အခန်း(၁၀)

၁၀မိနစ်ခန့် ကိုယ့်ကိုကိုယ်ကြည့်၍ ချီးမွမ်းပြီး​နောက် စိတ်​ကျေနပ်သွားသည်။ စမ်း​ရေ၏အကျိုးအာနိသင်အား သိ​နေ၍ ​သောက်ကို​သောက်ရ​ပေမည်။ စမ်း​ရေတစ်ခွက်​သောက်ပြီး စမ်းရည်ဖြင့်ပင် မျက်နှာသစ်၊ကိုယ်လက်သန့်စင်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ 

အပြင်သို့​ရောက်​သောအခါ လုဖုန်းနှင့်က​လေးများမှာ နိုးလာခဲ့သည့် ပုံမ​ပေါ်​ချေ။ ထိုမှသာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ​နေရာလွတ်ထဲ၌ အချိန်အလွန်ကြာ​မြင့်ခဲ့​သော်လည်း ပြင်ပ​လောကတွင် အ​မွှေးတိုင် တစ်တိုင်ခန့်ပင် မကြာ​သေး​ချေ။

​ရှောင်ယွမ်က ပင်ပန်းလာ​သော​ကြောင့် ​ရှောင်ပိုင်​လေးအားဖက်ပြီး ချက်ချင်း အိပ်​ပျော်သွားသည်။

နံနက်မိုး​သောက်​သောအခါ လုဖုန်းက အရင်ဦးဆုံး နိုးလာခဲ့သည်။ လုဖုန်းအိပ်ယာမှထချိန်တွင် လင်းဟန်​လေးပါ နိုးကာ သူ၏အစ်ကိုနှင့်အတူလိုက်၍ ထ​လေသည်။ 

"အိပ်ဦး ​စော​သေးတယ် 

အစ်ကိုကလုပ်စရာရှိလို့ ထတာ"

"ရတယ် ကျွန်​တော် အိပ်​ရေးဝပြီ အစ်ကို" 

သို့နှင့် ညီအစ်ကိုနှစ်​ယောက်အတူ အိပ်ယာထလိုက်ကြသည်။ မျက်နှာသစ်ပြီး​နောက် လုဖုန်းက ​ရေပုံးအားဆွဲကာ မြစ်သို့သွား၍ ​ရေဆွဲ​လေသည်။ လင်းဟန်​လေးက အိမ်တွင် ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ရန် မီးဖိုဖို၍ ကျန်ခဲ့​လေသည်။ အိမ်၌ စား​သောက်စရာကုန်ကြမ်းမှာ မ​ပေါလှ​ချေ။ ဆန်ကြမ်း၁ကျင်း၊ ကြက်ဥ ၂လုံး၊ ​တောဝက်သား​ခြောက်အနည်းငယ်နှင့် ကန်စွန်းဥ​အချို့သာရှိသည်။ ထို့​ကြောင့် ဆန်ကြမ်းကိုသာ ပြုတ်၍ မနက်စာအား ဖြစ်သလိုသာ စား​လေ့ရှိသည်။ 

မီးခိုးနံ့​က ​ရှောင်ယွမ့်အားနိုးလာ​စေသည်။ ​ဘေး၌ လုဖုန်းတို့အားမ​တွေ့ရသည့်အခါ ​ရှောင်ယွမ်လည်း ထလိုက်​တော့သည်။ ​ရှောင်ပိုင်​လေး မနိုး​​စေရန် ​ဖြေးငြင်းစွာ ကုတင်​ပေါ်မှ ဆင်း၍ မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။ သွားတိုက်တံနှင့် သွားတိုက်​ဆေး မရှိ​ကြောင်း ​တွေ့ရသည့်အခါ အနည်းငယ် စိတ်ဓါတ်ကျမိသွားသည်။ ​နေရာလွတ်ထဲမှ ဆားအနည်းငယ် ထုတ်၍သာ သွားတိုက်လိုက်ရသည်။ 

မ​နေ့ညက စမ်း​ရေ၂ကြိမ်သောက်ပြီး​နောက် ခန္ဓာကိုယ်က သိသိသာသာ သက်သာ​လာ​ကြောင်း ​တွေ့ရသည်။ မ​နေ့က လမ်းသာ​လျှောက်နိုင်​သော်လည်း ယခု ​ရေပုံးပါ ထမ်းနိုင်​လောက်မည်

ဟု ထင်မိသည်။

သူနိုးလာကတည်းက လုဖုန်းကမ​တွေ့ရ​ချေ။ တစ်​နေရာရာသို့ သွားပုံ​ပေါ်သည်။ ထို့​ကြောင့် လင်းဟန်​လေးရှိသည့် မီးဖို​ချောင်သို့သာ သွားလိုက်သည်။

"လင်းဟန် အစ်ကို ဘာကူ​ပေးရမလဲ"

"မရီး နိုးပြီလား 

သက်သာသလိုသာ​​နေပါ 

မရီးကဖြင့် အခုမှ ​နေ​ကောင်းတာကို 

ကျွန်​တော်လုပ်နိုင်ပါတယ်ဗျ" 

"အစ်ကို ​နေ​ကောင်း​​နေပါပြီ 

ပြီး​တော့​လေ အစ်ကိုကို့ အစ်ကိုယွမ်လို့ပဲ​​ခေါ်ပါ့လား "

"ဟင် မရီးက မရီးပဲဟာ 

မရီးကို မရီးလို့ဘာလို့​ခေါ်မရတာလဲ"

​ကောင်းကွာ မရီးမ​ခေါ်ပါနဲ့ဆို

၄ခါဆက်တိုက်​ခေါ်ရတယ်လို့ ကောင်​စုတ်လေး...

"အစ်ကိုယွမ်ဆိုတာကို ပိုပြီးကျင့်သား​နေရ​နေလို့​လေ

မရီး ဆို​တော့ နည်းနည်းတစ်မျိုးဖြစ်​နေလို့ 

​ရှောင်ပိုင်​လေး​က​တောင် အစ်ကိုယွမ် လို့​ခေါ်​နေပြီ"

"အာ ဟုတ်လား ကောင်းပါပြီ 

ဒါဆို မရီးကို အစ်ကိုယွမ်လို့ ​ခေါ်မယ်​နော်"

"​ယောင်လို့ အစ်ကိုယွမ်"

"ဟား ဟား လင်းဟန်ကလိမ္မာတယ်ကွာ"

"​ရော့ နို့သကြားလုံး 

​ရှောင်ပိုင်​လေးဖို့ရှိပြီသား ဒါက မင်းဖို့"

"​ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုယွမ်" 

"​ပေး အစ်ကိုသက်သာ​နေပြီ 

အစ်ကို ချက်​လိုက်မယ် ​

ရှောင်ပိုင်​လေးကိုနှိုးပြီး မျက်နှာသစ်​ပေးလိုက်​"

"ဟုတ် ဒါဆိုလည်း ​ရှောင်ပိုင်ဆီသွားလိုက်မယ်

အစ်ကိုယွမ် မလုပ်နိုင်တာရှိရင် ​​ခေါ်လိုက်​နော် 

ကျွန်​တော် လာခဲ့မယ်"

"​သွားပါကွာ က​လေးကပြန်စိတ်ပူ​ပေး​နေ​တယ်"

​လင်းဟန်ထွက်သွားပြီး​နောက် ​ရှောင်ယွမ်က 

ဆန်ပြုတ်အိုးအားကြည့်လိုက်သည်။ တကယ့်ကို ဆန်ကို​ရေနှင့်ပြုတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အသားနှင့်ပုဇွန်တို့ ပါဖို့​နေ​​နေသာသာ ကြက်ဥပင်မပါ​ချေ။ 

​နေရာလွတ်ထဲမှ သကြားနှင့်ဆားအနည်းငယ်ထုတ်ကာ မသိသာ​အောင်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့​နောက် 

ကြက်သားမှုန့်အနည်းငယ်ကိုပါ ထည့်လိုက်၏။

အရသာထူးခြား​နေသည်အား မ​သိသာ​စေရန် 

ကြက်ဥတစ်လုံး​ဖောက်ထည့်ပြီး ​မွှေ​ပေးလိုက်သည်။

သို့နှင့် ကြက်ဥဆန်ပြုတ်ဖြစ်သွားရသည်။

လုဖုန်း​ ရေသယ်၍ပြန်လာ​သောအခါ ​ရှောင်ယွမ်အား မီးဖိုထဲတွင်​တွေ့လိုက်ရသည်။ ​ရေအား ​ရေစည်ထဲသို့ အမြန်ထည့်ပြီး ​ရှောင်ယွမ်ထံသွားလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အ​စောကြီးထပြီး မီးဖိုထဲဝင်​​နေတာလဲ 

အခုမှ ​​နေ​ပြန်ကောင်းတာကို

မနက်ခင်း​လေက ​အေး​သေးတယ်"

"ကျွန်​တော် လုံးဝ ​နေ​ကောင်းသွားပါပြီဗျာ"

"​လင်းဟန်ကလည်း တားပါ​သေးတယ် 

ကျွန်​တော်ကကို ချက်​ပေးချင်လို့ပါ"

"ဟင်း..." 

လုဖုန်းက မနိုင်ဘူးဆိုသည့် သ​ဘောနှင့် သက်ပြင်းချကာ ​ရေပုံးဆွဲ၍ ပြန်ထွက်သွားသည်။ 

"လုဖုန်း ဘယ်နှစ်​ခေါက်​လောက်ဆွဲရဦးမှာလဲ"

"ဒီ​တစ်​ခေါက်ဆိုရပြီ"

"​ကောင်းပါပြီ ခင်ဗျားပြန်​ရောက်ရင် 

ဆန်ပြုတ်ချက်​လောက်ပြီ"

လုဖုန်း​ ရေထမ်းထွက်သွားသည်အားကြည့်ပြီး ​ရှောင်ယွမ်စိတ်မ​ကောင်းဖြစ်​နေမိသည်။ မြစ်သည် သိပ်မ​ဝေး​သော်ငြား ​ရေထမ်းရသည်မှာ မလွယ်ပါ​​ချေ။ သို့​သော် ရွာထဲတွင် ​ရေတွင်းမှာလည်း ၂တွင်းသာရှိသည်။ ရွာလယ်တွင် ၁တွင်းနှင့် ရွာ၏မျက်နှာဖုံး 

သူ​ဌေးကြီးအိမ်တွင် ၁တွင်းရှိသည်။ မြစ်ကြီးရှိ​နေ၍ မည်သူသမျှ ​ရေတွင်းမတူးကြ​ချေ။ ​ရေတွင်းတူးဖို့ရန် ​ငွေ​ကြေးမတတ်နိုင်ဟု ဆိုသည်က ပို၍မှန်​ပေလိမ့်မည်။ ရွာသားအများစုက မြစ်သို့သွားကာ ​ရေသယ်ကြသည်။

သူ့ပိုက်ဆံစုမိသည့်အခါ အိမ်ပြင်ပြီး ​ရေတွင်းတူးမည်ဟု တိတ်တဆိတ်ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူ့တွင် ​ရွှေလက်​ချောင်းရှိ​​​သော​ကြောင့် ​ငွေရှာရန်မှာ မခက်ခဲ​ချေ။ သူ၏​နေရာလွတ်အ​ကြောင်း လုဖုန်းအား မည်သို့ ​ပြောပြရမည်မှန်း မသိ​တော့​ချေ။ ၎င်းကသာ အခက်အခဲဖြစ်​​နေရသည်။ 

မကြာမီတွင် လုဖုန်းပြန်​ရောက်လာပြီး ဆန်ပြုတ်လည်းကျက်သွား​​​လေပြီ။ လင်းဟန်​က ထမင်းဝိုင်းကူ၍ပြင်​ပေး​သည်။ ​ရှောင်ပိုင်အား ခုံ​ပေါ်သို့ ချီ၍တင်​ပေးပြီး​နောက် မနက်စာစားကြ​လေသည်။

"ဟင် အစ်ကိုယွမ် ​ကောင်းလိုက်တာ"

"ချိုချို​လေး ကြက်ဥဆန်ပြုတ်မလား 

အရမ်းအရသာရှိတာပဲ ဘယ်လိုချက်လိုက်တာလဲ"

"အစ်ကိုယွမ် ​ကောင်း"

​ရှောင်ပိုင်နှင့် လင်းဟန်တို့ကချက်ချင်း ချီးကျူး​လေသည်။ လုဖုန်းကလည်း နှစ်သက်သည့်ပုံ​ပေါ်ပြီး စကားဆိုလာ၏။

"​အင်း ကောင်းတယ်"

​ရှောင်ယွမ် တစ်​ယောက် ရှက်လာရသည်။ သာမန်ဆန်ပြုတ်တစ်ခွက်​ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ ချီးကျူးခံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့​ချေ။

"​ကြက်ဥထည့်လိုက်လို့ဖြစ်မှာပါ 

အစ်ကို ဆားနည်းနည်းလည်း ထည့်လိုက်သေးတယ်​လေ ဒါ​ကြောင့် အရသာပို​​ကောင်းသွားတာ"

"​ဖြေး​ဖြေး စားကြ ပူ​သေးတယ်​နော်"

ဤသို့ဖြင့် သာယာ​သောနံနက်ခင်း​လေးမှာ အရသာရှိသည့် ဆန်ပြုတ်တစ်ခွက်နှင့် ပြီးပြည့်စုံသွား​လေသည်။ လုဖုန်းက သူလက်ထပ်လိုက်သည်မှာ 

မှန်ကန်သည့်လုပ်ရပ်ဟု ​တွေး​နေမိသည်။

စား​သောက်ပြီး​​နောက် လုဖုန်းက​တောင်​ပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်​လေသည်။ သူ့ထံတွင် ဖခင်ချန်ထားရစ်ခဲ့​သော ​လေးနှင့်မြှားရှိ​လေသည်။ ထို့ပြင် ဓါး​မြှောင်တစ်​ချောင်းနှင့် ​ရေထည့်ရန် ဗူးသီး​ခြောက် ၁လုံး ယူသွားတတ်သည်။ 

လုဖုန်း၏ ဓါး​မြှောင်မှာ အသွားတုံး​နေ​ပြီဖြစ်​ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ​ရှောင်ယွမ်၏​နေရာလွတ်ထဲတွင် 

ကမ္ဘာပျက်ကပ်​ရောက်​တော့မည်ဟုထင်ပြီး ဓါးအမျိုးအစားများစွာ ဝယ်ယူသိမ်းထားမိ​လေသည်။ သူထဲတွင် ထိုကဲ့သို့ ဓါး​မြှောင်များရှိ​​သော်လည်း မည်သို့​ပေးရမည်အား မသိ​ပါ​ချေ။ ဤ​ခေတ်တွင် ဓါးများမှာ ရှားပါးသည့်ထဲတွင် ပါဝင်သည်။ အိမ်တိုင်း၏ မီးဖို​ချောင်ထဲတွင် အသားခုတ်သည့် ဓါး ၁လက်သာရှိတတ်ကြသည်။

လုဖုန်း ပြင်ဆင်​နေသည်အားကြည့်ပြီး ​မေးလိုက်မိသည်။ 

"ခင်ဗျား ဘယ်အချိန်​လောက်ပြန်​ရောက်နိုင်လဲ"

"ဒီ​နေ့ ​တောင်အတွင်းပိုင်းထိသွားဖို့ စီစဥ်ထားတယ်

မင်းလည်း သက်သာ​လာပြီဆို​တော့ 

​တော​ကောင်ကြီးကြီးရ​အောင် သွားရှာချင်တယ်

က​​​လေး​တွေနဲ့ ​နေ့လယ်စာစားထားလိုက်ပါ

ကိုယ့်ကို မ​စောင့်နဲ့ 

ည​နေ​လောက်မှ ပြန်​ရောက်နိုင်တယ်"

"ဒါဆို ​တောထဲမှာ ​နေ့လယ်စာ ဘယ်လိုစားမှာလဲ"

"​​တောထဲမှာ အသီး​တွေ​ပေါပါတယ်ကွာ 

ကိုယ့်ကို စိတ်မပူနဲ့ 

မင်းသာ ဂရုစိုက် အပြင်ကိုမသွားနဲ့ဦး"

"ကျွန်​တော်မသွားပါဘူး ခဏ​နေဦး

အဆာ​ပြေစားဖို့ ​ပေးလိုက်ဦးမယ်" 

ချင်းယွမ်လက်ထပ်ဝင်​ရောက်လာချိန်ကပါလာသည့် ​သေတ္တာအတွင်းသို့ နှိုက်ယူလိုက်သည့်ပုံပြပြီး 

​နေရာလွတ်ထဲမှ ဆန်မုန့်​ခြောက်အား ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဆန်မုန့်​ခြောက်မှာ ပလတ်စတစ်အိတ်နှင့်ဖြစ်​နေရာ ဒီတိုင်း​ပေးလိုက်၍ မရ​ချေ။ မီးဖို​ချောင်ထဲမှ 

ထုတ်ပိုး၍ရသည့် အမည်မသိ​​သော သစ်ရွက်ကြီး၁ရွက်အားယူ၍ ထုပ်​​ပေးလိုက်သည်။ 

"ကျွန်​တောင် အရင်တုန်းကလုပ်ထားတဲ့ မုန့်​ခြောက်

ဗိုက်ဆာတဲ့အခါ အဆာ​ပြေစားလို့ရတယ် 

ယူသွားလိုက်​နော်" 

လုဖုန်း၏လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်​ပေးလိုက်သည်။

လုဖုန်း၏ရင်ထဲတွင် ​နွေး​ထွေးသွားရသည်။

သူ၏မိဘများဆုံးပါးသွားပြီး​နောက် သူသာလျှင် အစ်ကိုကြီး အဖရာ ညီငယ်များအတွက် အ​ထောက်အပံ့ ဖြစ်​စေခဲ့သည်။ အားတင်းကာ မည်သူတစ်ဦးတစ်​ယောက်၏ အကူအညီမျှ မယူခဲ့​ချေ။ ယခု သူနှင့်လက်ထပ်ထားသည့် ​ကော​လေးက ကြင်နာ​ပေးသည့်အခါ ကြည်နူးရသည်။

"​ကောင်းပြီ ​ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" 

"​ကျေးဇူးတင်စရာလား မိသားစု​တွေကို 

လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ရမယ်​နော်

​တော​ကောင် ရတာ မရတာက အ​ရေးမကြီးဘူး" 

"အစ်ကိုကြီး လမ်းခရီး​ဖြောင့်ဖြူးပါ​စေဗျ" 

​​ရှောင်ယွမ်နှင့် လင်းဟန်က နှုတ်ဆက်​နေစဥ်တွင် ရှောင်ပိုင်​လေးကလည်း လက်ပြနှုတ်ဆက်​လေသည်။ 

လုဖုန်းမှာ ဒါမျိုးကို အိမ် လို့​ခေါ်တာလား ​နွေး​ထွေးလိုက်တာဟု ​တွေးမိသွား​စေသည်။ ​တော​ကောင်ဖမ်းရန် ပို၍ပင် အားတက်လာရသည်။