MM Story Teller

Chapter 114

Viewers 18k

🐯Chapter 114

"အဲဒီတော့ ထွမ်ထွမ်နဲ့တခြားကလေးတွေကို လိုက်ရှာရမှာပေါ့... သူတို့လည်း ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေကြမှာမလား..."

ကုယွီမြန် စာအုပ်တစ်အုပ်အားဆွဲယူပြီး စာအုပ်၏မာတိကာအားကြည့်နေစဥ်တွင် ကြည့်ရှုသူများနှင့် စကားပြောနေခဲ့သည်။

အမှန်တွင် သစ်ပင်ကမ္ဘာနတ်သမီမြေ"က လူတိုင်း "အတူကစားရသော" ကစားနည်းဖြစ်သည်။ ကုယွီမြန် တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်သော်လည်း ကမ္ဘာမှာ သူ၏အတွင်းစိတ်ပုံဖော်မှုဖြစ်သည်။

ဘာလို့ big bossတစ်ယောက်ရှိနေတာလဲ...

တကယ်လို့ ဒါက ဂိမ်းတစ်ခုနဲ့ဆင်တူရင် ဘောစ့်ထားရတဲ့ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ... ဘောစ့်က သူ့အကောင်ပေါက်လေး ၄ကောင်ထဲက တစ်ကောင်ကိုစောင့်ကြည့်နေတာလား... ငါက ဘောစ့်ကို အနိုင်ယူပြီးကလေး ၄ယောက်ကိုစုစည်းပြီးတော့ ထွက်ပေါက်ကိုနှိုးဆော်ရမှာလား...

[aihvcix : ဘောစ့်က များသောအားဖြင့် မင်းဂရုစိုက်တဲ့တစ်စုံတစ်ယောက်ပဲ... ငါသွားဆော့တုန်းကဆိုရင် ဘောစ့်က အခုလက်ရှိငါ့ကောင်လေး... အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက

ငါတို့တစ်ယောက်မှ ဖွင့်မပြောရသေးဘူး...]

ကုယွီမြန် : "......"

ဂရုစိုက်တဲ့သူဆိုပါလား ငါ ဘာလို့ မကောင်းတဲ့ခံစားချက်ရနေတာလဲ... ကလေး၄ယောက်အပြင် ငါ ဂရုစိုက်တဲ့

တစ်ဦးတည်းသောသူက ရှို့ဟန်လေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ..ကလေးတွေကိုရှာပြီး ဂိမ်းကိုအဆုံးသတ်တာ ပိုကောင်းမယ်...

ကုယွီမြန် အစီအစဥ်ချပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ညနေခင်းတွင် စိတ်ကူးယဥ်မြို့တော်စျေးက အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ဘယ်ရီပွဲတော် မီးပုံညစာစားပွဲတို့ကြောင့် လည်ပတ်ရသည်မှာတန်သည်။ နေ့လယ်တွင် ကလေးများကို စိတ်ကူးယဥ်မြို့တော်လှေထဲသို့ခေါ်နိုင်ပြီး ရေထဲတွင် လျှောက်သွားနိုင်သည်။

သစ်ပင်ကမ္ဘာထဲတွင် လှည့်ပတ်သည့်သစ်သားလှေကားက အပေါ်သို့တက်သွားသည်။ စာအုပ်အဟောင်းများစွာဖြင့် ဝန်းရံထားသော ပလက်ဖောင်းများစွာထွက်လာကာ

ထပ်ခိုးတွင် ဖုန်မှုန့်များ ဟိုတစ်စ သည်တစ်စရှိနေသည်။

"အဲ့ဒီနေရာမှာ သဲလွန်စ ရှိလောက်လား..."

ကုယွီမြန်က သူ့လက်ထဲမှစာအုပ်အားလှည့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ စာမျက်နှာက ရပ်တန့်သွားပြီး စာရွက်တစ်ရွက်တွင်

စာကြောင်းအနည်းငယ်ပေါ်လာသည်။

"နဂါးကို အောင်နိုင်တဲ့ ရဲရင့်တဲ့ ဝိညာဉ်က ဓားကိုယူတယ်၊ ပညာရှင်က ဆောင်းဦးနေ့ခင်းမှာ အိပ်တယ်၊ အငယ်ဆုံးကောင်လေးက ဆပ်ကပ်ပွဲတစ်ခုမှာအလုပ်လုပ်တယ်..."

စာကြောင်းက ဟက်စကီးလေး၊မြေခွေးလေးနှင့် ပန်ဒါလေးအကြောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံးစာကြောင်း မပါချေ။ နှင်းကျားသစ်လေးအကြောင်း သဲလွန်စကို တစ်စုံတစ်ယောက်မှ မညီမညာဖျက်ထားသည်။

သဲလွန်စက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ...

၎င်းအားကြည့်ပြီး ကုယွီမြန် အနည်းငယ်ရှက်သွားသည်။

"ဒါက နည်းနည်း..."

ကုယွီမြန် မှတ်ချက်မျက်နှာပြင်အားကြည့်ပြီး ကြည့်ရှုသူများထံမှ ထောက်ခံမှုရှာချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကြည့်ရှုသူများမှာ :

[ကြည့်ဦး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စာက၃ကြောင်းပဲရှိရတာလဲ...တင်ဆက်သူရေ ပြန်ဖတ်ပြနိုင်မလား...]

[ငါ အသံဖမ်းထားဖို့မေ့သွားတယ် ဝူး ဝူး ဝူး…]

[မြန်မြန့်ရဲ့ အသံက အိပ်ယာဝင်ပုံပြင်တွေ၊ နတ်သမီးပုံပြင်တွေအတွက် သင့်တော်တယ်၊ ငါ့ရဲ့နှလုံးသားလေး နူးညံ့လာပြီ...]

ယခုအချိန်တွင် လူပေါင်း သန်း ၂၀၀ အထက် ကြည့်ရှု့နေကြပြီး ၎င်းထဲတွင် လူငယ်များမှာ အတက်ကြွဆုံးဖြစ်သည်။အကြုံပြုချက်များ၏ အဓိကအင်အားမှာ လူငယ်များဖြစ်သည်။ သူတို့က ဗီဒီယိုများအား ပြန်လည်ဖမ်းယူဖြတ်တောက်ပြီး ပုံများဆွဲကာ ပရိသတ်အဖွဲ့သို့

ရောင်းချသည်။ ကုယွီမြန် သူတို့၏အချစ်များအတွက် ကျေးဇူးတင်မိသော်လည်း သူတို့၏ဦးနှောက်ပတ်လမ်းကြောင်းအပေါ် နားမလည်နိုင်ပေ။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် လူသားပုံနှင့် "သစ်ပင်ကမ္ဘာတံလျှပ်"က လျင်မြန်စွာပျံနှံ့သွားသည်။ ကြည့်ရှုသူအရေတွက်သည်လည်း သန်းဂဏန်းအထိ လျင်မြန်စွာတိုးလာသည်။

ကုယွီမြန် :"..."

ကစားချိန်မှာ မကြာမြင့်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကလေးများအားရှာရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ ကုယွီမြန်နှင့်ကလေးများအတွက်ကလည်း အလွန်လွယ်ကူ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကုယွီမြန်က စာအုပ်အားထားပြီး ပထမထပ်သို့သွားပြီးနောက် အော်လိုက်သည်။

"အာ့အာရေ..."

တုံ့ပြန်မှု မရှိချေ။ သူ အခြားအထပ်သို့သွားပြီး ထပ်အော်လိုက်သည်။

"အာ့အာ..."

ကုယွီမြန် တတိယအကြိမ် အော်ပြီးနောက် စကျင်ကျောက်အခင်းပေါ်တွင် စိတ်အားထက်သန်စွာပြေးလာသည့်ခြေသံမှာ တဖြည်းဖြည်းနီးလာသည်။ အမဲရောင်အရိပ်လေးက သေနတ်မှထွက်လာသည့် ကျည်ဆန်လေးကဲ့သို့ပြေးလာသည်။ ခေါင်းလေးက ကုယွီမြန်၏လက်မောင်းတွင်းသို့ခုန်ဝင်လာ၍ ကုယွီမြန်နောက်သို့ လဲကျသွားရသည်။

"အာဝူး...အာဝူး..."

လူသား နောက်ဆုံးတော့ မင်းရောက်လာပြီပေါ့...

အမှန်ပင် ဟက်စကီးလေးကိုရှာရန် မလိုအပ်ချေ။

သူက အရာအာလုံးမေ့သွားနိုင်သော်လည်း အိမ်ပြန်လမ်းအား မေ့လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သူ့မျက်လုံးများမှိတ်၍ပင် ကကုယွီမြန်အား လူအုပ်ကြားထဲ၌ရှာနိုင်ပြီး ထိုသူ၏လက်မောင်းထဲသို့ ဝင်နိုင်သည်။ အမှန်တွင် အခြားကလေးများမှာလည်း အတူတူဖြစ်ပြီး ဟက်စကီးလေးမှာ အနံ့ခံအာရုံ၊အကြားအာရုံနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အင်အား ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ မွေးဖွားလာ၍ဖြစ်သည်။

ကုယွီမြန် က ကောင်ကလေး၏ခေါင်းလေးအား ထိလိုက်သည်။ ကလေးလေး၏ ရှေ့ခြေနှစ်ချောင်းက သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ သူက ကုယွီမြန်၏ ခေါင်းပေါ်မှီထားပြီး သူ့နှာခေါင်းဖြင့် ကုယွီမြန်မျက်နှာအား ပွတ်ကာ ရူးကြောင်ကြောင်အပြုံးလေးပြုံးထားသည်။

[အသုံးပြုသူ 1974:အထူး ရှင်းလင်းရေးနည်းလမ်းပဲ...]

[ရတနာ ၇ပါး :အာ့အာကတော့ အရူးလေးအာ့အာပါပဲ… မင်း မြန်မြန့်ရဲ့လက်မောင်းထဲခုန်ဝင်လိုက်ထဲအခါ

ရှင်းမပြနိုင်အောင်ပဲ ငါလည်း နေရာရွေ့သွားတယ်...]

[သကြားယုန် : ငါရောပဲ ငိုနေပါပြီ QAQ]

"ကောင်းပြီ..ချိုးချိုး၊ ယွမ်ယွမ်နဲ့ထွမ်ထွမ်ကို သွားရှာကြစို့..."

ကုယွီမြန်က ဟက်စကီးလေး၏နှာခေါင်းအား ဖျစ်ညှစ်ကာ စက္ကန့်အနည်းကြာ သူ၏နှလုံးသားလေး နွေးထွေးနေခဲ့ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ...

စာအုပ်များ၊ အရုပ်များကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး ဟက်စကီးလေးက အရှုပ်ထွေးထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သေချာပေါက် အာ့အာက အရာဝတ္ထုများကို ဖျက်စီးရာတွင်တော်သည့် သူ့အရည်အချင်းအား ပြသခဲ့သည်။

တစ်ချိန်နည်းမှာပင် စိတ်ကူးယဥ်မြို့တော် ရုံးချုပ်မှပြစ်ဒဏ်များ ကုယွီမြန်၏လက်ပတ်ကွန်ပျူတာထံ အဆက်မပြတ်ဝင်နေသည်။

ကုယွီမြန် :"...."

ကောင်းတယ်...နောက်ထပ်ဆက်သွားစရာတွေ အများကြီးကျန်သေးတယ်...

ကလေးများတွင် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာများ ရှိနေသည်။

ဥပမာ ဟက်စကီးလေးလာခဲ့သည့် ကြမ်းပြင်မှာ ဝင်္ကပါဖြစ်ပြီး သူက အရံအတားအား ဖြတ်ကျော်ရန်လိုအပ်ခဲ့သည် သူက ကုယွီမြန်အားတွေ့ချင်၍သာ ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဆုမှာ သစ်သားဓါးလေးဖြစ်ပြီး သူက

"ဓါးတစ်လက်နှင့် ရဲရင့်သည့်ဝိညာဥ်"ဟု ယူဆရနိုင်သည်။

ကုယွီမြန် ဟက်စကီးလေးအားခေါ်၍ အထပ်၂ထပ်ဆက်သွားခဲ့သည်။ အလယ်တွင် ကြီးမာသောစာကြည့်တိုက်တစ်ခုရှိပြီး မြေခွေးလေးက တံခါးပေါက်ဖွင့်ပြီးစောင့်လျက် ကုယွီမြန်အားကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤစာကြည့်တိုက်က မြေခွေးလေးအတွက် အထူးပြုလုပ်ထားပုံရသည်။

ဤနေရာက ကုယွီမြန်၏အတွင်းစိတ်ကမ္ဘာ ဖြစ်သည်။ ကုယွီမြန် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ဟက်စကီးလေးအတွက် သူကစားနိုင်ရန် စိတ်ဝင်စားဖွယ်အရာများပြည့်နေသည့် ဝင်္ကပါတစ်ခုအား ဖန်တီးခဲ့ပြီး သူ၏မြေခွေးလေးချိုးချိုးအတွက် လုံခြုံ၍နွေးထွေးသော နေရာတစ်ခုအား ဖန်တီးခဲ့သည်။

ပြတင်းပေါက်မှ ကောင်းကင်ပြာကြီးအား မြင်နိုင်ပြီး အခန်းတွင်းအပူချိန်မှာ လုံလောက်ပေသည်။ ချိုးချိုးက စာဖတ်နိုင်သလို သူ့စိတ်ကြိုက်အနားယူခြင်းနှင့် သူလုပ်ချင်သည့်အရာအားလုံးအား လုပ်နိုင်သည်။

သို့သော် ကုယွီမြန် ဟက်စကီးလေးနှင့်အတူ ရောက်လာသောအခါ မြေခွေးလေးက တံခါး၌ စောင့်နေခဲ့သည်။

ကုယွီမြန်၏အိမ်သို့ တစ်ယောက်တည်းရောက်လာခဲ့သည့် အချိန်ကကဲ့သို့ မြေခွေးလေးက သူ၏အမြှီးကြီးအားယမ်းကာ ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူက ကုယွီမြန်၏ ဘောင်းဘီစအား လက်ကလေးဖြင့်ဆွဲကာ မကြာမီတွင် အချီခံလိုက်ရသည်။

"ချိုးချိုး နည်းနည်းလောက်ပိုနေချင်သေးလား..."

မြေခွေး‌လေးက သူ၏့ခေါင်းကိုခါပြီး ဘောလုံးလေးကဲ့သို့ကွေးကာ မျက်လုံးပိတ်လိုက်သည်။ စာကြည့်တိုက်ကအလွန်သက်သောင့်သက်သာရှိ၍ သူ အမှန်တကယ် ကြိုက်နှစ်သက်သော်လည်း သူ အပျော်ရွှင်ရဆုံးသောနေရာမှာ ကုယွီမြန်၏ရင်ခွင်ဖြစ်၏။ မကြာမီတွင် ကုယွီမြန်က လက်ချောင်းလေးများစုပ်၍ အရှေ့တဲထဲမှ ဆပ်ကပ်ကြည့်နေသော ထန်ယွမ်လေးအား ချီလိုက်သည်။

ကောင်ကလေးမှာ အလွန်ဝမ်းနည်းနေပြီး ကုယွီမြန်၏လက်အား သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်ကာ မျက်ရည်များကိုထိန်းထားသည်။

"မငိုပါနဲ့ မငိုပါနဲ့ ..."

ကုယွီမြန် ခေါင်းကိုက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ဒီကိုထပ်မလာတော့ဘူး... ယွမ်ယွမ်လေးကို သွားလေရာခေါ်သွားမှာ... ဘယ်လိုလဲ. ကောင်းတယ်မလား..."

ထန်ယွမ်လေးက နှာခေါင်းတရှုံ့ရှုံ့နှင့်ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

[သစ်တော်ပန်းပွင့်အဖြူရောင်လေး : အစပိုင်း ဒီထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုက အတော်လေး အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး...ဒါပေမယ့် အခု အဲ့ဒါက ငါ့ကိုကုသသွားပြီ...]

[အိပ်မက်တွေကဒီရေလိုပဲ :မှန်တယ် မှန်တယ်... ခဏတာခွဲခွာပြီးနောက် ပြန်လည်စုံစည်းတဲ့အခါမှာ "ငါရှုခင်းတွေအများကြီးတွေ့ဖူးပြီးပြီ၊ ဒါပေမယ့် မင်းအနားမှာ အနေချင်ဆုံးပဲ" ဆိုတဲ့ခံစားချက်မျိုးပဲ...]

[အိပ်မက်များ၏ကန့်လန့်ကာ : တင်ဆက်သူနဲ့ ကလေးတွေကို ထာဝရပျော်ရွှင်စေချင်တယ်... ဒီအဒေါ်ကြီးကကောင်းချီးပေးပါတယ်.အိမ်ဆိုတဲ့ခံစားချက်ကိုကြိုက်တယ်...မီးရှူးမီးပန်းတွေပို့လိုက်ပြီ...]

[ဗီဗီယန် : အစပိုင်း မြန်မြန်ကို စိတ်ဝင်စားမှုပေးရတာက အိမ်မှာရှိနေတဲ့လေထုအတိုင်းပဲ... အချိန်ကြာတာတောင် သူက ပြောင်းလဲမသွားဘူး... မင်းနဲ့တွေ့ခွင့်ရလို့ ငါကံကောင်းလိုက်တာQAQ]

ကုယွီမြန်က ထန်ယွမ်လေး၏ခေါင်းအားပွတ်ပြီး မြေခွေးလေးနှင့်ဟက်စကီးလေး၏မေးကို တစ်ယောက်ချင်း ပွတ်ပေးလိုက်သည်။

ဆောင်းဦး နေ့လယ်တွင် ကောင်းကင်မှ ကြည်လင်သောအလင်းရောင်များ ဖြာကျလာသည်။ ကုယွီမြန်က ကလေးများအားဖက်ပြီး လှေကားပေါ်တွင် ခဏမျှထိုင်၍ အနားယူခဲ့သည်။ သူ၏လက်ချောင်းများက ကလေးများ၏ခေါင်း၊လည်ပင်းနှင့် နောက်ကျောတို့အား ညင်သာစွာပွတ်သပ်ပေးသည်။ သူတို့ပြန်လည်ပေါင်းစည်းပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ကလေးများ စိတ်ကျေနပ်အောင် ချော့လေသည်။

ယခုအခါ မှတ်ချက်မျက်နှာပြင်က ယခင်လောက် မဆူညံံတော့ပေ။ လူတိုင်းက သဘာဝကျကျ တိတ်ဆိတ်သွားကာ နူးညံ့သွားသည်။ ၎င်းက အရောင်စုံသောအခိုက်အတန့်ထက်ပို၍ လှုပ်ရှားမှုရှိကာ အချိန်အားနှေးသွားစေလိုသည်။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သောလေထုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ စတူဒီယို၏ကျော်ကြားမှုပင် ဖြစ်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်တိုင်းတွင် ထပ်မံတိုးလာမှုများရှိကာ သန်း ၂၁၀ သန်း ၂၂၀ အထိ ရှိလာသည်။

ဗိုလ်လုပွဲညတွင် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလုံးက အချက်အလက်အား တစ်ဖန်ပြန်ထုတ်ပေးသည်။ ကုယွီမြန်စတူဒီယို၏ကျော်ကျားမှုမှာ လွန်ခဲ့သော ၁နာရီ၏ နှစ်ဆနီးပါးပင်။

"ထွမ်ထွမ့်ကို သွားရှာကြစို့..."

ကုယွီမြန် အချိန်ကိုကြည့်ပြီးနောက် မျက်လုံးမှိတ်၍ ကလေးလက်တွန်းလှည်းအား ရွေးချယ်လိုက်ရာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး

ကလေး၃ယောက်အား ထိုထဲသို့ထည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ သူ့ကိုရှာတွေ့တဲ့အခါ စိတ်ကူးယဥ်မြို့တော်ကို နေ့လည်မှာသွားနိုင်ပြီး နေ့လည်စာစားမယ်၊ ခဏအနားယူကြမယ်..."

"အီ"

ထန်ယွမ်လေးက သူ့လက်အားစုပ်ရင်း ချွင်းချက်မရှိ ထောက်ခံလေသည်။

သို့သော် နှင်းကျားလေးက မည်သည့်နေရာကိုသွားသည်ဟူသော သဲလွန်စလည်းမရှိချေ။ big boss ကြီးမှာလည်း မပေါ်လာရာ သူတို့က နှင်းကျားသစ်လေးအား ရှာသည့်အခါမှသာ တွေ့လိမ့်မည်။

"ထွမ်ထွမ်ရေ..."

ကလေး၃ယောက်နှင့် ကုယွီမြန်က သစ်သားလှေကားအတိုင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ တစ်ခဏတိုင်းတွင် သူက နှင်းကျားသစ်လေးအား အော်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

သူတို့ လှေကားအတိုင်း ဆက်တက်သွားရလိမ့်မည်။ သူတို့က အရေအတွက် 'n'ကြိမ် အမြင့်ထိရောက်လာခဲ့ပြီး

လေထုကနိမ့်ကျသွားကာ ဆီးနှင်းများပင် စတင်ကျလာသည်။

ကုယွီမြန် မေးလိုက်သည်။

"ယွမ်ယွမ်နဲ့ ချိုးချိုးအေးနေလား... အာ့အာရောဘယ်လိုလဲ..."

နူးညံ့ထူထဲသောအအမွေးများဖြင့် ၃ယောက်လုံးက အလွန်အအေးဒဏ်ခံနိုင်ပြီး သူတို့က သူ့အား ဗလာဖြစ်စွာကြည့်နေသည်။

အေးတယ်ဆိုတာဘာလဲ...

မြေခွေးလေးက ကုယွီမြန်၏လည်ပင်းအား သူ၏အမြီးကြီးဖြင့် နူးညံ့စွာ ပတ်ထားပြီး ‌အအေးဒဏ်မှ ကွယ်ထားပေးထားသည်။

သစ်သားလှေကားပေါ်တွင် နှင်းများပို၍ပို၍ကျလာပြီး လက်ရန်းများပင် အေးလာရသည်။ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးက ကုယွီမြန်၏ အတွင်းပိုင်းစိတ်ကူးသာဖြစ်ပြီး အောက်ခြေမှ ဆဆယ်ထိပ်ခန့်အထိက နူးညံ့ကာ တစ်မျိုးမျိုးဖြင့် အိုဟောင်းနေတတ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာမှာ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

မှောင်မဲပြီး ရေခဲ၊ ဆီးနှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး စာအုပ်စင်များနှင့် လှေကားများမှာ အေးခဲကာ စာရွက်အပိုင်းစများသည်လည်း လေထဲတွင်လွင့်၍ အမှောင်ထဲတွင် လင်းနို့များပင်ရှိနေသည်။ ၎င်းက ကုယွီမြန်၏မည်သည့် ရှု့ထောင့်တွင်မှ မရှိချေ။ သူတို့ ပို၍တက်သွားလေလေ

နှင်းများ ပို၍ကျလာလေလေပင်။

ကုယွီမြန် : "ဟမ်...ဘောစ့်ကပေါ်လာပြီလား..."

သူစဥ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ သွားရတော့မှာလား… ဒါဆို ထွမ်ထွမ်က…"

ကုယွီမြန် ခံစားမိခဲ့သည်မှာ သူ့နှလုံးသားထဲမှ နှင်းကျားသစ်လေးမှာ နွေးထွေးသော သစ်သားအိမ်လေးထဲတွင် ရှိသင့်သည်။ နှင်းများမှာ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေပြီး မီးဖိုမှာ တစ်ချိန်လုံးလောင်ကျွမ်းနေလိမ့်မည်။ သူ၏ထွမ်ထွမ်လေးက အချိန်အကြာကြီး အိပ်ပျော်နေပြီးနောက် သူကြိုက်သည့် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် နိုးထလာလိမ့်မည်။

ထန်ယွမ်လေးမှာငိုပြီးနောက် မကြာမီတွင် သူ၏ ခွန်အားများ ပြန်လည်ရရှိသွားရပြီး ဟက်စကီးလေးနှင့်အတူ ခဲ၍ချော်နေသော လှေကားထိပ်တွင်ထိုင်ကာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် နှင်းလုံးများဖြင့် ပစ်ပြီးဆော့နေကြသည်။

ကုယွီမြန် :"... ယွမ်ယွမ်နဲ့ အာ့အာ အဝေးကြီးမသွားနဲ့ ဂရု--"

သူ၏အသံမှာ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် လေက ပို၍ကြမ်းလာပြီး ထပ်ခိုးဧရိယာကလည်း ပို၍ကျယ်ပြန့်လာသည်။ လျှပ်စီးမိုးကြိုးများဖြင့်ပြည့်ပြီး ရေခဲသည့်ဧရိယာမှာလည်း ဆက်၍ကျယ်ပြန့်လာသည်။

အမွေးလုံးလေး ၂လုံးမှာ ရုတ်တရက် အားဖြင့်သယ်ဆောင်ခံရပြီး ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ပူဖောင်းလေး ၂လုံးထဲ အထည့်ခံရကာ လေထဲတွင် လွင့်မျောသွားသည်။

"အီ..."

"အာဝူး..."

ထန်ယွမ်လေးနှင့် ဟက်စကီးလေးမှာ သူတို့၏ခြေလက်များကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းပြီး ရုန်းကန်နေသော်လည်း ရုတ်တရက် သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူတို့ အချင်းချင်း ဗလာဖြစ်စွာကြည့်လိုက်ပြီး နောက်သို့ဂရုတစိုက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ခဲပြာရောင်မျက်လုံးများက သူတို့အားငုံ့ကြည့်နေသည်။

နှင်းကျားသစ်လေးမှာ သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် ကြီးမား၍ သူနှင့်မတော်သော သရဖူအား ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့နောက်တွင် အမဲရောင်အတောင်ပံများ ထွက်နေသည်။ သူက လေထဲတွင်ရှိနေပြီး သူ့လည်ပင်းတွင် သစ်သားကတ်လေးကို ဆွဲထားသည်။

ထိုပေါ်မှ စကားလုံးမှာ …

[ဘောစ့်]

🐯🐯🐯

Prev Next