Chapter 165

Volume 8 : ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေးဌာန

Chapter 165 (ပတ်ဝန်းကျင်ညစ်ညမ်းခြင်း ၀၂)

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် တက်ဘလက်ပေါ်ရှိ "သင်တန်းရွေးချယ်ရေး" ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးသောအချက်အလက်များက ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာပေါ်လာသည်—

[မသင်မနေရသင်တန်း: ပတ်ဝန်းကျင်ညစ်ညမ်းခြင်း]

[ဌာန: ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေးဌာန]

[Credits: 3 မှတ်]

[စာမေးပွဲခန်းစည်းမျဉ်းများ: စာမေးပွဲခန်းရှိ အများဆုံးလူဦးရေမှာ 12 ဦး (X အဖွဲ့ဝင်များ မပါဝင်ပါ)]

[သင်တန်းဖော်ပြချက်: သင်နေထိုင်ရာမြို့ပြပတ်ဝန်းကျင်သည် ညစ်ညမ်းနေပြီး လူသားများ၏ရှင်သန်မှုမှာ အကျပ်အတည်းဖြစ်နေသည်။]

[စာမေးပွဲလိုအပ်ချက်များ: 14 ရက်ရှင်သန်ရန်]

[သင်တန်းရွေးချယ်မှုကို အတည်ပြုပါ: Yes/No]

သင်တန်းဖော်ပြချက်တွင် "ရှင်သန်ရန်" ဟူသောစကားလုံးကိုဖော်ပြထားသောကြောင့် ၎င်းသည် အလွန်ကြမ်းတမ်းသောပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှင်သန်ရန်စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုဟု ထင်ရသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က လူတိုင်းကို ပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်သန်ခြင်းသင်တန်းဖြစ်တာကြောင့် အားလုံး စာမေးပွဲခန်းထဲဝင်ပြီးရင် သုတေသနအဖွဲ့ chat channel မှာ အရင်စာရိုက်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့တည်နေရာကို သတင်းပို့နိုင်မလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ကြပေါ့… သုတေသနအဖွဲ့ chat channel ကို အသုံးမပြုနိုင်ရင် နေရာမှာဆက်နေပြီး ရှောင်ထူက လူတွေလိုက်ရှာမှာကို စောင့်နေကြပါ"

ရှောင်ထူသည် အနီးနားရှိ အဖွဲ့ဝင်များကို ရှာဖွေရန် ‘သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုရှာမယ်’သီချင်းကို အသုံးပြုနိုင်သည်။ ဒါကိုကြားတော့ ခယ်ရှောင်ပင်းက ချက်ချင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိဘူး… လူကွဲသွားရင် ရှောင်ထူကို ငါရှာခိုင်းလိုက်မယ်"

အဖွဲ့ဝင်များက အဆင်သင့်ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရသဖြင့် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် "အတည်ပြုခလုတ်" ကို နှိပ်လိုက်သည်။

သူ၏နားထဲတွင် အေးစက်စက် စက်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အောင်မြင်စွာ သင်တန်းရွေးချယ်နိုင်ခြင်းအတွက် C-183 သုတေသနအဖွဲ့ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်… [ပတ်ဝန်းကျင်ညစ်ညမ်းခြင်း]သင်တန်းစာမေးပွဲ စတင်ပါတော့မယ်… ကျေးဇူးပြု၍ စောင့်ပါ..."

မနက် 8 နာရီမှာ အားလုံး၏အမြင်အာရုံများက တပြိုင်နက် မည်းမှောင်သွားသည်။

သူ့အမြင်အာရုံကို ပြန်မြင်လာသောအခါ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် သူ့ရှေ့ရှိအရာအားလုံးကို ကြည့်နေသည်။

ဒါက ပတ်ဝန်းကျင်ညစ်ညမ်းခြင်းလား… ဒါက ကမ္ဘာကြီးအဆုံးသတ်ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား…

တစ်မြို့လုံးကို အဝါရောင် သဲအလွှာတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတာကို မြင်ခဲ့ရပြီး ကောင်းကင်ပြာပြာ၏ အရိပ်အယောင်က လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။ လေထုထဲတွင် ညှော်နံ့ရှိသော ဖုန်မှုန့်များ လွင့်မျောနေပြီး သူ၏မြင်နိုင်စွမ်းမှာ မီတာ 50 အောက်သာ ရှိသေးသည်။

သတင်းဓာတ်ပုံများကနေ ယွဲ့ရှင်းဝမ် မြင်ခဲ့ရသည့် အဆိုးဆုံးသဲမုန်တိုင်းက ဒီပုံစံအတိုင်းပါပဲ။

ပြီးနောက် မြို့က သဲမုန်တိုင်းထက် ပိုဝေးသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများ မြင်နိုင်သလောက် မြေဆီလွှာသည် တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ပျက်စီးသွားသည်။ အရောင်က အလွန်ထူးဆန်းသည် သစ်ပင်များ၏ အကိုင်းအခက်များသည် မရေမတွက်နိုင်အောင် ကြွေကျကာ အရွက်များ ခြောက်သွေ့ပြီ မီးခိုးရောင် သဲမုန်တိုင်းကြောင့် လွင့်စင်သွားကာ အသုဘအခမ်းအနားရှိ ငွေစက္ကူကဲ့သို့ လွင့်ပျံနေလေသည်။

လမ်းဘေးမှာ ရောင်စုံပန်းခင်းများ မြက်ခင်းများတောင် မရှိပေမဲ့ အထပ်မြင့် အဆောက်အဦးတွေ အများကြီးရှိသည်။

တစ်မြို့လုံးသည် လူသူကင်းမဲ့ပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကမ္ဘာပျက်မြို့သဖွယ်ဖြစ်ပြီး သက်ရှိကို မမြင်ရပေ။

သို့သော်လည်း ဤမြို့၌ လူသားများစွာ နေထိုင်လျက်ရှိပါသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ လမ်းပေါ်မှာ သူရပ်နေခဲ့သည်။ လမ်းသွားလမ်းလာ အများအပြားက သူ့အနားကို ဖြတ်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ထူထဲသော မျက်နှာဖုံးများ၊ ဖုန်ကာခေါင်းစည်းပဝါများနှင့် လေကာမျက်မှန်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ မိုးကာအင်္ကျီနဲ့တူသော အဖြူရောင် ပလတ်စတစ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ပြီး အလျင်အမြန် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

ယင်းအစား သူသည် မျက်နှာဖုံးနှင့် ဦးထုပ်မပါသော အပြင်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူများသည် တိရစ္ဆာန်ရုံထဲက ပြေးလာသော ဂေါ်ရီလာတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသလိုမျိုး သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

တခဏချင်းမှာပဲ သူ့မျက်နှာတပြင်လုံးကို သဲတွေ မှုတ်ထုတ်ပြီး ဖုန်မှုန့်တွေ အများကြီး သူ့ဆံပင်တွေထဲကို စိမ့်ဝင်သွားသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏ဘယ်ဘက်လက်မောင်း၏အင်္ကျီလက်ဖြင့် ပါးစပ်နှင့်နှာခေါင်းကိုဖုံးကာ ညာလက်ဖြင့် သုတေသနအဖွဲ့ chat channel ကို ဖွင့်လိုက်သည်—— input box ကို မပိတ်ထားဘဲ အဖွဲ့ဝင်များနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သည်။

သူ စာရိုက်ခါနီးတွင် ကျန်းဖျင်စစ်က သုတေသနအဖွဲ့ chat channel တွင် စာပို့လာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ရှင်းဝမ်… မင်း ဘယ်မှာလဲ"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်းကြည့်ကာ သူ့တည်နေရာကို တင်ပြခဲ့သည်။

"ငါ့ရှေ့မှာ ဟွာရှန်းအဆောက်အဦးလို့ရေးထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်နဲ့ အဆောက်အဦးတစ်ခုရှိပြီး သူ့ဘေးမှာ လမ်းဆုံတစ်ခုရှိတယ်"

ခယ်ရှောင်ပင်းက ဝမ်းသာအားရနဲ့ပြောသည်။

"ရှင်းဝမ် ငါလည်း အနီးနားမှာရှိတယ်… မလှုပ်နဲ့… ငါမင်းဆီ လာခဲ့မယ်"

ချက်ချင်းပဲ အဖွဲ့ဝင်တော်တော်များများက စာပို့လာကြသည်။

"ဟွာရှန်းအဆောက်အဦးရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို ငါမြင်ရတယ်"

"ငါက အဆောက်အဉီးရဲ့အနောက်ဘက်မှာ"

အဖွဲ့ဝင်တချို့က အဆောက်အဦး၏ဆိုင်းဘုတ်ကို မမြင်ရဘဲ အနီးနားရှိ အထင်ကရနေရာများကို သတင်းပို့ကြသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သတိပေးသည်။

"သဲမုန်တိုင်းကြောင့် ဦးတည်ရာပြောဖို့ ခက်ခဲတယ်… အားလုံး မလှုပ်ရှားကြနဲ့… ရှောင်ထူကိုပဲ လူတွေကို အမြန်ဆုံးရှာခိုင်းလိုက်"

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် ရှောင်ထူကို ချက်ချင်းဆင့်ခေါ်ခဲ့ပြီး သူ၏အဖွဲ့ဝင်များကို ရှာဖွေရန် သီချင်းဆိုရန် ရှောင်ထူကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။

မိနစ်ဝက်အကြာတွင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့နောက်မှ ပြတ်သားသော ကလေး၏သီချင်းဆိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သဲမုန်တိုင်းကြောင့် သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို မြင်ရဖို့ ခက်ခဲပေမဲ့ အသံ၏ထုတ်လွှင့်မှုကိုတော့ ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူသည် သီချင်းဆိုနေသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကာ ရှောင်ထူဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။ မီတာအနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ချစ်စရာ အဖြူရောင် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်သည် ထောင့်တစ်ဝိုက်တွင် လှည့်ပတ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကိုမြင်သောအခါ ရှောင်ထူ၏ခေါင်းပေါ်က အလင်းရောင်သည် တောက်ပလာပြီး ရှင်းလင်းသောအသံဖြင့် သတင်းပို့ခဲ့သည်။

"သခင် အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ပြီ"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ တည်နေရာသည် ခယ်ရှောင်ပင်း၏ လက်ပ်တော့တွင် ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သုတေသနအဖွဲ့ chat channel ၌ စာရိုက်ခဲ့သည်။

"ငါ ရှောင်ထူကို မြင်ရပြီ"

ခယ်ရှောင်ပင်းက ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ထူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆက်ပြီးစစ်ဆေးပါ"

စက်ရုပ်သည် အရာများကိုကြည့်ရန် ၎င်းတို့၏မျက်လုံးများကို အားကိုးခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရေဒါထောက်လှမ်းခြင်းအပေါ် အားကိုးသည်။ သဲမုန်တိုင်းရာသီဥတုသည် လူသားတို့၏ အမြင်အာရုံကို ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ထူ၏ လုပ်ဆောင်မှုကို ထိခိုက်စေမည်မဟုတ်ပါ။ မကြာခင်မှာပဲ ရှောင်ထူသည် ခယ်ရှောင်ပင်း၏ လမ်းညွှန်ချက်အရ ပတ်ပတ်လည်ကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး ကျန်းဖျင်စစ်ကို ထပ်မံတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ရှောင်ထူနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ မီးခိုးရောင်မျက်နှာနဲ့ ကျန်းဖျင်စစ်ကို ‌တွေ့လိုက်ရတော့ သူ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ 

"ဖျင်စစ်လား… ငါမင်းကို မမှတ်မိနိုင်အောင်ဖြစ်သွားတယ်"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် အသန့်ကြိုက်သော အစွဲအလမ်းရှိသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏အထင်အမြင်တွင် သူသည် အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းနေပြီး သပ်ရပ်သော အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ကာ တက္ကသိုလ်သို့ လမ်းမှာရောက်လာသော idol ဇာတ်လမ်း၏ အဓိကသရုပ်ဆောင်ကဲ့သို့ပင် မိုင်ထောင်ချီဝေးသော လူများကို ငြင်းဆန်ရန် အေးစက်သော ရောင်ဝါရှိသည်။

ယခုမူ ကျန်းဖျင်စစ်၏ဆံပင်များသည် လေတိုက်၍ ပေါင်းပင်များကဲ့သို့ လွင့်နေကာ သူ၏ဆံပင်များသည် သဲများနှင့် ပြည့်နေပြီး သူ့မျက်နှာကို အဝါရောင်သဲအလွှာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ကျန်းဖျင်စစ်ကို ဒီလိုပုံစံမျိုး သူတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

တွေးကြည့်လိုက်မှ သူ၏လက်ရှိအသွင်အပြင်လည်း အတူတူပဲဖြစ်လိမ့်မည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်သည် ခေါင်းမော့ပြီး မြို့ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော သဲမုန်တိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အကူအညီမဲ့စွာ ပြောသည်။

"အမိုးအောက်ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရင်ရှာပြီး သဲမုန်တိုင်းကို အရင်ရှောင်ရအောင်"

သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သဲများနှင့် ဖုန်မှုန့်များက ပါးစပ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပါးစပ်ကိုပိတ်ကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်ကို မျက်လုံးများရှေ့မှ အဆောက်အဦးဆီသို့သွားရန် အချက်ပြ‌ခဲ့သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ကျန်းဖျင်စစ်သည် ဟွာရှန်းအဆောက်အဦးသို့ လျှောက်သွားကာ သုတေသနအဖွဲ့သို့ စာရိုက်လိုက်သည်။

"ဟွာရှန်းအဆောက်အဦးရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို မြင်နိုင်တဲ့ ကျောင်းသားတွေ အထဲကိုအရင်ဝင်ပြီး ဝင်ပေါက်က ဧည့်ခန်းမှာ စောင့်နေကြပါ… မင်းတို့ အဲဒါကို မမြင်ရရင် ရှောင်ထူက လာရှာလိမ့်မယ်"

ဟွာရှန်းအဆောက်အဦတံခါးကို ဝင်ပြီးနောက် ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် တံခါးနောက်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို ခါလိုက်သည်။

လေထဲမှာ လွင့်မျောနေသော သဲနဲ့ ဖုန်မှုန့်များဟာ တကယ်ကို ပျံ့နှံ့နေပါသည်။ နှစ်ယောက်သား အပြင်မှာ မိနစ်အနည်းငယ်လောက်သာ နေခဲ့ကြပြီး သူတို့၏အဝတ်အစားနဲ့ ဆံပင်များကို သဲတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားခဲ့ပြီး နားထဲမှာတောင် သဲအစအန ရှိနေခဲ့သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူ့နားကို ကလော်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်က အရမ်းဆိုးတယ် မဟုတ်လား… တစ်မြို့လုံးမှာ အစိမ်းရောင်သစ်ပင်တစ်ပင်ကိုတောင် ရှာမတွေ့ဘူး… လမ်းဘေးမှာ ပန်းပင်တွေ၊ မြက်ပင်တွေ မရှိဘူး… လွင်တီးခေါင်ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ မင်းသတိထားမိလား"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဆံပင်တွေပေါ်က သဲတွေကို အမြန်ခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။ 

"ဒါက မြေဆီလွှာညစ်ညမ်းမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်… အပင်တွေက ဒီမှာ မရှင်သန်နိုင်တော့ဘူး" 

ရှင်းဝမ်၏ဆံပင်များသည် ငှက်သိုက်ကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနေတာကိုတွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းဖျင်စစ်သည် လက်ဆန့်လိုက်ပြီး နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မျက်လုံးမှိတ်လိုက်"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် တစ်ဖက်လူက ဘာလုပ်မည်ကို မသိသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများကို နာခံစွာမှိတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ကျန်းဖျင်စစ်၏လက်ချောင်းများသည် သူ၏ဆံပင်တစ်လျှောက်ကို ညင်သာစွာဖြတ်သွားကာ ယွဲ့ရှင်းဝမ်၏ဆံပင်ရှိ သဲများအားလုံးကို ခါလိုက်ပြီး ရှုပ်ပွနေသောဆံပင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်သွားစေရန် သူ၏လက်ချောင်းများကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

လက်ချောင်းများကို ဦးရေပြားအနှံ့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောဆင်းနေပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသလို ခံစားရသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သူလုပ်နေတာပြီးအောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မျက်လုံးဖွင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ညစ်ပတ်တဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို မကြိုက်ဆုံးဆိုတာ ငါသိပါတယ်… နောက်ပြီး ငါတို့က ဒီမှာ လဝက်လောက်နေရမှာဆိုတော့ မင်း သည်းခံမှာရမယ်"

ကျန်းဖျင်စစ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "အင်း"

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ထူသည် အဖွဲ့ဝင်တစ်စုနှင့်အတူ ဟွာရှန်းအဆောက်အဦးသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သုတေသနအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်အားလုံး ဒီနေရာတွင် ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ အတန်းဖော်များအားလုံးသည် မီးခိုးရောင်မျက်နှာများဖြင့် လူတစ်စုက မြေကြီးထဲမှာ လှိမ့်ခဲ့သလိုမျိုး စုတ်ချာချာဖြစ်နေကြသည်။

လင်းမန့်လော်၏ ရှည်လျားပြီး ပျော့ပျောင်းတောက်ပြောင်သော ဆံပင်သည် မီးခိုးရောင်နှင့် အဝါရောင် "ရွှံ့ပုံစံ" အဖြစ် အရောင်ဆိုးထားသည်။ သူမ ဆံပင်ပေါ်မှ မြေဆီလွှာကို ခါယမ်းကာ အကူအညီမဲ့စွာ ပြောသည်။

"ဒီမြို့က လေထုညစ်ညမ်းမှု၊ မြေဆီလွှာညစ်ညမ်းမှု၊ ရေထုညစ်ညမ်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပေမဲ့ မြို့တွင်းလမ်းတွေပေါ်မှာ နေထိုင်သူတွေကတော့ အဲဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ထားသလိုမျိုး မထိတ်လန့်ကြဘူးဆိုတာ ငါတွေ့ခဲ့ရတယ်"

ခယ်ရှောင်ပင်း: "ဒါ့အပြင် သူတို့ရဲ့ဝတ်စုံတွေက အကာအကွယ်တွေနဲ့… လူတိုင်းက ထူးဆန်းတဲ့မျက်နှာဖုံးတွေ၊ ခေါင်းစွပ်တွေ၊ မျက်မှန်တွေ၊ မိုးကာအင်္ကျီလို အင်္ကျီတွေဝတ်ထားတယ်… သူတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝထုတ်ဖော်မပြဘူး"

လျှိုကျောက်ချင်းသည် ပွင့်လင်းသောစိတ်ထားရှိပြီး မနေနိုင်စွာ ဆဲဆိုလေသည်။

"သဲမုန်တိုင်းက အရမ်းတိုက်ပြီး ငါ့မျက်လုံးတွေ ဖွင့်လို့မရတာကြောင့် သဲကန္တာရမှာ ရှိနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒါက တကယ်တော့ မြို့တစ်မြို့ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်"

ရွှီယိရှန်း၏ဆံပင်ကောက်ကောက်ထဲတွင် သဲအများဆုံးရှိသည်။ သူ့ဆံပင်ကို ကုတ်ရင်းနဲ့ ပြောသည်။

"ဒီမြို့က လူတွေဟာ ကမ္ဘာပျက်ရုပ်ရှင်ထဲက အထူးတပ်ဖွဲ့တွေလို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး မျက်နှာဖုံးတွေကလည်း အရမ်းကြီးလွန်းတယ်"

ရှင်းယန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရှင်းပြသည်။

"အဲဒါက ဓာတ်ငွေ့မျက်နှာဖုံးတစ်ခုပါ… အသက်ရှူအဆို့ရှင်ရဲ့ အနေအထားမှာ စစ်ထုတ်မှုအလွှာများစွာ ရှိပြီး လေထဲမှာ သဲနဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေကို စစ်ထုတ်ရုံတင်မကဘဲ အဆိပ်ကိုလည်း စစ်ထုတ်နိုင်တယ်"

ကျန်းရှောင်နျန်က တိုးတိုးပြောသည်။ 

"ပတ်ဝန်းကျင်က အရမ်းဆိုးတယ်… အခြားနေရာတွေကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ သူတို့မှာစိတ်ကူးမရှိကြဘူးလား… ဒီမြို့သူမြို့သားတွေက ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မှာ အချိန်အကြာကြီး ဘယ်လို ကြံ့ကြံ့ခံနေကြရတာလဲ"

ကျန်းဖျင်စစ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့မွေးကတည်းက ဒီမှာရှိနေတာဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

အားလုံးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်: "ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို ကြည့်ပြီး သူတို့က ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျင့်သားရနေတာ ကြာပြီ… သူတို့ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေထိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်… သူတို့က အပြာရောင် ကောင်းကင်ကြီးကို မမြင်ဖူးသလို လတ်ဆတ်တဲ့ လေကို ရှုရှိုက်တာမျိုးလည်း မရှိဖူးဘူး… မျက်နှာဖုံးတွေနဲ့ လေကာမျက်မှန်တွေက သူတို့အပြင်ထွက်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့နေ့စဉ်ဝတ်စုံဖြစ်လာတယ်… မြို့ထဲမှာ စိမ်းလန်းတဲ့အပင်တွေနဲ့ ပန်းတွေမရှိပေမဲ့ ဒါက သူတို့ရဲ့အိမ်ပဲ"

ဒေသခံများ၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သုံးသပ်ကြည့်လျှင် ထိုကဲ့သို့ ထင်မြင်ယူဆချက်ဖြစ်ဖို့ အလွန်ပင် များပါသည်။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က လေးလေးနက်နက် မျက်နှာထားဖြင့်ပြောသည်။

"သူတို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီမှာကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်နေပြီ… ရှောင်နျန်… သူတို့ ဘာလို့မပြောင်းရွှေ့ကြတာလဲဆိုတာ မင်းသိချင်တာမလား… သူတို့မှာ ပြောင်းရွှေ့စရာနေရာမရှိဘဲ အခြားမြို့တွေကလည်း အလားတူပဲဖြစ်မှာကို ငါစိုးရိမ်မိတယ်"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြီး‌ ကောက်ချက်ချသည်။

"ငါတို့ရောက်လာတဲ့ကမ္ဘာကြီးက ပတ်ဝန်းကျင်အဆုံးသတ် ဖြစ်လောက်တယ်"

လင်းမန့်လော်၏တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းထသွားသည်။

သူမသည် သူမဆရာနှင့်အတူ အလုပ်သင်ဆင်းလေ့ရှိသည်။ သူမသည် ဤမျှ ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို လက်တွေ့တွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပါ။ ထိုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေထိုင်ကြသော လူသားများသည် ကျန်းမာရေး ပြဿနာများစွာကို ကြုံတွေ့ရမည်မှာ သေချာပါသည်။ ထိုသို့သောလေကို နေ့စဉ် ရှူရှိုက်ခြင်းသည် သူတို့၏ သက်တမ်းကို တိုစေသည်။

ဒီကမ္ဘာမှာ မျိုးပွားသောတိရစ္ဆာန်တွေ မရှိဘူး၊ ဗိုင်းရပ်စ်တွေ မပြန့်ပွားဘူး...

ဤသည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်အဆုံးသတ်ဖြစ်သည်။

လူသားများက အသက်ရှင်နေနိုင်သေးသည်။ သို့သော် လူနေမှုဘဝက ညံ့ဖျင်းလွန်းလှသည်။

အပြာရောင်ကောင်းကင်နှင့် တိမ်ဖြူများ၊ ပန်းများနှင့် စိမ်းလန်းသောသစ်ပင်များကို ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူများက ဘယ်တော့မှ မမြင်ဖူးကြပေ။

လင်းမန့်လော်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အပြင်လူတွေအနေနဲ့ ငါတို့က ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ရုတ်တရက် လိုက်လျောညီထွေမဖြစ်လောက်ဘူး… ငါတို့တွေ 14 ရက် အသက်ရှင်ဖို့ လိုအပ်တယ်… သောက်ရေနဲ့ အစားအသောက်ပြဿနာကို ငါတို့ ဘယ်လိုဖြေရှင်းကြမလဲ"

#TK