Chapter 149

👾Chapter 149

မက်ခါအား ဆိုက်ကပ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူတို့သည် မကြာခင် ဆင်းရတော့မှာဖြစ်သည်။ တစ်ဦးက စခန်းသို့ သွားမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးကမူ ကျောင်းသို့ သွားမည်ဖြစ်၏။ သူတို့ကြားရှိ တွေ့ဆုံမှုသည် ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။ 

“ကိုယ်က ထိုင်ကျွင်း တက္ကသိုလ်ရဲ့ ကျောင်းသားပဲ …” 

ဟယ့်ယွင်ထင်က ထိုစကားများကို ပြောလိုက်၏။ 

ကံကောင်းစွာဖြင့် လင်းဟန်သည် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ စကားကို နားလည်လိုက်သည်။ သူက ဟယ့်ယွင်ထင် မနှစ်က သူ့အား ကြိုဆိုပွဲ၌ တွေ့ဖူးသည်ဟူသည့် အချက်နှင့် ဆက်စပ်တွေးလိုက်၏။ 

“ဒါဆို ကျွန်တော် စီနီယာလို့ ခေါ်ရမလား …” 

“ကောင်းပြီလေ …” 

ဤတစ်ကြိမ်၌ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ သူက ဓာတ်လှေကားထံသို့ လျှောက်သွား၏။ သူသည် ဓာတ်လှေကား ရောက်လာမည်ကို စောင့်နေသည်နှင့် တူသော်လည်း တစ်ချိန်ထဲမှာပင် လင်းဟန်အား စောင့်နေသည်နှင့်လည်း တူနေ၏။ 

တစ်ဖက်လူက သူနှင့် ခြေနှစ်လှမ်း အကွာ၌ ရှိနေ၏။ ဓာတ်လှေကားသည် လူတစ်ဦးထဲအတွက် ရည်ရွယ်ထားသည်ဖြစ်ရာ လူနှစ်ဦး တက်လိုက်ချိန်၌ အနည်းငယ် ကျပ်သွားခဲ့သည်။ လင်းဟန်က ဟယ့်ယွင်ထင်သည် စစ်ဦးထုပ်ကို ပြန်ဆောင်းလိုက်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။ သူ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများသည် ဖုံးကွယ်ခံလိုက်ရပြိီဖြစ်သည်။ ထိုသူက မက်ခါပေါ်မှ ဆင်းသက်လိုက်ချိန်၌ သူ ပထမဆုံး တွေ့စဉ်ကကဲ့သို့ ချဉ်းကပ်ရခက်သည့် ဗိုလ်မှူးတစ်ဦးအသွင် ပြန်ဖြစ်သွားလေသည်။ 

သို့သော် ဗိုလ်မှူးသည် သူ့ကိုယ်သူ ဗိုလ်မှူးဟု ခေါ်ခွင့်မပေးခဲ့ချေ။ 

လင်းဟန်သည် မျက်ဝန်းများ ကွေးညွှတ်သွားသည်အထိ ပြုံးလိုက်သည်။ သူက သုတေသနဌာနသို့ လျှောက်သွားရင်း သူ့အရှေ့ရှိ ငယ်ရွယ်သော ဗိုလ်မှူးအား ပြုံးလျက် လက်ဝေ့ယမ်းပြလိုက်၏။ 

“နောက်မှတွေ့မယ် စီနီယာ …” 

“ကျွန်တော့်နာမည်က လင်းဟန် … ကျွန်တော့် ကျောင်းအမှတ်က 2742 ပဲ …” 

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် အင်း ဟု ရေရွတ်ကာ သူ့ထံသို့ လက်ဝေးယမ်းပြရင်း စခန်းထံသို့ လျှောက်သွား၏။ 

သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံဦးမည်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ခဲ့ကြသည်။ 

သို့သော် လင်းဟန်က ထိုတွေ့ဆုံမှုသည် မကြာခင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ 

စမ်းသပ်ကွင်းပြင်မှ ပြန်လာပြီးနောက် တတိယမြောက်နေ့၌ လင်းဟန်သည် ဟယ့်ယွင်ထင် ပေးပို့ခဲ့သော တင်ပြချက်အတွင်းရှိ အမျိုးမျိုးသော အချက်အလက်များကို စုစည်းနေခဲ့သည်။ 

သူနိုးလာချိန်၌ ရှန်ရှိုးနန်သည် စကားလုံးအချို့ကို အလွတ်ရွတ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ 

သူက အာဟာရဓာတ်စာ မသောက်ရသေးသည်ဖြစ်ရာ စွမ်းအင်ပြတ်နေ၏။ လင်းဟန်သည် အိပ်ရာပေါ်၌ ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းရင်း ရှန်ရှိုးနန်၏ စကားကို နားထောင်နေခဲ့သည်။ 

အမှန်စင်စစ် ၎င်းသည် ကြီးမားသည့် ကိစ္စမဟုတ်ချေ။ ရှန်ရှိုးနန်သာ မပြောခဲ့ပါက လင်းဟန်သည် ၎င်းကို အာရုံစိုက်မိမည်ပင် မဟုတ်ချေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အကြာက လင်းဟန်သည် ဟယ့်ယွင်ထင်အား ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ခဲ့၏။ ဟယ့်ယွင်ထင်လည်း သူ့အား ပြန်လည် လက်ပြခဲ့သည်။ 

သို့သော် မည်သည့်ခေတ်များ၌ဖြစ်စေ၊ လူသားတို့သည် အတင်းပြောခြင်းကို များစွာ နှစ်သက်ကြလေသည်။ 

ကျောင်းသားများသည် ပို၍ ရုပ်ရှင်ဆန်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်တတ်ကြ၏။ ဤသို့ဖြင့် ဖိုရမ်၌ သတင်းတစ်ခု hot ဖြစ်နေလေသည်။ 

“June 9, 2567 A.D မှာ ငါက ငါ့ရဲ့အိပ်မက်ချစ်သူ အိုမီဂါရဲ့ အပြုံးကို မြင်ပြီး အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့တယ် ….”

“ချီးပဲ … သူက ဘာလို့ သုတေသနဌာနမှာလဲ … ငါက သူနဲ့အဝေးကြီးမှာ ရှိနေတာ … သူ့ဆီသွားဖို့ဆို ဘွဲ့ရတဲ့အထိ စောင့်ရဦးမယ် …” 

“အား … သူက အရမ်းကောင်းတာပဲ … သူဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီ့လိုမပြုံးပြတာလဲ …” 

“သူက ဘယ်သူ့ကို ပြုံးပြခဲ့တာလဲ …” 

“နိုးထစမ်း … မင်း သူဘယ်သူ့ကို ပြုံးပြမှန်းတောင် သတိမပြုမိခဲ့ဘူးပဲ …” 

“+1 … ဒါပေမယ့် သူတကယ်ပဲ ဗိုလ်မှူးကို မကြောက်ဘူးလား … ငါဖြင့် သူငိုလိမ့်မယ်တောင် ထင်ထားတာ ...”

“သူက တကယ့်ကို စစ်သည်တော်ပဲ …” 

“ငါ အဲဒီ့နေ့က ဟယ့်ယွင်ထင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ် … ငါ့ဘဝမှာ နောင်တရစရာမရှိတော့ဘူး …” 

“အရှေ့ကတစ်ယောက်က အိပ်မက်ချစ်သူ O အကြောင်း ပြောခဲ့တယ် … ဒီအိုမီဂါလေးက အိပ်မက်ချစ်သူ A အကြောင်းပြောမယ်နော် …” 

“မင်းတို့က အဓိကအချက်ကို မသိကြဘူးပဲ …” 

“ဘာလဲ … အဓိကအချက်က …” 

“ဗိုလ်မှူးက အိုမီဂါကို တကယ်ကြီး လက်ပြသွားတယ်လေ …”

“အဲဒါကိုကြည့် … သုံးခေါက်ဖတ် … ငါ သေချာနားလည်ရင် စာပြန်ပါ့မယ် …” 

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ … မင်းတို့တော်တော်ပျင်းနေကြလား … တစ်ယောက်က စစ်ဆေးတယ် … တစ်ယောက်က လိုက်ပြတယ် … ဒါပဲလေ …” 

“အိုး … ကြည့်ရတာ အပေါ်က လူသစ်လေးထင်တယ် … မင်းက ဗိုလ်မှူးအကြောင်း မသိဘူးပဲ …” 

“သူက ဝင်ခွင့်ရတဲ့အချိန်ကနေ ဘွဲ့ရတဲ့အချိန်ထိ အမြဲအေးစက်စက်နေခဲ့တဲ့ ဟယ့်ယွင်ထင်ကွ … သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို လက်ပြတယ်ဆိုတာ ငါဘယ်လိုမှ မယုံနိုင်ဘူး …” 

“ဒီတော့ …” 

“ဒီတော့ ယုံတာမယုံတာထား … ငါ့အထင် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဇာတ်လမ်းရှိမယ်ထင်တယ် …” 

“ဘာမှ လာမမေးနဲ့ … အားလုံးက ဒရမ်မာပဲ …” 

“ဒါက လင်းဟန်ပါ … ငါရဲကိုခေါ်လိုက်ပြီ …” 

“ငါ့ရဲ့အိပ်မက်ချစ်သူ O ကို ဘယ်သူမှ မခိုးရဘူး ...”

“ငါ့ရဲ့အိပ်မက်ချစ်သူ A ကို ဘယ်သူမှ မခိုးရဘူး ..”

“တော်လိုက်တော့ … သူတို့ကြားထဲမှာ ဘာမှရှိမလာရင် ငါ့အိမ်က ကူးလုလုရဲ့ အမွှေးတွေကို မရိတ်တော့ဘူး …”

“ကူးလုလု: ?”

“ဘေးမှကြည့်နေသည့် ဘီတာတစ်ဦးသည် CP report တင်သွားသည်။.”

“အလည်အပတ် ရောက်လာသည့် ဘီတာတစ်ဦးသည် CP report တင်သွားသည်။”

နောက်ပိုင်းတွင် ဘွဲ့ရပြီးသူများပင်လျှင် ဖိုရိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ပြောလာကြသည်။ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် လမ်းလျှောက်နေသည့် ရေခဲရုပ်ထုကြီး ဖြစ်၏။ ရိုးရှင်းသော လက်ပြမှုတစ်ခုကပင် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်ဆံရေးသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ပြောနိုင်လေသည်။ 

နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းအား မဖြစ်နိုင်ဟု ငြင်းဆိုခြင်းမရှိတော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ထိုသို့သော အယ်လ်ဖာနှင့် အိုမီဂါတို့သည် သူတို့နှင့် သက်ဆိုင်လာမည် မဟုတ်လေရာ ထိုနှစ်ဦးကို အတူတကွ ထားလိုက်ခြင်းက ပို၍ ပျော်စရာကောင်း၏။ 

လင်းဟန်သည် မျက်ဝန်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဖိုရမ်ရှိကျောင်းသားများသည် သူနှင့်ဟယ့်ယွင်ထင်အကြား ဇာတ်လမ်းအမျိုးမျိုး ဆင်လာကြလေပြီ။ 

ဗားရှင်း အများစုက သူနှင့်ဟယ့်ယွင်ထင်သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကျီစားနေကြခြင်း၊ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် သူ့အား လိုက်နေခြင်းတို့အကြောင်း ရေးသားထား၏။ သို့သော် အချို့ကမူ သူတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်အတန်ကြာ အတူတကွ ရှိနေခဲ့ပြီး ယခုမှသာ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ချပြလာသည်ဟု …

လင်းဟန်သည် ကွန်ပြူတာအား အိပ်ရာပေါ် ပစ်ချလိုက်သည်။ 

“ဘာတွေလဲ …” 

သူက အခြားလူများ၏အတွေးကို ဂရုမစိုက်ချေ။ သူသည် ကြိုဆိုပွဲပြီးချိန်ကတည်းက သူနှင့်ပတ်သက်သည့် ဆွေးနွေးမှုများအား ကြုံခဲ့ရသူဖြစ်၏။ လင်းဟန်သည် ရှန်းရှုနန်၏ အကောင့်မှဝင်ကာ ထိုအရာများကို အပျော်သဘောဖြင့် ဝင်ရောက်ဖတ်ရှုခဲ့သည်။ 

သူ၏ မိခင်နှင့် ဖခင်တို့သည် ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ သူ့၌ အကူအညီလိုမလို မေးမြန်းခဲ့၏။ သို့သော် သူက အားလုံးကို ပယ်ချခဲ့ဖူးသည်။ 

သို့သော် ယခုအခါ မတူညီသည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာလေပြီ။ သူက ထိုဆွေးနွေးမှုများအား သူကိုယ်တိုင်အတွက်၊ သူနှင့်တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဖူးခဲ့သည့် လူအတွက် ရှင်းလင်းရပေလိမ့်မည်။ 

ရုတ်တရက် လင်းဟန်သည် မတူညီသည့် ခံစားချက်များကို စတင်ခံစားလိုက်ရသည်။ 

အရိုးသားဆုံး ပြောရပါက သူသည် ထိုဆွေးနွေးမှုများကို မမုန်းမိချေ။ ထို့အပြင် သူတို့က ဟယ့်ယွင်ထင်၏ အေးစက်မှုကို အဓိကပြု၍ ဆွေးနွေးနေကြခြင်းဖြစ်၏။ 

သူဒီအကြောင်းသိသွားလောက်လား … သူဒါကြောင့် မသက်မသာခံစားနေရမလား … သူ အဲဒါကို ပြောခဲ့တဲ့အတွက် နောင်တရနေလောက်လား … ပြီးတော့ သက်ပြည့်အခမ်းအနားက မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာ … သူ့ အကြောင်းသိသွားရင် စိတ်ဆိုးနေမလား … 

လင်းဟန်က သူသည် အခြားလူများ၏ သူ့အပေါ် အမြင်များကို ဂရုမစိုက်သည့်တိုင် အခြားလူများ ဟယ့်ယွင်ထင်အပေါ် မကောင်းပြောမည်ကို စိုးရိမ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ 

“ရှန်ရှိုးနန် …” 

လင်းဟန်က ခေါ်လိုက်သည်။ 

“မင်းရော ဘယ်လိုထင်လဲ …” 

ရှန်ရှိုးနန်က လင်းဟန်၏ မသက်မသာဖြစ်မှုကို ရိပ်စားမိလိုက်၏။

“စိတ်ထဲမထားပါနဲ့ … အားလုံးက ဒီအတိုင်း ပြောနေကြတာ … စော်ကားတာမျိုးမဟုတ်ပါဘူး ..”

“အိုး …” 

လင်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ကာ မေးလိုက်၏။ 

“ငါပြောတာက ဗိုလ်မှူး ဒီအကြောင်းသိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲလို့ပါ…” 

“ဟမ် …” 

ရှန်ရှိုးနန်က လင်းဟန် ထိုအရာကို အဘယ့်ကြောင့် မေးမှန်းမသိချေ။ 

“သူ့အတွက် ကိစ္စမရှိပါဘူး … ဗိုလ်မှူးက စခန်းမှာ အရမ်းအလုပ်ရှုပ်တာလေ … ငါတို့ရဲ့ ဆွေးနွေးမှုကို ဘယ်အာရုံစိုက်ပါ့မလဲ …” 

“တော်သေးတယ် …” 

လင်းဟန်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူက အာဟာရဓာတ်စာအား စားမည့်ဟန် ပြုလုပ်ပြီးမှ ပြန်သိမ်းထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓာတ်စာဘူးအား အိပ်ရာပေါ်၌ မေ့ထားခဲ့ပြီးနောက် အတန်းတက်ရန် စတင်ကိုယ်လက်ဆေးတော့၏။ 

လင်းဟန်က အတန်းတက်နေရင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ထိုအခါမှသာ ဓာတ်စာဘူးကို သတိရလိုက်၏။ လက်ရှိအတန်းသည် လင်းဟန်အတွက် အနည်းငယ် လွယ်ကူလေသည်။ သူက ထိုအတန်းကို တက်သည်ဖြစ်စေ၊ မတက်သည်ဖြစ်စေ သက်ရောက်မှု ကြီးကြီးမားမား မရှိချေ။ 

သူက ခုံပေါ်၌ မှောက်ချလိုက်ရင်း တဖြည်းဖြည်း အိပ်ငိုက်လာ၏။ လင်းဟန်သည် စာသင်ခန်းထဲတွင် အိပ်စက်ခြင်းမှာ မလုပ်သင့်ကြောင်း သိရှိထားသည်။ သို့သော် သူက အိပ်ချင်စိတ်ကို တောင့်မခံနိုင်တော့ချေ။ 

ရှန်ရှိုးနန်သည် လင်းဟန် တက်ရောက်နေသော အတန်းနှင့် ဘေးချင်းကပ် အတန်း၌ ရှိနေ၏။ ထို့ကြောင့် အာဟာရဓာတ်စာအား မသောက်ခဲ့ရသည့် လင်းဟန်သည် အတန်းပြီးသည်အထိ အိပ်မောကျသွားလေသည်။ 

ထိုအတန်းသည် နောက်ဆုံးအတန်းဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မည်သည့်ကျောင်းသားမှ စာသင်ခန်းတွင်းသို့ ဝင်မလာခဲ့ကြချေ။ လင်းဟန်က နိုးလာသည့်အခါ အနည်းငယ် ငြီးစီစီ ဖြစ်နေ၏။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အဆောင်သည် ကျောင်းနှင့် မနီးမဝေး၌ ရှိနေခဲ့သည်။ လင်းဟန်သည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် အဆောင်သို့ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်၏။ 

အတန်းထဲမှ အထွက် လင်းဟန်၏ ခြေထောက်များသည် ချော်သွားခဲ့သည်။ သူက လဲကျတော့မည်ဟု ထင်လိုက်သဖြင့် အာမေဋိတ်သံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်မိ၏။ 

ထိုစဉ် လက်တစ်ဖက်က သူ့အား ထိန်းပေးလာခဲ့သည်။ လင်းဟန်သည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း တစ်ဖက်လူကို ကြည့်လိုက်၏။ 

“စီ … စီနီယာ …” 

သူ ခုထိမနိုးသေးဘူးလား … သူက ဘာလို့ဒီမှာရှိနေပါလိမ့် … 

လင်းဟန်က မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ 

“ဟေး …” 

ဒီအိပ်မက်က အစစ်လိုပဲ …

“အင်း …” 

သူက တစ်ဖက်လူထံမှ ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေသံ ကြားလိုက်ရသည်။ 

အိပ်မက်သည် ပို၍ပင် လက်တွေ့ဆန်လာ၏။ လင်းဟန်သည် နာကျင်မှုကို ကြောက်ရွံ့သူဖြစ်ရာ သူ့ကိုယ်သူ ဆွဲမဆိတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူက ဟယ့်ယွင်ထင်၏ မျက်နှာအား ပုတ်လိုက်၏။ 

“နည်းနည်းပုတ်လိုက်ရင် ပျောက်သွားမှာ …” 

ရလဒ်အနေဖြင့် ထိုသူသည် ပျောက်မသွားခဲ့ချေ။ 

ထို့အပြင် လင်းဟန်၏ လက်ဖဝါးနှင့်ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ပါးပြင်တို့ ထိချိန်၌ သူ့စိတ်ထဲတွင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ 

【ဘာများဖြစ်လို့လဲ … သူနေမကောင်းဖြစ်နေတာလား】

【ကံကောင်းလို့ … ငါနောက်ကျမသွားဘူး.】

【သူက အိပ်နေတဲ့အချိန် အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ.】

【ဟင် … သူ့လက်ကလာနေပြီ…】

【ဘာလုပ်ရမလဲ … ဘာလုပ်ရမလဲ … ဘာလုပ်ရမလဲ …】

လင်းဟန်က လက်ကိုရုတ်ကာ ချက်ချင်းနိုးလာသည်။ 

“ဟိုင်း … စီနီယာ ….” 

လင်းဟန်သည် ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူက အပြင်ပိုင်းတွင် တည်ငြိမ်နေသည့်တိုင် စိတ်တွင်း၌မူ ဟယ့်ယွင်ထင်၏ စကားများကို ချေဖျက်နေရဆဲဖြစ်၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိသည့် အခြေအနေ၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ 

ဒါက အိပ်မက်မဟုတ်ဘူးလား … ဘာလို့ ဟယ့်ယွင်ထင်က ဒီမှာရှိနေတာလဲ … သူက သူများမျက်နှာကို လက်နဲ့ထိလိုက်သေးတယ် … 

လင်းဟန်က ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူက လက်ရှိခံစားချက်အား မဖော်ပြတတ်ချေ။ 

ပြီးတော့ ဟယ့်ယွင်ထင်က ဘာလို့ စိတ်ထဲမှာ စကားများနေရတာလဲ … သူရော စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား … 

လင်းဟန်သည် တစ်ဖက်လူအား မော့ကြည့်လိုက်သည်။ 

ယနေ့၌ တစ်ဖက်လူသည် မည်သည့်အဆင့်အတန်းကိုမှ ဖော်ပြခြင်းမရှိသည့် ရိုးရိုး စစ်တပ်ယူနီဖောင်းအား ဝတ်ဆင်ထားသည်။ တော်ဝင်စစ်တက္ကသိုလ်သည် ဤကဲ့သို့ ယူနီဖောင်းကိုလည်း ထုတ်လုပ်၏။ သူက စစ်ဦးထုပ်ကိုလည်း ဆောင်းထားသည်ဖြစ်ရာ သာမန်ကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။ 

“အင်း …” 

ဟယ့်ယွင်ထင်က ပြန်ထူးလိုက်သည်။ 

လင်းဟန်က တစ်ဖက်လူအား ဗိုလ်မှူးဟု ခေါ်လိုက်လျှင် ဤသို့သော အတွေးမျိုး တွေးလာမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ့ကိုယ်သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူက စီနီယာဟု ခေါ်လိုက်သည့်အခါ သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးသည် တိုတောင်းသွားသယောင် ထင်ရ၏။ အဆုံးသတ်တွင် ဟယ့်ယွင်ထင်သည် လင်းဟန်ထက် အတန်းများစွာကြီးသည့် စီနီယာတစ်ဦးဖြစ်၏။ 

ဗိုလ်မှူး၏ အေးစက်စက် အသံသည် လင်းဟန်၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။ သူက ဤနေရာ၌ ရောက်နေရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်၏။ 

အဆုံးသတ်တွင် မည်သည့်အကြောင်းရင်းမှ မရှိချေ။ သူက လေ့ကျင့်ရေးမရှိသဖြင့် ဤနေရာသို့ ပြေးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ ဘွဲ့မရသေးသည့် ဗိုလ်လောင်းတစ်ဦးရှိလေသည်။ ထိုသူက ဟယ့်ယွင်ထင်အပေါ် အလွန်လေးစားပြီး သူ့အား တက္ကသိုလ်သို့ လိုက်ပါရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ထိုသူ့အမည်မှာ လုအန်းဟယ် ဖြစ်သည်။ 

လုအန်းဟယ်သည် ဟယ့်ယွင်ထင်နှင့် စကားပြောနေရာမှ လင်းဟန်အကြောင်း အမှတ်မထင် ထုတ်ပြောခဲ့မိသည်။ သူက လွန်ခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က ဟယ့်ယွင်ထင်၏ အပြုအမူနှင့်ပတ်သတ်၍ မေးမြန်းလာခဲ့၏။ 

ဟယ့်ယွင်ထင်ငသည် အခြားလူများ၏ အမြင်ကို ဂရုမစိုက်ချေ။ သို့တိုင် လင်းဟန်၏ အထင်လွဲမှားမှုကိုမူ သူရင်မဆိုင်လိုချေ။ သူကိုယ်တိုင်ကမူ ဤအကြောင်းအရာနှင့်ပတ်သတ်၍ ဆွေးနွေးမှုများအား စိတ်မဆိုးမိကြောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိမပြုမိပဲရှိနေ၏။ 

လုအန်းဟယ်က လေ့ကျင့်ရေးပြီးသည့်အခါ သူ့ကို ပြောခဲ့သည်။ 

“ဘော့စ် … သွားစစ်ဆေးတာကောင်းမယ်နော် … သူ စိတ်ဆိုးသွားရင် မကောင်းဘူး …” 

သူတို့က လင်းဟန်၏ အတန်းသို့ ရောက်သောအခါ တစ်ဖက်လူ အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟောပြောပွဲနှင့် ကျောင်းသားများသည် သူ့အတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပုံမရချေ။ လူငယ်လေး၏ အိပ်စက်သည့် အနေအထားသည် အလွန်ကောင်းမွန်လှ၏။ သူ၏ အနည်းငယ် ရှည်လျားသော ဆံစများသည် သူ့မျက်နှာထက်တွင် ကျရောက်နေသည်။ သူက အနည်းငယ် တုံးအပြီး ချစ်စရာကောင်းနေ၏။ 

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် အတန်းပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက လင်းဟန် နိုးလာသည်အထိ စောင့်ခဲ့၏။ 

လင်းဟန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ 

“ကျွန်တော် အာဟာရဓာတ်စာ မေ့သွားတာလေ … ထိန်းထားပေးလို့ ကျေးဇူးပါ …” 

“အဆင်ပြေပါတယ် …” 

ဟယ့်ယွင်ထင်က ပြောလိုက်သည်။ 

“ဒါဆို ကိုယ်မင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ် …” 

လင်းဟန်သည် နာနာခံခံဖြင့် သဘောတူလိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ခြေထောက်များက ပျော့ခွေနေလေသည်။ ဟယ့်ယွင်ထင်သည် သူ့အား နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ထိန်းပေးလိုက်၏။ 

လင်းဟန်က အာဟာရဓာတ်စာများအား အချိန်ကိုက် သောက်သုံးခြင်းသည် မည်မျှ အရေးကြီးကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် တွေးလိုက်မိသည်။ သူက တစ်ဖက်လူ၏ ဖမ်းပေးခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ အသံသည် သူ့စိတ်တွင်း၌ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။ 

【သူက နူးညံ့လိုက်တာ … 】

【ငါသူ့ကို နည်းနည်းပိုကူညီသင့်လား …】

【ဒါပေမယ့် သူငါ့ကို မုန်းသွားရင်ရော …】

【သူ့မျက်နှာပေါ်မှ စောစောက အိပ်ထားလို့ ဖြစ်တဲ့ အနီမှတ်လေးတွေ ရှိနေတုန်းပဲ … သူ့ဆံပင်လေးကလည်း ပွယောင်းယောင်းလေး ….】

【ချစ်စရာလေး ...】

လင်းဟန်  “………”

လင်းဟန်က ပြောစရာစကားမရှိတော့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူက နူးညံ့ခြင်းမဟုတ်ပဲ အာဟာရဓာတ်စာ၏ အပြစ်သာဖြစ်ကြောင်း ပြောချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူက ထိုအရာကို တွေးလိုက်ချိန်၌ သူ၏ အတွေးများသည် ‘နောက်ကျရင် အာဟာရဓာတ်စာကို အမြဲထည့်ထားရမယ်’ မှ ‘ကျွန်တော့ဆံပင် ပွနေတာလား … ရှက်စရာကြီး’ သို့ ပြောင်းသွားခဲ့၏။ 

သို့သော် သူမည်သို့မှ မတွေးနိုင်ခင် ဟယ့်ယွင်ထင်က စကားဆိုလာ၏။ 

“လင်းဟန် … ကိုယ်မင်းကို သယ်သွားပါရစေ … ”

【သူ မငြင်းလောက်ဘူး မဟုတ်လား … 】

【ဒါပေမယ့် ငါသူ့ကို ဒီအတိုင်း တစ်ယောက်ထဲ ပြန်မလွှတ်ချင်ဘူး … 】

လင်းဟန်က ထိုအတွေးများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ငြင်းဆန်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ချေ။ 

“ကောင်းပါပြီ … စီနီယာ …” 

သူက ဟယ့်ယွင်ထင်၏ လည်ပင်းကို တွယ်ချိတ်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ကျောပေါ်တွင် လိုက်ရခြင်းက အလွန်သက်သာလှ၏။ လင်းဟန်သည် များများစားစား တွေးမနေပဲ ဟယ့်ယွင်ထင်သူ့အား အဆောင်သို့ လိုက်ပို့သည်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေလိုက်၏။ 

သို့သော် ဟယ့်ယွင်ထင်၏ အတွေးများကမူ တိတ်ဆိတ်မသွားခဲ့ချေ။ 

【သူက ပေါ့လိုက်တာ】

【သူ စကားမပြောတော့ဘူး … သူအိပ်ပျော်သွားတာလား】

【သူက တိတ်တိတ်လေးနေတော့လည်း ချစ်စရာကောင်းတာပဲ 】

【တော်သေးတယ် … ငါဒီနေ့ရောက်လာမိလို့ပဲ】

【နောက်ထပ်လေ့ကျင့်ရေးက ဘယ်တော့ပါလိမ့်】

【ငါသူ့ကို အတန်း အချိန်စာရင်းပေးရင် ထူးဆန်းတယ်လို့ သူတွေးလောက်လား …】

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် လင်းဟန်အား သယ်ဆောင်လျက် ခပ်ဖြည်းဖြည်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ 

လင်းဟန်က ထိုအတွေးများသာ မရှိပါက သူအိပ်ပျော်သွားလောက်သည်ဟု တွေးနေမိ၏။ 

“စီနီယာ …” 

လင်းဟန်က သူ့ကိုယ်သူ ဟယ့်ယွင်ထင်၏ ကျောပြင်နှင့် ကပ်ထားလိုက်သည်။ 

ခင်ဗျား အရမ်းဆူတာပဲ … 

သူက ထိုစကားကိုမူ မပြောခဲ့ချေ။ 

“အင်း …” 

ဟယ့်ယွင်ထင်သည် စကားတစ်လုံးထဲသာ အေးစက်စက် ပြန်ပြောခဲ့၏။ သူက လင်းဟန်အဘယ့်ကြောင့် သူ့အား ခေါ်ကြောင်း မေးမလားခဲ့ချေ။ သို့သော် 

【သူ့မှာ ပြောစရာရှိနေတာလား … 】

【ဘာလို့ သူစကားမပြောတော့တာလဲ】

【ငါဘာလုပ်ရပါ့မလဲ ….】

【ဒါပေမယ့် ငါ စကားမပြောနိုင်ဘူးလေ ....】

【ငါမပြောသင့်တာ ပြောလိုက်ရင် သူစိတ်ဆိုးသွားမှာပေါ့ … 】

【ငါ့မှာပြောစရာမရှိဘူးလို့ သူထင်သွားလောက်လား … 】

“……………”

သူက အတော်လေးစကားနည်း၏။ လင်းဟန်က သူစကားမစသရွေ့ ဟယ့်ယွင်ထင်ဘက်မှ စကားစမည်မဟုတ်ကြောင်း ရှာတွေ့လိုက်သည်။ 

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ့၌ စိတ်ဖတ်နိုင်သည့် စွမ်းရည် ရှိနေခဲ့၏။ 

လင်းဟန်သည် ဆူညံသည်ဟု ခံစားမိသည့်တိုင် လက်အိတ်များအား ဝတ်ဆင်လိုစိတ် မရှိခဲ့ချေ။ သူက ထိုအသံများကို နားထောင်ရင်း ပြုံးနေမိလေသည်။ 

👾