အခန်း(၇)

လုဖုန်းက ယုန်​သေကို မီးခို​ချောင်သို့ယူသွားသည်။

မြို့မှဝယ်လာ​​သော ​ဆေးကိုထုတ်ပြီး ဦးစွာ 

ကြိုလိုက်၏။ ထို့​နောက် ယုန်​သေအား 

သန့်ရှင်း​လေသည်။ လင်းဟန်က သူ၏

အစ်ကိုကြီး​ဘေး​တွေထိုင်ပြီး ​မီးဖိုမှ မီးအား 

ကူ၍ ကြည့်​ပေး​ခဲ့သည်။ 

လုဖုန်းသည် စကားနည်း​သော လူငယ်​လေး

ဖြစ်၏။ သူပြန်​​ရောက်ပြီးကတည်းက

စကားတစ်ခွန်းသာဆိုပြီး သူလုပ်စရာရှိသည့် 

အလုပ်ကိုသာ လုပ်ကိုင်​နေခဲ့သည်။ 

​၎င်းက ရှောင်ယွမ်အား စိတ်သက်သာရာရ​စေသည်။ 

သူ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် မည်သို့စကားဆိုရမည်မှန်း 

မသိ​​သေးချေ။ အ​ဖြောင့်လူပျို​လေးမှ ချက်ချင်း 

​ယောကျာ်းရသွား​လေရာ သူ့၌ ကြိုတင် 

ပြင်ဆင်ချိန်ပင် အချိန်မရှိခဲ့​​ပေ။

"​​လင်းဟန် ဒီမှာ 

မရီးကို ​ဆေးသွား​​ပေး​လိုက်..."

မကြာမီတွင် လုဖုန်း၏ အသံအား 

ထပ်မံကြားလိုက်ရပြီး လင်းဟန်က 

ကုတင်​ဘေးသို့​ရောက်လာသည်။

"မရီး ဒီမှာ ​​ဆေးရည်ပါဗျ

ပူ​တော့ပူ​သေးတယ် 

ခဏ​နေမှ​သောက်​နော် 

ကျွန်​တော် ​ရေခပ်​​ပေးမယ်..."

လင်းဟန်က ​ရှောင်ယွမ်၏လက်ထဲမှ ​

ရေခွက်အားယူပြီး ​ရေတစ်ခွက်ခပ်​ပေးပြန်သည်။ 

ထို့​နောက် ​ဆေးရည်အားကူ၍ အ​အေးခံ​ပေးသည်။

​ရှောင်ပိုင်​​လေးကလည်း လင်းဟန်​နောက်မှ

လိုက်လာသည်။ ယခင်အတိုင်း ဖင်​လေးကုန်း၏ 

ကုတင်​ပေါ်တက်ကာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့

ဝင်လာသည်။

"ရပါတယ် အစ်ကိုကြီးကိုသာ ကူလိုက်​နော်

အစ်ကို ဘာသာ အ​အေးခံပြီး​ သောက်လိုက်မယ်..."

"ဟုတ် မရီး " 

အင်း မရီးလို့မ​ခေါ်ဖို့ ဘယ်လို​ပြောရမလဲ 

မရီး တစ်ခါကြားတိုင်း ဖင်ကျိန်းတယ်

မကြာ​သေးခင်က စမ်း​ရေတစ်ခွက်​သောက်လိုက်၍ဖြစ်မည် အားအင်အနည်းငယ်

ပြန်ရလာသည်။ ​ရှောင်ပိုင်​လေးနှင့်​ဆော့ရင်း

​ဆေးရည်​ အေးသွားမည့်အချိန်ကို စောင့်​နေခဲ့သည်။

စိတ်ထဲတွင်လည်း ဤဆေးခါးကြီးအား

​နေရာလွတ်ထဲ သွန်ပစ်လိုက်ရမလားဟု 

​တွေး​နေမိ၏။ ​နေရာလွတ်ထဲ ​ဆေးဝါးများရှိ၍ 

​လူလစ်လျှင် ထုတ်၍သောက်သုံးနိုင်သည်။

​ခေတ်မှီ​ဆေးဝါးများက ပို၍ထိ​ရောက်နိုင်မည်ဟု

ထင်မိသည်။ ထို့ပြင် ​ဆေးပြားများက 

​သောက်ရသည်မှ လွယ်ကူသည်။ ဤ​ဆေးရည် 

မဲမဲကြီးကိုသာ ​သောက်ရလျှင် ခါးလွန်း၍

တစ်ခါတည်း ​သေသွားမလား မ​ပြောတတ်​ချေ။

သို့​သော် ​ရှောင်ယွမ်၏အကြံအစည်မှာ 

မ​အောင်မြင်လိုက်​ပေ။ လုဖုန်းက ယုန်သား

ဟင်းအိုးအား လင်းဟန်ထံတာဝန်လွှဲခဲ့ပြီး 

​ရှောင်ယွမ်ထံ​လျှောက်လာသည်။

"​ဆေး​သောက် ​အေး​နေပြီ ​

သကြားရည်​ပေးရမလား..."

ငါ့များ က​လေးထင်​နေလား 

ဟွန်း ခါးမှာ​ကြောက်လို့ မ​သောက်တာလို့များ 

ထင်​​နေသလား

ဒီ​လောင်ဇီက ဘာမှမ​ကြောက်ဘူးကွ 

"​ကောင်းပြီ ​ခုသောက်မလို့ပါပဲ..."

လုဖုန်း၏အကြည့်​အောက်တွင် 

​​ဆေးရည်အား ဖျစ်ညှစ်၍ ​သောက်လိုက်ရသည်။

သူ ကြိုးစား၍ ဟန်​ဆောင်​သော်လည်း

ခါးလွန်း​သော​ကြောင့် မျက်ရည်များဝဲလာရသည်။

​နေရာလွတ်ထဲက ပဲနို့​လေးများ 

ထုတ်​သောက်လိုက်ရရင်​တော့​လား

အမ​လေး ​​တော်​တော်ခါးတာပဲဟ

လုဖုန်းက ​​ရှောင်ယွမ်ထံမှရေခွက်အားယူကာ 

မီးခို​ချောင်သို့ပြန်ဝင်သွားပြီး သကြားရည်

​ဖျော်လာ​ပေးသည်။ 

"​သောက် ချိုတယ်..."

"​ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

​ရှောင်ယွမ်ထပ်မံ ဟန်မ​ဆောင်နိုင်​တော့​ချေ။ 

​ရေများများဖြင့်ရောထား​သော သကြားရည်အား 

တစ်ဝက်ခန့်​သောက်ပြီး ​ရှောင်ပိုင်​လေးအား

တိုက်လိုက်သည်။ 

"​ရှောင်ပိုင်​လေး ​သောက်

သကြားရည် ချိုတယ်..." 

"မရီး သောက်

မရီး နေမ​ကောင်း..." 

"အစ်ကိုက​ နေမ​ကောင်းလို့ 

အများကြီး​သောက်လို့မရဘူး 

​ရှောင်ပိုင်က ကူ​သောက်​ပေး​လေ​နော်

​ရှောင်ပိုင်​လေးရဲ့ အကူအညီကိုလို့လို့ပါ..."

"ဟုတ် ကူညီ..မယ်" 

​ရှောင်ပိုင်က စကား​ပြောလျှင် စကားအား

ဆုံးသည်ထိမ​ပြော​ချေ။ စကားထစ်ခြင်းမျိုး 

မဟုတ်ဘဲ။ ​​ဖြေး​ဖြေးချင်းသာ ​ပြော​လေသည်။ 

မူလကိုယ်၏ မှတ်ဥာဏ်အရဆိုလျှင် 

​ရှောင်ပိုင်က အသက်၄နှစ်ခန့်ရှိပြီဖြစ်သည်။ 

အသက်၄နှစ်အရွယ် က​လေးတစ်​ယောက် 

အတွက်မူ ​ရှောင်ပိုင်က အနည်းငယ်ညှပ်​၏။

သူ၏မိခင်ဆုံးသွား​သော​ကြောင့် ​မွေးကင်းစအရွယ်တွင် အာဟာရ​ကောင်းစွာမရရှိခဲ့၍ ဖြစ်မည်။

ကံ​ကောင်း​ထောက်မစွာ သူ့ထံတွင်

က​လေးများအတွက် ဖြည့်စွက်စာအချို့ရှိ၏။

လူလစ်သည့်အခါ ​ရှောင်ပိုင်​လေးအား 

ခိုး​ကျွေးရမည်။

လုဖုန်းက သူတို့နှစ်​ယောက် 

စကား​အပြန်အလှန်​ပြော​နေသည်ကို ရပ်၍ 

ကြည့်​နေခဲ့သည်။ ​ထို့​နောက် ရှောင်ပိုင်​သောက်

ပြီးသွား​သော ရေခွက်အား ​ဆေးရန်ယူသွားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး လာကြည့်ပါဦး 

ယုန်သားက ကျက်​တော့မယ်ထင်တယ်..."

မကြာမီတွင် ယုန်သားစွပ်ပြုတ်နံ့ သင်းသင်း​လေးရလာသည်။ ယုန်သားကအလွန်ချိုသည်ဟု 

ကြားဖူး​သော်လည်း ​ရှောင်ယွမ်က တစ်ခါမျှ 

မစားဖူးခဲ့​ချေ။ ယခုအနံ့နဲ့တင် သွားရည်ယို​​

နေရ​လေပြီ။

​ရှောင်ယွမ်က မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် အားမရှိ​သေး၍ 

ကုတင်​ပေါ်တွင်သာ စားရ​ပေမည်။ ​ရှောင်ယွမ်အတွက် စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်အ​သေး​လေးအား ယူလာ​ပေးသည်။ ကုတင်​ဘေးမှ စားပွဲ​ပေါ်တွင်တင်​ပေး၏။ 

"စွပ်ပြုတ်က ပူ​သေးတယ်

ကိုယ် ခွံ့​ကျွေးရမလား

ကိုယ့်ဘာကိုယ်စားနိုင်ရဲ့လား..."

လုဖုန်း၏အ​မေး​ကြောင့် ​ရှောင်ယွီ၏

နားရွက်များရဲတက်လာရပြီး လျင်မြန်စွာ

ပြန်​ဖြေလိုက်သည်။ 

"ရတယ် 

ကျွန်​တော် ကိုယ့်ဘာသာစားနိုင်ပါတယ်..."

"​ကောင်းပါပြီ..."

လုဖုန်းက​​ရှောင်ပိုင်​လေးအား​ခေါ်ပြီး 

ထွက်သွားသည်။ အိမ်အလယ်ရှိ ယိုင်နဲ့နဲ့

ထမင်းစားပွဲ​ပေါ်တွင် ညီအစ်ကို၃​ယောက်သား

စားကြသည်။ လင်းဟန်ကား ခေါင်းပင်

မ​​ဖော်နိုင်​ချေ။ 

"အစ်ကို စွပ်ပြုတ်ကအရမ်းချိုတာပဲဗျာ..."

"​အင်း 

ဖြေး​ဖြေးစား နင်​လိမ့်မယ်..."

သူတို့၏စကားသံများ​ကြောင့် ​

ရှောင်ယွမ်၏ဗိုက်မှာ တဂွီဂွီပင် မြည်လာသည်။

အနည်းငယ် ​အေးသွားသည့် စွပ်ပြုတ်အား

ယူ၍ ​သောက်ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် 

အရသာရှိလှသည်။ စွပ်ပြုတ်ထဲတွင်

မည်သည့် အပိုဟင်းခတ်အ​မွှေးအကြိုင်မှ 

မပါဝင်​သော်လည်း အသား၏အရသာဖြင့်

ချိုမြ​နေသည်။ မကြာမီတွင် တစ်ပန်းကန်

ကုန်သွားတော့သည်။

စွပ်ပြုတ်​သောက်ပြီး​နောက် တဖန် အိပ်ငိုက်လာသည်။ ​ရှောင်ယွမ်အိပ်​ပျော်သွားပြီး​နောက်

လုဖုန်းက ထင်းများဆက်၍​ပေါက်​နေသည်။ 

မကြာမီ ​ဆောင်းတွင်း​​ရောက်​တော့မည်ဖြစ်၍ 

ထင်းများကို ကြိုတင်စု​ဆောင်းထားရလိမ့်မည်။

ည​နေ​စောင်း​သောအခါ ​​မူလကိုယ်၏ 

အ​မေလင်းက ရောက်လာသည်။ ထိုအချိန်မှသာ ​

ရှောင်ယွီက အိပ်ယာမှနိုးလာခဲ့သည်။ 

"သား သက်သာရဲ့လား 

​သား သတိရလာပြီလို့

လုဖုန်းကလာ​ပြောတယ်

ဘာစားချင်​သေးလဲ 

ဘာချက်​ပေးရမလဲ..."

မိဘ​မေတ္တာအားတစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသည့် 

​ရှောင်ယွမ်တစ်​ယောက် ​ကြောင်အ​နေမိသည်။ 

မည်သို့ပြန်လည် ​​ဖြေဆိုရမည်ကို ချက်ချင်း

မ​တွေးနိုင်လိုက်​ပေ။ အ​မေလင်းက 

သူ၏ခြင်း​တောင်း​လေးထဲမှ ကြက်ဥများကို

ထုတ်လာသည်။ 

"ဒါ အ​မေတို့အိမ်က ကြက်ဥ 

သားအတွက်ယူလာတာ 

အားရှိ​အောင်စားရမယ်..."

"လင်းဟန် သား​ရေ 

ကြက်ဥ​တွေ သိမ်း​ပေးပါဦး..."

"ဟုတ် အ​ဒေါ်လင်း..."

"အ​မေ.. အ​မေသာ အားရှိ​အောင်စားပါ

ပြန်ယူသွားလိုက် ကျွန်​တော် 

မနက်က ယုန်သားစွပ်ပြုတ်​သောက်ထားတယ်

လုဖုန်းကလည်း အမဲလိုက်နိုင်​နေတာပဲ 

သားအတွက် စိတ်မပူနဲ့

အသားစားရပါတယ် အ​မေကဖြင့်

ကျန်းမာ​ရေးလည်း​ကောင်းတာမဟုတ်ဘူး..."

​ရှောင်ယွမ်က ပြန်​ပြောလိုက်သည်။ 

"​နေပါ​စေ

အိမ်က​ ကြက်ကနောက်​နေ့လည်းဥဦးမှာပဲ

အ​မေက အခုသက်သာ​နေပြီ

သားကဖြင့် ထနိုင်​သေးတာ​တောင် မဟုတ်ဘဲနဲ့

ကဲ ကဲ အ​မေသွားပြီ 

အိမ်က လူ​စောင့်ရှိတာမဟုတ်ဘူး..." 

အ​မေလင်းက ​ရှောင်ယွမ် ကြက်ဥပြန်​ပေးလာမည်ကို စိုးရိမ်၍ လျင်မြန်စွာ အိမ်ပြင်ထွက်သွား​ခဲ့သည်။ ရှောင်ယွမ် တားချိန်ပင် မရလိုက်​ပေ။