MM Story Teller

Chapter 131

Viewers 19k

👾Chapter 131

သူ ရူးသွားပြီလို့ လင်းဟန် တွေးမိ၏။

X ခံတပ်မှာ မတူညီပေ။

ဇာ့ဂ်များက ဆိုက်ကပ်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ အုပ်စုလိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုလိုပါက ခံတပ်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းက အခြားရွေးချယ်စရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်။ အင်ပါယာ၏ စစ်တပ်အင်အားက နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် အကောင်းဆုံးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး X ခံတပ်မှာ ကျောက်သားကဲ့သို့ ခိုင်မာကြောင်း လူတိုင်းသိပေသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို ထိုးဖောက်ဖြတ်ကျော်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။ သို့သော် ဇာ့ဂ်များမှာ သဘာဝအားဖြင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သနားကြင်နာမှု မရှိဘဲ သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ပေလိမ့်မည်။ အချင်းချင်း ဖျက်ဆီးနိုင်သရွေ့ သူတို့က ကျရှုံးသည်ဟု ခံစားရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် X ခံတပ်ကို ခုခံကာကွယ်ရပေမည်။ သို့သော်လည်း စေလွှတ်နိုင်သည့် တပ်ဖွဲ့များအားလုံးအပြင် ထိပ်တန်းတပ်များကို ခုခံကာကွယ်ရန် စေလွှတ်သင့်သည်။

တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ မူလက လုဟွိုက်လည်း X ခံတပ်သို့ သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သောကြောင့် တပ်ဖွဲ့ဝင်များ လုံလောက်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်ယွီနေထိုင်ရာ ကြယ်၏ ခုန်မှတ်ကလည်း အရေးကြီးပေသည်။ ထိုအကြောင်းကိုသိသော အခြေစိုက်စခန်းရှိ လူနည်းစုထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် လုဟွိုက်က ထိုနေရာ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက်ရပေမည်။

နှစ်ဖက်စလုံးက အချိန်တိုင်း နီးကပ်စွာ ဆက်သွယ်နေကြသည်။ ဝမ်ယွီ၏ ကြယ်ခွဲတွင် ဇာ့ဂ်များတည်ရှိနေသည့် အရိပ်အယောင်များ တွေ့ရှိပါက စစ်သင်္ဘော နယ်စပ်ဒေသ၌ရှိစဉ်က သူ လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး ခုန်မှတ်ကို ဖောက်ခွဲပစ်ရန် ထိုနေရာမှ စွမ်းအင်ကို လုဟွိုက် အသုံးပြုပေလိမ့်မည်။ ဇာ့ဂ်များ ၎င်းကို အခွင့်ကောင်းယူရန် အခွင့်အရေးပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ X ခံတပ်ကို သွားရမှာ မဟုတ်လား" လင်းဟန် တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ အရင်ကထက် ပိုမိုကြပ်တည်းသည့် အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့်အစား သူ့အား လာကြိုပေးရန် ဟယ့်ယွင်ထင်ကို မေးနေသကဲ့ပင်။

“အင်း” ဟယ့်ယွင်ထင် လုအန်းဟယ်ပေးပို့သော မက်ဆေ့ချ်ကို စစ်ဆေးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း လင်းဟန်က ထိုမေးခွန်းအား မေးသည်ကို ကြားသောအခါတွင် သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မောင်းနှင်သူထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေချိန်တွင် လင်းဟန်မှာ တံခါးဝ၌ ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့လက်က အေးစက်နေသော စက်ဘောင်ကို ကိုင်ထားသည်။

"X ခံတပ်အထိဆိုရင် နေ့တစ်ဝက်ခရီးနီးနီး ကြာလိမ့်မယ်" ဟယ့်ယွင်ထင် လင်းဟန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"အနားယူလိုက်အုံး"

အစီအစဉ်အားလုံးကို နားထောင်ပြီးနောက် လူငယ်လေးက ရုတ်တရက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးကာ တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောလိုက်သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင် ၎င်းကို မကြားလိုက်ပေ။ ထူးထူးခြားခြား တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း အတည်ပြုစစ်ဆေးပြီး မောင်းနှင်မှုစနစ်အား ယာဉ်ပျံကဲ့သို့ အလိုအလျောက် မောင်းနှင်ရန် ညွှန်ကြားချက်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မတ်တပ်ရပ်ပါ လင်းဟန်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ အရပ်ရှည်သော်လည်း အခြားသူများအပေါ် ကြည့်လေ့ရှိသည့် အလားတူ ဥပေက္ခာအကြည့်မျိုးဖြင့် လင်းဟန်ကို မကြည့်ခဲ့ပေ။ ဟယ့်ယွင်ထင် မေးလိုက်၏။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သို့သော် သူ နောက်တစက္ကန့်၌ လင်းဟန်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲ၌ စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်နေဆဲပင်။

【မကြောက်ပါနဲ့】

“ကျွန်တော် ပြောချင်တာက...”

လင်းဟန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခြေဖျားထောက်ရပ်ပြီး ဟယ့်ယွင်ထင်၏လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ထားသည်။ ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်း ကောင်စီအစည်းအဝေးတွင် ကြည့်ခဲ့သော သူ၏ စူးစူးဝါးဝါး အကြည့်များမှာ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ချောချောမွေ့မွေ့ မှီလိုက်သည်။ အရေပြားကို ပွတ်တိုက်မိသွားသော ဆုတံဆိပ်၏အေးစက်မှုက အနည်းငယ် ယားယံလာသလို ခံစားရစေသည်။

"ကျွန်တော် ပြောတာက... ဒါက ခိုးရာလိုက်ပြေးတာနဲ့ ပိုတူတယ်လို့" လင်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများက ဟယ့်ယွင်ထင်၏နားရွက်ကို ဖိကပ်ကာ တိုးတိုးလေးနှင့် ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြောလိုက်သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း တစ်ခုခုကိုမေးရန် ပါးစပ်ဟမလာခဲ့ပေ။ ဥပမာအနေဖြင့် ဘယ်လိုလူကများ စစ်မြေပြင်ကို ခိုးပြေးသွားနိုင်မည်နည်း။ ထို့အပြင် ယနေ့ သူ လူအများ၏ စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် လင်းဟန်ကို ခေါ်လာခဲ့ပြီး သူတို့ ဘယ်နေရာကို ခိုးပြေးရမည်နည်း။

"အင်း” သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဒါဆိုလည်း သူတို့ ခိုးပြေးတယ်ပဲဆိုတာပေါ့... မှားနေခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်ပါလေ...

လင်းဟန်၏ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပါယ်ကို သူ နားလည်ပေသည်။ လင်းဟန်က သူ့လည်ပင်းတစ်ဝိုက်တွင် ဖက်ထားဆဲဖြစ်သည်။ ဟယ့်ယွင်ထင် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လင်းဟန်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အစောပိုင်းက ကူးလုလု၏ ဦးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးသည့် လင်းဟန်၏ လုပ်ရပ်အတိုင်း သူ လိုက်လုပ်ခဲ့သည်။ သူ့လက်ချောင်းများကို လူငယ်လေး၏ ပျော့ပျောင်းသော အနက်ရောင် ဆံပင်များထဲသို့ ထည့်ပြီး ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

လင်းဟန်၏ စိတ်ခံစားချက်များက အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသေးမှန်း သူ ခံစားမိသောကြောင့် ဤကဲ့သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရန်သာ ကြိုးစားနိုင်ခဲ့သည်။ လင်းဟန်၏ နှလုံးသားလေးမှာ ရုတ်တရက် ချဉ်စူးကာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလာပြီး အလွန်လျှို့ဝှက်ထားသော ခံစားချက်အချို့က နိုးထလာပေသည်။

“ဟယ့်ယွင်ထင်” လင်းဟန်က ဟယ့်ယွင်ထင်၏ အင်္ကျီနောက်ကျောကို ဆွဲယူပြီး သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"အင်း"

“ခင်ဗျား ဘာသိလို့လဲ။ ကျွန်တော် တကယ်... မကြောက်ဘူး"

“အင်း”

"ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ဒီနေ့ ကောင်စီမှာ တုန့်ဆိုင်းမနေခဲ့ဘဲ ထုတ်ပြောလာခဲ့တယ်"

"အင်း ကိုယ် သိတယ်"

“စကားမစပ် ကျွန်တော် ထွက်လာတဲ့အချိန်တုန်းက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့လည်း တွေ့ခဲ့သေးတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပို့ဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တာဝန်ပေးခဲ့တာ။ အဲလိုသာမဟုတ်ရင် အခုအချိန် ကျွန်တော် အိမ်ကိုတောင် ပြန်ရောက်သေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

“အင်း”

“ကျွန်တော်...” လင်းဟန်၏လက်က တင်းကြပ်သွားပြီး “ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြစ်လာမယ်လို့ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ရုတ်တရက်ကြီး အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို သိသွားပုံပဲ။ အဲဒါက ကျွန်တော် ကြောက်တာမဟုတ်ဘူးနော်...”

လင်းဟန်က ထူးထူးခြားခြား ရောက်တတ်ရာရာပြောနေပြီး သူ့စကားများက ကယောင်ကတန်းဖြစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့မနေသော်လည်း ဟယ့်ယွင်ထင်၏နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အပြုအမူအောက်တွင် သူ အရာအားလုံးကို ပြောပြချင်ပေသည်။

"ကျွန်တော် အဲဒါကို နည်းနည်းလေးပဲ အသားမကျရုံပါပဲ"

သူက ဘယ်သောအခါကမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုနှိမ့်ချကာ တိတ်တိတ်နေတတ်သူ မဟုတ်ဘဲ သူ ဟယ့်ယွင်ထင်နှင့် လက်တွဲရန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း တစ်ယောက်တည်း ရှိနေချိန်၌ စိတ်မသက်မသာဖြစ်သည့် အရိပ်အယောင်မျိုး ခံစားရဆဲပင်။ "ဒီနေ့ကျွန်တော် ပြောတဲ့စကားတွေက တွေးတောမှုမရှိဘဲ နည်းနည်း ကမူးရှူးထိုးနိုင်မလား" လင်းဟန် တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီကိစ္စတွေက ခင်ဗျားအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိမှာကို ကျွန်တော် ကြောက်တယ်”

ဟယ့်ယွင်ထင်၏ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ကာ လက်ချောင်းများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လင်းဟန်၏ ဆံပင်ပေါ်သို့ အဖိုးတန်လှသည့် အနမ်းတစ်ပွင့်ကို ပေးလိုက်သည်။ သူ့အဖြေမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

“ဟုတ်တယ်။ အရင်တုန်းက အတင်းအဖျင်းစကားတွေ အားလုံးကိုလည်း ခင်ဗျား စိတ်မဆိုးခဲ့ဘူး” လူအများ၏ ထင်မြင်ယူဆချက်ကြောင့် ဟယ့်ယွင်ထင် အထင်လွဲခံရသည့်နေ့ရက်များကို ပြန်အမှတ်ရမိရင်း လင်းဟန် ညည်းညူလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မကြောက်ဘူး။ တကယ်...” တစ်ဖက်လူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားမိပြီး လင်းဟန်၏စိတ်ထဲတွင် လူမသိနိုင်သော စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အတွေးအချို့ ပေါ်လာပေသည်။ သူထံတွင် ထိုသို့သောအတွေးများ လှည့်ပတ်နေပြီး သူမျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ အလိုအလျောက် ဖြစ်နေသည့်အတွက် သူ့ကိုယ်သူလည်း ရှက်ရွံ့မိပေ၏။

“အင်း” ဟယ့်ယွင်ထင် သူ့ကို ပိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်ရင်း "ကိုယ် သိတယ်"

【မင်း တကယ်ကြောက်နေရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူး】

လင်းဟန် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"ထားလိုက်တော့။ ကျွန်တော် ဒီအ‌ကြောင်းကို ဆက်မစဉ်းစားချင်တော့ဘူး"

လင်းဟန်က သူ့မျက်နှာကို မော့ကာ ဟယ့်ယွင်ထင်အား နောက်ထပ် ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ မက်ခါပေါ်သို့ တက်လာသည့်အချိန်က ပြုံးပြသကဲ့ပင်။ သူ့မျက်လုံးများက ညနေခင်း၏ ခမ်းနားသော နေဝင်ချိန်အလင်းရောင်နှင့် ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပုံမှန်တောက်ပနေသည့် နေဝင်ချိန်အလင်းရောင်က သူ့မျက်လုံးထဲ၌ ရောင်ပြန်ဟပ်သွားချိန်တွင် အဆုံးမရှိချစ်စဖွယ်ကောင်းလာပေသည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး အစကပြန်စရမယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် ဒီလမ်းကိုပဲ ရွေးဖြစ်မှာပဲ။ နှစ်သိမ့်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ ဗိုလ်ချုပ်"

ဟယ့်ယွင်ထင် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး "ကိုယ်..."

သူ ဘာကိုမှမပြောခဲ့‌သည်မှာ သိသာပေသည်။

လင်းဟန် သူ့ရှေ့ရှိ မောင်းနှင်ခန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ heat ဝင်နေချိန်ကာလတုန်းက သူ့အား ကိုက်ရန် ဟယ့်ယွင်ထင်ထံ တောင်းဆိုခဲ့သည့် နယ်စပ်ဒေသမှအချိန်ကို သတိရမိသည်။ ဤနေရာမှာပင် အေးစက်သောတံခါးပေါက်ထံ၌ ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ဖိနှိပ်ထားခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး တစ်ဖက်သား၏ ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သော ခံစားချက်များကို ခံစားမိကာ သူ၏လည်ပင်းအနောက်ဘက်ရှိ ဖယ်ရိုမုန်းထဲသို့ အလွန်မနူးညံ့စွာ ထိုးသွင်းခံခဲ့ရသည်။

မက်ခါမောင်းနှင်ခန်းက နေရာတိုင်း ပြောင်းလဲသွားကြောင်း သူ ရုတ်တရက် ခံစားမိသည်။ ၎င်းက သူ၏ကိုယ်ပိုင်တိုက်ခန်း၊ ဟယ့်ယွင်ထင်၏အိပ်ခန်းနှင့် မှန်လုံအိမ်ကဲ့သို့ပင်။

ထိုနေရာများက မက်ခါပေါ်တွင်မဟုတ်သည့်အတွက် ပိုမိုနူးညံ့ပြီး ဘေးကင်းပေသည်။ သို့သော် မက်ခါမောင်းနှင်ခန်း၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ အရာအားလုံးက အေးစက်မာကြောသော ခလုတ်များထားရှိသည့် နေရာများ၊ လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်သည့်လီဗာများ၊ ရှုပ်ထွေးပြီး ရှည်လျားသော တွက်ချက်မှုဆိုင်ရာ ကုဒ်များနှင့်ဒေတာများ၊ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ဖွယ် အလွန်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပြီး ရှုပ်ထွေးသောလက်နက်များပင်ဖြစ်၏။ အတိုချုဉ်းပြောရလျှင် မက်ခါမောင်းနှင်ခန်းအတွင်းရှိ မည်သည့်အရာကမှ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

သူ့ရှေ့ရှိ အကြင်သူသည်လည်း အပါအ၀င်ပင်။

ဟယ့်ယွင်ထင်က ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး လူများကို လက်ခံယုံကြည်ရန် ငြင်းပယ်ကာ သူ့တွင် “လူသားတစ်ယောက်၏ စိတ်ခံစားချက်များ” မရှိဟု လူတိုင်းက ပြောကြပေသည်။

သူ၏သေးငယ်သော လျှို့ဝှက်ချက် အားလုံးကို သူတစ်ယောက်တည်းသာလျှင် သိပေ၏။

လင်းဟန် ခေါင်းကို မော့ပြီး ရှေ့ကို တိုးကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆို နမ်းရအောင်”

"ကောင်းပြီ" ဟယ့်ယွင်ထင်က ဘာကြောင့်လဲဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်ကို မမေးခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ် လင်းဟန်၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ကောင်းစွာ သိရှိခံစားနိုင်သောကြောင့် လင်းဟန်၏ဆန္ဒအတိုင်း နာခံခဲ့ခြင်ူဖြစ်နိုင်သည်။ သူ တိတ်ဆိတ်စွာ နမ်းလိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများက တစ်ဖက်လူ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းများကို စုပ်ယူနေသည်မှာ တစ်ဖက်သား၏ စိတ်ပူပန်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်ကာ ကိုယ်နှင့်အတူရှိလျှင် မင်း ဘာကိုမှ ကြောက်နေစရာ မလိုဘူးဟု ပြောချင်နေသကဲ့ပင်။

ရှေ့ဆက်သွားရမည့် လမ်းခရီးက ပျက်စီးရန် အလားအလာရှိပြီး အနာဂတ်မှာ မသေချာမရေရာဘဲ အင်ပါယာ၏ အသက်နှင့်သေဆုံးခြင်းတို့က သူတို့၏လက်ထဲတွင် ရှိနေပေသည်။

သို့သော် သူတို့က ဤနေရာ၌ နမ်းနေဆဲပင်။

သူ ရူးနေပြီဟုပင် လင်းဟန် ထင်မိသည်။

"အဲဒီကိုသွားဖို့ နေ့တစ်ဝက်အချိန် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား" လင်းဟန်က သူ့အနမ်းကြောင့် အလွန်အားနည်းလွန်းနေပြီး သူ့ကိုယ်သူ heat ဖြစ်နေပြီဟုပင် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မိသောကြောင့် ဟယ့်ယွင်ထင်ကို မေးလိုက်သည်။

သူ့တွင် ခွန်အားမရှိကြောင်း ဟယ့်ယွင်ထင် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ့ကို ကောက်ချီလိုက်ပြီး မောင်းနှင်သူထိုင်ခုံပေါ်သို့ တင်လိုက်ချင်သော်လည်း လင်းဟန်က သူ့ခန္ဓါကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထိန်းထားပြီး သူကိုယ်တိုင်ထိုင်ချကာ ခေါင်းကိုမော့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့ခါးပေါ်ရှိလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ လုပ်ချင်သည့်အရာကို သဘောပေါက်သွားပြီး သူ့ခြေထောက်များကြား ဝပ်နေသော လူငယ်လေးကို ဟယ့်ယွင်ထင် ငုံ့ကြည့်ပြီး သူ့လက်ကိုမြှောက်ကာ တားမြစ်ရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။ “မလုပ်နဲ့—”

သို့သော် သူ့ပါးစပ်မှ ထိုစကားတစ်ခွန်း ထွက်လာသည်နှင့် ကျန်စကားလုံးများကို ဘယ်သောအခါမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းဟန်၌ သူ့အားတွန်းထုတ်ရန် ခွန်အားပင်မရှိတော့ပေ။ သူ့ပါးစပ်၊ ဒူးခေါင်းများနှင့် ပေါင်များက ပျော့ခွေထုံထိုင်းနေပြီး တွန်းထုတ်ငြင်းဆန်နေခြင်းကလည်း သဘောတူသယောင်ဖြစ်လာရသည်။ ပြင်းထန်သော ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ စိုစွတ်မှုကို တစ်ဖက်လူက ရှင်းလင်းလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ပါးစပ်ထဲ၌ ဖယ်ရိုမုန်းအရသာ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လင်းဟန် သူ့ခေါင်းကို ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မြှုပ်ထားပြီး ခေါင်းမော့မလာခင် ခဏမျှ အသက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှူခဲ့ရသည်။ သူ့မျက်လုံးများနှင့် နှုတ်ခမ်းများက စိုစွတ်ကာ တောက်ပနေပြီး ဟယ့်ယွင်ထင်၏ သန်မာသောခါးတစ်ဝိုက်ကို သူ့လက်မောင်းများဖြင့် သိုင်းဖက်ကာ ခေတ္တခဏ အနားယူနေလေ၏။ ထို့နောက် သူ့အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်သွားစေရန် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ပြန်ပြင်လိုက်သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း လင်းဟန်မှာ အလွန်လေးနက်စွာ အလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ သေးငယ်လွန်းလှသည့် ကြယ်သီးတိုင်းကို ဂရုတစိုက်ပြန်တပ်ပေးကာ သူ၏လက်ချောင်းဖြူဖြူလေးများဖြင့် အင်္ကျီအတွန့်များကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။ သို့သော် လင်းဟန် ဟယ့်ယွင်ထင်အား အဝတ်အစား ကူဝတ်မပေးခင်မှာပင် တစ်ဖက်လူက လက်ဆက်ထုတ်ပြီး သူ့ပါးပြင်ကို ထိလာလေ၏။

အသားမာများရှိနေသောလက်က သူ၏ကျောက်စိမ်းဖြူနှင့်တူသော အရေပြားကို ပွတ်သပ်ကာ သူ့ပါးပြင်မှတစ်ဆင့် မေးရိုးဆီသို့ လျှောကျသွားသည်။ ထို့နောက် လင်းဟန်၏ မျက်ခွံဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး ပေါ့ပါးညင်သာစွာ ထိတွေ့ပွတ်သပ်ပေးလာသည်။

လင်းဟန်၏အသံက ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိဘဲ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားပြီး ပြောဆိုရန် ငြင်းဆန်နေသကဲ့သို့ သု့အသံမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းတုန်လှုပ်နေသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

မမျှော်လင့်ထားစွာပင် ဟယ့်ယွင်ထင်က သူ့မေးစေ့ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူ့ခေါင်းကိုစောင်းကာ လင်းဟန်အား ဆက်လက်ပွေ့ဖက်ထားစဉ်တွင် ထိုသူ၏နှုတ်ခမ်းများက လင်းဟန်၏နားရွက်ကို ပွတ်တိုက်သွားသည်။

"မစ္စတာလင်း ရှက်နေတာလား"

【အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်။】

စိတ်အတွင်းမှအသံနှင့် ထုတ်ပြောလာသည့်စကားလုံးများက လင်းဟန်၏ နားထဲသို့ တစ်ချိန်တည်း ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အလွယ်တကူ မှိန်ဖျော့ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော ရှက်သွေးဖြာမှုကလည်း သူ့ပါးပြင်ပေါ်တွင် တစ်ဖန် ပြန်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ခင်ဗျား ဘာတွေပြောနေတာလဲ"

“ဟုတ်ပါပြီ။ ကိုယ် ဘာမှ မမြင်လိုက်ဘူး” ဟယ့်ယွင်ထင် လင်းဟန်၏ခေါင်းကိုပင့်ပြီး သူ့ပခုံးပေါ်သို့ မေးတင်ကို အနားယူစေလိုက်သည်။

ဟယ့်ယွင်ထင် မမြင်ရသည့်နေရာတွင်ရှိနေသော လင်းဟန်၏မျက်နှာမှာ ပို၍နီရဲလာပေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မတ်တပ်ရပ် ကြည့်မနေနိုင်သူမှာ ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်ပြီး သူ့နှလုံးသားထဲသို့ တီးတိုးပြောလာ၏။ “အခုအချိန်မှာ မစ္စတာလင်းက အရမ်းကြည့်ကောင်းနေလောက်မယ်"

သူ့ကို တွေ့စေချင်ရင် ပြမှာပေါ့...

လင်းဟန် သူ့ကိုယ်သူ တွေးနေမိသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဟယ့်ယွင်ထင်က သူ့ကို ငြင်းပယ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့အတွင်းစိတ် အတွေးကို မတုံ့ပြန်ဘဲလည်းမနေနိုင်ပေ။

လင်းဟန် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး နီရဲနေဆဲဖြစ်သည့် သူ့မျက်နှာကို သူ့ထံမှ ရွှေ့လိုက်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ထိုသူ့အား ကြည့်ကာ သူ၏အငြင်းစကားကို ပြန်စဉ်းစားပြီး ဗြောင်ကျကျပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း" ဝန်ခံပြီးနောက် လင်းဟန်၏မျက်လုံးများက သဘာဝမကျစွာ အောက်သို့ဦးတည်သွားပေသည်။

"...ရုတ်တရက်ကြီး အဲဒီလိုပြောရတယ်လို့ ခင်ဗျားကို ဘယ်သူက ပြောလိုက်တာလဲ"

ထိုသူ့ကို စိတ်ကျေနပ်စေရန် လုပ်ပေးလိုသောသူမှာ သေချာပေါက် သူပင်ဖြစ်၏။

မစ္စတာဗိုလ်ချုပ်မှာ ရှေးဦးပိုင်းက သူပြောခဲ့သည့် စကားကို သဘောမပေါက်ဘဲ ရိုးသားစွာ မေးလာသည်။ “ကိုယ် ဘာပြောလို့လဲ”

"....."

သူ သံသယဝင်မိ၏။

လင်းဟန် မည်သည်ကို ပြန်ပြောရမလဲ မသိသောကြောင့် ကူကယ်ရာမဲ့ကာ ရယ်ချင်မိသွားသည်။

သူ ဘာမှမသိသည့်အကြောင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် ထိုစကားကို သူ့စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် မပြောခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ယခုအခါ အလွန်နာခံရန် အသင့်ရှိနေပုံပင်။ သို့သော် သူ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောခဲ့သည်ဆိုလျှင်... ထားလိုက်ပါတော့... ဟယ့်ယွင်ထင်အား ထိုစကားလုံးများနှင့်အတူ ဆက်စပ်စဉ်းစားကြည့်နိုင်ဖို့ဆိုသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်ပေ။

လင်းဟန် သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြုံးလိုက်ပြီး ဟယ့်ယွင်ထင်ကို မော့ကြည့်ကာ "...ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး"

ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် သူ့ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားတစ်ခွန်းမဆိုဘဲ ဟယ့်ယွင်ထင်အား သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်သွားစေရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဤအကြည့်က ဒေါသထွက်နေသည့် အဓိပ္ပါယ်အဖြစ် ဟယ့်ယွင်ထင် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနေဆဲပင်။ သူ့မစ္စတာလင်းက ဒေါသအနည်းငယ် ထွက်နေပုံရပြီး သူ့အား ချော့မြူပေးချင်ပေသည်။

👾

Prev Next