Chapter 121

💮Chapter 121

သို့သော် ခဏအကြာတွင် ဟွားရင်းက အကြည့်လွှဲသွားသည်။

ဝမ်ချီလည်း ထိုအခါမှသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ အနောက်တွင်ရှိသော လူတစ်ယောက်က သူ့နားသို့ လျှောက်လာသည်။ ထိုလူက သူ မတွေ့ရသည်မှာကြာပြီဖြစ်သော စစ်သူကြီးလင်း ဖြစ်နေ၏။ စစ်သူကြီးလင်းက ဝမ်ချီ့အမူအရာက စနိုးစနောင့် ဖြစ်နေသည်ကိုမြင်ပြီး ပြသာနာတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်ကာ မေးမြန်းသည်။

“ဝမ်သခင်လေး… ဘာများဖြစ်လို့လဲ…”

ဝမ်ချီက ထိုအချိန်မှသာ သူ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်ကို သတိပြုမိသွားကာ အပြုံးကို အတင်းအကျပ် လုပ်ယူပြီး ခေါင်းခါ၍ဖြေသည်။

“ကျွန်တော် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး… စိတ်ပူပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စစ်သူကြီးလင်း…”

စစ်သူကြီးလင်းက ဝမ်ချီ့အဖြေကို ကြားသော်လည်း စိတ်ပူနေသေးပုံ ရကာ အကြံပေးသည်။ 

“တစ်ခုခု အဆင်မပြေတာရှိရင် စောစောပြောတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ် ဝမ်သခင်လေး…အပ်နဲ့ထွင်းရမဲ့ အနာကို ပုဆိန်နဲ့ ပေါက်ရတဲ့ အဖြစ်မျိုး မဖြစ်ရအောင်…”

ဝမ်ချီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ထပ်ဆိုသည်။

စစ်သူကြီးလင်းက ဝမ်ချီ တစ်ဖက်မှ လျှောက်လာသည်ကို မြင်၍ လာရောက်နှုတ်ဆက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု နှုတ်ဆက်မှု ပြုပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ့နေရာတွင် သူပြန်ထိုင်ရန် ပြင်သည်။

စစ်သူကြီးလင်း ထွက်သွားခါနီးတွင် ဝမ်ချီက တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် မှတ်မိသွား၍ စစ်သူကြီးလင်းကို အလျင်အမြန် တားလိုက်၏။ နားမလည်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာသော စစ်သူကြီးလင်းကို ဝမ်ချီက ပြုံးပြပြီး သဘာဝဆန်ဆန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“စကားမစပ် မင်းသားရွှမ်ရဲ့ ရောဂါရော သက်သာရဲ့လား…”

စစ်သူကြီးလင်းက နားမလည်စွာဖြင့် ပြန်မေးမြန်းသည်။

“ရောဂါဆိုတာက…”

ဝမ်ချီက ပြောသည်။

“ကျွန်တော် ကျင်းကျိုးမှာရှိတုန်းက မင်းသားရွှမ်က အရမ်း အားနည်းနေပုံ ပေါ်လို့… အဲ့နောက် စစ်သူကြီးတို့က အလောတကြီး ထွက်သွားကြတယ်၊ ၂နှစ်တောင် ကြာသွားခဲ့ပေမဲ့ မင်းသားရွှမ်ဆီ သွားဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး… အခု အခြေအနေနဲ့လည်း မင်းသားရွှမ်ဆီ သွားလည်ဖို့ မသင့်တော်လို့ စစ်သူကြီးလင်းကိုပဲ မေးနိုင်တော့တယ်…”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဝမ်ချီက အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက သရုပ်ဆောင် ညံ့ဖျင်းသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားမိသောကြောင့် စစ်သူကြီးလင်းက သူ့မျက်နှာကို မမြင်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ အားစိုက်ထုတ်၍ သရုပ်ဆောင်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

ဝမ်ချီ၏ ဖြေရှင်းမှုကိုကြားပြီး စစ်သူကြီးလင်းက ချက်ချင်း နားလည်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူက ဝမ်ချီကို နှစ်သိမ့်စကားဆိုသည်။

“မင်းသားရွှမ်က ပြန်သက်သာနေပြီမို့ မစိုးရိမ်ပါနဲ့တော့…”

ထို့နောက် သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးမှ ထပ်ပြောသည်။

“ပြောရမယ်ဆိုရင် အပြစ်ရှိတဲ့သူက ငါပါ…”

ဝမ်ချီက ပြောသည်။

“မင်းသားရွှမ်ရဲ့ ရောဂါအခြေအနေဲ့ စစ်သူကြီးလင်းက ဘာများ သက်ဆိုင်ပါလို့လဲ…”

စစ်သူကြီးလင်းက ဝမ်ချီမှာ ဤကိစ္စများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသူများထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် မကွယ်ဝှက်ဘဲ ပြောသည်။

“ဝမ်သခင်လေး မင်း ငါပြခဲ့ဖူးတဲ့ ကျောက်တုံးကို မှတ်မိသေးလား… မက်မွန်ပွင့်ပွဲတော်တုန်းက ကောက်ရခဲ့တဲ့ အနီရောင် ကြိုးနဲ့ချည်ထားတဲ့ ကျောက်တုံးလေးလေ…”

ဝမ်ချီက စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင် ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း မသိချင်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်၍ ပြောသည်။

“မှတ်မိသလိုလိုတော့ ရှိပါတယ်…”

“အဲ့ကျောက်တုံးကို သာမန်ကျောက်တုံးလို့ ထင်ထားခဲ့တာ… အခုလောက် မှော်ဆန်နေမယ် မထင်ထားဘူး…”

စစ်သူကြီးလင်းက မကောင်းသော ကိစ္စများကို ပြန်လည် တွေးတောနေပုံရပြီး အမူအရာက ထူးဆန်းနေကာ ခဏကြာ စဉ်းစားပြီးမှသာ ဆက်၍ ပြောသည်။

“ပြောရမယ်ဆို အရှည်ကြီးပဲ၊ ငါ ထင်တာကတော့ အဲ့ကျောက်တုံးက စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိပုံရတယ်၊ လူကောင်းကို လူထူးဆန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်တယ်…”

ထုတ်ပြောရန်ပင် မလိုချေ။ ထိုလူထူးဆန်းမှာ မင်းသား(၄) ရှစ်ကျင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

စစ်သူကြီးလင်း၏ မျက်လုံးထဲရှိ အကြည့်များမှ ရှစ်ကျင်း စစ်သူကြီးလင်းအပေါ် လုပ်ခဲ့သော ထူးထူးဆန်းဆန်း ကိစ္စများဆ်ိုတာကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ထိုခဏတွင် ရိုးသားသော ရှစ်ကျင်းကို သနားရမည်လား၊ တုံးအသော စစ်သူကြီးလင်းကိုပင် သနားရမည်လား မသိတော့ပေ။

စစ်သူကြီးလင်းက ထိုကိစ္စမှာ အလွန် ဆန်းကြယ်သည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဝမ်ချီ့ကို ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူက ကျောက်တုံးမှာ ကောင်းမွန်သောအရာမဟုတ်ကြောင်း ပြောပြီး ဝမ်ချီ့ကို အနာဂတ်တွင် သူ့ကဲ့သို့ ကျောက်တုံးများကို တွေ့ကရာနေရာမှ ကောက်မလာရန်  ပြောကြားခဲ့သည်။

သာမန်လူများက ယခုကဲ့သို့မျိုး အမည်မသိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားလိမ့်မည် မဟုတ်ဘဲ စစ်သူကြီးလင်းက ကျောက်တုံး၏ မှော်စွမ်းအားများ ဆွဲဆောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်းကြောင့် ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ခြင်းဟု ဝမ်ချီ တွေးလိုက်မိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ချီက သူအမေးချင်ဆုံး ကိစ္စကို ထုတ်မေးခွင့် ရသွားသည်။

“ကျောက်တုံးရော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ… လွှတ်ပစ်လိုက်ပြီလား…”

စစ်သူကြီးလင်းက ခေါင်းကုတ်ပြီး ပြောသည်။

“ဟုတ်တယ် လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လွှင့်ပစ်လိုက်တဲ့သူက ငါတော့ မဟုတ်ဘူး…”

ဝမ်ချီ "......."

စစ်သူကြီးလင်းက ထပ်၍ ရှင်းပြသည်။ 

“အဲ့နောက်ပိုင်း ငါ ကျောက်တုံးကို ပြန်ဖြုတ်ပြီးတော့ ဗီဒိုထဲ ထည့်ထားလိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ရက်နည်းနည်းလည်း ကြာရော အဲ့ကျောက်တုံးက ပျောက်သွားတယ်… သန့်ရှင်းရေး လုပ်တဲ့ အစေခံတွေ ထုတ်ပြီးလွှင့်ပစ်လိုက်တယ်လို့ အစက ထင်လိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ အဲ့အစေခံတွေကို မေးလိုက်တော့ သူတို့ကလည်း အဲ့ကျောက်တုံးကို မမြင်ဖူးကြဘူးလို့ ပြောတယ်…ဘေးကလူတွေကိုလည်း မေးခဲ့ပေမဲ့ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး၊ အဲ့လိုနဲ့ပဲ ဒီကိစ္စက အဖြေရှာမရ ဖြစ်နေတာ…”

စစ်သူကြီးလင်း ကျင်းကျိုးမှ မထွက်လာမီတည်းက ကျောက်တုံးက ပျောက်ဆုံးသွားပုံ ရသည်။

မင်းကြီး အိပ်ဆောင်တော် အပြင်ဘက်တွင် ရှစ်ကျင်းနှင့် စစ်သူကြီးလင်းကို တွေ့ခဲ့စဉ်က ရှစ်ကျင်းက ကျင်းကျိုးတွင် ပြုမူခဲ့သကဲ့သို့ စစ်သူကြီးလင်းကို ရှောင်ရှားခြင်း မလုပ်ခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ ရှစ်ကျင်း၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာများက အမှန်တကယ်ပင် ထိုကျောက်တုံးကြောင့် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထိုကျောက်တုံး ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း စစ်သူကြီးလင်း ပြောလာသော အချိန်၌ ဝမ်ချီ့စိတ်ထဲတွင် ဟွားကျစ်ချန်၏ နာမည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုကျောက်တုံးကို ယူသွားသူမှာ ဟွားကျစ်ချန်ဟု သူ့ စိတ်အာရုံက ညွှန်ပြနေသည်။

ရှစ်ကျင်းမှလွဲ၍ စစ်သူကြီးလင်း ထိုကျောက်တုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သိထားသူက ဟွားကျစ်ချန် တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ဟွားကျစ်ချန်က ဝမ်ချီထံမှ ဤမှော်ကျောက်တုံးကို ခိုးယူသွားခဲ့ပြီး ဟွားမိသားစုထံသို့ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။ ထို့နောက် ထိုသတင်းက ရှစ်ယဲ့နားထဲသို့ ပေါက်ကြားသွားခဲ့လိမ့်မည်။ ရှစ်ယဲ့က ၎င်းကျောက်တုံးကို ပြန်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ဟွားမိသားစုကြောင့် ဒဏ်ရာရကာ အိမ်တော် အနောက်ရှိ ဝါးရုံတောထဲတွင် လဲကျခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။

အစဉ်အတိုင်း ဆက်စပ်ကြည့်ပြီးနောက် ဝမ်ချီ့ အလင်းပွင့်သွားတော့သည်။

ဝမ်လျန် အပြင်ထွက်ရင်း ကောက်ယူခဲ့မိသော ထိုကျောက်တုံးတစ်တုံးက “The Promise” ရုပ်ရှင်ထဲမှ လူအများ အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်လုယူကြသော ပေါက်စီကဲ့သို့ပင် ယခုအဖြစ်အပျက်များ၏ အခရာကျသော ပစ္စည်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချီ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။

[ T/N - The promise - ပေါက်စီတစ်လုံးကြောင့် ဖြစ်ခဲ့သော လူသတ်မှု ဆိုသည်က ပြည်မကြီးရှိ ဟူကော ဆိုသော freelancer တစ်ယောက်ရိုက်ကူးခဲ့သော အွန်လိုင်း ဇာတ်လမ်းတို တစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ ထိုဇာတ်လမ်းတိုက The Promise ဟု အမည်ရသော ရုပ်ရှင် ဇာတ်လမ်းကို သရော်သည့် ပုံစံဖြင့် ပြန်လည် ရိုက်ကူးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ 2005 တွင် ရိုက်ကူးခဲ့ပြီး အင်တာနက်မှ တစ်ဆင့် တရုတ်ပြည်တစ်ခွင်လုံး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ဇာတ်လမ်းအကျဉ်းချုပ်- နာမည်ကြီးသော ကာစီနိုတစ်ခုတွင် ချင်းချိန်နှင့် မန်နေဂျာဝမ်က jumping show တစ်ခုကို ဖျော်ဖြေနေသည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်က စိတ်ခံစားချက် အချို့ကြောင့် စကားများကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လက်ပါပါလာ၏။ ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမည်မသိ လူတစ်ဦး ဆင်းလာပြီး မန်နေဂျာဝမ်ကို သတ်ကာ ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် ရဲများ စုံစမ်းစစ်ဆေးသော အချိန်တွင် ထိုချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမည်မသိ လူမှာ မြို့ပြစီမံခန့်ခွဲမှူးဌာနက ခေါင်းဆောင်ဆာနာဒါ ဖြစ်နေကြောင်းကို တွေ့ရှိသွားသည်။ ထို့နောက် သူတို့က မန်ရှင်းဆိုသော ကြားခံညှိနှိုင်းသူကို ခေါင်းဆောင် ဆာနာဒါ ထံသို့ စေလွှတ်ပြီး ထိုညက မည်သည့်ကိစ္စ ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း မေးမြန်းခိုင်းသည်။ ခေါင်းဆောင်က ထိုနေ့ညက လူမှာ သူ မဟုတ်ကြောင်း ပြောဆိုသည်။ ထို့နောက် ရဲများက ခေါင်းဆောင်၏ လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်သူ ခွင်းလွင်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်သည် ။ သို့သော်လည်း သက်သေ အထောက်အထား မရှိသဖြင့် ရဲများက ဘာမှ ဆက်လုပ်၍ မရပေ။ ထိုအချိန်တွင် ပညာရှိ၏ သားဖြစ်သူ ဝူးဟွမ်ဆိုသော သူက ရှေ့ထွက်လာပြီး ထိုခေါင်းဆောင် လုပ်ခဲ့ကြောင်း သက်သေ ထွက်ဆိုသည်။ ထိုကြောင့် ခေါင်းဆောင် ဆာနာဒါနှင့် ချင်းချိန်က အဖမ်းခံလိုက်ရသည်။ တရားရုံတွင် ခွင်းလွင်က သူသတ်ခဲ့ကြောင်း ရုတ်တရက် ထွက်ဆိုသော ကြောင့် တရားသူကြီးများက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခွဲ၍ စစ်မေး၏။ ခွင်းလွင်က သေဒဏ်ပေးခံရပြီး ခေါင်းဆောင် ဆာနာဒါကမူ သူ့လက်အောက်ငယ်သားကို ကွပ်ကဲမှု ညံ့ဖျင်းသောကြောင့် တာဝန်မှ ရပ်စဲခံခဲ့ရသည်။ ချင်းချိန်မှာမူ အလုပ်ကြမ်း တစ်နှစ်လုပ်ရန် အပြစ်ပေးခံရ၏။  ထိုဥပဒေကို ဝူးဟွမ်က ပြဌာန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမိန့်ချမှတ်ချိန်တွင် ဝူးဟွမ်က ပေါက်စီတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူတို့ကို လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောခဲ့သည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်မှာ ထိုစိတ်သဘောထား ကွဲလွဲအောင် သူ စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ချင်းချိန်ကို လက်စားချေရန် အတွက်ဖြစ်သည်။ ]

စစ်သူကြီးလင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ချီလည်း ဆက်၍ မထိုင်နိုင်တော့ပေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ပွဲထဲရှိ လူများ၏ အာရုံက လူကြီးမင်းရင်းထံတွင်သာ ရှိသောကြောင့် သူ ခိုးထွက်သွားသည်ကို တစ်ယောက်မျှ သတိမပြုမိကြချေ။

ယောထောင်က ခန်းမ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကာ ဝမ်ချီ စောစောစီးစီး ထွက်လာသည်ကို မြင်၍ အံ့ဩသွားပြီး ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ မေးသည်။

“သခင်လေး…”

ဝမ်ချီလည်း လျင်မြန်စွာ လျှောက်လာပြီး တစ်ချက်မျှပင် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောသည်။

“အရှေ့နန်းတော်ကို ပြန်ကြမယ်…”

ယောထောင်က ဝမ်ချီ၏ အမူအရာ ပျက်ယွင်းနေသည်ကို မြင်ပြီး မည်သည်မျှ ထပ်မမေးမြန်းရဲတော့ဘဲ ဝမ်ချီ အနောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်သွား၏။ 

သူတို့ ခေါင်းပေါ်ရှိ ကောင်းကင်၏အရောင်က အလွန်မည်းမှောင်မှိုင်းပြာနေပြီး နှင်းများသည်းထန်စွာ ကျဆင်းနေကာ လမ်းတောက်လျှောက် နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ယခုလတ်တလော နေ့တိုင်းနီးပါး နှင်းများ အလွန် ကျဆင်းနေသောကြောင့် အစေခံများ သန့်ရှင်းရေး မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ ခွန်အား အလဟာသ မဖြစ်စေရန် ၃/၄ရက်မှ တစ်ကြိမ်သာ နှင်းရှင်းလင်းရေး လုပ်ကြတော့သည်။ 

လမ်းပေါ်တွင် ဝမ်ချီနှင့် ယောထောင်တို့ နှစ်ယောက်သာ ရှိ၏။ နှင်းများအပေါ်မှ ဖြတ်လျှောက်သောအချိန်တွင် ခြေသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဝမ်ချီက အားထည့်ပြီး လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူက စိတ်မရှည် ဖြစ်နေပြီး တောင်ပံတစ်စုံသာ ရှိပါက အရှေ့နန်းတော်သို့ ပျံသွားလိုက်ချင်သည်။ သူက အလောတကြီး လျှောက်ရင်းနှင့် ကိုယ်ဖော့ပညာကို သုံးမိသွား၏။

ချက်ချင်းပင် သူ့အနောက်မှ ယောထောင်က ကြောက်ရွံ့သော အသံဖြင့် လှမ်းပြောသည်။ 

“သခင်လေး ကျွန်တော်မျိုးမတို့က နန်းတော်ထဲ ရောက်နေတာမို့ အခုလို အပြုအမူက မသင့်တော်ပါဘူး…”

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝမ်ချီက သူမ့စကားကို နားမထောင်ဘဲ ကိုယ်ဖော့ပညာကို ဆက်အသုံးပြုကာ အလျင်အမြန် လျှောက်နေသည်။

ယောထောင်က ကိုယ်ထိလက်ရောက် မတားမြစ်ရဲသောကြောင့် အနောက်မှ ဆက်လိုက်လာပြီး ဝမ်ချီ့ကို ဖျောင်းဖျသည်။

“သခင်လေး အရှိန်လျှော့ပါဦး… တခြားသူတွေ မြင်သွားရင် သခင်လေးအတွက် အန္တရယ်ရှိပါလိမ့်မယ်…”

ကံကောင်းစွာဖြင့် နှင်းကျပြီး အေးနေသောကြောင့် လူတိုင်းက အခန်းထဲတွင်သာ တတ်နိုင်သမျှ နေထိုင်နေကြပြီး အပြင်ကို ထွက်မလာကြပေ။ သူတို့ လျှောက်လာသော လမ်းကလည်း ချောင်ကျသည်ဖြစ်၍ လမ်းတောက်လျှောက်တွင် ခွေးတစ်ကောင် ကြောင်တစ်မြီးမျှ မမြင်ရချေ။

အရှေ့နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သော အချိန်တွင် ဝမ်ချီက ဝါးပုလွေအိမ်တော်သို့ မပြန်ဘဲ ရှစ်ယဲ့၏ အိပ်ဆောင်သို့ တန်းသွားသည်။

ယောထောင်လည်း ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ရှစ်ယဲ့အနောက်မှ လိုက်ရ၏။

ဝမ်ချီက ရှစ်ယဲ့၏ အိပ်ဆောင်အပြင်သို့ ရောက်သော အချိန်တွင် အခန်းထဲ ဝင်မည်ပြုရာ အခန်းဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော မိန်းမစိုးနှစ်ယောက်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ဝမ်ချီက ဤနေရာကို အလောတကြီး ရောက်လာခဲ့သော်လည်း စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းအရ  မိန်းမစိုး သွားလျှောက်တင်သည်ကို အခန်းအပြင်ဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေရဆဲဖြစ်သည်။ မိန်းမစိုးကျိုးနှင့် ရှောင်ရွှမ်ကျီတို့ ခေါ်သွားလျှင်မူ တန်းဝင်ခွင့်ရ၏။

သို့သော်လည်း ဝမ်ချီက ဆက်၍ မစောင့်ဆိုင်းနိုင်သောကြောင့် အခန်းအပြင်မှ အော်ပြောနေသည်။

“ငါက အိမ်ရှေ့စံကို တွေ့ဖို့ လာတာ…”

မိန်းမစိုးတစ်ယောက်က အထဲသို့ဝင်ကာ သွားရောက် လျှောက်တင်နေပြီး ကျန်ရှိသော မိန်းမစိုးများကမူ ဝမ်ချီကို တားဆီးကာ မဝံ့မရဲ ပြောနေကြ၏။

“ဝမ်သခင်လေး ဒီအစေခံက သခင်လေး အိမ်ရှေ့စံကို လာရောက်တွေ့တယ်ဆိုတာ သိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းက စည်းကမ်းပဲမို့ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ခွင့်ပြုချက် မရမချင်း ဘယ်သူ့ကိုမဆို ပေးဝင်ဖို့ သတ္တိမရှိပါဘူး…ဒါကြောင့် ကျွန်တော်မျိုးတို့အတွက် စဉ်းစားပြီး စိတ်လျှော့ပေးပါ ဝမ်သခင်လေး…”

ဝမ်ချီက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယောထောင်က ရှစ်ယဲ့ဘေးတွင် နေရသောသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဝင်ပြောပေးနိုင်မည်ဟု ထင်ပြီး ယောထောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ 

သို့သော်လည်း ယောထောင့်ပုံစံက ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်ကာ သူမလည်း မကူညီနိုင်ကြောင်း ပြောသည်။

ဝမ်ချီက အလွန် စိတ်လောနေသော်လည်း စည်းကမ်းချိုးဖောက်ပြီး အခန်းထဲ အတင်းဝင်၍မရသောကြောင့် တံခါးအပြင်ဘက်တွင်သာ ဟော့ပေါ့အိုးပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပူပင်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေရ၏။

အချိန် ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သတင်းသွားပေးသော မိန်းမစိုး ပြန်ထွက်လာ၏။

ဝမ်ချီက သူနှင့်တွေ့ဆုံရန် အလောတကြီး ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း မိန်းမစိုးက တောင်းပန်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

“ဝမ်သခင်လေး အိမ်ရှေ့စံ နေမကောင်းဘူးလို့ မိန်းမစိုးကျိုးက ပြောပါတယ်… အိမ်ရှေ့စံ အနားယူနေပြီ ဖြစ်လို့ နောက်ရက်မှသာ လာတွေ့ဆုံပါတဲ့…”

ဝမ်ချီက ပြောသည်။

“ငါ မိန်းမစိုးကျိုးနဲ့ တွေ့လို့ရလား…”

“ဒါကတော့…”

ထိုမိန်းမစိုးက ဘေးရှိတစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ငြင်းဆိုသည်။

“အဆင်မပြေ ဖြစ်မှာကို ကျွန်တော်မျိုး စိုးရိမ်ပါတယ်… မိန်းမစိုးကျိုးက အခုလောလောဆယ် အိမ်ရှေ့စံကို ပြုစုပေးနေရတာနဲ့ အလုပ်များနေလို့ပါ…”

ထိုအချိန်တွင် သူ့အနောက်ရှိ ယောထောင်က သူ့ကို ဖျောင်းဖျသည်။

“သခင်လေး အပြင်မှာ အရမ်းအေးနေတာမို့ ကျွန်တော်မျိုးမတို့ စောစောပြန်ပြီး အနားယူသင့်ပါတယ်…”

မိန်းမစိုးကလည်း ဝင်းဖျောင်းဖျ၏။

“ဟုတ်ပါတယ် ဝမ်သခင်လေး… ဒီနေ့ အိမ်ရှေ့စံကို တွေ့ဖို့ အဆင်မပြေတာမို့ အရင်ဆုံး ပြန်ပြီး အနားယူသင့်ပါတယ်…”

ယောထောင်နှင့် မိန်းမစိုးတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ဖျောင်းဖျနေသောကြောင့် ဝမ်ချီလည်း ဆုံးဖြတ်ချက် ပြောင်းပြီး ပြန်ရန် အနောက်လှည့်လိုက်သည်။ ယောထောင်လည်း သူ့နောက်မှလိုက်၍ ဝါးပုလွေအိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြ၏။

ညရောက်သောအချိန်တွင် တစ်နေ့လုံး ကျဆင်းနေသော နှင်းများ မကျတော့ပေ။

ဝါးပုလွေအိမ်တော်တစ်ခုလုံး အိပ်မောကျနေကြပြီး ခေါင်းမိုးတွင် ချ်ိတ်ဆွဲထားသော မီးအိမ်များသာ ညလေနှင့်အတူ လှုပ်ယမ်းနေကြသည်။

ဝမ်ချီက အမည်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နံရံကို အေးဆေး ကျော်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ဖော့သိုင်းက အစေခံများနှင့် မိန်းမစိုးများထက် သာလွန်သောကြောင့် သူ့တည်ရှိမှုကို မည်သူကမျှ သတိမပြုမိချေ။

သူက ရှစ်ယဲ့၏အိပ်ဆောင်သို့ မရောက်မချင်း လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် မိန်းမစိုးကျိုးက အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ခြေတစ်လှမ်းမျှ မရွေ့ဘဲ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး သူ့ဘေးတွင် မိန်းမစိုးအငယ်များ ၇/၈ယောက်နီးပါး အစဉ်လိုက် ရပ်နေကြသည်။

သူတို့သည်သာမက အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ရဲမက်များလည်း စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ဝမ်ချီက မည်မျှပင် ရှပ်ပြာပြာနိုင်သည်ဖြစ်စေ ရှစ်ယဲ့ အိပ်ဆောင်၏ လုံခြုံရေးဖွဲ့စည်းပုံအကြောင်းကို သေချာသိ၏။ ယခင်က အိပ်ခန်း အပြင်ဘက်တွင် အခုလောက် အစောင့် မများပေ။

အကယ်၍ ဝမ်ချီသာ ဤနေရာနှင့် မရင်းနှီးပါက ခေါင်းကုတ်၍ စိတ်ပူပန်နေရမည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူက ဤနေရာသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာရောက်ဖူးသောကြောင့်ချောင်ကျသော နေရာတွင် ရှိသည့် ပြတင်းပေါက်ထံသို့ အလွယ်တကူ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူက လက်ထဲ အားအနည်းငယ်ထည့်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်ကာ ကျော်ခွလိုက်သည်။

အိပ်ဆောင်က မှောင်မည်းမနေဘဲ အထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်များစွာ ထွန်းထားသည်။ ဝတ္ထုထဲတွင် အမြဲထည့်ရေးလေ့ ရှိသည့် မနက်ခင်းခန့် မထိန်လင်းနေသော်လည်း လမ်းကို မမြင်ရလောက်သည်အထိ မှောင်မည်းမနေပေ။

ဝမ်ချီက သူမှတ်မိသည့်အတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် လိုက်ကာချထားသော အိပ်ရာကို မြင်လိုက်ရသည်။

💮💮💮