Chapter 166

Volume 8 : ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေးဌာန

Chapter 166 (ပတ်ဝန်းကျင်ညစ်ညမ်းခြင်း ၀၃)

14 ရက်ကြာအသက်ရှင်ရန် သူတို့သည် ဤနေရာတွင် အလွန်ကြမ်းတမ်းသောပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ရုံသာမက သူတို့၏ဗိုက်ကိုဖြည့်ရန် နည်းလမ်းကိုရှာဖွေရမည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ ကြည့်လျှင် တစ်မြို့လုံးတွင် စိမ်းလန်းသောအပင်များ မရှိဘဲ စပါးနှင့် ဆန်ကဲ့သို့သော သီးနှံများ မရှင်သန်နိုင်တော့ပေ။ ဒီမှာ လူတွေက ဘာစားကြသလဲ။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံများကို မဆိုထားနှင့် ဆန်၊ ခေါက်ဆွဲနှင့် ဆီအားလုံးသည် အပင်များမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဒီမြို့မှာနေထိုင်သူများသည် အသီးအရွက်မစားဘဲ အသားကိုသာစားတယ်ဆိုပါစို့... နွား၊ သိုးများက အပင်မစားဘဲ ဘယ်လိုရှင်သန်နိုင်မှာလဲ။

လင်းမန့်‌လော်၏မေးခွန်းက လူတိုင်းကို ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

14 ရက် အသက်ရှင်ရေးကာလတွင် အစားအစာနှင့် ရေပြဿနာကို မည်သို့ဖြေရှင်းမည်နည်း။

ခဏအကြာတွင် ခယ်ရှောင်ပင်းက ပြောလာသည်။

"ရှင်းယန်ရဲ့ပေါင်းခံပုလင်းက ရေချက်လို့ရတယ်မလား… အဲဒါက အဆင်မပြေရင် ငါတို့ ညစ်ညမ်းတဲ့ ရေအရင်းအမြစ်တချို့ကိုရှာပြီး မသောက်ခင် ရှင်းယန်ကို ရေစစ်ခိုင်းလိုက်မယ်"

ရွှီယိရှန်းက လေးလေးနက်နက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အခုပြန်ကြည့်ရင် ဇီဝသိပ္ပံဌာနရဲ့ လွတ်မြောက်ရေးသင်တန်းကမှ ဂျုံယာဂုကို နေ့တိုင်းစားပြီး ရှူဖို့ လေကောင်းလေသန့်ရပြီး အရမ်းပျော်စရာကောင်းတဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့သေးတယ်"

အစတုန်းကတော့ လမ်းမှာ ပဲနီနဲ့ မြေပဲထုပ်ကိုသာ သူတို့ရခဲ့ပြီး စူပါမားကတ်မှာ နို့ပေါင်မုန့် ရှာမတွေ့လို့ အားလုံးက နောင်တရခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယနေ့ခေတ် ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဇီဝသိပ္ပံဌာန၏ လွတ်မြောက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်တွင် တွင်းထွက်ရေကို သောက်ရန်နှင့် ဂျုံ့ယာဂုပါရှိတာကြောင့် အဲဒါက တကယ်ကိုပိုကောင်းပါသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် အစေ့အဆန်များပင် ရှာရခက်သည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ကျန်းဖျင်စစ်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

"ဒီမြို့မှာနေထိုင်သူတွေက အသက်ရှင်သန်နိုင်တဲ့အတွက် ငါတို့လည်း ရှင်သန်ဖို့ နည်းလမ်းရှာနိုင်ပါတယ်… အနီးနားမှာရှိတဲ့ စူပါမားကတ်ကို အရင်ရှာကြရအောင်"

လင်းမန့်လော်က အဓိကအချက်ကို မေးလိုက်သည်။ 

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် ဘယ်လိုဝယ်ရမှာလဲ… ငါတို့က ဒီအတိုင်း ယူလိုက်လို့မှမရတာ"

ကျိုဖုန်းက ချက်ချင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းတွေကို လုယက်ဖို့ စွန့်စားလို့မဖြစ်ဘူး… ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်က ညစ်ညမ်းနေပေမဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းက ရှိနေတုန်းပဲ… ငါတို့ လုယက်လို့ ရဲဖမ်းခံရပြီး ထောင်ထဲရောက်သွားရင် အကျဉ်းထောင်ရဲ့အခြေအနေက အပြင်ကထက် ပိုဆိုးနေလိမ့်မယ်"

လျှိုကျောက်ချင်းက သဘောတူသည်။

"အကျဉ်းထောင်က စိုစွတ်ပြီး မှိုတက်နေပြီးတော့ ဘက်တီးရီးယား မျိုးစုံရှိနေရင် မင်းတို့နေမကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်… ချင်လုရဲ့ ကျောက်ထုလွှာလှုပ်ရှားမှုစွမ်းရည်ကို အားကိုးပြီး ငါတို့ ထွက်ပြေးပြန်ရင်လည်း အပြစ်သားတွေဖြစ်လာပြီး နောက်ရက်တွေအတွက် လွယ်ကူမှာမဟုတ်ဘူး"

လူအုပ်ကြီးက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က သက်ပြင်းချပြီး "စာကြည့်တိုက်က အမှတ်တွေကို ပိုက်ဆံနဲ့ လဲလှယ်လို့ရရင်ကော"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ညာဘက်အပေါ်ထောင့်ရှိ လေးထောင့်ဘောင်တွင် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုပေါ်လာသည်။

"ဒီကမ္ဘာရဲ့ငွေကြေးကို လဲလှယ်ရန်အတွက် စာကြည့်တိုက်အမှတ်တွေကို သင်အသုံးပြုနိုင်တယ်… ငွေလဲလှယ်နှုန်းက 20:1 ဖြစ်ပါတယ်… လဲလှယ်ချင်ပါသလား"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခဏလောက် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငွေလဲနှုန်း 20:1 နဲ့ဆိုရင် ငါ့မှာရှိတဲ့ အမှတ် 1,200 ကို ယွမ် 60 ပဲ လဲလှယ်လို့ရမှာလား"

ကျန်းဖျင်စစ်သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ 

"ယွမ် 60 နဲ့ 14 ရက် အသက်ရှင်ဖို့ အိပ်ငှားကိစ္စမစဉ်းစားဘဲ နေ့တိုင်း အပြင်အိပ်ပြီး ခေါက်ဆွဲခြောက်၊ မုန့်နဲ့ အခြားအသင့်စားအစားအစာတွေစားရင် လောက်နိုင်တယ်"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က စိုးရိမ်နေသည်။

"ဒီကမ္ဘာက ဈေးနှုန်းတွေက ငါတို့သိတဲ့ခေတ်မီမြို့တွေနဲ့ မတူနိုင်ဘူး"

ကျန်းဖျင်စစ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"အင်း… သွားကြည့်ရအောင်"

အားလုံးက ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ အနီးနားရှိ စူပါမားကတ်ကို ရှာကြသည်။

ဟွာရှန်းအဆောက်အဦးသည် မြို့လယ်တွင် တည်ရှိပြီး မကြာမီ အဆောက်အဦး၏ အနုတ်ပထမထပ်သည် စူပါမားကတ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

အားလုံးက စူပါမားကတ်ထဲကို အတူတူလျှောက်သွားသည်။ အခု နေ့လယ်က စူပါမားကတ်မှာ လူသိပ်မရှိတော့ဘူး။ မျက်နှာဖုံးများ၊ ခေါင်းစွပ်များနှင့် မျက်မှန်များ မတပ်ထားသည့် ဒီလူများသည် ပတ်ဝန်းကျင်လူများ၏ အာရုံကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့အဖွဲ့သည် စူပါမားကက်တဝိုက်တွင် ဂရုတစိုက် သွားလာနေခဲ့သည်— ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ စူပါမားကတ်များက ကုန်ပစ္စည်းအမျိုးအစား အလွန်နည်းပါးပါသည်။ စင်ပေါ်၌ ပေါင်မုန့်များ၊ ဘီစကွတ်များ၊ ခေါက်ဆွဲခြောက်များ ပြည့်နေသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အပိုင်းတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဆယ်မျိုးထက် မပိုဘဲ သစ်သီးများမှာ လေးငါးမျိုးသာ ရှိသည်။

ကုန်ပစ္စည်း၏ အရှေ့ဘက်ရှိ စျေးနှုန်းတံဆိပ်များက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

လျှိုကျောက်ချင်းက မနေနိုင်စွာ ပြောသည်။

"ဒါက ပိုက်ဆံဓားပြတိုက်တာပဲ… ဂေါ်ဖီထုပ်ကို ယွမ် 200 နဲ့ရောင်းတာလား"

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် စင်ပေါ်က စပျစ်သီးများကို ကြည့်ရင်း တံတွေးကို မျိုချကာ ပြောသည်။

"စပျစ်သီးတစ်လုံးကို ယွမ် 50 နဲ့ရောင်းတယ်… တစ်တွဲလုံးဆိုရင် ယွမ်ထောင်ချီကုန်ကျမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ရွှီယိရှန်းသည် သူ့နဖူးကို လေးလေးနက်နက် ပွတ်သပ်ပြီး ခါးသက်သက်ပြုံးလိုက်သည်။

"ပန်းသီးတစ်လုံးကို ယွမ် 200 နဲ့ရောင်းတယ်… ဒါက ရွှေပန်းသီးလား"

‌ချင်မြောင်က အေးစက်စွာပြောခဲ့သည်။

"စာကြည့်တိုက်က ငါတို့ကို လွယ်ကူအောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး… အမှတ်နဲ့ ငွေကြေးအချိုးက 20:1 ဖြစ်ပြီး လူတစ်ဦးစီက ယွမ် 50၊ 60 ပဲ လဲလှယ်နိုင်တယ်… ရလဒ်အနေနဲ့ ဒီငွေပမာဏက ဂေါ်ဖီထုပ်တောင် ဝယ်လို့မရဘူး"

လင်းမန့်လော်က ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့သည်။

"ပတ်ဝန်းကျင်ညစ်ညမ်းမှုက ပြင်းထန်ပြီး သာမန်မြေပေါ်မှာ အပင်တွေ မကြီးထွားနိုင်ဘူး… ဒီအပင်တွေကို နည်းပညာနဲ့ သန့်စင်ထားတဲ့ မြေဆီလွှာမှာ စိုက်ပြီး ဖန်လုံအိမ်တွေမှာ စိုက်ပျိုးထားတာဖြစ်လောက်တယ်… ကုန်ကျစရိတ်က အရမ်းများပြီး ဈေးကြီးကြီးနဲ့ရောင်းရတာ မဆန်းပါဘူး"

စုံတွဲတစ်တွဲက ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့က ဈေးဝယ်လှည်းကို တွန်းချပြီး ဘီစကွတ်တစ်ဘူးနဲ့ ပေါင်မုန့်တစ်ထုပ်ကို ဝယ်လိုက်သည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ သစ်သီးဝလံတွေကိုတော့ မကြည့်ခဲ့ဘူး။

ဤနေရာရှိလူများသည် တာရှည်ခံအစားအစာများကိုသာ စားသုံးလေ့ရှိကြပြီး လတ်ဆတ်သော သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လုံးဝမတတ်နိုင်ဘူး။ တစ်နေ့တွင် အသုံးအများဆုံး ဂေါ်ဖီထုပ်၊ အာလူးနှင့် ခရမ်းချဉ်သီးများက ဇိမ်ခံပစ္စည်းများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့တစ်ယောက်စီမှာ အမှတ်ဘယ်လောက်ရှိလဲ ကြည့်ရအောင်" 

ကျန်းဖျင်စစ်: "အဖွဲ့အမှတ် 1,000 ကျန်သေးပြီး ယွမ် 50 နဲ့ပဲ လဲလှယ်လို့ရတယ်… ဒီအမှတ်တွေကို ငါအရင်ဆုံး သိမ်းထားလိုက်မယ်… စာကြည့်တိုက်ကိုပြန်ရောက်တဲ့အခါ စားသောက်ဖို့အတွက် ငါတို့ အဲဒါကိုသုံးလို့ရတယ်… ကိုယ့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အမှတ်တွေကို အရင်ထုတ်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းအတွက် လဲလှယ်လိုက်ပါ"

အဖွဲ့၏အမှတ်များသည် ယခင်က လူတိုင်းပေးဆောင်ခဲ့သော "စားသောက်စရိတ်" များဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့က အသုံးပြုလို့မရချေ။ မဟုတ်ပါက စာကြည့်တိုက်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူတို့တွေ စားသောက်နိုင်မည်မဟုတ်တော့ပေ။ လက်ကျန်အမှတ်များအား သူတို့၏စွမ်းရည်အဆင့်မြင့်ရန် သီးသန့်ထားရှိသည်။ ထိုအရာများကို ဦးစွာသုံးပါက အရေးမကြီးပါဘူး။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နောက်သင်တန်းများတွင် အမှတ်များကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်ပါသည်။

ဒါကို စဉ်းစားရင်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်က စီစဉ်ခဲ့သည်။

"14 ရက်လောက် အသက်ရှင်ဖို့ ငါတို့ရဲ့ဘဝနေထိုင်တဲ့အရည်အသွေးကို လျော့ချနိုင်တယ်… နေ့တိုင်း ဘီစကွတ်တစ်ထုပ်ပဲ စားလို့ရတယ်… လူတစ်ဦးစီက ဘီစကွတ်တွေကို ယွမ် 60 နဲ့ လဲလှယ်ပြီး အဲဒါက လုံလောက်နိုင်တယ်"

14 ရက်နေထိုင်ရန်အတွက် ယွမ် 60 သည် ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အလွန်ခက်ခဲသည်။

သူတို့သည် နေရာထိုင်ခင်းအကြောင်းတောင် မစဉ်းစားနိုင်ဘဲ နောက်ရက်တွေမှာ လမ်းပေါ်တွင် အိပ်ရလောက်သည်။ သူတို့က အိမ်ငှားဖို့တောင် မတတ်နိုင်ကြဘူး။

စာမေးပွဲပြီးတိုင်း အဖွဲ့ C က အပိုအမှတ်များရှိသည်။ လူတိုင်း၏ အမှတ်များသည် များပြားနေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံးသည် ဤအခြေအနေအထိ လျော့ကျသွားကြသည်။ အဖွဲ့ A နှင့် အဖွဲ့ B မှ အခြားသူများ မည်သို့နေထိုင်မည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲပါသည်။

လျှိုကျောက်ချင်း ဆက်၍သတိပေးလာသည်။

"အစားအစာသာမကပဲ ငါတို့အပြင်ထွက်ရင်ဝတ်ဖို့ မျက်နှာဖုံးတွေ၊ ခေါင်းစွပ်တွေနဲ့ အကာအကွယ်အဝတ်အစားတွေလည်း ဝယ်ရဦးမယ်… မဟုတ်ရင် သဲမုန်တိုင်း ရာသီဥတုမှာ ရက်အတော်ကြာ ဖုန်မှုန့်တွေကို ရှူရတာက အတော်လေး ဒုက္ခရောက်ပြီး နေမကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်"

လင်းမန့်လော်: "ငါ့ရဲ့စွမ်းရည်နဲ့ သစ်ပင်စိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်လေကို သန့်စင်ပေးနိုင်ပေမဲ့ သန့်စင်မှုကို တစ်နေ့ 1 နာရီသာ ဖွင့်နိုင်တယ်… ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာ လူတိုင်းက မျက်နှာဖုံးတွေ ဝတ်ထားရဦးမှာပဲ"

ခယ်ရှောင်ပင်းသည် လှည့်၍ မျက်နှာဖုံးများကို ရှာဖွေရန် နေ့စဥ်သုံးပစ္စည်းများ ရောင်းသည့်နေရာသို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုပစ္စည်းများကို ရှာတွေ့ပြီးနောက်မှာ သူက ပြောလာသည်။

"မျက်နှာဖုံးတွေက အရမ်းစျေးကြီးတယ်… တစ်ခုကို ယွမ် 20 တဲ့… မျက်မှန်က ယွမ် 30၊ အကာအကွယ်အဝတ်အစားက ယွမ် 30… အဲဒီလိုဆိုရင် ငါ့အမှတ်တွေ အကုန်လုံးလဲလှယ်လို့ရတဲ့ ငွေကြေးနဲ့တောင် ဒီပစ္စည်းအစုံလိုက်ဝယ်ဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး"

လူတိုင်း: "..."

သူတို့က အလွန်ဆင်းရဲနေကြသည်။

ကမ္ဘာ့ငွေကြေးနှင့် စာကြည့်တိုက်၏ အမှတ်များ ငွေလဲလှယ်နှုန်းက လွန်စွာတစ်ဖက်စောင်းနင်းဖြစ်နေသော 20:1 ဖြစ်သည်။

ဥပဒေဌာနမှာ သူတို့သည် ဦးနှောက်ဆဲလ်တွေ အများကြီးကို ဖြုန်းတီးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ အမှတ် 1,000 ကျော်ရခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေးဌာနကို ရောက်သောအခါ သူတို့က ဂေါ်ဖီထုပ်တောင် မဝယ်နိုင်ဘူး။

ထိုကုန်ပစ္စည်းများ၏စျေးနှုန်းများကိုကြည့်ရင်း ယွဲ့ရှင်းဝမ်က "ပိုက်ဆံရှာဖို့ အလုပ်သွားလုပ်ရမှာလား"

လျှိုကျောက်ချင်းက သူ့မေးစေ့ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"စာကြည့်တိုက်က ငါတို့ကို ပိုကောင်းတဲ့ဘဝမှာ မနေစေချင်ဘူးထင်တယ်… အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ဖို့ ငါတို့မှာ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ID ကတ်မရှိတာကြောင့် တရားဝင်အလုပ်ရှာလို့မရဘူး… ဒါကြောင့် ယာယီအလုပ်တွေပဲ လုပ်လို့ရတယ်"

ကျန်းရှောင်နျန်က တိုးတိုးလေးပြောသည်။

"အုတ်တွေရွှေ့ဖို့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို သွားရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မြေတူးဖော်ဖို့ မြေတူးစက်ကို မောင်းရမလား"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ကူကယ်ရာမဲ့ပြောသည်။

"အဲဒီဆိုရင်တောင် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းက မင်းကို အလုပ်ခန့်မှရလိမ့်မယ်… မင်းက အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ကလေးနဲ့ တူပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ကလေးအလုပ်သမား အလုပ်အကိုင်ကို တားမြစ်ထားပြီးတော့ မင်းမှာ ID ကတ်မရှိရင် အလုပ်ရှာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

အားလုံးက စင်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"မျက်နှာဖုံးကို အရင်ဝယ်မယ်… ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ လေထုအရည်အသွေးက ဆိုးရွားလွန်းတယ်… မြေအောက်စူပါမားကတ်မှာတောင် လေထဲမှာ ဖုန်မှုန့်အလွှာလိုက်ခံစားရပြီး ငါ့နှာခေါင်းက ယားယံတယ်… မျက်မှန်၊ ခေါင်းစွပ်၊ အကာအကွယ်အဝတ်အစားတွေကို လူတိုင်းမျှဝေသုံးပြီး နှစ်စုံသုံးစုံဝယ်ပြီးတော့ အပြင်ထွက်မဲ့သူက ဝတ်လို့ရတယ်"

အားလုံးက ခေါင်းငြိမ့်သဘောတူကြသည်။

သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်က ရှင်သန်ဖို့ဖြစ်ပြီး နေ့တိုင်း အပြင်ထွက်ဖို့ မလိုပါဘူး။ သူတို့ ပုန်းအောင်းဖို့ အဆောက်အဦးအလွတ်ကို ရှာနိုင်ရင် တစ်လခွဲလောက် အပြင်ထွက်ဖို့မလိုပေ။

ချင်လုက တိုးတိုးပြောသည်။

"ရုံးခန်း အဆောက်အဦးလိုမျိုး အဆောက်အဦးတချို့ကို ရှာကြည့်ရအောင်… သူတို့ ညဘက် တံခါးတွေပိတ်ပြီးရင် အားလုံးကို အဲဒီနေရာကို ခေါ်သွားပြီး နေထိုင်ဖို့ ကျောက်ထုလွှာလှုပ်ရှားမှုစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလို့ရတယ်… ဒါပေမဲ့ ငါတို့က လူအများကြီးဆိုတော့ ပုန်းဖို့ခက်တယ်… အခြားနည်းလမ်းကို ငါတို့ ပြန်စဉ်းစားရမယ်"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး သူ့အဖွဲ့ဝင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အားလုံး အမှတ်တွေ ဘယ်လောက်ပေးနိုင်လဲ… အဲဒါတွေကို ဖျင်စစ်ဆီ အရင်လွှဲလိုက်ပါ… အစားအသောက်နဲ့ တစ်နေ့တာလိုအပ်တာတွေကို တွက်ချက်ကြည့်ရအောင်"

ရှင်သန်ရန်အခိုက်အတန့်မှာ လူတိုင်းသည် သူတို့၏အမှတ်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလိုအပ်ဘူး။ မတော်တဆမှုများအား ကာကွယ်ရန်အတွက် အဖွဲ့အမှတ် 1,000 ချန်ထားခဲ့သော ကျန်းဖျင်စစ်မှလွဲ၍ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ အမှတ်များအားလုံးကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ ကျန်းဖျင်စစ်က တွက်ချက်ပြီး ‌ပြောခဲ့သည်။ 

"စုစုပေါင်း အမှတ် 15,620 ရှိတယ်… ဒီကမ္ဘာရဲ့ ငွေကြေးအနေနဲ့ ယွမ် 780 ရှိတယ်"

ယွမ် 780 ဖြင့် လူ 12 ယောက်က 14 ရက် အသက်ရှင်နေထိုင်ရမည်...

တစ်ယွမ်ကို နှစ်ခြမ်းခွဲလိုက်သလိုပါပဲ။

ယွဲ့ရှင်းဝမ်က ဂရုတစိုက် တွက်ချက်ခဲ့သည်။

"မျက်နှာဖုံး 12 ခုက ယွမ် 240၊ မျက်မှန်နဲ့ အကာအကွယ်ဝတ်စုံ နှစ်စုံက ယွမ် 120 ကျတယ်… ကျန်တဲ့ ယွမ် 420 ကို ဘီစကွတ်ခြောက်ဘူး၊ စုစုပေါင်း အထုပ်ရေ 120 ရှိပြီး တစ်ယောက်ကို 10 ဆီ ဝေလို့ရတယ်"

14 ရက်အတွက် လူတစ်ဦးလျှင် စုစုပေါင်း ဘီစကွတ် 10 ထုပ်သာရပြီး တစ်ရက်ကို တစ်ထုပ်တောင် မရဘူး။

ပျမ်းမျှအသက် 20 အရွယ် ငယ်ရွယ်နုပျိုသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့အနေနဲ့ သူတို့စားချင်စိတ်ပြင်းပြလာသောအခါ တစ်နေ့ကို ဘီစကွတ်အထုပ်တစ်ဝက်လောက် စားနိုင်ပြီး အဲဒါက သူတို့သွားကြားတောင် မညှပ်ပါဘူး။

ထို့အပြင် ဖျားနာခဲ့ပါက…

ယွဲ့ရှင်းဝမ်: "စားစရာဝယ်ဖို့ ငါတို့ပိုက်ဆံအကုန်သုံးလို့မရဘူး… ဆေးဝါးဝယ်ဖို့ အရေးပေါ်ရန်ပုံငွေတချို့ ယူထားရမယ်… ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ နေမကောင်းရင် အရမ်းအန္တရာယ်များလိမ့်မယ်… အဆင်မပြေရင် ဖျင်စစ်ရဲ့လက်ထဲက အဖွဲ့ရန်ပုံငွေကို အသုံးပြုမယ်… ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ အမှတ်တွေအားလုံးကို အသုံးပြုပြီး ဒီသင်တန်းကနေ ရရှိတဲ့အမှတ်တွေကို စာကြည့်တိုက်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ စားသောက်စရိတ်အဖြစ် အသုံးပြုသွားမယ်"

ကျန်းဖျင်စစ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"အင်း… တစ်ခါတည်း အများကြီးမဝယ်ပါနဲ့… အရေးပေါ်ပိုက်ဆံကို မင်းလက်ထဲမှာ သိမ်းထားရမယ်… ဒီနေ့ မျက်နှာဖုံးဝယ်ပြီး ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ တစ်ယောက်စီအတွက် ဘီစကွတ်တစ်ထုပ် ဝယ်လိုက်ပါ"

ယွဲ့ရှင်းဝမ်သည် ခေါင်းကိုက်ခဲ့ပြီး ဒါဟာ သူ့အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းအတွက် ပထမဆုံး အကြိမ် စိတ်ပူခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် ညစ်ညမ်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများသည် ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူများကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဆင်းရဲတွင်းနက်စေသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

မြေဆီလွှာညစ်ညမ်းမှု၊ စိုက်ပျိုးစရိတ်များ တိုးမြင့်လာမှုနှင့် တိရစ္ဆာန်မွေးမြူမှုကုန်ကျစရိတ်များ မြင့်တက်လာခြင်းသည် ဈေးနှုန်းများ မြင့်တက်လာခြင်းကို မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်သည်။ လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးဝလံများသည် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ ဖြစ်လာသည်။ သာမန်မိသားစုများသည် ပွဲတော်ကာလအတွင်း စပျစ်သီးအနည်းငယ်နှင့် ပန်းသီးအနည်းငယ်ကို ဝယ်ယူရန် ဆန္ဒရှိကြပေမည်။ အသားကို မေ့လိုက်ပါ။ အဲဒါက သူဌေးတွေ တတ်နိုင်သောအရာပါပဲ။

ချက်ပြုတ်နည်းများသည် ရိုးရှင်းလွန်းပြီး အာဟာရမျှတမှုမရှိဘူး။ လမ်းပေါ်ရှိ လူများသည် အဝါရောင် ကြွက်သားများဖြင့် ပိန်လှီပြီး အာဟာရ ချို့တဲ့ခြင်းက အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူစ။

လေထုသည် ဆိုးရွားစွာ ညစ်ညမ်းနေပြီး နေ့စဉ် ခရီးသွားသည့်အခါတွင် လူများသည် ပစ္စည်းများဆောင်ထားရမည်ဖြစ်သည်။ အထူးမျက်နှာဖုံးများသည် လေထုအတွင်းရှိ သဲများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကို စစ်ထုတ်နိုင်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သောလေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှူရှိုက်ခြင်းဖြင့် လည်ချောင်းနာရောဂါဖြစ်ပွားမှုမှာ သေချာပေါက် တိုးလာမည်ဖြစ်သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကင်ဆာအမျိုးမျိုးသည်လည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခုပေါ်လာသည်။ သက်တမ်းက အလွန်တိုတောင်းလိမ့်မည်။

ရေညစ်ညမ်းခြင်း၊ အစာအိမ်နှင့်အူလမ်းကြောင်းသို့ ရေရှည်ဘက်တီးရီးယားပိုးမွှားကူးစက်ခြင်း၊ ဝမ်းလျှောခြင်းသည် "နေ့စဉ်ရောဂါ" ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ပြင်းထန်စွာသေဆုံးနိုင်သည်။

နေရာတိုင်းတွင် သန္ဓေပြောင်းများရှိနေသော ဇီဝသိပ္ပံဌာန၏ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မိနစ်တိုင်းနှင့် စက္ကန့်တိုင်းတွင် လူသားများကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေသည့် ဤပတ်ဝန်းကျင်က အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသည်။

TK: ယွမ် 1 ကို မြန်မာငွေကျပ် 292 နဲ့ ညီမျှပါတယ်။ 

ယွမ် 50 = ကျပ် 14,637 [စပျစ်သီးတစ်လုံးဈေးနှုန်း]

ယွမ် 200 = ကျပ် 58,550 [ဂေါ်ဖီထုပ်တစ်ထုပ်၊ ပန်းသီးတစ်လုံးဈေးနှုန်း]

#TK