲ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးမှ ဝမ်ရူကွေ့ကို တို့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ သွားကြပြီ"

ဝမ်ရူကွေ့က ပန်းပင်များ အောက်မှ တွားထွက်လာပြီး အက်ရှရှ လေသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကိုယ်ရူပဗေဒဌာနက ဆရာကို မနက်ဖြန်မှ ရောက်လာမယ်လို့ ပြောထားတာ... အခု ကိုယ့်ကို တွေ့သွားရင် သူတို့တွေ ခန့်မှန်းနေကြလိမ့်မယ်... ကိုယ်တို့တွေ ဒီမှာ ရောက်နေတာ မကောင်းတာတစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ဆိုပြီးလေ"

ထုံရွှယ်လူက မျက်လုံးများကို မှေးကျဥ်းလိုက်ပြီး နီနီရဲရဲ နှုတ်ခမ်းလေးကို ကွေးကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ရှင်အခု ဘာနဲ့ တူနေပြီလဲ သိလား"

ဝမ်ရူကွေ့၏ မျက်လုံးများက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးပေါ်တွင် ကျရောက်သွားပြီး နှလုံးသားထက် မိုးကြိုးများ ပစ်ချလိုက်သလို ခံစားနေရသည်။

ကြည့်ရတာ ခန္ဓါကိုယ်လည်း ပူတက်လာပြန်ပြီထင်ပါရဲ့... "ဘာနဲ့တူတာလဲ"

"အိပ်ရာပေါ် တက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို မိသွားတဲ့ အစေခံလေးလိုလေ"

ဝမ်ရူကွေ့: "..."

ထုံရွှယ်လူက ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူယူလာသော ပန်းများမှာ သူတို့ကြောင့် ကြေမွသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။

"ရှင့်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ပန်းခင်းထဲက ပန်းတွေ ခူးလာတာ... ပြန်ရောက်ရင် အဆူမခံရလောက်ဘူးလား"

ဝမ်ရူကွေ့က ကိုယ်ကို ကိုင်း၍ သူမ၏ ခေါင်းထက်မှ မြက်ပင်လေးများကို ကူဖယ်ပေးလိုက်သည်။ "ကိုယ်ပြန်သွားရင် သူ့အတွက် သရေစာတွေ ဝယ်ပေးသွားလိုက်မယ်... ဒါပေမယ့် အရင်တစ်ခေါက် ခေါင်းဆောင်ပြောထားတဲ့ သူငယ်ချင်းဖွဲ့ဖို့ ကိစ္စကိုရော တွေးထားပြီးပြီလား"

ထုံရွှယ်လူ: "ကျွန်မတို့ ဌာနမှာ တွဲဖက်မရှိတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် သူတို့မှာ ဆန္ဒရှိကြပါ့မလားဆိုတာကိုတော့ ပြောရခက်တယ်... ဒီလိုဆိုရင်ရော... ရှင်ပြန်ရောက်ရင် ရှင့်ဌာနမှာ ရှိတဲ့ လူပျိုတွေရဲ့ အချက်အလက်တွေ စာရင်းလုပ်ထားလိုက်"

"နာမည်၊ အသက်၊ မိသားစု စတာတွေအပြင် ဝါသနာနဲ့ တစ်ကိုယ်တော်ဓါတ်ပုံလည်း ထည့်ပေးလိုက်... နောက်တစ်ခါ ရှင်လာရင် အချက်အလက်တွေကို ကျွန်မ စစ်ကြည့်ပေးမယ်... ဖြစ်နိုင်ရင် သူတို့ရဲ့ အမြင်ကိုလည်း မေးလို့ရတာပေါ့"

အောင်သွယ်တော်အလုပ်က မလွယ်ကူသလို သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း အခြားသူများ၏ လက်ထပ်မှုကိစ္စများတွင် ဝင်မပါချင်ပေ။

ထိုလူပျိုများ၏ အခြေအနေများက ကောင်းမွန်ပါက သူမက ဌာနကို အခြေအနေအရပ်ရပ်များ အကြောင်းကြားပေးမည်ဖြစ်ပြီး ချိတ်ဆက်မည့် တွေ့ဆုံပွဲများကိုလည်း ဌာနကိုသာ လုပ်ဆောင်စေမည် ဖြစ်သည်။

အနာဂါတ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မပျော်ရွှင်ရသော အိမ်ထောင်ရေး ရှိခဲ့ပါက သူမနှင့် ဝမ်ရူကွေ့တို့ အပြစ်မှ လွတ်သွားပေမည်။

ဝမ်ရူကွေ့၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။ "ကောင်းပြီလေ... ကိုယ်ပြန်ရောက်ရင် ခေါင်းဆောင်နဲ့ ဆွေးနွေးလိုက်မယ်"

နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်၍ ဝမ်ရူကွေ့က ထုံရွှယ်လူအား အဆောင်အောက်ထပ်သို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီးနောက် ဧည့်ရိပ်သာသို့ ပြန်သွားသည်။

ထုံရွှယ်လူ အဆောင်ပြန်ရောက်သောအခါ ရှဲ့ရှောင်ယန့်က သူမ၏ နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းများကို တွေ့သောအခါ မနေနိူင်ဘဲ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ရွှယ်လူ... နင့်နှုတ်ခမ်းတွေက ဘာလို့ ဖောင်းကားနေရတာလဲ"

ထုံရွှယ်လူ၏ နှလုံးသား ခုန်ပေါက်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ခနက ပန်းခင်းနားလေးမှာ ထိုင်ခဲ့တာ... ပျားတုပ်သွားတာ ဖြစ်မယ်"

ရှဲ့ရှောင်ယန့်က ဖြူစင်စွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ "နွေရာသီ ရောက်လာတော့မယ်... နင် ပန်းတွေထဲ မထိုင်နဲ့တော့နော်... ငါလည်း တစ်ခါ ပျားတုပ်ခံရတာ ငါ့မျက်လုံးတွေဆို ယောင်ကိုင်းသွားတာပဲ"

ထုံရွှယ်လူက "ကျေးဇူးတင်စွာ"ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နင်ပြောတာ မှန်တယ်... နောက်ဆို ပန်းတွေ ကြားထဲ မသွားတော့ဘူး"

ယနေ့ညတွင် ပန်းများအကြား လူးလှိမ့်ခဲ့ပြီး ဖြစ်၍ ပန်းများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချွေ့ရုန်ရုန်က ထုံရွှယ်လူကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အဓိပ္ပါယ်ပါနေသော အပြုံးလေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်ငြား သူမ၏ စကားများကို ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

ဝမ်ရူကွေ့ဘက်တွင် ချိုမြိန်နေပြီး ကျိုးရန်မှာလည်း မဆိုးပါပေ။

သူ ပန်းများ ပြန်ယူသွားသောအခါ ဝမ်ရှောင်းယွင်က အမှန်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

ဝမ်ရှောင်းယွင်က ပန်းများ ကိုင်ထားရင်း ပါးပြင်များ ပူနွေးလာသည်။ "ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်လာရတာလဲ"

ကျိုးရန်က သူမ၏ မျက်နှာကိုသာ မျက်စိမလွဲစတမ်း ကြည့်နေခဲ့သည်။ "အားလပ်ရက်ရလို့ ပြန်လာတာလေ... ပန်းတွေကို ကြိုက်ရဲ့လား"

ဝမ်ရှောင်းယွင် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကြိုက်တယ်... ဘာလို့ ပန်းတွေ ယူလာရတာလဲ"

ကျိုးရန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ရှောင်းယွင်... ကိုယ့်ခန္ဓါကိုယ် ဒီလိုဖြစ်နေတော့ မင်းကိုယ့်ကို ကွာရှင်းသွားမှာ စိတ်ပူမိတယ်... ကိုယ့်ကို မကွာရှင်းစေချင်ရင် မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေးလို့ ချီမင်က ပြောလို့"

ပန်းကိုင်ထားသည့် ဝမ်ရှောင်းယွင်၏ လက်များ အေးခဲသွားသည်။ သူမက ပန်းကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ကာ လျှောက်လာပြီး ကျိုးရန်၏ လက်ကို ဆွဲ၍ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ တုံးရတာလဲ... ဒီလိုကိစ္စလောက်နဲ့ ကျွန်မက ကွာရှင်းပါ့မလား"

ကျိုးရန်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ကိုယ့်တစ်ဘဝလုံး မကုသနိုင်ရင် ကိုယ်တို့တစ်သက်လုံး ကလေးရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းတကယ် စိတ်မရှိဘူးလား"

ဝမ်ရှောင်းယွင်: "ကျွန်မ ကလေးမရနိုင်ရင်ရော ကျွန်မကို ကွာရှင်းမှာပဲလား"

ကျိုးရန်က ပလုပ်တုပ်လေး တစ်ခုကဲ့သို့ ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။ "မကွာရှင်းပါဘူး"

ဝမ်ရှောင်းယွင်က နူးနူးညံ့ညံ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မလည်း မလုပ်နိုင်ဘူးလေ... ကျွန်မတို့ တကယ် ကလေးမရတော့ဘူးဆိုရင် အဲ့ဒီအချိန်ကျ ကလေးတစ်ယောက် မွေးစားကြတာပေါ့"

ယောကျ်ားများက မျက်ရည်အလွယ်တကူ ကျတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ဇနီးဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးရန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး သူမကို လှမ်းဖက်လိုက်သည်။

"ရှောင်းယွင်... ကိုယ် ကျိုးရန်က တစ်ဘဝလုံး မင်းကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပါ့မယ်"

ဝမ်ရှောင်းယွင် ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး "အင်း" ဟုသာ ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မကြာခင် အခန်းထဲ၌ ကုတင်ကြီးက တကျီကျီ မြည်လာပြီး လမင်းကြီးမှာ တိမ်များအကြား ရှက်ရွံ့စွာ ပုန်းအောင်းသွားလေသည်။

Prev Next