MM Story Teller

အပိုင်း၃၅၃

Viewers 67k

🍵Chapter 353

သူတို့ ဆိုင်မှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

မစ္စတာဝမ်က ယနေ့တွင် ဝိုင်ခွက်တစ်ဝက် သောက်ခဲ့သဖြင့် ထိုအချိန်တွင် အိပ်ရာဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အစ်မချန်က တစ်နေ့လုံး ကလေးထိန်းခဲ့ရသဖြင့် ထုံရွှယ်လူလည်း သူမအား အခန်းထဲသို့ ပြန်အိပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်က ပန်းရောင် ပုခက်လေးထဲတွင် အိပ်ပျော်နေကြပြီး နတ်သူငယ်လေးများကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းနေကြသည်။

အထူးသဖြင့် ပါးအို့နီနီလေးများဖြင့် ဝက်ကလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အိပ်မောကျနေသည့် ရှောင်ရန်ရန်လေးပင်။ ထုံရွှယ်လူမှာ အသဲယားသွားပြီး သူမ၏ ပါးလေးများကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းလိုက်သည်။

ရှောင်ရန်ရန်လေး၏ ပါးစပ်လေးများ လှုပ်သွားသော်ငြား နိုးမလာခဲ့ပေ။

ရှောင်ယန်းယန်လေးကမူ သေးပေါက်ချလိုက်ပြီး နေရခက်ဟန်ဖြင့် အော်ငိုလာလေတော့သည်။

ထိုကောင်လေးက အသန့်ကြိုက်လွန်းသဖြင့် သေးပေါက်ချပြီးပြီးချင်း အနှီးလဲပေးရသည်။

ရှောင်ရန်ရန်လေးက အစားသရဲလေးဖြစ်ပြီး ဗိုက်ပြည့်နေသ၍ ချော့မြူရလွယ်ပေသည်။

ဝမ်ရူကွေ့က လက်ဆေးကာ အနှီးတစ်ထည်ယူလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူအတွက် ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် အနှီးလဲပေးလိုက်သည။

အနှီးလဲပေးပြီးသွားသောအခါ ရှောင်ယန်းယန်လေး ပြန်ပြီး အိပ်မောကျသွားပြန်သည်။

ထုံရွှယ်လူက သူမ၏ သားနှင့် သမီးကို အချိန်အကြာကြီး ကြည့်နေပြီးနောက် ခေါင်းလှည့်ကာ ညအိပ်အဝတ်များ လဲတော့မည် အပြုတွင် ဝမ်ရူကွေ့တစ်ယာက် မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးနေလေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကြွက်သားတွေနာလာပြန်ပြီလား"

စိတ်ကစဥ့်ကလျား ရောဂါအတွက် ကုသဆေးများမှာ လူတစ်ဦးချင်းစီအလိုက် ကွဲပြားသော နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများ ရှိပေသည်။

အစပိုင်းတွင် ဝမ်ရူကွေ့၏ အတွေးများက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ကျင့်သားရလာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လတ်တလောတွင် ကြွက်သား ပြဿနာအချို့ ရှိလာသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကြွက်သားများက အချိန်နှင့်အမျှ နာကျင်ကိုက်ခဲလာပြီး နာလာသည့်အချိန်တိုင်း မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်။

ဒေါက်တာချန်က ၎င်းက သာမန်တုန့်ပြန်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ရေနွေးအိတ်ကပ်ခြင်း နှိပ်နယ်ခြင်းများဖြင့် သက်သာလာနိုင်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

ဝမ်ရူကွေ့ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ "မပူပါနဲ့... အရမ်းမနာပါဘူး"

ထုံရွှယ်လူမှာ ထိုစကားက သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုသည့်အတွက်ကြောင့်သာ ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိနေသည်။

သူနာတိုင်း တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေ ထွက်လာတာကို မနာဘဲ နေပါ့မလား...

သူမက ရေနွေးမြန်မြန် သွားယူကာ အုပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် နာကျင်နေသော ကြွက်သားများကို နှိပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ နှိပ်နယ်ပြီးမှ ကြွက်သားနာကျင်မှုများ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားခဲ့လေသည်။

ထုံရွှယ်လူမှာ လက်အံသေနေပြီး အဝတ်သွားလဲတော့မည်အပြုတွင် သူမတစ်ကိုယ်လုံး ဝမ်ရူကွေ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်သွားလေသည်။

ထို့နောက်တစ်ပတ်လည်လိုက်သောအခါ သူမ၏ကိုယ်က အောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားလေသည်။

ထိုအနေအထားက သူမက အောက်ဘက်တွင် ရောက်နေပြီး သူက အပေါ်တွင် အုပ်မိုးထားသဖြင့် အနည်းငယ် မရေမရာ ဖြစ်လာလေသည်။

ဝမ်ရူကွေ့၏ မျက်လုံးများက သူမကို ကြည့်လာလာခဲ့ပြီး သူ့အသံက နိမ့်ဆင်းအက်ရှနေသည်။ "အလုပ်ကြိုးစားပေးလို့ ကျေးဇူးပါ... ဒါဆို ပြန်ဆပ်တဲ့ အနေနဲ့ မင်းကို အသုံးတော်ခံပေးမယ်လေ"

ရှက်စရာပဲ...

ထုံရွှယ်လူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘယ်လို အသုံးတော်ခံမှာလဲ"

ဝမ်ရူကွေ့မှာ နားရွက်ဖျားများ နီရဲနေလျက် စကားတစ်လုံးချင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "အက်ဆာက လူစောင့်နေပြီနော်" (🥺)

သူ့အသံက သူမ၏ နားထဲသို့ ကလူကျီစယ်လာခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ပူနွေးသော နှုတ်ခမ်းများက အုပ်စိုးလာခဲ့သည်။

ထုံရွှယ်လူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများ ကော့တက်သွားပြီး သူ့လည်တိုင်ကို တွယ်ချိတ်လိုက်လေတော့သည်။

သူတို့ အချစ်တိုက်ပွဲ မဝင်ရသည်မှာ နှစ်ဝက်နီးပါးပင် ရှိပေရော့မည်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလ လအနည်းငယ်ပြီးနောက် ကလေးကို ထိခိုက်သွားမည်အား စိုးရိမ်ရသည်။ မွေးပြီးနောက်တွင် မီးတွင်းကာလသို့ ဝင်ရောက်ခဲရလေသည်။ ထို့နောက် သူမက ဆေးသောက်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သားကြောဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများ နှာခေါင်းဖျားလေးများထက်သို့ ပူနွေးသော အထိအတွေ့တစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက် မျက်ခွံလေးများဆီ ဆက်သွားလေသည်။ လှုပ်ရှားမှုများက ငြင်သာလှပြီး ချစ်စိတ်များ ပျော်ဝင်နေကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ခပ်ဖွဖွ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်လေတော့သည်။

မနှီးနှောရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီကြောင့်ထင် ထုံရွှယ်လူတစ်ယောက် ပုံမှန်ထက်ပို၍ ထိလွယ်ရှလွယ် ဖြစ်နေသည်။

သူ့အသက်ရှုသံ သူမ၏ နားရွက်ဖျားထက်သို့ ရောက်လာသောအခါ မထိန်းနိုင်ဘဲ ငြီးငြူသွားလေတော့သည်။

အဖေတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ရူကွေ့မှာ သူမ၏ အသံလေးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် နားရွက်ဖျားလေးများ ပူနွေးလာခဲ့ပြီး အသက်ရှူသံလည်း မြန်ဆန်လာသည်။

သူ့လက်များက မီးတောက်လေးများ တဖျတ်ဖျတ်လက်သကဲ့သို့ အောက်ဆင်းလာခဲ့ပြီး သူထိသွားခဲ့သည့်နေရာတိုင်း တုန်ယင်သွားလေသည်။

ထုံရွှယ်လူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံထိုင်းသွားပြီးမက်မွန်စေ့မျက်လုံးလေးများက ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်နေကာ အသံကလည်း ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ဖြစ်နေလေတော့သည်။ "အလှလေး... ရှင်က လူတွေကို အသုံးတော်ခံတဲ့နေရာမှာ အရမ်းတော်တာပဲနော်"

ဝမ်ရူကွေ့၏ အသံက နိမ့်ဆင်းအက်ရှသွားပြီး သူမကို ထပ်နမ်းလိုက်သည်။ "ပိုကောင်းတာ ရှိသေးတယ်နော်"

အခန်းတွင်း အပူချိန်က ပိုပိုပြီး တိုးလာနေသည်။

အဆုံးတွင် ထုံရွှယ်လူ၏ ညအိပ်ဝတ်စုံများကို ဝမ်ရူကွေ့က လဲလှယ်ပေးလိုက်ရသည်။

အိမ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေစဥ်မှာပင် သူမက အလွန်ထူးဆန်းသည့် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မြင်ကွင်းထက်တွင် မီးခိုးများ ဖုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက အော်သံအချို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော်ငြား ပြန်ဖြေသူ ရှိမလာခဲ့ပေ။ .

သူမဘေးမှ အရာများကို မမြင်နိုင်တော့သဖြင့် ငိုချင်လာရလေတော့သည်။

တစ်ယောက်ယောက် သူမကို ပြန်ပေးဆွဲသွားတာလား...

တစ်ခဏမျှ လေ့လာကြည့်ပြီးနောက် လှုပ်ရှားမှုများ မတွေ့ရသဖြင့် စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ရှေ့ဆက်လျှောက်လိုက်သည်။

သူမ ရှေ့ဆက်လျှောက်လာလေလေ မီးခိုးများ ပိုပါးလာလေလေ ဖြစ်ကာ ဘေးပတ်လည်မှ မြင်ကွင်းများက ပိုပြီး ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။

သူမက သလဲသီးပင်များ စိုက်ထားသည့် ခြံဝင်းလေးနှင့် ဥရောပစတိုင် အဆောက်အအုံငယ်လေးကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အံ့သြသွားရလေသည်။ ထိုနေရာမှာ စစ်တပ်အိမ်ရာအတွင်းရှိ ဝမ်မိသားစုအိမ် ဖြစ်ကြောင်း အမှတ်ရသွားသည်။

ဒါပေမယ့် သူမက ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာရတာလဲ...

ထိုအခိုက် ဦးလေးဇုန်းက မျက်လုံးများ နီရဲလျက် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဗိုလ်မှူး ပြန်ဝင်သွားပါ... ကျွန်တော် ကျေးလက်ကို ဟိုင်အာနဲ့ သူ့ဇနီးနဲ့အတူ ပြန်ရောက်ရင် အချိန်ရတာနဲ့ လာလည်ပါ့မယ်"

မစ္စတာဝမ်က ပုံမှန်ထက်ပို၍ အိုစာနေခဲ့သည်။ "သွားတော့... အခက်အခဲ ရှိရင် ငါ့ကိုလာပြောလှည့်"

ဦးလေးဇုန်းက မျက်ရည်သုတ်လိုက်ပြီးနောက် သားဖြစ်သူ ဟူဟိုင်နှင့် ချွေးမဖြစ်သူ ယန်တုန့်မိန်တို့နှင့်အတူ ထွက်သွားသည်။

ထုံရွှယ်လူက စိတ်ပူပန်သွားပြီးနောက် ရှေ့တက်ကာ ဦးလေးဇုန်းကို တားလိုက်သည်။ "ဦးလေးဇုန်း... ဒီအတိုင်း သွားလိုက်တော့မှာလား"

သို့သော်ငြား သူမ၏ လက်များ ဦးလေးဇုန်းကို ထိလိုက်သောအခါ ဦးလေးဇုန်း၏ ကိုယ်ထဲမှ ဖြတ်သွားပြီး သူမစကားကိုလည်း မည်သူမှမကြားကြပေ။

သူမက ထွင်းဖောက်မြင်နေရသည့်အလားပင်...

ဦးလေးဇုန်း၊ သူ့သားနှင့် ချွေးမဖြစ်သူတို့ ထွက်သွားသောအခါ သူတို့၏ ပုံရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ အဘိုးဝမ်လည်း အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အိမ်တံခါး ပိတ်ရန် မေ့သွားခဲ့သည်။

ထုံရွှယ်လူမှာ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိတော့သဖြင့် သူမက မစ္စတာဝမ်နှင့်အတူ အိမ်ထဲသို့ လိုက်ဝင်လာခဲ့သည်။

အဘိုးဝမ်က အခန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် အချိန်အကြာကြီး ထိုင်နေခဲ့ပြီးနောက် တရေးအိပ်လိုက်ရာ ညမိုးချုပ်မှသာ ပြန်နိုးလာခဲ့သည်။

သူက "ရှောင်ဇုန်း" ဟု အကျယ်ကြီး အော်ခေါ်လိုက်သော်လည်း ပြန်ဖြေသူ မရှိတော့ပေ။ထိုအခါ ပွစိပွစိ စပြောလေတော့သည်။ "ရှောင်ဇုန်း ဘယ်သွားတာလဲ... ဒီလောက် ညနက်နေတောင် ထမင်းချက်ဖို့ အိမ်ပြန်မလာရတာလဲ"

ထုံရွှယ်လူမှာ တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သိပ်မကြာခင်ကမှ ဦးလေးဇုန်းကို လိုက်ပို့ထားတာကို ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီး မေ့သွားတာလား...

အခုမှ အိပ်ရာနိုးလာလို့လား...

သို့သော်လည်း အဘိုးဝမ်မှာ အမှန်ပင် မမှတ်မိတော့သည့်ပုံဖြစ်နေကာ လူရှာရန် အပြင်ထွက်သွားလေတော့သည်။ အစောင့်မှ ဦးလေးဇုန်းနှင့် သားဖြစ်သူတို့ ကျေးလက်သို့ ပြန်သွားကြပြီဟု မပြောခင်အထိ မမှတ်မိခဲ့ပေ။

အဘိုးဝမ်က အိမ်သို့ ပျင်းတိပျင်းရွဲဖြင့် ပြန်လာပြီး တစ်ခုခု စားရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် ပြန်အိပ်သွားပြီး ညလယ်ခေါင်ကြီးတွင် ပြန်နိုးလာကာ အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်သွားခဲ့လေသည်။

အစောင့်က ဘယ်သွားမလို့လဲဟု မေးသောအခါ မြေးဖြစ်သူ ဝမ်ရူကွ့အား သွားရှာမည်ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

ထုံရွှယ်လူက သူ့နောက်မှ တလျှောက်လုံး လိုက်လာခဲ့သော်လည်း သူသွားနေသည့် နေရာမှာ သုတေသနစခန်းဘက်သို့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူက စစ်တပ်အိမ်ရာထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်သွားပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက... ဘယ်နေရာလဲ... အိမ်ကရော ဘယ်မှာလဲ... ရှောင်ဇုန်းက ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"

အဘိုးဝမ်မှာ လမ်းပျောက်နေသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို လှည့်ပတ်သွားလာနေခဲ့ပြီး ထိုအချင်းအရာကို မြင်နေရသည့် ထုံရှောင်လူမှာ ဝမ်းနည်းကာ စိတ်ပူပန်လာသည်။

အဘိုးဝမ်က အယ်လ်ဇိုင်းမား ရောဂါ ရနေသည့်ပုံပင်။ သူမက တစ်ယောက်ယောက်ကို အော်ခေါ်ချင်ခဲ့သော်ငြား မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကောင်းကင်ကြီး တဖြည်းဖြည်း လင်းထိန်လာသောအခါ မစ္စတာဝမ်က မြစ်ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။ ပါးစပ်ကလည်း ဝမ်ရူကွေ့ စားရန်အတွက် ငါးဖမ်းပေးသွားရမည်ဟု ပြောဆိုနေသေးသည်။

မြစ်ဘက်သို့ ရောက်လာသောအခါ သူက ဖိနပ်ချွတ်ခြင်းမျိုး ဘောင်းဘီပင့်တင်မှုမျိုး မလုပ်တော့ဘဲ မြစ်ထဲသို့ တန်းခုန်ချလိုက်လေသည်။

ဤဖြစ်ရပ်မှာ ကျားကဲ့သို့ လျှင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် ထုံရွှယ်လူသည်ပင် ကြက်သေသေသွားလေသည်။

အဘိုးဝမ်မှာ ရေကူးတတ်သော်လည်း မြစ်ထဲသို့ ကျသွားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာဖြင့် ရေထဲတွင် ရုန်းကန်နေရလေသည်။

အဘိုးဝမ်မှာ ကြွက်တက်နေခြင်းပင်။

ထုံရွှယ်လူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဘေးဘီဝဲယာကို လှည့်ပတ်အော်ဟစ်လိုက်သော်ငြား သူမ၏လည်ချောင်းများသာ အက်ကွဲသွားခဲ့ရသည်။ လုံးဝ အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။

နေ့သစ်တစ်ခု အစပြုချိန်ဖြစ်၍ မည်သူကမှ မြစ်ဘက်သို့ မလာခဲ့ကြပေ။ အဘိုးဝမ်မှာ တစ်ခဏမျှ ရုန်းကန်နေပြီးနောက် နစ်မြုပ်သွားလေတော့သည်။ ထုံရွှယ်လူမှာ စိတ်ယောက်ယက်ခတ်နေပြီး မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းလာနေသည်။

မြစ်၏ မျက်နှာပြင်ထက်၌ ပူပေါင်းလေးများ တဖောက်ဖောက်ပေါ်လာပြီးနောက်တွင် လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားလေတော့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာပြီး မစ္စတာဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာတွေ့သောအခါ အသက်ကင်းမဲ့နေလေပြီ။

ထုံရွှယ်လူတစ်ယောက် မြစ်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

လူအုပ်ကြီးက မစ္စတာဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်တပ်အိမ်ရာသို့ ပြန်သယ်ပေးသွားခဲ့ကြသည်။ နှစ်နာရီအကြာ ဝမ်ရူကွေ့ အပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

မစ္စတာဝမ်တစ်ယောက် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဆန့်ဆန့်ကြီး လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့လာသည်။

ထုံရွှယ်လူက သူမရှေ့မှ ဝမ်ရူကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သော်ငြား ထိုသူက အလွန်ထူးဆန်းနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ဝါးလုံးကဲ့သို့ ပိန်ချိနေပြီး ပါးခွက်များ ချောင်ကျနေသည့်အပြင် မျက်ကွင်းများမှာလည်း ညိုမဲနေလေသည်။ သူ့ပုံစံက အတော်လေး ဆိုးဝါးနေ၏။

ထိုအခိုက်တွင် အဘိုးဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်သည့်အလား အချိန်အကြာကြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူလှုပ်ရှားလာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာကာ အဘိုးဝမ်၏ ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် အေးစက်တောင့်တင်းနေသော မျက်နှာကို လက်ဖြင့်ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက် အက်ကွဲနေသည့် အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘိုးဘိုး"

ထို့နောက် မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို အဘိုးဝမ်၏ ကိုယ်ထက်တွင် တိုးဝင်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးလေတော့သည်။

ထုံရွှယ်လူက သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း သူ့ကို လှမ်းဖက်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သော်ငြား သူမ၏ လက်များကသာ သူ့ကို ဖြတ်သွားပြီးလုံးဝ မထိနိုင်ခဲ့ပါပေ။

ထိုညနေခင်းတွင် ဝမ်ရူကွေ့က မစ္စတာဝမ်ကို စောင့်ကြည့်ပေးနေပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသလို ရေတစ်စက်မှပင် မသောက်ဘဲ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် စစ်တပ်အိမ်ရာထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က မစ္စတာဝမ်၏ စျာပနကို ကူညီစီစဥ်ပေးခဲ့ရသည်။ ဝမ်ရူကွေ့က တဖြည်းဖြည်း ပိန်ကျလာပြီး နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ပိတ်ထားလေသည်။

ရှောင်ရှု(ရှောင်ရွှိ)မှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သုတေသနစခန်းက သူ့ကို ရက်အနည်းငယ် ခွင့်ပေးထားသည်။ သုတေသန စခန်းကို ပြန်တော့မည်အပြုတွင် ချန်ရှို့ယွင်က ရှစ်ရှင်းရွေ့ကို ခေါ်ကာ ဝမ်ရူကွေ့ကို လာရှာခဲ့သည်။

ချန်ရှို့ယွင်မှာ ရှစ်ရှင်းရွေ့က သူ့ညီမအရင်းဖြစ်ပြီး သူမက သူ့မိခင်ရင်းဖြစ်သည့်အတွက် သူမ၏ သမီးနှင့်အတူ ဝမ်အိမ်တွင် လာနေတော့မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဝမ်ရူကွေ့က သူမကို ဂရူမစိုက်ပေ။ ရှစ်ရှင်းရွေ့က လှေကားပေါ်တက်လိုက် ဆင်းလိုက်ဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်အလား ဟိုဟိုသည်သည် ပြေးလွှားလျှောက်ကစားနေသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို မစ္စတာဝမ် ကြိမ်တုတ်ကောက်ကို မည်သည့်နေရာမှ ရခဲ့သည်မသိဘဲ ယူကစားနေလေသည်။

ဝမ်ရူကွေ့ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ပြန်ယူရန် ရှေ့တိုးလာသော်လည်း ရှစ်ရှင်းရွေ့က ကြိမ်တုတ်ကောက်နှင့်အတူ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

လှေကားထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ခြေချော်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ကာ လှေကားထိပ်မှ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ချန်ရှို့ယွင် အော်သံကြားသောအခါ စတိုခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာလေရာ ရှစ်ရှင်းရွေ့တစ်ယောက်သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေပြီး ချိုင်းထောက်၏ ကြိမ်တံများက သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ထိုးစိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သွေးလန့်ခြောက်ချားဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းပါပင်။

ချန်ရှို့ယွင် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လျက် အပြေးရောက်လာပြီး ရှစ်ရှင်းရွေ့အား ပွေ့ချီကာ သူမ၏ နာမည်ကို အဆက်မပြတ် အော်ခေါ်လိုက်သော်လည်း ရှစ်ရှင်းရွေ့မှာမူ သေဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

Prev Next