MM Story Teller

Chapter 128

Viewers 18k

🐯Chapter 128

လင်းပိုင်မလေးက ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

သူမက သူမအခန်းထဲတွင် နေချင်ရုံသာဖြစ်သည်။

ဘာလို့ လက်တွန်းလှည်းထဲမှာထည့်ပြီး လှည့်ပတ်သွားဖို့ တွန်းအားပေးခံရတာလဲ...

လူသား၏အနံ့က စိတ်ရှုပ်စရာ မကောင်းသော်လည်း သူ၏လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်ညင်သာသည်။ သူ့ကဲ့သို့ အနုပညာရှင်တစ်ယောက်က ဤပြသာနာအတွင်း ရုတ်တရက်ကျရောက်သွားသည့် အတွေးက လင်းပိုင်လေးအား စိတ်ဆိုးစေသည်။

ဒီကလေးဆိုးမှာ မိဘတစ်ယောက်တော့ ရှိရမယ်မလား... မိဘတွေက ဘယ်မှာလဲ... သူ့မိဘတွေက စည်းကမ်းတင်းကြပ်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေတယ်ဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင်ထွက်လာပြီး သင်ပြပေးရမယ်ဆိုလည်း ပြဿနာမရှိဘူး...

ခါးသီးမှုက လင်းပိုင်လေးအား ဆယ်စက္ကန့်ကျော်ကြာ အဖြူရောင်ပြောင်းချင်အောင် ပြုလုပ်နေသည်။

"......."

"ယွမ်ယွမ် ...ဒါဘယ်သူ့ကလေးလဲ..."

လူငယ်တစ်ယောက်၏ ကြည်လင်ရှင်းလင်းသောအသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။

သူ့အသံက အသံကြိုးများကို တိုက်ခတ်ပြီး လရောင်က ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။ ထိုသူ၏အသံက အလွန်နူးညံ့ကာ နှစ်သက်ဖွယ်သံလိုက်ဓာတ်ရှိပုံရပြီး လူအများ၏ နားသန်သီးများကို လောင်ကျွမ်းသွားစေနိုင်သည်။ အသံက သူတို့၏နားအနီးတွင် နူးညံ့စွာ မြည်ဟီးသွားသည်။

၃စက္ကန့်ကြာပြီးနောက် လင်းပိုင်လေး၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ်ကျဥ်းမြောင်းသွားရသည်။

ဒါက မိဘလား..

သူ သင်ပေးထားသည့် ကလေးက အလွန်မယဉ်ကျေးသော်လည်း ဤအသံက အမှန်တကယ်ကောင်းကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။ အနည်းဆုံး အနုပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနှင့် သူမ လေ့ကျင့်ရေးဆင်းသည့်ကာလမှ နာမည်ကြီးလာခဲ့သည့်အထိ ထိုထက်ပိုမိုကောင်းမွန်သည့်အသံအား တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

ဒီအသံနဲ့လူက ဘယ်လိုပုံစံများ ရှိနေမလဲ…

သို့သော် ယေဘုယျအားဖြင့်ပြောရလျှင် အသံကောင်းသော်လည်း ထိုကဲ့သို့အသံရှိသည့် သူအများစုက ချီးမွမ်းရခက်သည်။

လင်းပိုင်လေးက သူမ၏မျက်လုံးများကို သံသယတကြီးဖြင့်ဖွင့်လိုက်သည်။

"......"

"ဂူး..."

မျက်နှာ၊ မျက်လုံး၊ အရေပြား၊ နှာခေါင်း၏အချိုးအစားနှင့်နှုတ်ခမ်းများ၊ မျက်တောင်များကလည်း ကျီးကန်းအမွေးကဲ့သို့ တွဲလောင်းကျနေသည်။ ရေငွေ့များနှင့်သူ၏မျက်လုံးများကိုကြည့်လိုက်သောအခါ အရောင်က အနည်းငယ်မှိန်သွားပြီး သူ့ပုံစံကအပြစ်မကင်းဟန် ဖြစ်နေသည်။

လင်းပိုင်လေးက ပူဖောင်းတစ်အုပ်စုအားထုတ်ပြီး ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

သူကလှလိုက်တာ... ဒီလင်းပိုင်က သူ့ကိုခေါ်သွားချင်တယ်...

သို့သော် လင်းပိုင်လေး၏သရုပ်ဖော်မှုက မပြီးဆုံးသေး‌ပေ။

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား သူငယ်ချင်းလေး... ခဏလေးနော် ငါမင်းအတွက် ရေသွားယူပေးမယ်..."

ကုယွီမြန်က လင်းပိုင်လေး၏ခေါင်းအားထိပြီး ထန်ယွမ်လေး၏လက်ထဲမှ ကယ်တင်လိုက်သည်။ သူ လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက်တွင် မြေခွေးလေးက ရေကြိုထည့်ထားသည့် ရေချိုးကန်လေးထဲသို့သာ ဦးစွာထည့်ထားနိုင်သည်။

ရေအောက်အပျော်ခရီးအခန်းက ရေနံဆီမီးအိမ်ကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဍန်ရှိပြီး ပြတင်းပေါက်က ပင်လယ်ကြမ်းပြင်၏ အလင်းရောင်များနှင့် အရိပ်များ၊ နက်နဲပြီးလှပသောပင်လယ်နှင့် ရေအောက်မြို့တော်၏ စည်ပင်သာယာပြောသောမီးရောင်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ဤထွေးပွေ့မှု...

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အနံ့က အလွန်သန့်ရှင်းပြီး စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းသည်။ ခပ်ပါးပါး စိုနေသော ရှပ်အင်္ကျီမှ ဖြတ်၍ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်က ကူးစက်လာသည်။ အချီခံလိုက်ရသည့်အခါတွင် ဘာသာစကားဖြင့် ဖော်ပြ၍မရသော လုံခြုံမှုနှင့် စိတ်ကျေနပ်မှုတို့၏ ခံစားချက်တစ်ခုရရှိခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် သူမ၏ဦးနှောက်က စိတ်ကူးထဲတွင် လုံးဝ မျောပါနေခဲ့သည်။

"ဂူးဂူး..."

လင်းပိုင်လေးက မူးဝေစွာဖြင့် ပူဖောင်းများထုတ်နေသည်။

"ကလေး...မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ..."

ကုယွီမြန်က လင်းပိုင်လေး၏ အပြုအမူနှင့် အမူအရာအား မြင်ပြီးနောက် အနည်းငယ် အလျင်စလို ဖြစ်သွားသည်။ သူ ယခင်က အလုပ်သင်နှင့် နှီးနှောဖလှယ်ပွဲများတွင် လင်းပိုင်များနှင့် ခဏသာ အဆက်အသွယ်ရှိခဲ့ပြီး လင်းပိုင်နှင့်ပတ်သက်၍ သူ၏လက်တွေ့အတွေ့အကြုံမှာ သုညဖြစ်သည်။

"ဗိုက်ဆာလို့လား... ဖက်ထုပ်...မဟုတ်ဘူး...မင်းမစားသင့်ဘူး..."

ဖက်ထုပ်‌တဲ့လား...မကြာသေးခင်က ရသစုံရှိုးတွေမှာ ပြောတတ်တဲ့ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာရဲ့အစားအစာမလား... လင်းပိုင်လေးက သူမ၏စိတ်ကူးထဲမှ ပြန်လည်ဆွဲထုတ်ရန်ကြိုးစားပြီးနောက် ရေချိုးကန်၏အပြင်ဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သွားရည်ကျလာခဲ့သည်။

အပြင်တွင် သားပေါက်နှစ်ကောင်၊ လူသားကလေးတစ်ယောက်နှင့် စပ်ဖြဲဖြဲလုပ်နေသည့် ဟက်စကီးလေးတစ်ကောင်ရှိသည်။ စစချင်း မြင်မြင်ချင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ယောက်၌ ဦးနှောက်မရှိကြောင်းသိနိုင်သည်။ ထို့အပြင် စမတ်ကျသော်လည်း ပျင်းရိစရာကောင်းသော စာဂျပိုးကောင်ကလေးလည်း ရှိနေပြီး ထုတ်ဖော်မပြောနိုင်သည့် အကောင်ပေါက်လေးက သူမကို အေးစက်စွာစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဒါက အဓိကအချက်မဟုတ်သေးဘူး....

အားကောင်းပြီး ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်း၍ ညို့မှိုင်းသော အကြည့်ရှိသည့် အကောင်ပေါက်လေးများကို လင်းပိုင်‌မလေးက လျစ်လျူရှုပြီး ဟက်စကီးလေး၏ ခြေထောက်ဘေးရှိ အိုးအား ကြည့်လိုက်သည်။

ဖက်ထုပ်စွပ်ပြုတ်၊ အဆာပလာများဖြည့်ထားသည့်ဖက်ထုပ်များ...

ဝက်ရိုးများနှင့်ပုစွန်က အချိန်အတော်ကြာ တဖြည်းဖြည်းချင်းဆူပွက်နေခဲ့သည်။ လတ်ဆတ်၍ ပျစ်သောစွပ်ပြုတ်က အပူငွေ့များထွက်နေသည်။ မျက်နှာပြင်ကို ရွှေရောင်ကြက်ဥနှင့် ဆီပန်းပွင့်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ကြက်သွန်မိတ်များနှင့် အစိမ်းရောင်အရွက်များက အပေါ်တွင် ပေါလောပေါ်နေသည်။ ပုစွန်အသားနုနုဖြင့် ထုပ်ထားသည့် အဖြူရောင် ဖက်ထုပ်သေးသေးလေးများက စွပ်ပြုတ်ထဲတွင် အပေါ်တက်လိုက် အောက်ကျလိုက်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမက အိုးနှင့် ကုယွီမြန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အိုးအားပြန်ကြည့်ပြီးနောက် ကုယွီမြန်အားထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

အိုးကိုကြည့်လိုက် ကုယွီမြန်အားကြည့်လိုက်နှင့် ထပ်ခါထပ်ခါလုပ်နေခဲ့သည်။

"...."

"....."

"ဂူး...ဂူး...ဂူး...ဂူး..."

လင်းပိုင်လေးက ရေချိုးကန်ထဲတွင် သူမ၏ဝမ်းဗိုက်ဖြူဖြူလေးအား လှန်ထားသည်။ သူမ၏အမြီးရေယက်က ကန်ထဲမှ ရေများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရိုက်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ခေါင်းဝိုင်းဝိုင်းလေးက ကုယွီမြန်၏လက်ဖဝါးကို ပွတ်နေခဲ့ပြီးအဓိပ္ပါယ်မသိနိုင်သော ရေပူဖောင်းအစုအဝေးကိုလည်း မှုတ်ထုတ်ခဲ့သည်။

သေချာပေါက် လုံလောက်ပြီ...လူတိုင်းမှန်တယ်...

ကြည့်ကောင်းတဲ့ လင်းပိုင်တွေက ဘယ်တော့မှ ကံမဆိုးဘူး...

လင်းပိုင်လေးက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် သူမ၏မျက်လုံးများကိုမှိတ်လိုက်ပြီး သူမ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ ရေယက်များကိုကူးဖြတ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူမ၏ခါးကိုလှည့်ပြီး သတိလစ်သွားခဲ့သည်။

ကုယွီမြန် ထိတ်လန့်သွားရသည်။

"ကလေး ကလေး...မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား... ခဏလေးစောင့် ငါရဲကိုခေါ်ပေးမယ်... ရဲနဲ့ဆရာဝန်ရောက်လာရင် အပြင်ထုတ်ပေးမယ်နော်..."

အပြင်ထုတ်မယ်ဟုတ်လား...

ဒီကနေထုတ်ပစ်မယ် ဟုတ်လား...

လင်းပိုင်လေးက သူမ၏ဟန်ဆောင်အဖျားမှ ခုန်ထလာခဲ့သည်။

မရဘူး...မရဘူး...မရဘူး...မရဘူး...

မိနစ် ၂၀ခန့်ကြာပြီးနောက်…

[သံပုရာဝေလငါးလေး : သေအောင်ရယ်နေမိပြီ.. "အပြင်ထုတ်ပေးမယ်"က ပြသာနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်လိုက်တာပဲ...ဟားဟားဟား...ကလေးလေးရဲ့ ကြောက်နေတာကိုကြည့်ဦး...]

[ခွေးအိုကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့တည်ငြိမ်တယ်: သေစမ်း..ငါထွက်မသွားချင်ဘူး...ဒီသိမ်မွေ့တဲ့နိုင်ငံလေးမှာ ငါ့ဘဝအတွက် နေမယ်...]

[သစ်တော်ပန်းပွင့်အဖြူရောင်လေး : ဘဝတစ်သက်စာ လှဲနေမယ် +1 ငါ့မှာ ဘာလို့ကောင်းမွန်တဲ့အရာတွေဆီ ဝင်တိုးမိဖို့ အခွင့်ရေးတစ်ခုတောင် မရှိရတာလဲ... ငါနိုးလာတဲ့အခါမှာ မြန်မြန့်ရဲ့အိမ်ထဲမှာ လှဲနေတဲ့အကြောင်းရှာတွေ့သွားတယ်နဲ့ ငါနိုးလာတဲ့အခါ မီလီယံရာချီတဲ့ကံစမ်းမဲထီပေါက်တယ်...ဆိုတာတွေအားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုပဲ...]

ကုယွီမြန် ခေတ္တ ထွက်သွားခဲ့ပြီး ဖုန်းလက်ခံပြောဆိုပြီးနောက် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူက ခွေးခြေခုံအားရွှေ့ပြီး ရေချိုးကန်ဘေးတွင် ထိုင်ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။ သူက ခံစားချက်အမျိုးမျိုးနှင့် ကလေးလေးယောက်နှင့်အတူ လင်းပိုင်လေးအား ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းပိုင်ပေါက်စလေးက သူမ၏မာနကို ပြောင်းလဲလိုက်ကာ သူမက နူးညံ့သိမ်မွေ့သောပုံစံဖြင့် ပူဖောင်းများစွာထုတ်ပြီး ကုယွီမြန်အား ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ငါ အခုပြောသင့်လား...စောင့်နေသင့်လား...

ကုယွီမြန် တွေးတောနေမိသည်။

သူ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ ယခုလေးတင် လင်းပိုင်လေး၏အေးဂျင့်ထံမှ လက်ခံရရှိသည့် ဖုန်းက ကုယွီမြန်အား တစ်စုံတစ်ခုပြောခဲ့သည်။ သို့သော် ကလေးမလေးက လက်ခံမည်လား မသေချာပေ။ သူမ ပို၍ ပုန်ကန်လိမ့်မည်။

မြေခွေးလေးနှင့် နှင်းကျားသစ်လေးက ကုယွီမြန်ဖုန်းခေါ်သွားသောအခါ နောက်မှလိုက်သွားပြီး အပြန်အလှန် စကားများကိုနားထောင်ခဲ့သည် ။

[အလှကုန်တွေကို လွှင့်ပစ်မယ် : မြန်မြန်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခံ့ညားနေတာလဲ... ဒါနဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိလို့လား...]

နှင်းကျားသစ်လေးက လင်းပိုင်လေးအားပေါ့ပေါ့ပါးပါးကြည့်လိုက်သည်။ ဤမတိုင်မီက သူ အနည်းငယ် ချဥ်စူးနေသော်လည်း ကုယွီမြန်၏ဖုန်းကို နားထောင်ပြီးနောက် လုံးဝ မချဥ်တော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤအရူးက အချိန်အတော်ကြာနေရလိမ့်မည်မဟုတ်ရာ ထို့အကြောင်းကြောင့် သူမနှင့်ပတ်သတ်ပြီး ဒေါသထွက်နေရန် မလိုအပ်ပေ။

မြေခွေးလေးက ကုယွီမြန်၏ လက်မောင်းထဲတွင်ထိုင်နေခဲ့ပြီး ကုယွီမြန်ကိုကြည့်ပြီးနောက် အလွန်ဒုက္ခပေးသော လင်းပိုင်းလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထန်ယွမ်လေးနှင့် အာ့ဟာလေးက ဖက်ထုပ်များစားရင်းဖြင့် လင်းပိုင်လေးအားကြည့်ပေးပြီး ကုယွီမြန်ကို ကူညီပေးကြသည်။ ဖက်ထုပ်တစ်ဝက်စားပြီးနောက် ဟက်စကီးလေးက ကုယွီမြန် ပြန်လာသည်အားမြင်ပြီး ရူးကြောင်ကြောင်ဖြင့် လေချဥ်တက်လေသည်။

ကုယွီမြန် :"...."

သူ့ကလေးများ၏ တုံးအမှုကိုကြည့်ပြီး ကုယွီမြန်၏ ရှင်းမပြနိုင်‌သော စိတ်ဓါတ်ကျမှုများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူက ခေါင်းခါယမ်းပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"လာ... အရင်ဆုံးတစ်ခုခုစားကြရအောင်... ကိစ္စတွေကိုနောက်မှပြောကြမယ်..."

အဆုံးတွင် ယခုလေးတင် ရရှိခဲ့သည့်ဖုန်းမှ ကလေးမလေးမှာ လွန်ခဲ့သည့်၄ရက်လုံး သူမ၏ဆာလောင်မှုအား နှစ်သိမ့်ရန် ပါးလွှာသော အသားမျှင်များကိုသာ စားခဲ့ရကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

လင်းပိုင်လေးက သူမဒုက္ခရောက်နေကြောင်း သတိမပြုမိသေးပေ။ သူမက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အကြံများထုတ်နေသည်။ နှင်းကျားသစ်လေးက မိသားစုထဲတွင် အာဏာအရှိဆုံးကလေးဖြစ်သော်လည်း ကလေးများက ကုယွီမြန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် အခွင့်အရေးမရှိသည်မှာ သိသာသည်။

ကုယွီမြန် သူမအားနှစ်သက်သရွေ့ ၎င်းက သူမ၏အိမ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ကုယွီမြန်၏အပွေ့အဖက်များသည်လည်း သူမအတွက်ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ထိုအကြောင်းပို၍ စဥ်းစားလေလေ သူမ ပို၍ပျော်ရွှင်လေလေပင်။ သူမ၏ နှုတ်သီးရှည်ရှည်လေးအား ကုယွီမြန်၏လက်ဖဝါးထံပွတ်ပြီး နှာသံလေးနှင့် ကလေးသံလေးလုပ်နေသည်။

[အလှကုန်တွေကို လွှင့်ပစ်မယ် :အိုး...လင်းပိုင်လေးကချစ်စရာကောင်းပေမယ့် ငါ့မျက်စိကို ဖက်ထုပ်လေးတွေဆီက မခွာနိုင်ဘူး...]

[aufguc: ငါရောပဲ...စားချင်တယ်လို့ QAQ]

"အိုကေ လု... အယ် ကောင်းပြီ...ငါမင်းကိုကျွေးမယ်..."

၎င်းက အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ကုယွီမြန်ထင်သည်။ သူ လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားလုနီပါးပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လင်းပိုင်လေးက ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

မြေခွေးလေးက ဖက်ထုပ်လေးများကို အိုးပူထဲသို့ တွန်းချလိုက်သည်။ ကုယွီမြန်က ထန်ယွမ်နှင့်ဟက်စကီးလေးစားနေသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ကျန်များက မလုံလောက်ပေ။

ကလေးများက ဇွန်းသုံးရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြသည်။သူတို့က စွပ်ပြုတ်နှင့် ဖက်ထုပ်တစ်ဇွန်းစီ သောက်လိုက်သည်။လင်းပိုင်လေးက ပါးစပ်ဟထားပြီး ကုယွီမြန် သူမအား အစာကျွေးမည်ကို စောင့်နေသည်။

ပူနွေးလတ်ဆတ်သော စွပ်ပြုတ်က သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသောအခါ လတ်ဆတ်ပြီး ချိုမြိန်သောအရသာက လျှာဖျားတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ စွပ်ပြုတ်တွင် အအပိုဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များမပါဘဲ ဝက်အရိုးနှင့် ပုစွန်ခွံများမှ အဆီများကိုသာ ရိုးရှင်းစွာကျိုချက်ထားသည်။ ကြွယ်ဝသော အရသာမှာ အစားထိုးမရနိုင်လောက်အောင်ပင်။ ကြွပ်ရွသောဆလတ်ရွက်များကို စားပြီးနောက် အဆုံးတွင် သူမက အတွင်းမှ ဖက်ထုပ်၏ မြည်းစမ်းခဲ့သည်။

၎င်းက နူးညံ့ ကြွပ်ရွပြီးမွှေးကြိုင်သည့် အရသာရှိသော ဖက်ထုပ်သေးသေးလေးများဖြစ်ပြီး သူမကိုက်လိုက်သည့်အခါ စွပ်ပြုတ်ပူပူလေးဖြင့် ပြည့်နေသည်။ ကောင်းမွန်စွာ နယ်ထားသောပုစွန်က နူးညံ့ပြီး ကြွပ်ရွသည်။ အသားက အအဆီများပြီးမအီ၍ ဝါးစားပြီးနောက် လန်းဆန်းသွားသည်။

အိမ်တစ်အိမ်လုံးက တိတ်ဆိတ်ကာ ဇွန်းနှင့် ပန်းကန်လုံးအောက်ခြေထိမိသည့် အသံများသာကြားနေရပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ငါးက မနေနိုင်တော့ဘဲ နီးကပ်စွာကြည့်မိသည်။

"ဂူး...ဂူး..."

လင်းပိုင်လေး၏တုံ့ပြန်မှုက ကုယွီမြန်အား ထပ်မံခြောက်လန့်မိလုနီးပါးပင်။

ဘယ်လိုကလေးမျိုးက သူစိတ်လှုပ်ရှားတဲ့အခါ ဗိုက်ဖြူဖြူကိုလှန်ပြရတာလဲ...

မှတ်ချက်မျက်နှာပြင်၏တုံ့ပြန်မှုမှာ ထပ်တူကျလုနီးပါးပင်။အစပိုင်းမှ လက်ရှိအချိန်အထိ "အား"နှင့် အမျိုးမျိုးသော လက်ဆောင်များသာရှိနေသည်။

[ပင်လယ်ရေမှော် :အား...အရသာရှိတယ်..]

[သိုးကလေး ဘာ ဘာ ဘု: လေချဥ်တက်... လင်းပိုင်လေးကိုမနာလိုဖြစ်နေမိတယ်ဆိုတာ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ထုတ်ပြောလိုက်ပြီ...]

[ခရမ်းနုရောင်ပန်းပွင့်:အရမ်းမွှေးတာပဲ...စွပ်ပြုတ်သောက်လိုက်တဲ့အခါ နွေးသွားတယ်... ဖက်ထုပ်သေးသေးလေးကလည်း နူးညံ့ပြီး ကြွပ်ရွတယ်...စားဖို့ကိုမလုံလောက်နိုင်ဘူး...]

[မက်မွန် နှင်းစက်:ဟားဟားဟား ယွမ်ယွမ်..

မင်း လင်းပိုင်လေးနဲ့ရန်ဖြစ်တော့မှာလား...]

ထန်ယွမ်လေးက တစ်ပန်းကန်ကို လျင်မြန်စွာကုန်သွားပြီး သူ့ပါးစပ်လေးအားပွတ်ကာ ကုယွီမြန်ထံ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

လင်းပိုင်လေးက ထန်ယွမ်လေးမှာ ၎င်း၏ကလေးလက်တွန်းလှည်းကို တွန်းကာ သယ်ဆောင်လာကြောင်း သတိရမိသည်။ သူမက ထန်ယွမ်လေးထက်ပို၍ အားအင်ပြည့်နေပြီး မကြာမီတွင် နောက်တစ်ခွက်တောင်းခဲ့သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်တစ်ပန်းကန် တောင်းစားရင်း မကြာမီတွင် တစ်အိုးလုံးအား

စားခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထန်ယွမ်လေးက အိုးနှင့်ပန်ကန်းလုံးကိုင်ထားစဥ်တွင် စွပ်ပြုတ်အားလုံးအားသောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကုယွီမြန်သူ့ကို တားမြစ်ခဲ့ရသည်။

ဖက်ထုပ်စားပြီးနောက် လင်းပိုင်လေးက လုံးဝဗိုက်မပြည့်သေးဘဲ၊ ထန်ယွမ်နှင့် ဟက်စကီးလေးကလည်း မကျေနပ်သေးချေ။ သူတို့က တောက်ပစိုစွတ်သော မျက်လုံးများဖြင့်ကုယွီမြန်အားကြည့်ကာ ပူဖောင်းများ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဂူး..."

"ငိုကြွေးသည်...'

"အာဝူး..."

အချိန်အတော်ကြာဗိုက်ဆာပြီးနောက် ရုတ်တရက်အများကြီးစားခြင်းက မသင့်လျော်သော်လည်း ယခုက ဖက်ထုပ်အနည်းငယ်သာဖြစ်သည်။ လင်းပိုင်လေးမှာ ၄ရက်ကြာ အစားအစာများ မစားသောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

🐯🐯🐯

Prev Next