Chapter 13

🪹Chapter 13

တိဘက်တန် မက်စတစ်ဖ်ခွေးလေးမှာ ဘုရားကျောင်းထဲမှထွက်လာသည့်နေ့မှစ၍ ရေတစ်စက်ပင်မသောက်ရသေးချေ။ လင်းယွမ်က လှောင်အိမ်ကိုဖွင့်၍ သူ့ကိုသယ်ထုတ်လာလိုက်သည်။ ခွေးလေးမှာ အသက်မဲ့နေပုံပေါက်နေပြီး သူ၏အနီရောင်အမွှေးများက အနည်းငယ်ထိုင်းမှိုင်းနေကာ သနားစရာကောင်းစွာနှင့်လည်း ညည်းတွားနေသေး၏။ 

လင်းယွမ်က ခွေးများကိုအရမ်းချစ်ပြီး ခွေးအကောင်ကြီးမျိုးအားပျိုးထောင်ရသည့်အကြောင်းကို အမြဲစိတ်ကူးယဥ်နေခဲ့သော်လည်း အခွင့်အရေးတစ်ခါမှမရခဲ့ချေ။ ဒီတစ်ခေါက်တွင် ဝမ်ထောင်းက သူ့အား လှပသည့်ခွေးလေးပေးလာသောကြောင့် အလွန်ပျော်မိသည်။ ဒါရိုက်တာရွှီက သူ့ကိုပေးလာပြီးနောက် သူကခွေးလေးကို အိမ်ထဲသို့ခေါ်၍ တောင်ကြားထဲမှ ရေတိုက်လိုက်သည်။ 

တိဘက်တန်မက်စတစ်ဖ်ခွေးလေးက အနံ့ခံကြည့်ပြီးနောက် ရေသောက်လေသည်။ ရေနှစ်ပန်းကန်သောက်ပြီးနောက် ကျို့ထိုးကာ ရပ်သွားတော့၏။ ထို့နောက်လင်းယွမ်အနားတွင် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် လျှောက်ပတ်သွားပြီးနောက် အမြီးလေးကိုယမ်းကာ ချစ်မြတ်နိုးစွာဖြင့် ပွတ်သပ်လာသည်။ သူ၏ခြေထောက်ကိုပွတ်သပ်နေသည့်ခွေးလေးအား လင်းယွမ်က ဂရုတစိုက်ဖြင့်ပွေ့ဖက်လိုက်၏။ ၎င်းက ကလန်ကဆန်မလုပ်ဘဲ လိမ္မာကာ ခေါင်းဖြင့်လင်းယွမ်၏မေးကိုတိုးဝှေ့လာသည်။ လင်းယွမ်က သူ၏အမွေးလှလှလေးများကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ခွေးလေးမှာ ထိုကဲ့သို့ဆက်ဆံခံရသည်ကို ကြိုက်သောကြောင့် လင်းယွမ်၏ပါးကိုလျက်ကာချွဲ၍ နောက်ဆုံး၌ လင်းယွမ်၏လက်ထဲတွင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ 

ခွေး‌လေးနိုးလာသောအခါ အသားနံ့ပြင်းပြင်းကိုရလိုက်သည်။ မျက်လုံးများကိုဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူ့ပိုင်ရှင်က လက်ထဲတွင်ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးကိုကိုင်ထားပြီး မှုတ်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းဆီမှ အနံ့လာနေခြင်းဖြစ်၏။

“ဖောင်သွမ့်အာ...ကြက်သားစွပ်ပြုတ်ကပူနေသေးတယ်...ခဏနေမှသောက်နော်”

‘ဖောင်သွမ့်အာတဲ့လား...’ ခွေးလေးမှာ ခေါင်းမော့ကာလင်းယွမ်ကိုကြည့်လာသည်။ ‘သခင်က ဘယ်သူ့ကိုပြောနေတာလဲ’

“ဖောင်သွမ့်အာဆိုတာ ငါမင်းကိုပေးထားတဲ့နာမည်...အခုကစပြီး မင်းကိုဖောင်သွမ့်အာလို့ခေါ်မယ် ဟုတ်ပြီလား...” လင်းယွမ်က စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ ဒီကောင်လေးက ကောင်းကောင်းပြုစုခံထားရကာ ခြေလက်တုတ်တုတ်၊ ခေါင်းပုတိုတိုနှင့် ‌ဘောလုံးကဲ့သို့ဝကစ်နေသောကြောင့် ၎င်းကသူ့အတွက် ပြည့်စုံသည့်နာမည်တစ်ခုပင်။ 

“ဝုတ်...ဝုတ်” ခွေးလေး မ‌ကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။ သူ့က ဖောင်သွမ့်အာမဟုတ်ဘဲ ချီကူးဖြစ်သည်။ ဘုန်းတော်ကြီးက သူ့ကိုခွေးဘုရင်အဖြစ်ပေးခဲ့ပြီး ခွေးဘုရင်၏အမည်မှာ ချီကူးသာဖြစ်သင့်သည်။

လင်းယွမ်က သူ့ခေါင်းကိုပုတ်လိုက်၏။

ခွေးလေး ချက်ချင်းဒုက္ခများသွားရသည်။ သူ့မှာရက်တော်တော်ကြာအောင် ဘာမှမစားရသေးသောကြောင့် ကြက်သားပြုတ်ရည်သောက်ချင်နေသော်လည်း နာမည်တော့ မပြောင်းချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏အလဲထိုးတိုက်ကွက်ကို ထုတ်သုံးရတော့သည်။ သူကခေါင်းဖြင့် လင်းယွမ်၏ခြေထောက်ကိုပွတ်သပ်လိုက်၏။ သူယခင်ကလည်း ထိုသို့လုပ်လိုက်လျှင် သူ့အမေက အားလုံးကိုအလျှော့ပေးရသည်။

လင်းယွမ်က ပန်းကန်လုံးကို အသစ်ဝယ်ထားသည့်စားပွဲပေါ်သို့တင်လိုက်ပြီး ခွေးကိုချီလိုက်ကာ ပွတ်သပ်ပေး၍ အပြုံးလေးနှင့်ပြောလိုက်သည်။

 “စွပ်ပြုတ်မသောက်ရသေးဘူးနော်”

‘ဒီသခင်က‌တော်တော်ဆိုးတာပဲ’ မက်စတစ်ဖ်ခွေးလေးက လင်းယွမ်၏မဟုတ်တရုတ်စကားများအပေါ် ပျော်ရွှင်မနေချေ။ သူကလင်းယွမ်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် တွန့်လိမ်ကောက်‌ကွေးနေပြီး အချိန်တော်ကြာအောင် ကသိကအောက်ဖြစ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကြက်သားစွပ်ပြုတ်၏ဆွဲဆောင်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်တော့ချေ။ သူကအကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ညည်းလိုက်ကာ ဖောင်သွမ့်အာဆိုသည့် အင်အားမကြီးသည့်အမည်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် လက်ခံလိုက်ရသည်။ 

လင်းယွမ်က သူနှင့်ခဏလောက်ကစားပြီးနောက် စွပ်ပြုတ်လည်း အေးလောက်ပြီဖြစ်ရာ ပန်းကန်လုံးအား ဖောင်သွမ့်အာ၏အရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။ 

ဖောင်သွမ့်အာ လျက်ကြည့်လိုက်၏။ ‘အင်း....ကောင်းလိုက်တာ’

ဖောင်သွမ့်အာက ဤကဲ့သို့အရသာရှိသည့်အစားအသောက်မျိုး ဘယ်တုန်းကမှမစားခဲ့ဖူးသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ သတိသာမထားပါက သူ့တစ်ခေါင်းလုံးမှာ ပန်းကန်လုံးထဲတွင် စိုက်နေလောက်သည်။ သောက်ပြီးသွားပြီးနောက် သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အမွှေးများမှာ ဆီများဖြင့်ပေကျံနေပြီး စေးစေးကပ်ကပ်ဖြစ်နေကာ မသန့်ရှင်းနိုင်ဘဲ မသက်မသာဖြင့် သခင်အားသနားကမားကြည့်လာလေသည်။ 

လင်းယွမ်မှာရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ဖောင်သွမ့်အာကိုချီ၍ ဘေစင်ထဲသို့ တောင်ကြားထဲမှ ရေအချို့နှင့်ချေးချွတ်ဆေးတို့ထည့်၍ ရေချိုးပေးလိုက်သည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ကြောင်နှင့်ခွေးတို့ကဲ့သို့ တိရစ္ဆာန်အသေးလေးများက ရေမကြိုက်ကြချေ။ ဖောင်သွမ့်အာကတော့ ခြွင်းချက်ဖြစ်သည်။ သူကဘေစင်ထဲမှ ထွက်လာရန်ပင် ငြင်းဆန်နေလေသည်။ လင်းယွမ်မှာ သူအအေးပတ်မည်ကို စိုးသောကြောင့် ချီ၍ထုတ်လိုက်ပြီး ရေသုတ်ပေးရန် သဘက်ရှာရသည်။ ဖောင်သွမ့်အာက မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားကာ အချိန်အကြာကြီးတအီအီလုပ်‌လေ၏။

အမွှေးများကိုအခြောက်ခံပြီးနောက် ဖောင်သွမ့်အာမှာ ဖောင်းဖောင်းလုံးလုံးလေးဖြစ်နေလေသည်။ ရဲရဲ‌တောက်အနီရောင် အမွှေးများတွင် အစွန်းအထင်းများပင်ရှာမရတော့ချေ။ ပြေးလိုက်လျှင် အမွေးရှည်များက သူ့လှုပ်ရှားမှုအတိုင်းလိုက်လံလှုပ်ရှားနေပြီး တောက်လောင်နေသည့်မီးတောက်ကဲ့သို့ ကြည့်ရှုနေသူများကို မျက်စိကျိန်းလောက်အောင်ဖြစ်နေစေသည်။ 

ဖောင်သွမ့်အာကိုကြည့်ရင်း နောက်ပိုင်းမျိုးဆက်များ၏အရည်အသွေးမြင့် မက်စတစ်ဖ်ခွေးများကို ဘာကြောင့်ဒေါ်လာပေါင်းဆယ်သန်းကျော်ဖြင့် ရောင်းနေကြကြောင်း လင်းယွမ်နားလည်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့ လှပပြီး လိမ္မာကာ ဘဝတွင် သခင်တစ်ယောက်တည်းကိုသာမှတ်မိတတ်သည့် ခွေးမျိုးက ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ပေးရပေးရတန်သည်။ 

နေ့လည်ခင်းတွင် လင်းယွမ်က ဖောင်သွမ့်အာကို ရွာတစ်လျှောက်လမ်းလျှောက်ခေါ်သွားလိုက်သည်။ ရွာထဲမှ တရုတ်ခွေးများက ဖောင်သွမ့်အာကိုတွေ့သောအခါ ကြောက်လန့်၍အမြီးများကုတ်ကာ ထွက်ပြေးကြ၏။ ဤသို့ဖြင့် သွမ့်အာတစ်ယောက်မှာ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း သခင်အားကြည့်လာလေသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် “ချီးကျူးခံဖို့စောင့်နေတယ်...ပွတ်ပေးပါ” ဆိုသည့် ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါများ လွှင့်ထုတ်နေ၏။

လင်းယွမ်က သူလိုချင်သည့်အတိုင်းသူ့ကိုရင်ခွင်ထဲသို့ချီလိုက်သည်။ ဖောင်သွမ့်အာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပျော်ရွှင်ရဆုံး တိဘက်တန်မက်စတစ်ဖ်ခွေးအဖြစ်ခံစားလိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် သခင်က သူ့အတွက် ကြက်အများကြီး ဝယ်လာသည်ကိုမြင်လိုက်ရပြီးနောက်တွင် ပို၍ပျော်ရွှင်သွားရသည်။

 ‘အိုး...အိုး...အိုး...သခင်က အရမ်းကြင်နာတတ်တာပဲ’

ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် သွမ့်အာကလင်းယွမ်အနောက်မှလိုက်လာကာ အပေါ်အောက်ခုန်ပေါက်နေသည်။ လှောင်အိမ်ထဲမှကြက်များကတော့ ကြောက်ရွံ့ပြီး အတောင်ပံများခတ်ကာ အော်ဟစ်နေကြပြီး တစ်လျှောက်လုံး ဆူညံစွာဖြင့် အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့ရသည်။ လင်းယွမ်က တံခါးပိတ်လိုက်ပြီး အတွေးတစ်ခုဖြင့် ကြက်များနှင့်လှောင်အိမ်များအားလုံးကို တောင်ကြားထဲသို့ခေါ်သွားလိုက်သည်။ 

သူ၏အရသာရှိမည့်အစားအသောက်များက လေထဲတွင်ပျောက်သွားသည်ကိုတွေ့သောအခါ ‌ဖောင်သွမ့်အာမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်သွားပြီး သခင့်အနားတွင်လှည့်ပတ်ကြည့်သော်လည်း နှစ်ခါတောင်မပတ်ရသေးခင်မှာပင် သူ့သခင်ပါပျောက်သွားတော့သည်။ 

တောင်ကြားထဲသို့ဝင်လာပြီးနောက် ကြက်များကအသက်ရှင်နေသေးပြီး ကန်ကျောက်နေကြသည်ကို တွေ့သောအခါ လင်းယွမ်ချက်ချင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ ဤတောင်ကြားက တကယ်ကို တိရစ္ဆာန်များ မွေးမြူလို့လည်းရသည်ပင်။ ဤကြက်များကို မွေးမြူရန်မည်သည့်နေရာကသင့်တော်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း တွေးနေချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ ခွေးလေး၏အော်ဟစ်ညည်းညူနေသံများကိုကြားလိုက်ရသည်။ တောင်ကြားအပြင်ဘက်မှ အသံများကို ကြားနိုင်သောကြောင့် လင်းယွမ်အံ့ဩသွား၏။ သူအိမ်သို့ချက်ချင်း ပြန်လိုက်ရာ ဖောင်သွမ့်အာက လှည့်ပတ်ပြေးလွှားနေပြီး သူပျောက်သွားသည့်နေရာတွင် အော်ဟစ်နေသည်။ သူ့ကိုမြင်သောအခါ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်ချ၍ သူ့အားစိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်လာသည်။ 

လင်းယွမ်မှာ သူ၏မျက်လုံးငယ်လေးများကြောင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းကောက်ချီ၍ တောင်ကြားထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ 

ချက်ချင်းဆိုသလို ဖောင်သွမ့်အာမှာ ဤမြူခိုးဝေနေသည့်တောင်ကြားကိုချစ်ကျွမ်းဝင်သွားပြီး လင်းယွမ်၏ အင်္ကျီလက်ကို ကိုက်ဆွဲ၍ သူ့ကိုချပေးရန်ဖော်ပြလာလေသည်။ အောက်ကိုရောက်သွားသည်နှင့် သူကချက်ချင်း ရေကန်ဆီသို့ပြေးသွားတော့သည်။ 

သိပ်မကြာသေးခင်က နို့ဖြတ်ထားခဲ့သည့်သူက လင်းယွမ်ထက်ပိုသိလေသည်။ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ဖြင့် ရေကန်တွင်အငွေ့အသက်များအများဆုံးစုနေ‌ကြောင်း သူချက်ချင်းသိလိုက်၏။ မည်သည့် အငွေ့အသက်ဆိုသည်ကိုတော့ နားမလည်သော်လည်း ရေကန်ကသူ့အတွက် အကျိုးအများကြီးရှိကြောင်းကိုတော့ အလိုအလျောက်သိနေသည်။

“ဘန်း....” ဖောင်သွမ့်အာမှာ တစ်ခုခုကိုဝင်တိုက်မိသည့်ပုံပင်။ မြေကြီးပေါ်သို့လဲကျသွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့်ပြန်ထပြီးနောက် နောက်ထပ်လားရာတစ်ခုကိုရွေး၍ ဆက်ပြေးပြန်ရာ ထပ်တိုက်မိပြန်သည်။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာကြိုးစားပြီးနောက် သူ့မှာပို၍ဒေါသထွက်လာပြီး ရေကန်ကိုဟောင်တော့သည်။ 

လင်းယွမ်က မနီးမဝေးတွင် ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း မနေနိုင်ဘဲအံ့ဩသွားသည်။ ‘ဖောင်သွမ့်အာက ဘာလို့ ရေကန်ကနေငါးမီတာအကွာမှာ အတားခံထားရလဲ’

သူလျှောက်သွားကြည့်လိုက်ရာ အလွယ်တကူနှင့်ပဲရေကန်အစွန်းဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူက ဖောင်သွမ့်အာဆီသို့ပြန်လာ၍ ပွေ့ဖက်ရန်ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် မမြင်နိုင်သည့် အားတစ်ခုက ခြားနားထား၏။ သူမည်မျှကြိုးစားပါစေ၊ ဖောင်သွမ့်အာကိုဖက်ရန်လုပ်နေသရွေ့ သူ့လက်များမှာ ထိုမမြင်ရသည့်အတားအဆီးကိုဖြတ်မသွားနိုင်သောကြောင့် အဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်သည်။ 

သို့သော် ၎င်းကလည်းကောင်းသည်။ တောင်ကြားထဲတွင် ကြက်များကိုကျွေးမွေးခြင်းက ရေကန်မှရေကို ညစ်ညမ်းစေလိမ့်မည်ကိုစိုးရိမ်သောကြောင့် သူတို့ကိုခြံခတ်၍ကျွေးမွေးရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ၎င်းက လှောင်ထားသည့်ကြက်များထက် ပို၍အရသာရှိလိမ့်မည်။

လင်းယွမ်က နှုတ်ခမ်းကိုလျက်လိုက်၍ ဖောင်သွမ့်ကိုပြောလိုက်သည်။ “အခုကစပြီး ဒီကြက်တွေကို မင်းစောင့်ရှောက်ရမယ်...သူတို့ကိုလျှောက်မကိုက်နဲ့...ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဆက်ဆံ...သူတို့ဆီက အသားကောင်းတွေရမှာ...” ချက်ချင်းဆိုသလို ခွေးကကြက်များကိုစိတ်အားထက်သန်စွာနှင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သခင်ချက်သည့်ကြက်သားစွပ်ပြုတ်က အရသာရှိပြီး သူအနည်းငယ်ဗိုက်ဆာသလိုခံစားလာရသည်။ 

သနားစရာကြက်များမှာ ကြောက်လန့်သောကြောင့် ဖောင်သွမ့်အာနှင့်မျက်လုံးချင်းဆုံချိန်၌ ‌အော်ပင်မအော်ရဲကြချေ။ သူတို့ကစု၍ရှိနေကြပြီး လှောင်အိမ်ထောင့်တွင် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပုန်းနေကြ၏။ 

လင်းယွမ်က လှောင်အိမ်ကိုဖွင့်လိုက်ရာ ကြက်များကချက်ချင်းဆိုသလို အော်ဟစ်၍ ပြေးထွက်လာကြပြီး တောင်ကြားတစ်လျှောက်တွင် ပြေးလွှားကြတော့သည်။ ဖောင်သွမ့်အာမှာ ဟောင်၍ သူတို့အနောက်သို့ ပြေးလိုက်လေသည်။ 

နွေဦးပွဲတော်အတွင်း လင်းယွမ်မှာ လည်ပတ်စရာဆွေမျိုးများမရှိဘဲ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များလည်း သွားရောင်းစရာမလိုတော့ချေ။ သူကနေ့တိုင်းကို တောင်ကြားထဲတွင်သာ အပန်းဖြေနေပြီး စာဖတ်နေလိုက်၏။ 

ကံကောင်းစွာနှင့် သူကအထက်တန်းပထမနှစ်မှ တတိယနှစ်အထိစာအုပ်များကို စုဆောင်းထားခဲ့ပြီး သေတ္တာထဲသို့ထည့်ကာ ကုတင်အောက်တွင်ထားထားခဲ့သည်။ လင်းမာကျစ်က သူတို့ကိုဖျက်ဆီးရန် အိမ်သို့ရောက်လာခဲ့စဥ်၌ ထိုစာအုပ်သေတ္တာကိုရှာမတွေ့သွားခဲ့ချေ။ သို့မဟုတ်ပါက တစ်အုပ်မှကျန်တော့မည်မဟုတ်ဘဲ မီးပုံထဲတွင် အဆုံးသတ်နေရပေလိမ့်မည်။ 

ဂျူနီယာအထက်တန်းကျောင်းစာအုပ်ကိုဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ရင်းနှီးနေခဲ့သည့်အသိပညာများမှာ ဆယ်နှစ်ကြာသည့်အချိန်တွင် မေ့ပျောက်သွားကြောင်း သူသိလိုက်ရလေသည်။ ကျောင်းစတက်ချိန်တွင် အထက်တန်းဝင်ခွင့်စာ‌မေးပွဲကိုဖြေရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူကနေ့တိုင်းစာသေချာလုပ်ကာ တိုးတက်အောင်ကြိုးစားသည်။ 

ကံကောင်းစွာနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားပြီးနောက်ဖြစ်စေ၊ မမွေးဖွားခင်ကဖြစ်စေ လင်းယွမ်က တာဝန်သိတတ်ပြီး လုံ့လဝီရိယရှိသူဖြစ်သည်။ သူကဖတ်စာအုပ်ထဲတွင် မှတ်စုများကို တိတိကျကျမှတ်တတ်ပြီး လက်ရေးကလည်း သေသပ်သည်။ ဤကောင်းမွန်သည့်အကျင့်ကျေးဇူးကြောင့် လင်းယွမ်က ဆယ်နှစ်ကြာပြီးအလယ်တန်းဖတ်စာအုပ်များကို ကောက်ကိုင်လျှင်တောင် လျင်လျင်မြန်မြန်နှင့် စာများကိုမှတ်မိပြီး ထိုအချိန်က ဆရာ၊ဆရာမများ၏သင်ကြားနေသည့်ပုံရိပ်ကိုပင် ပြန်မြင်ယောင်နိုင်သည်။ 

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဆယ်ရက်ကုန်သွားပြီး လင်းယွမ်ကအထက်တန်းသုံးနှစ်၏ဖတ်စာအုပ်များအားလုံးကို ပြန်လည်လေ့လာပြီးကာ ဖတ်စာအုပ်ထဲမှစာများအားလုံးကို မှတ်သားလိုက်ပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းက စီနီယာအထက်တန်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက်လုံလောက်သင့်သည်။ 

ထို့ကြောင့် သူကအပန်းဖြေရန် ဖောင်သွမ့်အာကိုမြို့ထဲသို့လမ်းလျှောက်ခေါ်သွားပြီး ပစ္စည်းများဝယ်ရန်နှင့် ပန်းနှင့်‌ငှက်‌ဈေးတွင် ပင်ပျိုများရောက်ပြီလားကြည့်ရန်သွားလိုက်သည်။ 

ဖောင်သွမ့်အာက စက်ဘီးအရှေ့ရှိခြင်းထဲတွင် ခက်ခက်ခဲခဲထိုင်နေရသည်။ သူကလတ်တ‌လောတွင် လင်းယွမ်၏ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ကျွေးမွေးခံနေရသောကြောင့် ပို၍ထွားလာခဲ့သည်။ ခြင်းသေးသေးလေးက သူနှင့်မကာတော့ချေ။ သူ၏တိုတုတ်နေသော ခေါင်းနှင့်ရှေ့ခြေထောက်များက ခြင်းအပြင်သို့ထွက်နေပြီး နောက်ခြေထောက်များက ခြင်းထဲတွင်ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့် ကွေး၍နေနေရသည်။ ထိုင်နေသည့်အနေအထားကို ပြင်လိုက်ပြီးနောက် သူကနှစ်ခါဟောင်လာကာ လင်းယွမ်အား ထွက်ရန်အချက်ပြလိုက်သည်။ 

အနေအထားကသိပ်အဆင်မပြေသော်လည်း စက်ဘီးစီးရန်သူ၏စိတ်အားထက်သန်နေမှုကတော့ လုံးဝရပ်တန့်မသွားချေ။ ဖောင်သွမ့်အာက ခြင်းထဲတွင်ထိုင်၍ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့်တွေးလိုက်သည်။ 

သို့သော် မြို့ထဲသို့ဝင်ချိန်တွင်တော့ ဖောင်သွမ့်အာမှာ နောင်တရတော့သည်။ လူတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်က သခင်အား သူ့ကိုဈေးမည်မျှနှင့်ရောင်းနိုင်မလဲလာမေးကြရာ သူအလွန်ဝမ်နည်းမိသည်။ သူသခင်ထပ်မပြောင်းချင်ချေ။ ဤသခင်က သူ့အတွက် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးလူဖြစ်သည်။ 

လင်းယွမ်က ‌ဖောင်သွမ့်အာ၏ရတက်မအေးဖြစ်နေခြင်းများကို ခံစားမိ‌၏။ သူကခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေကာ တစ်ယောက်ယောက်ချဥ်းကပ်လာတိုင်း ဟောင်ပြီးဒေါသတကြီးဖြစ်‌နေလေသည်။ 

သူ့အားရောင်းလိုက်မည်ကိုကြောက်နေခြင်းများလားဟု လင်းယွမ်တွေးလိုက်သော်လည်း ဖောင်သွမ့်အာက နို့ဖြတ်ပြီးခါစခွေးလေးပဲရှိသေးကာ ဒီလောက်ထက်မြက်ရန်မဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လင်းယွမ်က သူ၏အပြုအမူများကို သူစိမ်းများနှင့်တွေ့ခြင်းအပေါ်သဘောမကျဖြစ်နေသည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်ပြီး ပန်းနှင့်ငှက်ဈေးသို့ဆက်သွားလိုက်သည်။ 

Qမြို့၏ ပန်းနှင့်ငှက်ဈေးက အနီးနားရှိနိုင်ငံများတွင်ပါ နာမည်ကြီးသည်။ အကြောင်းမှာ Qမြို့က တောင်ထူထပ်ပြီး လူတော်တော်များများကပန်းနှင့်သစ်ပင်များစိုက်ပျိုးကြသည်။ ဈေးတွင် ပန်းနှင့်သစ်ပင်အမျိုးအစားစုံစုံလင်လင်ရှိပြီး အရည်အသွေးလည်းကောင်းမွန်ကာ လူအများကြီးကလာရောက်ဝယ်ယူကြသည်။ 

ဒီနေ့က ပန်းနှင့်ငှက်ဈေးအတွက် နှစ်သစ်၏ပထမဆုံးနေ့မဟုတ်ချေ။ နှစ်သစ်ကူးအကြိုတုန်းကကဲ့သို့ ဈေးထဲတွင် လူအများကြီးရှိမနေဘဲ အနည်းငယ်ခြောက်ကပ်နေ၏။

လင်းယွမ်က တောင်ကြားထဲတွင်စိုက်ရန် အသီးပင်ပျိုအချို့ကို ဝယ်ချင်၍ရောက်လာသော်လည်း ဈေးတစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် အသီးပင်ပျိုများရောင်းနေသည်ကို မတွေ့ခဲ့ရချေ။ မေးမြန်းပြီးနောက် ဤအချိန်က အသီးပင်ပျိုများစိုက်ရန် အချိန်ကောင်းမဟုတ်သေးဘဲ နောက်ငါးရက်လောက်ကြာဦးမည့်အကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ပင်ပျိုပမာဏအများကြီးကိုလည်း ရောင်းချမည်ဖြစ်ရာ ကြိုက်သည့်ပင်ပျိုကို ဝယ်ယူနိုင်လိမ့်မည်။ 

နောက်ငါးရက်က ကျောင်းမစရင်တစ်ရက်အလိုဖြစ်ပြီး အချိန်ကြပ်နေသောလည်း ရွေးချယ်စရာမရှိသောကြောင့် လင်းယွမ်က သူ့မေးခွန်းကိုဖြေပေးသည့်ဦးလေးအား အရင်ဆုံးကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီး ငါးရက်နေမှပြန်လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ 

ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် လင်းယွမ်က လမ်းဘေးဆိုင်လေးဖွင့်ထားသည့် အဘိုးအို၏တားဆီးခြင်းကိုခံလိုက်ရလေသည်။

🪹🪹