အခန်း(၈)

အ​မေလင်းပြန်သွားပြီး​​နောက် လုဖုန်းသည်

ထင်းများထမ်း၍ပြန်​​ရောက်လာသည်။ 

​​​တောတောင်နှင့် နီး၍ ထင်းလိုအပ်လျှင် 

အလွယ်တကူရနိုင်​သော်လည်း ​ဆောင်းတွင်း၌

​တောင်​​ပေါ်သို့တက်၍မရ​လေရာ ကြိုတင်စု​ဆောင်း

ထားတတ်ကြသည်။ 

"အစ်ကိုကြီး အ​ဒေါ်လင်း လာသွားတယ်

မရီးစားဖို့ ကြက်ဥ ၅လုံး​ပေးသွားလို့

ကျွန်​တော် မီးဖို​ချောင်က ခြင်းထဲထည့်ထားလိုက်တယ်..." 

"အင်း ရေသွားချိုးကြစို့..."

"ဟုတ် အစ်ကိုကြီး 

​ရှောင်ပိုင်​လေး​ရော ​ခေါ်ခဲ့ရမလား

မရီးအတွက်လည်း အပြန်ကျ ​ရေသယ်ခဲ့ရမယ်..."

"​ရှောင်ပိုင်ကို ချင်းယွမ်အ​ဖော်ရ​အောင် ထားခဲ့မယ်

ကိုယ်တို့ မြစ်ကို​ရေသွားချိုးလိုက်မလို့..."

လုဖုန်းက ​ရှောင်ယွမ်အားကြည့်ရင်း 

စကားဆိုလာသည်။ 

"အိမ်တံခါးပိတ်သွားမယ် 

ည​နေ​စောင်းရင် တော​ကောင်​တွေဝင်လာနိုင်တယ်..."

"​ကောင်းပါပြီ..."

သို့နှင့် ​ရှောင်ယွမ်နှင့်​ရှောင်ပိုင် နှစ်​ယောက် 

ကျန်​နေခဲ့ကြသည်။ လူလစ်လျှင် ပဲနို့နှင့်​

ဆေးသောက်ရန် ကြံစည်ထား​လေရာ 

​ရှောင်ပိုင်အား မီးဖို​ချောင်ထဲမှ မရှိသည့် 

ဇွန်းအားရှာခိုင်းလိုက်သည်။ 

​ရှောင်ပိုင်​လေးထွက်သွားပြီး​နောက် 

အဖျား​ပျောက်​ဆေးနှင့် ပိုးသတ်​ဆေးအား 

​နေရာလွတ်ထဲရှိ​​ရေနှင့်ပင် ​သောက်လိုက်သည်။ 

ထို့​နောက် ပဲနို့ဗူး​သေး​လေးအားလည်း 

အမြန်​သောက်လိုက်ရသည်။ က​လေးအား

တိုက်ချင်​သော်လည်း ဤပဲနို့ဗူးက ​ရုတ်တရက်

လေထဲမှ ပေါ်လာ၍မဖြစ်​​ချေ။

သကြားလုံးက ယခင်အိမ်မှပါလာသည်ဟု 

လိမ်ညာ​ပြော၍ ရ​ပေဦးမည်။ သူတို့အိမ်၏

အစားအ​သောက်မှာ အလွန်နိမ့်ကျ​နေသည်အား 

​တွေ့ရသည်။ ​နေ့လည်စာ စားကြစဥ်က 

စွပ်ပြုတ်သာ ​သောက်ကြပြီး ဘန်းမုန့် (သို့)

​ပေါက်စီ အကြမ်းပင် မ​တွေ့ရ​ချေ။ 

လုဖုန်းသည် အမဲလိုက်ရာတွင် ​တော်​သော်လည်း

က​လေး၂​ယောက်အား အိမ်တွင်ထား၍ 

​တောနက်ထဲသို့ ဝင်​ရောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်​ချေ။

ထို့​​ကြောင့် သိပ်မ​ဝေးသည့် ​တောစပ်များတွင်သာ

အမဲလိုက်နိုင်​လေသည်။ ​တောစပ်မှသား​ကောင်များမှာလည်း သာမန်အ​ကောင်ငယ်​လေးများဖြစ်၍ 

ပိုလျှံမှသာ ပြန်​ရောင်းနိုင်လိမ့်မည်။ 

မူလကိုယ်၌က လက်ထပ်ဝင်​ရောက်​ပြီး​နောက် 

ဖျားနာ​လေရာ ဆေးဖိုးဝါးခပင် ကုန်​နေ​သေးသည်။ ​အလုပ်မလုပ်ဘဲ ဒီတိုင်းထိုင်​နေဖို့ရာ ရှောင်ယွမ် မျက်နှာပူလှသည်။ သူ၏​နေရာလွန်ထဲ၌ 

အစားအစာများစွာရှိ​သော်လည်း မည်သို့ 

​ဖော်ထုတ်ရမည်မှန်း မသိ​ချေ။ ​ရှေး​ခေတ် ဇာတ်ကားထဲကအတိုင်း သူ့အား စုန်း၊မ​ကောင်းဆိုးဝါးဟုထင်ပြီး မီးရှို့မည်ကိုလည်း ​ကြောက်ရ​သေးသည်။

ရှောင်ယွီတစ်​ယောက်အကြံထုတ်​နေရ​တော့၏။

"မရီး ဇွန်း ဆိုတာမျိုး မ​တွေ့ဘူး..."

"အာ ​ရှောင်ပိုင်​လေး မ​တွေ့ခဲ့ဘူးလား 

အစ်ကိုကြီးတို့လာမှ ရှာခိုင်းလိုက်မယ်​နော် 

လာ လာ အစ်ကိုဆီ့လာ..."

"​ရှောင်ပိုင်​လေး 

အစ်ကို့ကို မရီးလို့မ​ခေါ်နဲ့​တော့​နော်

အစ်ကို လို့ပဲ​ခေါ်​လေ..."

"အစ်ကိုငယ်... အစ်ကိုကြီး..."

"အာ အစ်ကိုငယ်နဲ့ အစ်ကိုကြီးရှိ​နေလို့လား

ဒါဆို အစ်ကိုယွမ်လို့​ခေါ်​​ပေါ့ ​ရှောင်ပိုင်ရဲ့

အစ်ကိုယွမ်လို့​ခေါ်မယ်ဆိုရင် 

အစ်ကိုက နို့သကြားလုံး​ကျွေးမှာ..."

"နို့ သကြားလုံး..."

​​ရှောင်ပိုင်၏မျက်လုံးများ ​တောက်ပလာသည်ကို

ကြည့်ရင်း ​ကြိတ်ရယ်လိုက်မိသည်။ 

"ဟုတ်တယ် သကြားလုံး စားရမယ်

​ခေါ်ကြည့်ပါဦး..."

"အစ်ကို ယွမ်.." 

"ဟားဟားဟား ​

ရှောင်ပိုင်​လေးက ​တော်​တယ်​ဟေ့ 

သကြားလုံးဆုချမယ်ကွာ..."

​ရှောင်ပိုင်အား သကြားလုံး၁လုံး​ပေးလိုက်သည်။ 

ယခုအ​ခေါက်၌ ​ရှောင်ပိုင်က တန်မစား​ချေ။ 

လက်​ထဲတွင်သာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူ၏အစ်ကိုများကို​ကျွေးရန် သိမ်းထားသည့်

ပုံပင်။ 

မကြာမီတွင် လုဖုန်းတို့ပြန်​​ရောက်လာသည်။

မြစ်က အိမ်နှင့်အတန်ငယ်​ဝေးသည်။ လုဖုန်းက 

​ရေ၂ပုံးထမ်း၍ပြန်လာပြီး လင်းဟန်ကလည်း 

တနိုင်တပိုင် သစ်သားပုံး​လေးအားဆွဲလာသည်။ 

အိမ်​အနောက်ရှိ ​ရေပုံးကြီးထဲသို့ ​​ရေထည့်​နေသည့်အသံအား ကြား​နေရ၏။ ထို့​​နောက် လုဖုန်းက

တစ်​ခေါက်ပြန်ထွက်သွားပြန်သည်။ ၃​ခေါက်ခန့် အသွားအပြန်လုပ်ပြီးမှသာ ​ရေပုံးက​ရေပြည့်သွား​သည်။

"ချင်းယွမ် ​ကိုယ်လက်သန့်စင်ဦးမလား"

"ဟုတ် ကျွန်​တော် ​ရေချိုးချင်တယ်"

​ရှောင်ယွမ် ကုတင်​ပေါ်မှ အားတင်း၍ 

ထလိုက်သည်။ 

"ကိုယ် ကူညီ​ပေးရဦးမလား"

​ရှောင်ယွမ် အားတင်း၍ထ​​နေရာမှ ပြန်၍ 

လဲကျ​လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ လုဖုန်းအား

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏နားရွက်ဖျားများ

နီရဲ​နေသည်ကို​တွေ့လိုက်ရ၏။ ​ရှောင်ယွမ်က 

ကြိတ်၍ပြုံးလိုက်သည်။

"ရပါတယ် 

ကျွန်​တော် ကိုယ့်ဘာသာလုပ်လိုက်မယ်"

"​ကောင်းပြီ 

ကိုယ် ညစာပြင်ထားလိုက်မယ်"

လုဖုန်းက မီးဖို​ချောင်သို့ လျင်မြန်စွာ 

ထွက်သွားသည်။ ​ရှောက်ယွမ်က ​ဖြေးညင်းစွာဖြင့်အဝတ်ဗီဒိုထံ ​​လျှောက်သွားလိုက်သည်။ 

မူလပိုင်ရှင်၏မှတ်ဥာဏ်များအရ

ဗီရိုက အဆင့် ၄ဆင့်ရှိပြီး ပထမအထပ်တွင် 

လုဖုန်း၏ အင်္ကျီအချို့နှင့် ပစ္စည်းအချို့အား​တွေ့ရသည်။ ဒုတိယတွင် သူ၏အဝတ်အစားများရှိပြီး 

တတိယအထပ်တွင် လင်းဟန်နှင့် ​ရှောင်ပိုင်တို့၏

အင်္ကျီများအား သက်သက်ဆီ အကန့်ခွဲထားသည်။

လူတိုင်းတွင် အဝတ်အစား ၃စုံခန့်သာရှိ​

ကြောင်း​တွေ့ရသည်။ သူက​တော့ ၅စုံရှိ​လေသည်။ 

အ​မေလင်းသည် ​ချင်းယွမ် လက်ထပ််မှီက 

အသစ်၂ထည် ချုပ်​ပေးလိုက်၍ ဖြစ်၏။

ညအိပ်​တော့မည်ဖြစ်၍ အနွမ်းဆုံး 

အဝတ်တစ်ထည်ကိုသာ ထုတ်လိုက်​လေသည်။

​ရေပုံးကြီး​​ဘေးတွင် ​ကျောက်ပြားတစ်ခုရှိ၏။

ထို​​ကျောက်ပြား​ပေါ်တွင် ​ရေချိုး၊အဝတ်​လျှော်

ကြသည့်ပုံပင်။ ​ရှောင်ယွမ်က ​ဘေးပတ်ဝန်းကျင်အား ကြည့်လိုက်သည် အ​မှောင်ထဲ၌ ​မည်သူမျှမရှိ​ချေ။ သို့နှင့် ​နေရာလွတ်ထဲမှ ဆပ်ပြာအား တိတ်တဆိတ်ထုတ်၍ သုံးလိုက်သည်။ ​

ရေချိုးပြီး​နောက် အဝတ်အစားလဲကာ ​

ရှောင်ပိုင်​လေးအား ရေချိုး​ပေးရန် သွား​​​ခေါ်ခဲ့သည်။

ဤအိမ်တွင် ​ရှောင်ပိုင်​လေးမှာ သူနှင့် 

အရင်းနီးဆုံးဟု ဆို၍ရ​ပေသည်။

"​ရှောင်ပိုင် ​ရေချိုးကြစို့ 

အစ်ကို မင်းကို​ရေချိုး​ပေးမယ်..."

"ဟုတ်" 

​ရှောင်ပိုင်က သူ့ထံ​ပြေးလာပြီး​​နောက် 

နှာ​ခေါင်းတရှုံ့ရှုံ့နှင့် အနံ့ခံကြည့်၏။

"အစ်ကိုယွမ် ​မွှေး တယ်..."