Chapter 37

Volume 2 : နှစ်ယောက်တွဲဖြတ်ကျော်ခြင်း

Chapter 37 (3 of Hearts – သွေးစွန်းနေသောမေပယ်ရွက် အဆုံးသတ်)

စစ်းဟန်နှင့် ကျန်းချင်တို့သည် ညီအစ်မများဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏မိဘများသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က ကွာရှင်းခဲ့ကြသည်။ ကျန်းချင်က အဖေဖြစ်သူ၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ယူပြီး စစ်းဟန်က အမေဖြစ်သူ၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ယူခဲ့သည်။

သူတို့အဖေက နောက်အိမ်ထောင်ပြုပြီး သူတို့အမေကလည်း နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည်။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်က အသက်ကြီးပြီး မိဘတွေ ထားခဲ့သောအိမ်မှာ အတူနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အတူတူနေထိုင်ပြီးကတည်းက သူတို့၏ခံစားချက်များသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရင်းနှီးဆုံးဆွေမျိုးတွေလို့ မှတ်ယူကြသည်။

ကျန်းချင်သည် အထက်တန်းကျောင်းပြီးလို့ နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားခဲ့ပေမဲ့ နူးညံ့သော ညီမလေးအတွက် စိတ်ပူခဲ့သည်။ သူမသည် အပတ်တိုင်း video chat တစ်ခုခေါ်သည်။

သို့သော် စစ်းဟန်သည် သူမ၏ 18 နှစ်မြောက် မွေးနေ့တွင် သူမထံသို့ မရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကျန်းချင်က စိတ်တွေပူပြီး သူမအိမ်အဒေါ်ဆီ ဖုန်းခေါ်ခဲ့သည်။ အဒေါ်ဖြစ်သူ ကျန်းယွီက သူမသားကို မေပယ်တောအုပ်အထက်တန်းကျောင်းဆီ စက်ဘီးစီးခိုင်းပြီး ရဲကားများဝိုင်းထားသော ကျောင်းကို တွေ့ခဲ့သည်။

စစ်းဟန်ကို အဆောင်အဦးပေါ်ကနေ တွန်းချခဲ့သော လူသတ်သမားများသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ရဲကို သတင်းပို့ခဲ့သည်။

သူတို့သည် စစ်းဟန်သတ်သေခြင်း၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို အတုလုပ်ကာ အချင်းချင်း အလီဘိုင်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ အဝေးရှိ ရှဲ့ရှင်းဟယ်သည် သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲကျနေသော သူ့အစ်မဝမ်းကွဲကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကောင်လေး၏မျက်နှာမှာ ခံစားချက်မဲ့နေသော်လည်း သူ့လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး လက်ဖဝါးမှ သွေးများ စီးကျနေသည်။

သူပြန်လာပြီး စစ်းဟန်က အဆောက်အဦးပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျသွားကြောင်း ကျန်းချင်ကို ပြောပြခဲ့သည်။ ကျန်းချင်သည် နိုင်ငံခြားမှာ လုံးဝပြိုလဲသွား၏။

ရှဲ့ရှင်းဟယ်၏မိခင်သည် အလောင်းကိုယူရန်အတွက် ရဲစခန်းသို့သွားခဲ့ပြီး ကျန်းချင်သည် သူမညီမ၏ဈာပနကို ‌တက်ရောက်ရန် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အေးစက်သောအမူအရာနှင့် ဒေါသမျက်လုံးများဖြင့် အနက်ရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ညီမဖြစ်သူ၏ ပစ္စည်းများကို ရှင်းလင်းရန် အိမ်သို့ပြန်လာပြီး ဒိုင်ယာရီကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူမညီမသည် စော်ကားခံခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံကို ချရေးရန် အနီရောင်ဘောပင်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ကျန်းချင်သည် ဒိုင်ယာရီကို မျက်နှာသေအမူအရာဖြင့် ကိုင်ဆောင်ထားကာ သူမ၏မျက်လုံးများက အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်လို အေးစက်နေကာ သားကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့က သူမညီမကို သတ်သေခဲ့တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပေမဲ့ သူမ မယုံခဲ့ဘူး။

သေသွားသောသူမညီမ၏ သွေးကြွေးကို ပြန်ဆပ်ပြီး သူမညီမအတွက် လက်စား‌ပြန်ချေရမည်။

***

ဘွဲ့ရပြီးနောက် ကျန်းချင်သည် ဆရာမ၏ လက်မှတ်ကို ရရှိခဲ့ပြီး မေပယ်တောအုပ်အထက်တန်းကျောင်းသို့ လျှောက်ထားခဲ့သည်။ သူမညီမ၏ ဒိုင်ယာရီထဲတွင် အတန်းပိုင်ဆရာနှင့် ပထမဆုံးအဖြစ်အပျက်နဲ့ စိတ်ပညာဆရာကို ရှာဖွေနေသည့် စစ်းဟန်အကြောင်းကိုသာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ကျန်းချင်သည် ငယ်ရွယ်သော စိတ်ပညာဆရာထံသို့ သွားပြီး တစ်ဖက်လူကို ချိတ်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံသုံးပြီး စုံစမ်းဖို့ ဖြစ်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ညီမဖြစ်သူ သေဆုံးရသော အကြောင်းရင်းကို သူမ သိလိုက်ရသည်။

ပြစ်မှုကျူးလွန်သူမှာ မုဒိမ်းမှုကျူးလွန်ခဲ့သော လုံခြုံရေးအစောင့်က ကြံရာပါဖြစ်နေသော်လည်း တရားခံမှာ ကျိုးမျိုးရိုးအမည်ရှိ ဆရာဖြစ်သည်။ ထွက်ပြေးသွားသော စိတ်ပညာဆရာကလည်း အပြစ်တင်ထိုက်သည်။

သူတို့အားလုံးကို သူမညီမနဲ့အတူ မြုပ်နှံသင့်တယ်…

ကျန်းချင်သည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်အလှကိုအသုံးပြုကာ စေ့စေ့စပ်စပ်အစီအစဥ်ဖြင့် စိတ်ပညာဆရာအား ခေါင်းကို တူဖြင့်ရိုက်ကာ အတန်းပိုင်ဆရာ၏ရင်ဘတ်ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဓားဖြင့်ထိုးပြီး လုံခြုံရေးအစောင့်ကို ကြိုးဖြင့် လည်ပင်းညှစ်သတ်ခဲ့သည်။

သူမသည် သူတို့၏အလောင်းများကို ဖြတ်တောက်ပြီး သူမညီမ၏အကြိုက်ဆုံး မေပယ်တောအုပ်ထဲတွင် မြုပ်နှံထားခဲ့သည်။

သူမသည် လူတစ်ဦးစီ၏ နံရိုးတစ်ခုစီကို တမင်သိမ်းဆည်းကာ ဝံပုလွေ၏သွားများပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ဖြတ်တောက်ပြီး အမှတ်တရအဖြစ် လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားခဲ့သည်။

ဒီကိစ္စက ပြီးသွားသည်။

သို့သော် တတိယတန်း အင်္ဂလိပ်ဆရာမက ကိုယ်ဝန်ရှိ၍ မီးဖွားခွင့်တောင်းခဲ့သည်။ ကျောင်းက အတန်းများပြောင်းပြီး သူမကို အတန်း 3 အား သင်ခိုင်းသည်။ ရှဲ့ရှင်းဟယ်က ဒီအတန်းမှာ ရှိနေသည်။ ဒီဝမ်းကွဲအတွက် ကျန်းချင်မှာ အထူးခံစားချက်မရှိဘူး။ မိဘများကွာရှင်းပြီးနောက်တွင် သူမသည် အဒေါ်၏မိသားစုနှင့် ပတ်သက်မှု များများစားစား မရှိခဲ့ဘဲ အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဖူးသည်။ တစ်ဖက်တွင် စစ်းဟန်နှင့် ရှဲ့ရှင်းဟယ်တို့ ပိုမိုကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးရှိသည်။

စစ်းဟန်အတွက်ကြောင့် ကျန်းချင်သည် ရှဲ့ရှင်းဟယ်အပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အင်္ဂလိပ်ကျူရှင်သင်ခန်းစာတချို့ကိုလည်း ပေးခဲ့သည်။

အတန်းထဲတွင် ရှဲ့ရှင်းဟယ်ကို တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေသည့် ရင့်ရှောင်ယာဟုခေါ်သော လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရှိနေသည်။ ရှဲ့ရှင်းဟယ်သည် အေးစက်ပြီး မာနကြီးသူဖြစ်ကာ တက္ကသိုလ်ကောင်းတစ်ခုတက်ရန်သာ လေ့လာနေသည်ဟု သူမမြင်ရသော်လည်း မိန်းကလေး၏စိတ်က ဘယ်သောအခါမှ မရှင်းလင်းခဲ့ပေ။

တနင်္လာနေ့တွင် ရှဲ့ရှင်းဟယ်က တာဝန်ကျခဲ့ပြီး ကျန်းချင်က သူမ၏ရုံးခန်းထဲတွင် အချိန်ပိုအလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။

စာသင်ခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ရှဲ့ရှင်းဟယ်သည် သူ့အိတ်များကို ထုပ်ပိုးပြီး အိမ်ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ကျန်းချင်သည် ကင်မရာများကို ရှောင်ပြီး ခေါင်မိုးပေါ်တက်သွားတာကို တွေ့သောအခါတွင် သူက လေဝင်စင်္ကြံသို့ ရောက်နေလေသည်။ သူက သူမနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းချင်မှာ ရုံးခန်းအဆောက်အဦးရဲ့ခေါင်းမိုးသော့က တကယ်ရှိနေတာလား…

သူမသည် တံခါးကိုဖွင့်ကာ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ လျှောက်သွားပြီး လက်ရန်းတွင်ရပ်ကာ အဝေးကို လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှဲ့ရှင်းဟယ်က လျှောက်လာပြီး မေးသည်။

"အစ်မ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ… ခေါင်းမိုးသော့ကို ဘယ်လိုယူလိုက်တာလဲ"

ကျန်းချင်က ပေါ့ပါးစွာ ဆိုသည်။ "ရှောင်ဟန်က ဒီကနေ ခုန်ချလိုက်တာဖြစ်ပြီး ငါ သူမကို ဒီမှာလာတွေ့တာ" သူမသည် အဝေးရှိ မေပယ်တောအုပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဝမ်းနည်းမှုအပြည့်နှင့် မျက်လုံးများဖြင့် "ငါသာ နိုင်ငံခြားကိုမသွားဘဲ တက္ကသိုလ်ကို ဒီမှာဆက်တက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါတွေကို သူမ ကြုံတွေ့မှာမဟုတ်ဘူး… ငါက အရမ်းသန်မာလွန်းတော့ မတွေးခဲ့မိဘူး… ငါ သူမကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး…"

"အစ်မဟန်က သတ်သေခဲ့တာ မဟုတ်လား"

ရှဲ့ရှင်းဟယ်က တိုးတိုးလေးပြောသည်။

"သတ်သတ်တာလား… ဟားဟား…" ကျန်းချင်သည် လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။ "သူမက အဆောက်အဦးပေါ်ကနေ တွန်းချခံရတာ… ငါ အဲဒါကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်… ရှောင်ဟန်က ကောင်းကင်မှာရှိနေတုန်းက အဲဒီလူသတ်သမားတွေကို မေပယ်တောအုပ်ထဲမှာ မြုပ်နှံထားလိုက်ပြီ… သူတို့အသားတွေပုပ်ပြီး အင်းဆက်ပိုးမွှားတွေ အကိုက်ခံရပြီးတော့ သူတို့အရိုးတွေ တစ်စစီဖြစ်သွားတဲ့အထိ သူမ နေ့တိုင်းကြည့်လို့ရတယ်"

အမျိုးသမီး၏ စူးရှသော ရယ်သံက သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ရှဲ့ရှင်းဟယ်က သူ့မျက်မှန်ကို တွန်းတင်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"နင် ဘာလို့ မအံ့သြတာလဲ" ကျန်းချင်က သူ့ကို တအံ့တသြကြည့်နေသည်။

"အစ်မလက်ချက်ပဲဖြစ်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်ထင်ပြီးသားပါ" ရှဲ့ရှင်းဟယ်က တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေအတွင်း ပျောက်ဆုံးသွားသူ သုံးယောက်စလုံးက အစ်မဟန်နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်… စိတ်ပညာဆရာက သူမ မသေဆုံးခင် သူမကို ‌မကြာခဏ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလေ့ရှိတဲ့သူဖြစ်ပြီး လုံခြုံရေးအစောင့်နဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာကလည်း အဲဒီနေ့က အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှာ ရှိနေခဲ့တယ်… အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ဆိုင်မှုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ဒါ့အပြင်…" ရှဲ့ရှင်းဟယ်သည် ခေတ္တရပ်ကာ သူလွယ်အိတ်ထဲမှ ‘မွန်တီခရစ်တိုမြို့စား’စာအုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ဒီစာအုပ်ရဲ့ မူရင်းဗားရှင်းကို ခင်ဗျားအံဆွဲမှာ တွေ့လိုက်တဲ့အတွက် ဘာသာပြန်ဗားရှင်းကို ဝယ်လိုက်တယ်… ဒီဇာတ်လမ်းက လက်စားချေခြင်းအကြောင်းဖြစ်တယ်… ခင်ဗျားက စစ်းဟန်အတွက် လက်စားချေဖို့ လူသုံးယောက်စလုံးကို သတ်လိုက်တာပဲ"

"မှန်တယ်" ကျန်းချင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "သုတို့ သေသင့်တယ်"

"ဘာလို့ ရဲကို သက်သေမပြတာလဲ… ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်လုပ်မှ ဖြစ်မှာလား"

"နင်က နုံအလွန်းတယ်… နှစ်တွေအများကြီးကြာသွားပြီကို သက်သေတွေက ပျက်စီးသွားလောက်ပြီ… သူတို့က ဝန်ခံမှာမဟုတ်ဘူး… ဒါ့အပြင် အဖမ်းခံရတာက သူတို့အတွက် အရမ်းဈေးပေါတယ်… ငါ သူတို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး သေခြင်းထက် ပိုကောင်းတဲ့အရာကို တွေ့ကြုံခံစားစေချင်တာ" ကျန်းချင်၏အသံသည် အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ လည်ဆွဲကို ထူးဆန်းသော ညင်သာမှုဖြင့် ထိလိုက်သည်။ "ငါ့ညီမကို ဂါရဝပြုဖို့အတွက် သူတို့ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ပြီး တောအုပ်ထဲမှာ မြုပ်ထားခဲ့တယ်"

"..." ရင့်ရှောင်ယာသည် တံခါးနားမှာ ရပ်နေခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။

သူမသည် နတ်ဘုရားလေးနှင့် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်လိုသောကြောင့် ယနေ့ ယိရူနှင့် တာဝန်အစီအစဉ်ကို တမင်ပြောင်းလိုက်သည်။ ရှဲ့ရှင်းဟယ်သည် အမြဲတမ်း အေးစက်နေနိုင်သော်လည်း သူနှင့်အတူ ခဏတာ ရှိနေခြင်းက သူမကို ကျေနပ်စေလိမ့်မည်။

ယွီဟွေးက ဒေါသထွက်ပြီး ရှဲ့ရှင်းဟယ်ကို ပိုမကျေမနပ်ဖြစ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သောညီမလေးကို ဒီဝက်ရှဲ့ရှင်းဟယ်က ဘယ်လိုလုပ် ဆွဲစားသွားရတာလဲ။

ရင့်ရှောင်ယာ၏အစ်ကိုဝမ်းကွဲသည် ရင့်ရှောင်ယာ ဆင်းလာတာကို စောင့်ဆိုင်းနေရင်း ကစားကွင်းသို့သွားပြီး ကစားနေခဲ့သည်။

သူမ တာဝန်ပြီးတာနဲ့ အောက်ထပ်ကိုဆင်းဖို့ စီစဉ်ထားသော်လည်း ရှဲ့ရှင်းဟယ်က သူ့လွယ်အိတ်ကို ကိုင်ပြီး ခေါင်မိုးပေါ်ကို လျှောက်သွားနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ သိချင်စိတ်ဖြင့် လိုက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကြားလိုက်သည်။

ကျန်းချင်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောစကားများသည် ရင့်ရှောင်ယာကို အလွန်ကြောက်လန့်‌သွားစေကာ အော်ဟစ်လုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ ချက်ချင်းပင် တစ်ဖက်သို့လှည့်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းလာခဲ့သည်။

ကျန်းချင်သည် သူမနောက်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို သတိပြုမိပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ 

"ဘယ်သူလဲ"

ရှဲ့ရှင်းဟယ်သည် ရင့်ရှောင်ယာဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ပြောလိုက်သည်က "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး… လေတိုက်တာပါ"

သူ့မျက်မှန်ကို တွန်းတင်လိုက်သည်။ 

"အစ်မက ဒါကို အစ်မဟန်အတွက်လုပ်ခဲ့တာပဲ… အစ်မရဲ့လက်စားချေတဲ့နည်းလမ်းက ရက်စက်ပေမဲ့… အစ်မရဲ့စိတ်ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် နားလည်တယ်… အစ်မဟန်က အတိတ်တုန်းက အရမ်းဆိုးရွားစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူမကို ထိခိုက်စေခဲ့သူတွေကို အပြစ်ပေးသင့်တယ်… သူတို့သုံးယောက်စလုံးကို အစ်မက သတ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စကလည်း ပြီးသွားပြီ… ကျွန်တော်တို့ ဒါကို ထပ်မပြောကြရအောင်လား"

ကျန်းချင်၏အသံက အေးစက်သွားသည်။

"ပြီးသွားပြီတဲ့လား… သေတဲ့သူက ပြန်မရှင်နိုင်ဘူး… အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ် ပြီးသွားမှာလဲ"

သူမသည် အဝေးက မေပယ်တောအုပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရလဒ်အနေဖြင့် ရင့်ရှောင်ယာသည် ထိတ်လန့်စွာ ဘတ်စကတ်ဘောကွင်းသို့ ပြေးသွားတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမက ထွက်ပြေးသွားသလိုမျိုး ယွီဟွေးကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းချင်၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"အခုလေးတင် ရင့်ရှောင်ယာက ငါတို့ပြောတာကို ကြားသွားတာလား"

ရှဲ့ရှင်းဟယ်က ချက်ချင်းငြင်းလိုက်သည်။ 

"မဟုတ်ဘူး… ဒီနေ့ ယိရူက တာဝန်ကျတာ… သူမက အိမ်စာတွေ မပြီးသေးတာကြောင့် ကျွန်တော် သူမကို အရင်ပြန်ခွင့်ပြုလိုက်တယ်… ရင့်ရှောင်ယာက ဘတ်စကက်ဘောကစားဖို့ ယွီဟွေးကို အဖော်လိုက်ပေးတာ ဖြစ်လောက်တယ်… သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက အရမ်းကောင်းတယ်… ဆရာတွေလည်း အဲဒါကိုသိတယ်မလား"

ကျန်းချင်သည် မိန်းကလေးငယ်၏ ကျောကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမည်မသိ ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရှဲ့ရှင်းဟယ်လည်း ဆိုးရွားသော ခံစားချက်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ရင့်ရှောင်ယာက အဲဒါကို ကြားသွားလောက်သည်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ သူမသည် အတန်းနောက်ကျပြီး အတန်းထဲမှာ မကြာခဏ စိတ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ယခင်က အင်္ဂလိပ်စာတွင် ကောင်းသော်လည်း ယခုတော့ မနက်စောစော အတန်းထဲတွင် စကားလုံးများကို မရေးနိုင်တော့ပေ။ ကျန်းချင်၏မျက်နှာသည် ဖတ်ရခက်သော်လည်း သူမ ဘာမှ မပြောပေ။ အတန်းပြီးတာနဲ့ သူမက ယိရူကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

ကျန်းချင်က မေးလေသည်။

"နင်နဲ့ ရှဲ့ရှင်းဟယ်က တနင်္လာနေ့မှာ တာဝန်ကျတာလား"

ယိရူက ရိုးရိုးသားသားဖြေခဲ့သည်။ 

"ကျွန်မ ရှောင်ယာနဲ့ တာဝန်လဲခဲ့ပြီး သူမက ရှဲ့ရှင်းဟယ်နဲ့အတူ တာဝန်ကျတာ… ဆရာမ ဘာလို့မေးတာလဲ"

ကျန်းချင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

သူမသည် ထိုနေ့တွင် လုံခြုံရေးအခန်းသို့သွားပြီး တနင်္လာနေ့က စောင့်ကြည့်ရေးမှတ်တမ်းကို စစ်ဆေးရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှာခဲ့သည်။ သူမက ရှဲ့ရှင်းဟယ်နှင့် စကားစမြည်ပြောနေစဉ် ရင့်ရှောင်ယာသည် ခေါင်မိုးပေါ်အနီးတွင် ပေါ်လာပြီး ဖြူဖျော့သောမျက်နှာဖြင့် ပြေးဆင်းသွားခဲ့သည်။ ရင့်ရှောင်ယာက ကြားသွားလောက်သည်။

ကျန်းချင်သည် သူမရင်ဘတ်ရှိ အရိုးလည်ဆွဲကို ထိရင်း တွေးတွေးဆဆဖြစ်နေသည်။

နောက်တစ်နေ့ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် ကျန်းချင်သည် ရင့်ရှောင်ယာနှင့် ပုံစံတူ ဖိနပ်တစ်ရံကို ဝယ်ယူခဲ့ကြောင်း ရှဲ့ရှင်းဟယ်မှ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အတန်းတက်ရန် သူမသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားများနှင့် ကင်းဗတ်ဖိနပ်များကို ဝတ်ထားသည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ဝတ်စားဆင်ယင်မှု မရှိသလောက်ဖြစ်သဖြင့် ရှဲ့ရှင်းဟယ်က သတိထားနေခဲ့သည်။

ကျန်းချင်က ရင့်ရှောင်ယာကို သတ်မှာလား… အရင်က သူမညီမအတွက် လက်စားချေခဲ့ပေမဲ့ အပြစ်မဲ့တဲ့ ရှောင်ယာကို သူမ တကယ်သတ်မှာလား… ဒီဖိနပ်ကို သူမ ဘာလို့ဝယ်ခဲ့တာလဲ…

ဒီလိုကင်းဗတ်ဖိနပ်တွေ ဝယ်တာက ဆရာများအတွက် ပုံမှန်ပဲလို့ အခြားသူများက ထင်နေကြသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းက လူကြိုက်များသောစတိုင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူတော်တော်များများက ၎င်းကို ဝတ်ဆင်ကြသည်။ တစ်ခုခုမှားနေကြောင်း ရှဲ့ရှင်းဟယ်သာ သိခဲ့သည်။ ကျန်းချင်သည် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းမဖြစ်ကြောင်း သူနားလည်ခဲ့သည်။ သူမဟာ မိတ်ကပ်အပြည့်နဲ့ အပြင်ထွက်ရတာကို နှစ်သက်ပြီး သူမ၏ဖိနပ်စင်မှာ ဖက်ရှင်ကျကျ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ် အမျိုးအစားအားလုံးနဲ့ ပြည့်နေသည်။ ကင်းဗတ်ဖိနပ်နှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အားကစားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ခြင်းသည် သူမအတွက် အလွန်ထူးခြားပါသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက လုံခြုံသောဘက်တွင် ရှိနေရမည်။‌

နေ့လယ်ခင်း ဓာတုဗေဒအတန်းတွင် ဆရာမက organic phosphates အကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ ရှဲ့ရှင်းဟယ်သည် တံခါးကို သော့ခတ်ပြီး ဆရာမနှင့်အတူ ထွက်သွားပြီးနောက် တံခါးဖွင့်ရန် ခိုးပြန်လာခဲ့ပြီး organic phosphates ပုလင်းတစ်ဝက်ကို ယူလိုက်သည်။

သူ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး စူပါမားကတ်ကို သွားကာ ယွီဟွေးက ရင့်ရှောင်ယာကို မကြာခဏ ပေးလေ့ရှိသော ချောကလက်တစ်ဘူးဝယ်သည်။ သူသည် ဆေးထိုးအပ်ဖြင့် ချောကလက်ထဲသို့ organic phosphates ကို ထည့်သွင်းခဲ့သည်။

ကြာသပတေးနှင့်သောကြာနေ့များသည် စာမေးပွဲရက်များဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအတန်းတွင် သူသည် စာရွက်များကို ကြိုတင်အပ်လိုက်ပြီး ခုနစ်ခန်းမြောက်စာမေးပွဲခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရင့်ရှောင်ယာကို စောင့်နေခဲ့သည်။

ရင့်ရှောင်ယာက စာမေးပွဲပြီးသွားတော့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှဲ့ရှင်းဟယ်က သူမကို စာရိုက်နှိပ်ထားသော ရည်းစားစာတစ်စောင် ပေးခဲ့သည်။ ရင့်ရှောင်သည် ၎င်းကို အိမ်တွင် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် မျက်နှာနီရဲသွားသည်။ စာသားများက အလွန်ချိုမြိန်လှသည်။ ရှဲ့ရှင်းဟယ်က သူမကို တကယ်ကြိုက်နေခဲ့တာလား။ ဒါက မယုံနိုင်စရာဖြစ်ခဲ့သည်။

ရင့်ရှောင်ယာက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေမှန်း ရှဲ့ရှင်းဟယ် မသိခဲ့ဘဲ ဒီစာသည် မိန်းကလေး၏နှလုံးသားထဲမှာ ပွက်လောရိုက်သွားစေခဲ့သည်။ ရင့်ရှောင်ယာသည် ရည်းစားစာထဲက သိသာထင်ရှားသော အရိပ်အမြွက်ကို နားမလည်ဘဲ သူမ၏နှလုံးခုန်နှုန်းကိုသာ မြန်စေခဲ့သည်။ 

သူမ၏စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အလွန်ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို သိထားသည်။ ဆရာမကျန်းသည် အမှန်တကယ်တွင် အတန်းခေါင်းဆောင်၏ ဆွေမျိုးဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သောငါးနှစ်က အဆောက်အဦးမှ ပြုတ်ကျခဲ့သော စစ်းဟန်နဲ့လည်း ဆွေမျိုးဖြစ်သည်။ ဆရာမကျန်းသည် စစ်းဟန်အတွက် လက်စားချေဖို့ ကြောက်စရာကောင်းသောအရာတွေ လုပ်ခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်အရာတွေလား။ အလောင်းသုံးလောင်းကို မေပယ်တောအုပ်ထဲမှာ မြုပ်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် မေပယ်တောအုပ်ထဲသို့ နေ့တိုင်း စာကျက်ရန် သွားခဲ့ကာ ထိုအကြောင်းကို တွေးလိုက်ရုံဖြင့် ရင့်ရှောင်ယာ၏ ဆံပင်များ ထောင်မတ်သွားခဲ့သည်။

ရင့်ရှောင်ယာသည် တစ်ညလုံး စိတ်ပူပန်နေမိသည်။ ဒီလိုနဲ့ တနင်္ဂနွေနေ့မှာ သူမအမေက ရုတ်တရက် သူမ၏စိတ်အခြေအနေကို တွေ့ရှိပြီး သူမ၏မွေးနေ့မှာ သမီးလေးနဲ့အတူ အဖော်ပြုပေးရန် အပြေးအလွှာရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရင့်ရှောင်ယာကို ဟိုတယ်တစ်ခုသို့ ခေါ်သွားပြီး ဖုန်းတစ်လုံး ပေးခဲ့သည်။ ရင့်ရှောင်ယာသည် ကျောင်းဝတ်စုံမရှိ၍ သူမအမေနှင့် အိပ်သောအခါ အိပ်မက်ဆိုးများ ကြုံလာသောကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ အိပ်မောကျသွားပြီး တနင်္လာနေ့တွင် ကျောင်းနောက်ကျပြန်သည်။

ရှဲ့ရှင်းဟယ်သည် ရင့်ရှောင်ယာ အတန်းထဲရောက်လာတာကို တွေ့တော့ ဒီမိန်းကလေးက သူ၏ရည်းစားစာကို နားမလည်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူ၏အရန်အစီအစဉ်ကို သူသုံးရမည်။

ကျန်းချင်၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ရက်စက်လာသည်ဟု အမြဲလိုလို သူခံစားမိသည်။ ကျန်းချင်သည် ရင့်ရှောင်ယာအပေါ် လှုပ်ရှားမှာလား သူမသိပေမဲ့ ရင့်ရှောင်ယာ ချောကလက်တွေစားပြီး ဆေးရုံတက်နေသမျှ ရဲတွေက စုံစမ်းဖို့ ရောက်လာလိမ့်မည်။ ကျန်းချင်တွင် လှုပ်ရှားရန် အခွင့်အရေးမရှိပေ။

စိတ်တွေဖောက်ပြားနေ‌သော ကျန်းချင်ကို ဖျောင်းဖျဖို့ သူ အခွင့်အရေးတွေ ရှာပြီး ဒီကိစ္စကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် အရာအားလုံးက မှားသွားခဲ့သည်။

ကျန်းချင်က စာသင်ခန်းထဲသို့ရောက်လာသောအခါ ရင့်ရှောင်ယာက ချောကလက်တစ်တုံးကိုသာ စားခဲ့သည်။

သူမသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအဝတ်အစားများနှင့် ကင်းဗတ်ဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မနက်ပိုင်းအတန်းတွင် သူမဝတ်ထားသည့် ဝတ်စုံနှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။ သို့သော်လည်း ရင့်ရှောင်ယာက သံသယမဝင်ဘဲ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာမ ကျွန်မကို ရှာနေတာလား"

ကျန်းချင်က ပြုံးလိုက်သည်။ 

"မနက်က အတန်းထဲမှာ ငါနင့်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး အပြစ်ပေးတဲ့နေရာကိုလည်း သွားခိုင်းခဲ့တယ်… နင် ခံစားရမကောင်းဘူးဆိုတာ ငါသိပေမဲ့ ငါက အရမ်းရက်စက်တယ်… နင့်ရဲ့ရလဒ်တွေကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အမီလိုက်နိုင်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်… ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ပြီး နင့်ကို စာမေးပွဲအကြောင်းအရာတွေ ငါရှင်းပြမယ်…"

ရင့်ရှောင်ယာသည် ဒီအကြောင်းပြချက်ကို မငြင်းနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ လိုက်သွားခဲ့ရသည်။

ကျန်းချင်က အဆိုရှိလာသည်။

"ရုံးခန်းထဲမှာ လူတွေ အရမ်းများနေတယ်… အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောဖို့ နေရာရှာရအောင်"

ရင့်ရှောင်ယာသည် ခိုးနားထောင်သောကိစ္စကို အင်္ဂလိပ်ဆရာမက မသိဘဲ ‘ကျောင်းသားကို သင်ပေးနေခြင်း’ဆိုပြီး လေးနက်သောအသွင်အပြင်နဲ့ ရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။ သူမက သိပ်တွေးမနေဘဲ လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် အဆောက်အဦးပေါ်မှ တွန်းချခံရမည်ဟု မတွေးထားခဲ့မိဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ရှဲ့ရှင်းဟယ်က ခေါင်မိုးပေါ်တက်သွားတာကို မြင်လိုက်တာကြောင့် သိချင်စိတ်ဖြင့်သာ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်များကို သူမ မကြားချင်ခဲ့ဘူး။

သူမက ဘယ်လောက်တောင် အပြစ်ကင်းလိုက်သလဲ…

****

ရဲစခန်း၌

ကျန်းချင်နှင့် ရဲများယူလာသည့် ကင်းဗတ်ဖိနပ်တွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ရှဲ့ရှင်းဟယ်၏မျက်နှာဟာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

သူက အရာအားလုံးကို ဝန်ခံခဲ့သည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့သည် အမှန်တရားအတွက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ ကျန်းချင်အား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လူသတ်မှုဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားပြီး တရားစွဲဆိုမှုကို စောင့်ဆိုင်းလျက်ရှိသည်။

ရှဲ့ရှင်းဟယ်က သူမကို တွေ့ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သံတိုင်များခြားထားကာ ကျန်းချင်က ထိုနေရာတွင် အမူအရာမဲ့စွာ နေထိုင်နေခဲ့ပြီး ရှဲ့ရှင်းဟယ်က လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာလို့ ရင့်ရှောင်ယာကို တိုက်ခိုက်ရတာလဲ… သူမက အပြစ်ကင်းတယ်… ခင်ဗျားကို သိပ်မရူးဘူးလို့ ကျွန်တော်ထင်ခဲ့တာ… ခင်ဗျားက သူမကို သတ်ပစ်မယ်လို့တောင် မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ကျန်းချင်က ပေါ့ပါးစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"သူမက အများကြီးသိထားတာ… သူမ ပြောလိုက်တာနဲ့ မေပယ်တောအုပ်ထဲက အလောင်းတွေကို ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်"

ရှဲ့ရှင်းဟယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ 

"အဲဒါက ခင်ဗျား သူမကို သတ်ရတဲ့ အကြောင်းပြချက်မဟုတ်ဘူး… ရှောင်ယာရဲ့သတ္တိက အရမ်းသေးငယ်ပြီး သူမက ပြောဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး… အစ်မ… ခင်ဗျားက ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် မဟုတ်တော့ဘူး… ခင်ဗျားက ခင်ဗျားအမုန်းဆုံးလူအမျိုးအစားဖြစ်လာပြီ… အရင်တုန်းက စစ်းဟန်ကိုသတ်ခဲ့တဲ့လူတွေနဲ့ ခင်ဗျားက ဘာများကွာခြားသေးလို့လဲ… ဒါတွေအားလုံးကို စစ်းဟန်သာ မြင်လိုက်ရင် သူမ ဘယ်လိုခံစားရမလဲ"

ကျန်းချင်သည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ပခုံးတွေ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပေမဲ့ သူမမျက်နှာမှာတော့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမသည် ရင်ဘတ်ရှိ အရိုးလည်ဆွဲကိုထိပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"နဂါးသတ်သူက နောက်ဆုံးတော့ နဂါးဖြစ်လာလိမ့်မယ်… ငါ လက်စားချေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကတည်းက… ငါက ငါကိုယ်တိုင် မဟုတ်တော့ဘူး"

***

ကျန်းချင်က သေဒဏ်ချမှတ်ခံခဲ့ရသည်။

ရှဲ့ရှင်းဟယ်အတွက်တော့ အဆိပ်ပမာဏနည်းလွန်းတာကြောင့်၊ ရင့်ရှောင်ယာကို ကယ်တင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာကြောင့်၊ သူ့မိဘတွေနဲ့ ကျောင်းက အာမခံပေးခဲ့ပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြားမှာ လွတ်လာပြီးနောက် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ ပါဝင်ဖြေဆိုခဲ့သည်။

ဇာတ်ကွက်၏အဆုံးသတ်မှာ သုသာန်ကို ပြသထားသည်။

အုတ်ဂူများကို တောင်ကုန်းပေါ်တွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီထားသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်စုံသန့်သန့်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရှဲ့ရှင်းဟယ်သည် ရင့်ရှောင်ယာ၏အုတ်ဂူပေါ်ကို အဖြူရောင်ပန်းလေး ချပေးလိုက်ကာ တိုးတိုးပြောသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်"

အေးစက်သောလေသည် တောင်ကုန်းကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာကာ အဖြူရောင်ပွင့်ချပ်များက နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသည်။

လူငယ်လေးသည် လေကိုမျက်နှာမူကာ သူ၏မျက်လုံးများက ငြိမ်သက်ပြီး နက်နဲစွာ ရပ်နေသည်။

"ငါ့ရဲ့တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် ရမှတ်တွေရထားပြီး ငါကောင်းကောင်းဖြေခဲ့တယ်… ရဲသင်တန်းကျောင်းကို တက်ဖို့ ငါစာရင်းသွင်းခဲ့တယ်… ငါ့မိသားစုဝင်တွေက အဲဒါကို အရမ်းဆန့်ကျင်ပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး… ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးပြီ"

သူ၏သွယ်လျသောလက်ချောင်းများက အုတ်ဂူကျောက်တုံးပေါ်ရှိ မိန်းကလေး၏ ဓာတ်ပုံကို ထိတွေ့ကာ ရှားရှားပါးပါး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ 

"အနာဂတ်မှာ ငါ ရဲဝန်ထမ်းဖြစ်လာမှာပါ… ကျန်းချင်က မင်းကို ဒီလိုမလုပ်သင့်ဘူး… စစ်းဟန်ကိုသတ်တဲ့လူတွေလည်း အပြစ်ရှိတယ်… မင်းနဲ့ စစ်းဟန်တို့နှစ်ယောက်စလုံးက အပြစ်ကင်းတယ်"

"ကိုယ့်အစွမ်းအစနဲ့ အပြစ်မဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်ကို ကယ်တင်နိုင်မလဲ မသိပေမဲ့… ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်"

သူသည် မတ်တတ်ထရပ်၍ အုတ်ဂူကို လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ 

"ကမ္ဘာကြီးမှာ လူသတ်မှုတွေ နည်းပါးပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှာ နာကျင်မှုတွေ မရှိပါစေနဲ့… ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူပါ ရှောင်ယာ"

#TK