Volume 3 : အမြန်ရထား
Chapter 91 (4 of Hearts – ဇာတ်ကွက်ကတ်: လီမော့) Part-2
တစ်နှစ်ကြာ အတူနေထိုင်ပြီးနောက် ရှူရှောင်မုန်က ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ လီမော့က သူမကို လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး သူမအမေဆီ အလည်သွားခဲ့သည်။ ရှူဖျင်က သူ့နာမည်သိပြီး သူမမျက်နှာ ရုတ်တရက်ဖြူဖျော့သွားမယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ "နင့်အဖေက လီကျယ်မင်လား။"
လီမော့က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။"
ရှူဖျင်က သူ့ကို တစ္ဆေတစ်ကောင်လို လက်ညှိုးထိုးသည်။ "နင်က လီကုမ္ပဏီရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌအသစ်လား။ ငါ့သမီးကို ဘာလို့လိမ်ရတာလဲ။"
သူမ အလွန်တုန်လှုပ်နေပြီး လက်တွေ တုန်နေသည်။ ရှူရှောင်မုန်က အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားပြီး အမြန်ထရပ်လိုက်ပြီး သူမကို ဆွဲလိုက်သည်။ "မေမေ၊ သူက သမီးကို မလိမ်ပါဘူး။ သမီးတို့မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ချစ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်…"
ရှူဖျင်က ဒေါသတကြီးအော်လိုက်သည်။ "ပါးစပ်ပိတ်ထား။ သူ့အဖေက ဘယ်လိုလူယုတ်မာလဲဆိုတာ နင်မသိဘူးလား။ လီကျယ်မင် ပညာသင်ပေးခဲ့တဲ့ သားတစ်ယောက်က ဘယ်လောက်ကောင်းမှာလဲ။ သူက နင့်ကို လှည့်စားနေတာ။ သူ့အသွင်အပြင်ကြောင့် လှည့်စားမခံနဲ့။"
လီမော့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "ဒေါ်လေး၊ ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော့်အဖေကြားက မကျေနပ်ချက်တွေကို ကျွန်တော်မသိပေမဲ့ ရှောင်မုန်အပေါ် ကျွန်တော်ရိုးသားပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒေါ်လေးဆီလာလည်တာက ဒေါ်လေး ကျွန်တော့်ကို…"
ရှူဖျင်သည် သူမစိတ်လွတ်သွားလောက်အောင် လှုံ့ဆော်ခံခဲ့ရပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့သည်။ "ငါသဘောမတူဘူး၊ နင်ချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်တော့။"
လီမော့သည် တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု ခံစားရပြီး တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေး၊ ခင်ဗျား အရင်ဆုံး စိတ်အေးအေးထားပါ။ နောက်နေ့မှ ကျွန်တော် ထပ်လာလည်ပါ့မယ်။"
ကုမ္ပဏီသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ရှူဖျင်နှင့် လီကျယ်မင်တို့ကြား မကျေနပ်ချက်များကို စစ်ဆေးရန် လူများကို အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ကုမ္ပဏီ၏ အငြိမ်းစားဝန်ထမ်းများအားလုံး မစ္စစ်မိန်၊ နျိုတဖန်နှင့် လျှိုယွီမင်တို့ထံ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ သူရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော အမှန်တရားသည် သူ၏ဆံပင်မွေးများကိုပင် ထောင်ထစေခဲ့သည်။ သူ့အဖေက တကယ်ကို လူယုတ်မာတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ့အမေအရင်းက သူ့ကိုမွေးပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အိပ်ဆေးအလွန်အကျွံသောက်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
လီမော့၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်နေပြီး သူ့ရုံးခန်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကုမ္ပဏီ၏ရှေ့နေကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး တစ်ဖက်မှ ရိုးသားစွာ ဝန်ခံခဲ့သည်။ "အကြီအကဲလီ၊ ဒါအတွက် ငါ့ကို အပြစ်ပြောလို့ မရဘူး။ မင်းအဖေက ဖောက်ပြန်နေတာကို မင်းအမေသိပြီး ကွာရှင်းချင်ခဲ့တယ်။ သူမက သဘောတူညီချက်ကို ရေးထိုးထားပေမဲ့ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူမ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်သေခဲ့တယ်။ သဘောတူညီချက်က ပထမမူကြမ်းသာဖြစ်ပြီး လက်မှတ်မထိုးရသေးတဲ့အတွက် ငါဘာမှလုပ်လို့မရဘူး။"
လီမော့က အေးစက်သွားသည်။ "သူမ သတ်သေတာကို ခင်ဗျား ယုံလား။ ဒီကိစ္စကို ခင်ဗျား ဘာလို့ ရဲကို မပြောတာလဲ။"
ရှေ့နေက ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ လီမော့ကို သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ "အဖေက ခင်ဗျားကို နှုတ်ပိတ်ခ ပိုက်ဆံပေးထားတယ်မလား။"
ရှေ့နေက ခေါင်းငုံ့ပြီး ခါးသက်သက်အမူအရာနဲ့ပြောသည်။ "မင်း-မင်းအမေသေတာက သံသယဖြစ်စရာမှန်း ငါသိတယ်။ ကွာရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး ရုတ်တရက် သတ်သေဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက သေပြီ၊ သေသွားပြီ။ ငါက သူမအကြောင်းဖော်ပြီး မင်းအဖေကို မစော်ကားနိုင်ဘူး…"
လူသေတစ်ယောက်အတွက် ကုမ္ပဏီ၏သခင်ဖြစ်လာတော့မည့် လီကျယ်မင်ကို စော်ကားခြင်းသည် အမှန်ပင် အရူးတစ်ယောက်သာ လုပ်ရမည့်အရာဖြစ်သည်။ ရှေ့နေများသည် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူတာ လူ့သဘာဝဖြစ်သည်။ လီမော့သည် သူ့ကို အပြစ်မတင်ဘဲ ခဏလောက် တိတ်နေကာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "လီကျယ်မင်က ခင်ဗျားကို သေတမ်းစာလွှဲဖို့ တောင်းဆိုခဲ့လား။ ဥပမာ၊ သူ့ရှယ်ယာအားလုံးကို သူ့သားအငယ်ဆုံး လီဖေးဆီ ပေးတာလေ။"
ရှေ့နေက အံ့ဩသွားသည်။ "ဒါ-ဒါကို မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ။"
လီမော့က လှောင်ပြောင်သည်။ "နောက်ဆုံးတော့ သူဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်မုန်းတီးနေလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်တော်က ပုံမမှန်မဟုတ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ အမေ့ကိုမုဒိမ်းကျင့်ပြီး ရလာတာကြောင့်ပဲ။ အာဏာရဖို့ သူ့မိန်းမကို သတ်ခဲ့တဲ့အကြောင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ တည်ရှိနေမှုက သူ့ကိုအမှတ်ရစေတယ်။ သူကျွန်တော့်ကိုမြင်ရတဲ့အခါ အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေနိုင်တယ်။"
လီမော့သည် အပြင်ဘက်တွင် တောက်ပနေသော မီးရောင်များကို လှည့်ကြည့်ကာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "စာချုပ်ကို အတည်ပြုပြီးပြီလား။"
ရှေ့နေ တုန်လှုပ်သွားသည်။ "မပြုရသေးဘူး။ လီဖေးက အသက် 18 နှစ်မပြည့်သေးဘူး။ မင်းအဖေက မင်းက ပိုအားကောင်းပြီး ကုမ္ပဏီကို အရင်ဆုံး မြင့်တင်ပေးမယ်လို့ ဆိုလိုတယ်။ လီဖေး တက္ကသိုလ်ကနေ ဘွဲ့ရပြီးတာနဲ့ သူက လီဖေးကို ကုမ္ပဏီမှာ ပညာသင်ကြားခွင့်ပေးလိမ့်မယ်။"
လီမော့က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို သူက ကျွန်တော့်ညီ ငတုံးကို ရှယ်ယာတွေပေးပြီး သူ့အတွက် ကျွန်တော်က အလုပ်လုပ်ပေးရမယ်ပေါ့။"
ရှေ့နေက စိတ်မသက်မသာစွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
"သေတမ်းစာက မှတ်တမ်းမတင်သေးတဲ့အတွက် အဲဒါ မရှိဘူးလို့မှတ်လိုက်။ အနာဂါတ်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် အရင်တုန်းကလိုပဲ ခင်ဗျား တိတ်တိတ်နေပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပိုပေးမယ်။"
ရှေ့နေက ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ အမွေဆက်ခံခွင့်ဥပဒေအရ သေတမ်းစာမရှိရင်တောင် သူ့ရဲ့အိမ်ထောင်ဖက်နဲ့ သားသမီးတွေက အမွေဆက်ခံပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။ မင်းမိထွေးက ပထမအမွေဆက်ခံသူဖြစ်ပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ဝက်ကို လက်ခံနိုင်တယ်။ ကျန်တဲ့တစ်ဝက်ကို မင်းနဲ့မင်းညီကို ညီတူညီမျှခွဲပေးလိမ့်မယ်…"
လီမော့က အထင်အမြင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "တရားရုံးဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် ကုမ္ပဏီက အခွံအလွတ်ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒီအခါမှာ သူတို့အတွက် အမွေဆက်ခံဖို့ ပစ္စည်းဥစ္စာအများကြီးရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"
ရှေ့နေ: "…"
***
လီမော့၏အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီသည် ပိုမိုကြီးမားလာချိန်တွင် လီကျယ်မင်၏အဝတ်အစားကုမ္ပဏီမှ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို တဖြည်းဖြည်းလွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ အငြိမ်းစားယူပြီး သူ့သား၏ ချမ်းသာမှုကို ကြွားဝါနေသော လီကျယ်မင်ကတော့ ဒီကိစ္စကို ဘာမှ မသိခဲ့ဘူး။
ရှူဖျင်သည် သူ့သမီး ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း သိပြီး သူမ၏ သဘောထားက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။
ရှူရှောင်မုန်သည် လီမော့က လူယုတ်မာမဟုတ်သလို သူမအတွက် အထူးကောင်းမွန်ကြောင်း သူမကို နေ့တိုင်းပြောခဲ့သည်။ သူတို့ဟာ တစ်နှစ်ကျော်ကြာ တွဲလာခဲ့ပြီး လီမော့က ခင်ပွန်းကောင်းနဲ့ ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူမယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူတို့အိမ်ထောင်ကျပြီးရင် လီကျယ်မင်နှင့် ပတ်သက်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ရှူဖျင်သည် သူတို့နှစ်ယောက်၏ ဆက်ဆံရေးကို လက်မခံခင် ငိုပြီး သူမသမီးကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။
သို့သော် ရှူရှောင်မုန်နှင့် လီမော့တို့ ချစ်နေကြကြောင်း လီကျယ်မင်ကြားသိသောအခါ သူက ရှူရှောင်မုန်ကို သီးသန့်သွားရှာပြီး သူမမျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။ "မင်း ငါ့သားကို ပိုက်ဆံအတွက် လှည့်စားခဲ့တာမလား။ မင်းလို ပညာမတတ်တဲ့ မိသားစုက ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ငါ့ချွေးမဖြစ်ဖို့ ဘယ်လို ထိုက်တန်မှာလဲ။ လီမော့ဆီကထွက်သွားဖို့ မင်း ပိုက်ဆံဘယ်လောက်လိုချင်လဲ။"
ရှူရှောင်မုန်သည် သူမ၏ဒေါသကို ထိန်းထားရန် ရုန်းကန်ခဲ့သည်။ "ဦးလေး၊ လီမော့နဲ့ ကျွန်မက လွတ်လွတ်လပ်လပ် ချစ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။ သူ့မှာ ပိုက်ဆံရှိလား ပိုက်ဆံမရှိဘူးလား ကျွန်မဂရုမစိုက်ဘူး။"
သူမက ထွက်သွားဖို့ တစ်ဖက်ကို လှည့်လိုက်သည်။ လီကျယ်မင်က သူမကို တားဖို့ ထလိုက်ပြီး ရလဒ်အနေနဲ့ သူ့ကြောင့် ရှူရှောင်မုန်က ခလုတ်တိုက်ပြီး လှေကားထစ်ကနေ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သွေးထွက်သံယိုကိစ္စက လီကျယ်မင်ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ ကောင်မလေးက သူ့သားကို လှည့်စားခဲ့ပြီး သူမထွက်မသွားခင် ပိုက်ဆံတစ်ပြားတစ်ချပ်ကို ပစ်ပေးလိုက်မယ်လို့ သူတွေးခဲ့သည်။
ရှူရှောင်မုန်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖျော့တော့နေသည်။ လီမော့ရောက်လာသည်နှင့် ထိုကဲ့သို့သော ပုံကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့သွား၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒုက္ခရောက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့သော မိန်းကလေးက သူချစ်ရသူဖြစ်သည်။ သူမကို နာကျင်အောင်လုပ်တဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ သူ သည်းမခံနိုင်ဘူး။ လီမော့သည် သူမကို ပွေ့ခေါ်ဖို့ အပြေးအလွှား သွားကာ ဆေးရုံကို ပို့လိုက်ပြီးနောက် ကလေး မရှိတော့တာကို သိလိုက်ရသည်။ ရှူရှောင်မုန်သည် ငိုနေပြီး အသက်မရှူနိုင်ဖြစ်ကာ လီမော့သည် ကုတင်ဘေးတွင် အံကြိတ်ကာ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။
ရုတ်တရက် ရူးသွပ်တဲ့ အကြံအစည်တစ်ခု သူ့ခေါင်းထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ ကုမ္ပဏီကိုပြန်ရောက်တော့ လီမော့က ဝန်ထမ်းဒါရိုက်တာကို တွေ့ပြီး မျက်နှာသေဖြင့် စကားပြောလိုက်သည်။ "အဖေက အငြိမ်းစားယူပြီးနောက် ပျင်းနေတာ။ လေကောင်းလေသန့်ရဖို့ ခရီးထွက်သင့်တယ်။ မစ္စစ်မိန်ကို ဆက်သွယ်ပြီး အငြိမ်းစားဝန်ထမ်းစာရင်းကို မေးလိုက်ပါ။"
သူသည်။စာရင်းပြုစုပြီး ခရီးသွားအဖွဲ့ကို ဆက်သွယ်ပြီး ရထားစီစဉ်ပေးသည်။
လီမော့သည် လီကျယ်မင်ကို အမုန်းပွားသူတိုင်းထံ အီးမေးလ်တစ်စောင် ပေးပို့ခဲ့သည်။ အင်ဆူလင်ကို WeChat အဖွဲ့ထံ ဝယ်ယူနိုင်သည့် ဆေးဆိုင်များစာရင်းကို ညွှန်ပြရန် ချင်ရှစ်ယွဲ့ကိုလည်း တောင်းဆိုခဲ့ပြီး အင်ဆူလင်ယူဆောင်လာရန် သေချာစေဖို့ အဖွဲ့အား ပြောကြားခဲ့သည်။ သူတို့မှာမရှိရင် အမြန်ဝယ်လိုက်ပါ။
လီကျယ်မင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူးဆိုတာ သေချာစေဖို့ လီမော့သည် လီကျယ်မင်၏ နာမည်ကို ကျန့်ဝေ့ကော်ထံ စာပို့ဖို့ သီးသန့်အသုံးပြုခဲ့သည်။ "လောင်ကျန့်၊ မင်းငါ့ကို အကြွေးတင်ထားတဲ့ပိုက်ဆံကို ပြန်မဆပ်သင့်ဘူးလား။ ချေးငွေနဲ့ အတိုးက ငါးနှစ်ရှိပြီး ပြန်ဆပ်ရမဲ့ ပမာဏက ယွမ် 10 သန်းပဲ။ ငါမင်းကိုနောက်ဆုံးအခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်။ ဒီခရီးစဉ်ပြီးလို့ ပြန်မဆပ်ရင် တရားရုံးကို သွားပြီးတော့ တရားစွဲမယ်။"
ကျန့်ဝေ့ကော်၏ မျက်နှာသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဖြူဖျော့နေသည်။ သူက လီကျယ်မင်ကို အလျင်အမြန် ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ "လောင်လီ၊ ဒီပိုက်ဆံကို ငါသေချာပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။ ချေးငွေစာရွက်ကို မင်းနဲ့အတူ ယူလာပြီး ငါငွေရတဲ့အခါ မင်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ပေးမယ်။"
လီကျယ်မင်မှာ သံသယတွေရှိပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက ပိုက်ဆံပြန်ပေးတာဟာ မကောင်းတဲ့အရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ထို့ကြောင့် သူနှင့်အတူ ငွေချေးစာရွက်ကို ယူခဲ့သည်။
ထွက်ခွာသည့်နေ့တွင် လီမော့ မလာခဲ့ဘူး။
သူ့အဖေဆီ စာတိုတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။ "လမ်းခရီးဖြောင့်ဖြူးပါစေ။"
***
ရထား 7311။
နံနက် 3 နာရီ 40 တွင် မစ္စစ်မိန်က ရှူဖျင်ကို ဖျောင်းဖျရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
အဘွားကြီး၏ အသံက ဩရှရှဖြစ်နေသည်။ ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်ပဲ မတွေးသင့်ဘူး။ နင့်သမီးကို စဉ်းစားကြည့်ဦး။ ရှောင်မုန်က နင့်ရဲ့ဂရုစိုက်မှုကို လိုအပ်နေသေးတယ်။ နင် လီကျယ်မင်ကို သတ်လိုက်တာနဲ့ ရှောင်မုန်နဲ့ လီမော့တို့က ဘယ်တော့မှ အတူနေနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး…"
သူမသည် ရှူဖျင်၏လက်မှ ဆေးထိုးအပ်ကို ဆွဲယူကာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အင်ဆူလင်ကို အပ်ပြွန်ထဲသို့ စုပ်ယူကာ အခန်း 2 တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ရှူဖျင်က သူမကို အမြန်ရပ်တားလိုက်သည်။ "အစ်မမိန်…"
မစ္စစ်မိန်က သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။ "ငါ့မှာ အရိုးကင်ဆာရှိမှန်း သိထားပြီး အသက်ရှင်ဖို့ အချိန်သိပ်မကြာတော့ဘူး။ ငါက ဒီအရာအားလုံးကို စတင်ခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်မို့ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ အဆုံးသတ်ပါရစေ။"
လီကျယ်မင်က နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ကျန့်ဝေ့ကော်နှင့် လျှိုယွီမင်တို့သည် အမှန်တကယ် အိပ်မပျော်ခဲ့ကြပေ။ အောက်ကအိပ်တန်း၏ လှုပ်ရှားမှုတွေကို နားထောင်ရင်း နှစ်ယောက်စလုံး၏ နားရွက်တွေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စွင့်ထားသည်။ အမှောင်ထဲတွင် လီကျယ်မင်၏ အဝတ်အစားများကိုဖွင့်လိုက်သော တစ်စုံတစ်ယောက်၏အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် အင်ဆူလင်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သောအခါ တစ်ဖက်လူ၏ လက်များက အနည်းငယ်တုန်လာသည်။ တံခါးပိတ်သွားတော့ သူတို့နားထဲမှာ ချောင်းဆိုးသံထွက်လာသည်။
ကျန့်ဝေ့ကော်သည် အိပ်ယာမှ လှိမ့်မဆင်းမီ အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ခဲ့သည်။ လီကျယ်မင် ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုတာကို သိအောင်သာ ကြိုးနဲ့ လည်ပင်းညှစ်ခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပဲ အိပ်ရာထဲပြန်သွားပြီး ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ဖို့ သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ လျှိုယွီမင်လည်း အိပ်ယာမှထကာ လီကျယ်မင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အေးစက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အိပ်ပျော်ဖို့ ကုတင်ပေါ်ပြန်တက်ရင်း သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခုရှိသည်။
မစ္စစ်မိန်သည် သူ့ကိုယ်သူအပြစ်ဝန်ခံပြီး အခြားသက်သေအထောက်အထားများက သူမကိုညွှန်ပြသောကြောင့် လီကျယ်မင်၏အမှုကို မကြာမီပိတ်ပစ်လိုက်သည်။
လီမော့သည် သူ့အဖေ အသတ်ခံရကြောင်း ရဲများက အကြောင်းကြားသောအခါ အလွန်ငြိမ်သက်သွားသည်။ အလောင်းကို ယူရန် ရဲစခန်းသို့ သွားကာ လီကျယ်မင်၏ အလောင်းကို အိမ်သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ လီဖေးသည် ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ရှယွဲ့၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့လာသည်။ "ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ…"
လီမော့က သူမကို ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို မီးသင်္ဂြိုလ်ဖို့ ဒေါ်လေးကိုပဲ ဒုက္ခပေးရမှာပေါ့။ သူ့သင်္ချိုင်းတည်နေရာကို ပြောပြဖို့ မလိုပါဘူး။ သူ့သင်္ချိုင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ကျွန်တော်မသွားဘူး။"
ရှယွဲ့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ "နင်-နင် ငါ့ကိုဘယ်လိုခေါ်လိုက်တာလဲ။"
လီမော့က အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ကျွန်တော့်အမေ ကိုယ်ဝန်ရှိတုန်းက ခင်ဗျားနဲ့ သူနဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာကိုမြင်ပြီး အမေက ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ကျွန်တော့်ကို လမစေ့ဘဲ မွေးခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ နောက်ပိုင်းမှာ အမေက သူနဲ့ကွာရှင်းဖို့ စီစဉ်ပြီး သူက အမေ့ကို သတ်ပြီး သူမပိုင်ဆိုင်မှုကို အမွေဆက်ခံခဲ့တယ်။ ဒါက ခင်ဗျားရဲ့အကြံဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်မလား။"
ရှယွဲ့၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဖြူဖျော့လာသည်။
လီမော့က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီလောက်နှစ်တွေကြာတာတောင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မထိတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ကလေးထိန်းနဲ့ထားခဲ့ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ဂရုစိုက်မှုအားလုံးကို လီဖေးကိုပဲ ပေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားသားအရင်းမဟုတ်မှန်း အမြဲတမ်း သံသယဖြစ်မိပါတယ်။"
လီဖေးက ကြောင်သွားသည်။ "အစ်ကို ဘာတွေပြောနေတာလဲ။"
လီမော့က သူမကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။ "မနက်ဖြန်ဆိုရင် ဥပဒေကုမ္ပဏီက သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုကို ဖျက်သိမ်းလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားတို့က သူ့တရားဝင်မယားနဲ့သားဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ရှိနေရမယ်။"
***
နောက်တစ်နေ့တွင် ကုမ္ပဏီ၏ရှေ့နေသည် ငွေရေးကြေးရေးရှင်းလင်းရန် စာရွက်စာတမ်းများ ထူထပ်စွာနှင့် ရုံးထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။
လီကျယ်မင်၏ ကုမ္ပဏီသည် အခွံချည်းသက်သက် ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပါပြီ။ ခွဲဝေလိုက်သော ပိုင်ဆိုင်မှုများသည် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် ကားဝယ်ရန်ပင် မလုံလောက်ပါ။ ရှယွဲ့သည် မယုံနိုင်ဘဲ အကောင့်တွေကို နှစ်ခါပြန်စစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လီမော့က အမူအရာမဲ့နေသည်။
ရှယွဲ့က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "နင့်အဖေရဲ့ ကုမ္ပဏီက ဘယ်လိုလုပ် တန်ဖိုးမရှိဖြစ်သွားရတာလဲ။ ဒါက နင်လုပ်ခဲ့တာမလား။"
"ဟုတ်တယ်။" လီမော့က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ကံမကောင်းစွာပဲ ခင်ဗျားမှာ သက်သေမရှိဘူး။"
ရှယွဲ့က အံ့ဩသွားပြီး သူပြောတာကို ကြားလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်အမေကို သတ်ခဲ့တာ စိတ်ထဲမှာ ကျွန်တော်သိနေပေမဲ့ သက်သေမရှိတာမျိုးပေါ့။"
သူသည် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူပြီး ပိုင်ဆိုင်မှု အမွေဆက်ခံခွင့် ဖောင်ကို အမြန်လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်အရမ်းအလုပ်များနေပြီး ခင်ဗျားကို လိုက်မပို့နိုင်တော့ဘူး။"
ရှယွဲ့က သူထွက်သွားတာကိုတားဖို့ ထရပ်လိုက်သည်။ "လီမော့၊ ငါ နင့်ကို တရားစွဲမယ်။ နင် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လွှဲပေးရမယ်။"
လီမော့က အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။ "အချိန်မရွေး လွတ်လွတ်လပ်လပ် လုပ်နိုင်တယ်။"
သူလှည့်ပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်းထွက်သွားသည်။ အဲဒီအမျိုးသမီးနဲ့ သူ့သားက သူ့ကို ဆွဲချဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ အိပ်မက်မက်လိုက်လေ။ သူ၏နည်းလမ်းများသည် အလွန်သန့်ရှင်းပြီး အကောင့်များတွင် သက်သေမကျန်ခဲ့ပါ။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတစ်ခုတွင် ကုမ္ပဏီသည် စီမံခန့်ခွဲမှုညံ့ဖျင်းပြီး ပုံမှန်ဆုံးရှုံးမှုရှိကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ လီကျယ်မင်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ကုမ္ပဏီသည် မကြာမီ ဒေဝါလီခံတော့မည် ဖြစ်ပြီး သူ့ဘဝကတော့ အစသာ ရှိသေးသည်။
လီမော့သည် အူအတက်ရောဂါဖြင့် သေဆုံးသွားလုနီးသောနေ့ကို သတိရမိသည်။ ခွဲစိတ်ခန်းထဲက သူထွက်လာပြီး စိတ်ပူနေတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ကောင်မလေးကို သူ တွေ့လိုက်သည်။ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ သူ့မှာ ဆွေမျိုးမရှိသလို ဂရုမစိုက်တဲ့သူလည်း မရှိဘူး။ ရှူရှောင်မုန်ကလွဲရင်ပေါ့။
လီမော့သည် ဆေးရုံသို့ လျှောက်သွား၏။ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် ရှူရှောင်မုင်သည် ဖြူဖျော့နေပြီး ပြတင်းပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ရှူဖျင်၏ ရဲစုံစမ်းစစ်ဆေးမှုသည် မစ္စစ်မိန်၏ ဆန္ဒအလျောက် ဝန်ခံခြင်းကြောင့် ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ ရှူဖျင်သည် သံသယကင်းရှင်းပြီး သမီးဖြစ်သူကို ပြုစုရန် ဆေးရုံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
လီမော့သည် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ နှင်းဆီပန်းစည်းကိုကိုင်ပြီး ရှူရှောင်မုန်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူသည် မိန်းကလေး၏ ဖြူဖျော့သော လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများက တည်ငြိမ် ရိုးသားနေသည်။ "ရှောင်မုန်၊ ကိုယ့်ကို လက်ထပ်ပါ။"
ရှူရှောင်မုန်သည် သူမပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး သူမအမေကို ကြည့်ကာ ငိုကြွေးနေလေသည်။
လီမော့ကလည်း ရှူဖျင်ကိုကြည့်ကာ တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "ကျွန်တော့်အဖေအကြွေးတင်ထားတဲ့အရာတွေကို ပြန်မဆပ်နိုင်ပါဘူး။ အတိတ်ကို လုံးဝအဆုံးသတ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် ဒေါ်လေးကို ကတိပေးပါတယ်၊ ကျွန်တော် ရှောင်မုန်ကို ကျွန်တော့်တစ်သက်လုံး မြတ်နိုးပါ့မယ်။ အရင်မျိုးဆက်တွေရဲ့ နာကြည်းမှုအတွက် ရှောင်မုန်ကို ကျွန်တော် အပြည့်အဝ လျော်ကြေးပေးမယ်။ သူမ ပျော်ရွှင်စေဖို့အတွက် ကျွန်တော် အကောင်းဆုံးကြိုးစားသွားမှာပါ။ ကျေးဇူးပြု၍ စိတ်ချပါ၊ သူမကို ကျွန်တော့်ဆီပေးပါ။"
ရှူဖျင်၏ မျက်လုံးများသည် စိုစွတ်နေပြီး မျက်ရည်များကို ထိန်းထားရန် ခေါင်းကို စောင်းထားသည်။ "ရှောင်မုန်ရဲ့ကိစ္စကို… သူမကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပါစေ။"
လီမော့သည် ရှူရှောင်မုန်ကို ကြည့်ကာ သူ့အသံက အလွန်နူးညံ့သည်။ "ဒီကလေးကို မျှတအောင် ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်မယ်။ အနာဂတ်မှာ မင်းလိုချင်သလောင် ကလေးများများ ရလိမ့်မယ်။ ကိုယ့်ကို လက်ထပ်ခွင့်ပြုပါနော်။ ရှောင်မုန်၊ ကိုယ်မင်းကို ဂရုစိုက်ပါရစေ။"
ရှူရှောင်မုန်သည် သူ့လက်ထဲမှ ပန်းများကို ယူလိုက်သည်နှင့် တဆတ်ဆတ် တုန်နေသည်။ "အင်း…"
နှစ်ယောက်သား တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားကြသည်။ ရှူဖျင်သည် ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်ပြီး ရွေ့ရွေ့ အသက်ရှင်နေသေးပါက ရှောင်မုန်ကို ချွေးမအဖြစ် လိုချင်မည်ဟု တွေးခဲ့မိသည်။ သူမနှင့် ရွေ့ရွေ့တို့သည် တစ်ချိန်က ညီအစ်မများကဲ့သို့ပင်။ လီကျယ်မင်ကြောင့်သာမဟုတ်ရင် သူတို့ဒီလိုဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။
ယခုအခါ လီကျယ်မင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး မျိုးဆက်နှစ်ဆက်၏ မကျေနပ်မှုများက နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
ရှူဖျင်သည် ကလေးများ၏ ကိစ္စရပ်များကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် စိတ်မ၀င်စားပါ။ မစ္စစ်မိန်၏ စကားကို နားထောင်ပြီး အပန်းဖြေဖို့ ခရီးထွက်သင့်တယ်လို့ သူမက တွေးခဲ့သည်။ သူမသည် အသက် 80 အထိ နေထိုင်ပြီး ပြည့်စုံသောဘဝကို ပိုင်ဆိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဒီလိုနည်းနဲ့ မစ္စစ်မိန်ပေးခဲ့သော လွတ်လပ်မှုကို သူမ ဖြုန်းတီးပစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် နေရောင်က တောက်ပနေသည်။ ရှူဖျင်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေကာ နောက်ဆုံးမှာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
#TK
