Ch 15

🙇‍♂️Chapter 15

လက်ဆောင်လဲလှယ်ခြင်း

ငါတို့အိမ်က ကျန့်ယန်ဖန်းကို စော်ကားရဲတာ… 

နင်နဲ့ငါ ဒီမှာမပြီးဘူး…”

“ကျွန်တော်က ဒေါ်လေးကိုပဲစော်ကားနေတာကို… 

အိုင်း...  စာမတတ်တဲ့လူတွေက ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်…” 

ရှီယန်ချင်းမှာ ဤကဲ့သို့လူများအား ဂရုစိုက်ဖို့ပင်ပျင်းနေ၍ ခေါင်းကိုသာရမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူနှင့်ဟန်ယန်သည် လှည်းအား သူ့အိမ်သို့မောင်းသွားပြီး တင်တောင်းစ္စည်းများအား တစ်ခုခြင်းသေချာ ထုပ်ပိုးပြီးနောက် ဗြောက်အိုးအား မီးညှိလိုက်သည်။ တကယ်တော့ တင်တောင်းဖို့ သွားသည့်လမ်းတွင် ခရာမှုတ်၍လည်း ရသကဲ့သို့ ဗုံတီး၍လည်း အသိပေးနိုင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ကျေးလက်ဒေသတွင် ထိုမျှအထိ အာရုံမစိုက်ကြပေ။

“ဖြောက်ဖြောင်းဖြောင်း”

၎င်းအသံအား အိမ်စေ့ကြားနိုင်သောကြောင့် မနက်စောစောထ၍ မီးမွှေးသူကမွှေး မနက်စာပြင်သူကပြင်လုပ်နေသူများ စုဝေးလာကြသည်။ ကျေးလက်တွင်သာ မြင်တွေ့နိုင်သည့် မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။  ရွာဖြစ်သည့်အလျောက် လုပ်စရာအလုပ် များများစားစားမရှိ၍ စုဝေးစရာရှိလျှင် စုဝေးလိုက်ကြပြီး အသံများညံလာကြသည်။ 

“ဟေး ရှီအိမ်ကကောင်လေး ဘာသတင်းကောင်းရှိလို့လဲ…” 

သူ့အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူ ဒေါ်လေးကျောမှ မေးသည်။ 

“မင်္ဂလာပါဒေါ်လေးကျော…

ကျွန်တော်လော့အိမ်တော်ကို တင်တောင်းဖို့အတွက် သွားမလို့ပါဗျ…”

“အမလေး တကယ်လား…

အဲ့ဒါဆို ဂုဏ်ပြုပါတယ်ဟယ်…” 

ဒေါ်လေးကျောမှာ ပြုံး၍ပြောပြီး လှည်းထဲမှ ပစ္စည်းများဆီသို့ကြည့်ကာ 

“အများကြီးပြင်ဆင်လာတာပဲ ရက်ရောရွေးပြီးပြီလား…”

ရိုးရာအဆင့်ခြောက်ဆင့်အား တစ်ဆင့်ခြင်းပြုလုပ်ရမည်ဟု ပြောသော်လည်း ရွာဖြစ်သဖြင့် ထိုမျှလောက်မတင်းကြပ်ပေ။ တင်တောင်းလက်ဆောင်များဖြင့် တင်တောင်းဖို့ သွားသည်ဆိုလျှင် စီစဉ်ပြီးပြီဟု ယူဆရသည်။ ရက်သည်လဲ သိပ်မကွာတော့ပေ။ ဤကောင်လေးမှာ ခဏခဏလာနေသောကြောင့် လော့ဖေးနှင့် ကျန့်ယန်ဖန်း၏အကြောင်း မသိစရာမရှိပေ။ သို့သော်လည်း တင်တောင်းမည့်ပစ္စည်းများအား သေချာပြင်ထားပေးသည်မှာ သိသာသည်။ ဤလက်ထပ်ခွင့်တောင်းခံခြင်းမှာ ရှုံးနိမ့်စရာအကြောင်း မရှိပေ။

"ရက်ကရွေးပြီးတော့မှာပါ …

ပြန်လာပြီး တစ်ခွက်လောက်သောက်ပါအုံး..." 

ရှီယန်ချင်းမှာ စိတ်ပျော်နေသောကြောင့် ဒေါ်လေးကျော၏ မြေးလေးအား အိတ်ထဲမှသကြားလုံးအနည်းငယ် ထုတ်ကျွေးလိုက်သည်။ လူတွေက ဤကဲ့သို့ပင် ပေးကမ်းခြင်းမှာ လူတွေ၏လက်ကိုနူးညံ့စေ၍ စားသောက်ခြင်းက လူတွေ၏ပါးစပ်ကိုနူးညံ့စေသည်။ အချိုစားခြင်းမှာ လူတွေအား သဘာဝကျကျအပြောချိုစေသည်။

နဂိုအတိုင်းဆိုလျှင် ဤရွာမှရိုးရာအရ ရှီယန်ချင်းမှာ လော့အိမ်တော်ဆီသို့ သူ၏မိဘနှစ်ပါး၊ အောင်သွယ်ပေးသည့် အဒေါ်တစ်ယောက်နှင့်အတူ သွားရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူ့၌တစ်ယောက်မျှမရှိပေ။ အကယ်၍ လော့ဖေးသာ မိန်းကလေးဖြစ်လျှင် သူနှင့်အတူသွားရန် အဒေါ်တစ်ယောက် သေချာပေါက်ရှာဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း လော့ဖေးမှာ ယောက်ျားလေးဖြစ်သည့်အတွက် ရှီယန်ချင်းမှာ သွားရှာရန်မလိုတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် ဟန်ယန်မှာ လှည်းကိုမောင်း၍ သူတို့နှစ်ယောက်သည် လော့အိမ်တော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်။ 

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့အားပြုံး၍ ဘာလုပ်ဖို့သွားသည်ကို မေးသူများ အများအပြားရှိသည်။ ရှီယန်ချင်းမှာလည်း  တစ်ယောက်ချင်းစီအား ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အဖြေပေးသည်။ သူ့စိတ်ထဲ၌ လော့ဖေး နိုးမှနိုးသေးရဲ့လား ဟုသိချင်မိသည်။ 

လော့ဖေးမှာ နိုးနေရုံတင်မဟုတ် ပုံမှန်ထက်ပင်ပိုစော၍ အိပ်ရာထသည်။ 

ပုံမှန်ဆို မထတတ်သော်လည်း ယနေ့မနက်၌ လီယွဲ့ဟွားက သူ့အားအိပ်ရာထဲမှ ဆွဲခေါ်ထုတ်ကာ ယနေ့မှာ မည်မျှအရေးကြီးကြောင်း လှလှပပဝတ်ဆင်သင့်ကြောင်းအား ထပ်ခါထပ်ခါပြောနေလေသည်။ 

လော့ဖေးမှာ အနည်းငယ်ရီဝေဝေဖြစ်နေသော်လည်း မျက်နှာသစ်ပြီးနောက်မှ ရှီယန်ချင်း ယနေ့ သူ့အား လာတင်တောင်းမည်ကို သတိရသွားသည်။ သူ့အား ထိုအကြောင်းကို မေ့အောင်လုပ်သည်မှာ လက်ဆောင်ချည်လုံးများ ဖြစ်သည်။ လော့ဖေးက တက်တက်ကြွကြွနှင့်ထလာပြီး

 “အမေ အဲ့တာဆို ပွဲကြည့်ပရိသတ်တွေ လာမှာလား…” 

“ပွဲ…ပွဲကြည့်ပရိတ်သတ်…”

(T/N: လော့ဖေးက ဒီဘက်ခေတ် အသုံးအနှုန်းနဲ့ ပြောလိုက်မိတာပါ) 

“အာ…လူတွေ လာကြည့်ကြတာကိုပြောတာ…” 

လော့ကျီး သွားရောက်တင်တောင်းတုန်းချိန်တုန်းက လူတွေအများကြီး လာကြည့်ကြသည်ကို အမှတ်ရသွား၍ မေးခြင်းဖြစ်သည်။ ပင်မအိမ်တော်၌ ယနေ့ ဧည့်ခံကျွေးမွေးခြင်း မရှိသော်လည်း အပျော်လာရောက်ကြည့်ရှူချင်သူများကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ပေ။ 

“သေချာတာပေါ့ ဘယ်သူက မကြည့်ချင်ပဲနေမှာလဲ… မနက်ခင်းလုပ်စရာလဲ သိပ်မရှိလောက်ကြတာမလို့ အလုပ်မရှုပ်နေကြရင် သေချာပေါက် လာကြည့်ကြမှာပေါ့…” 

လာကြည့်ကြပြီးလျှင် ဘယ်အိမ်က တင်တောင်းငွေပိုရသည်ကို ပြောကြအုံးမည်။

“အဲ့ဒါဆို ဘာလုပ်ရမလဲသိပြီ…” 

လော့ဖေးမှာ ဖိနပ်အား အမြန်သွားစီးသည်။ လူတွေအများကြီး ရောက်လာကြလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ရှီယန်ချင်းဖို့ သူအလှဆုံးဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ထားရမည်။ ရှီယန်ချင်း သူ့အားလာတင်တောင်းချိန်၌ လော့ဖေးမှာ ကျန့်ယန်ဖန်းကိုမမေ့နိုင်သေး၍ ဝမ်းနည်းနေပုံပေါက်သည်ဟု လူတွေ မထင်စေရန်ဖြစ်သည်။ 

သူ့မျက်နှာအတွက် လော့ဖေးသည် တက်သစ်စမင်းသားလေးလော့အား ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တာဝန်ပေးလိုက်သည်။ (သူ့ကိုယ်သူ)

မျက်နှာတစ်ခေါက်ထပ်သစ်ကာ ဆံပင်အားဖီးသင်၍ လှလှလေးပြင်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားများထဲမှ အလှဆုံးတစ်ခုအားရွေးကာ လဲလိုက်သည်။ ရိုးရိုးချည်ထည် ဗြောင်လေးဖြစ်သော်လည်း အနာအဆာမရှိသည့် တစ်ခုဖြစ်သည်။ 

“အမေ ဒီတစ်ခုအဆင်ပြေလား…”

လော့ဖေး သူ့ဝတ်စုံအား သေသပ်အောင်ပြင်၍ လီယွဲ့ဟွားရှေ့၌ရပ်ကာ သူမအားပြုံးပြလိုက်သည်။ 

“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် 

ဒါလေးအဆင်ပြေတယ်…” 

လီယွဲ့ဟွားမှာ သူ့ဒုတိယသားအား ပတ်ပတ်လည် လှည့်ကြည့်ပြီး ပီတိဖြာနေသည်။ 

ဒီကောင်လေး အရင်ကလည်း ပြင်ပြင်ဆင်ဆင်နေပေမယ့် ဒီနေ့တော့ပိုတောက်ပနေတယ်…

လီယွဲ့ဟွားတွေးလိုက်မိသည်။

ဤလော့ဖေးမှာ ပြင်ဆင်ခြယ်သထားခြင်း

မရှိသေးတာတောင် အလွန်လှပနေသည်။ အထူးသဖြင့် အပြုံးနုလေးဖြင့် ပြုံးလိုက်လျှင်ဖြစ်သည်။ ရှက်နေသော်လည်း နွေးနွေးထွေးထွေး နှင့်အလွန်လှပသောကြောင့် ရင်တောင်ခုန်စေလောက်သည်။ 

“ဒုတိယညီလေးက ချောချောလေးမွေးလာတာပဲ…” 

လော့ကျီးကိုယ်တိုင်တောင် မနေနိုင်ပဲ ဝင်ပြောတော့သည်။ 

“ဒုတိယအစ်ကို ဆံပင်ကို ဘယ်လိုလုပ်ထားတာလဲ… အရမ်းလှတာပဲ …

ဆံပင်ကို ဒီလိုလုပ်ထားတာမျိုး ပထမဆုံးမြင်ဖူးတာ…”

“ဒါပြီးရင် အစ်ကိုကပြန်သင်ပေးမှာပေါ့…” 

လော့ဖေးမှ ပြုံးလျက်ပြောသည်။ 

“တကယ်တော့ ဘာမှထူးခြားတာ မဟုတ်ပါဘူး နားနှစ်ဖက်နောက်က ဆံပင်တွေကိုဆွဲယူပြီး ဖဲပြားနဲ့ချည် ပြီးတော့ ဖဲကြိုးအပေါ်ကနေ ဆံပင်ကိုပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ရုံပဲ သတိထားရမှာက တအားကြီးမဆွဲလိုက်ဖို့ပဲ အဲ့တာဆို ကြည့်လို့မကောင်းဘူး… ဒီဆံပင်ပုံစံက ပျင်းဖို့မကောင်းပဲ အသစ်အဆန်းလေးဖြစ်တယ်…”

(T/N: ဆံပင်ပုံစံကိုရေးထားတာ ရှုပ်နေလို့ တတ်နိုင်သလောက် နားလည်လွယ်အောင်ပဲ ပြန်လိုက်ပါတယ် ဆံပင်ပုံလေးအောက်မှာ ပြထားပါတယ်နော်)

လော့ဖေးမှာ တိတ်တိတ်ကလေး

 “ငါကဒီနေ့ ရှီယန်ချင်းရဲ့ သတို့သားလောင်းပဲ

”

ဟု နှစ်ကြိမ် မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်ကာ ရှီယန်ချင်းသည်လည်း လော့အိမ်တော်တံခါးရှေ့ ရောက်လုနီးဖြစ်၍ သူ့၏မျက်နှာအမူအရာအား ပြင်ကာ အိမ်ထဲတွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။  ထိုအချိန်၌ လော့အိမ်တော်ခြံဝင်းထဲတွင် လာရောက်ကြည့်ရှုသူအများအပြား စုဝေးနေလျက်ရှိသည်။ ရွာသားတစ်ချို့ဆိုလျှင် လက်ထဲတွင် လယ်ယာစိုက်ပျိုးရာတွင် သုံးသည့်တန်ဆာပလာများ ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာသတင်းအား အရင်လာကြည့်ပြီးမှသာ  အလုပ်ခွင်ဝင်ကြမည့်ပုံ ပေါ်သည်။ 

ရှီယန်ချင်းသည် ယနေ့ လာရောက်ထိမ်းမြားခြင်း မဟုတ်သေး၍ လော့အိမ်တော်တွင် မင်္ဂလာဆိုင်းဘုတ် မချိတ်ဆွဲထားသေးသော်လည်း တံခါးအဝင်၌ ရိုးရာဓလေ့နှင့်အညီ ဗြောက်အိုးများအား ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ထို့ကြောင့် လော့အိမ်တော်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ပွဲအားစိတ်ဝင်စားသူဖြစ်စေ မင်္ဂလာဆုတောင်းစကားဖြင့် ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ 

ရှီယန်ချင်း ဝင်ရောက်လာသည်ကို လော့ကျီးမြင်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်ကာ အိမ်ထဲသို့လှည့်၍ အော်လိုက်သည်။

“ဒုတိယညီလေး… ရှီညီလေးရောက်နေပြီ…”

လော့ကျီးမှာ အိမ်တော်ပတ်လည်၌ ချိတ်ဆွဲထားသည့် ဗြောက်အိုးများအား မီးညှိလိုက်သည်။ အိမ်တော်တံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ပေါက်ကွဲသံသည် လေထဲသို့ပျံ့လွှင့်သွားသည်။  လော့အိမ်တော်မှ ဗြောက်အိုးများသည် ရှီယန်ချင်း ယူဆောင်လာသည်များထက် ပိုမိုကျယ်လောင်၍ ကြာရှည်ခံသည်။ ဤသည်မှာလည်း ရိုးရာဓလေ့ဖြစ်သည်။ တင်တောင်းလက်ဆောင်များအား လက်ခံသည့် အိမ်တော်၏ ဗြောက်အိုးများသည်  လာရောက်တောင်းရမ်းသူ ယူဆောင်လာသည်ထက် နှစ်ဆများရမည်ဖြစ်ပြီး အသွားအပြန်ရှိရမည်ဆိုသည့် သဘောမျိုးဖြစ်သည်။ 

(T/N: ပစ္စည်းအသွားအပြန် သဘောမျိုးမဟုတ်ဘဲ  လော့အိမ်တော်က သူတို့သားကို ရှီယန်ချင်း လက်အပ်လိုက်တဲ့သဘောကို ပြောတာထင်တယ်ရယ်  ဒီနားမှာ E transက သိပ်မရှင်းလို့ပါ) 

“တင်တောင်းလက်ဆောင်ပမာဏက မသေးဘူးပဲ…”

ပွဲအားလာကြည့်သည့် ဟန်ယန်၏အမေမှ  သူ့သားမောင်းလာသည့် လှည်းပေါ်မှ ပစ္စည်းများအားမြင်၍ ခြံဝင်ထဲတွင်ရပ်နေသည့် လီယွဲ့ဟွားအားပြောသည်။ 

“ပြောချင်တာက လီယွဲ့ဟွား ရှင်တို့အိမ်တော်က လော့ဖေးက တော်တော်ကံကောင်းတာပဲလို့…” 

“ကျွန်မပြောတာလဲ အဲ့ဒါပဲလေ…

အဲ့ဒီ့ ရှီကောင်လေး အရင်နှစ်တွေတုန်းက စစ်ထဲဝင်သွားတာ အလကားမှမဟုတ်တာ…

အဲ့ဒါက နိုင်ငံကိုကာကွယ်ပြီး နိုင်ငံဖို့တိုက်ပွဲဝင်ပေးရတဲ့အလုပ်ပဲ…

နိုင်ငံတော်ကလဲ သူ့ကိုအလကားစစ်တိုက်ခိုင်းစရာလား…”

ရှီယန်ချင်း တပ်ထဲဝင်သွားသည်ကို သိသည့်လူများသည်လည်း ထိုကောင်လေးသည် ကျိကျိတက်မချမ်းသာလျှင်တောင် ယခင်ကကဲ့သို့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူမဟုတ်တော့ကြောင်း သိကြသည်။ 

“လော့အာ့ပေါင်(လော့ဖေး) ကတော့ ဘဝကို ကောင်းကောင်းဖြတ်သန်းရတော့မှာပဲ…”

“သေချာတာပေါ့ ဒီဝိုင်ကိုကြည့်အုံး…

ပြီးတော့ ဒီဝက်သားခြောက်တုံးရော…

ဒီလိုမျိုးက ရွာမှာပထမဆုံး မဟုတ်ဘူးလား…”

ဝက်သားပေးခြင်းသည် တင်တောင်းခြင်း ရိုးရာတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း မည်သူမျှ ဤလောက်အများကြီး မပေးပါ။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် နှစ်တုံးလောက်က အများဆုံးဖြစ်ပြီး တစ်ချို့ဆိုလျှင် ပါတောင်မပါချေ။

“တကယ်…

ဒါမျိုးလုပ်တာသူကပထမဆုံးလား…

ကျွန်မတကယ်မသိလို့…” 

လီယွဲ့ဟွားသည် ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။ 

“ဒါပေမယ့် ဒီကောင်လေးက အားပေါင်အပေါ်တော့ တကယ်ကောင်းရှာတာ…

သူသာ ရှီအိမ်တော်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရင် ကျွန်မ အဆ၁၀၀လောက်ကို စိတ်သက်သာရာရမှာ…” 

“လော့သခင်ကြီး… လော့သခင်မ…” 

ရှီယန်ချင်းသည် ဦးစွာအရင်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ယန်ချင်း လက်ဆောင်တစ်ချို့ကို  ရိုးရာနဲ့အညီ ပြင်ဆင်လာပါတယ်…

ဒီပစ္စည်းတွေရဲ့ အဖိုးအခက ကျွန်တော့်ရင်ထဲက လော့ဖေးရဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ယှဉ်ရင် ဘာမှမပြောပလောက်ပေမယ့် အကုန်လုံးက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကလာတဲ့ စေတနာတွေပါ…

ကျွန်တော့်ကို အနာဂတ်မှာ လော့ဖေးကို ဂရုစိုက်ဖို့ သဘောတူခွင့်ပြုပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်… 

ကျွန်တော့်ရဲ့ပျော်ရွှင်မှုတွေကို သူနဲ့အတူမျှဝေပါ့မယ် ကြုံတွေ့လာမယ့် အခက်အခဲတွေကိုလဲ သူဖြတ်ကျော်စရာမလိုအောင် ကျွန်တော်က တာဝန်ယူပေးမှာမလို့ ကျေးဇူးပြုပြီး  ကျွန်တော့်ကိုယုံကြည်ပေးပါ…”

“ကောင်းလိုက်တာ…ကောင်းလိုက်တာ…

တကယ့်လူကောင်းလေး…” 

လော့ထျန်းသည် ရှီယန်ချင်း၏ပုခုံးအား ဖြစ်ညစ်လိုက်သည်။

“ဒီကောင်လေးကို ငါ လော့ထျန်းအသိအမှတ်ပြုတယ်…”

လော့ထျန်းသည် သူ့သားငယ်အားခေါ်၍

“စစ်ပေါင် တင်တောင်းလက်ဆောင်လဲလှယ်ဖို့  သားရဲ့အာ့ပေါင်ကို သွားခေါ်လိုက်ပါအုံး…”

“ဟုတ်ကဲ့…”

လော့ယိသည် ဖြေပြီးနောက် အိမ်တော်ထဲသို့ ပြေးသွားသည်။

“အာ့ကော… ထွက်ခဲ့တော့…

 ရှီအစ်ကိုရောက်နေပြီ…”

“အွန်း…” 

သေစမ်း…

 ငါ့မှာ ဘာလက်ဆောင်မှမှ မရှိတာ… 

ဘာလို့ ငါ့ကိုတစ်ယောက်မှ လက်ဆောင်လဲရမယ့်အကြောင်း မပြောကြတာလဲ…

မဟုတ်သေးဘူး…

မကြောက်နဲ့…

လော့ဖေးတစ်ယောက်ထဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားပေးနေမိသည်။

လော့ဖေးထွက်လာချိန်တွင် လူတွေကြားထဲ ရှီယန်ချင်းကို အရင်လိုက်ရှာမှသာ သူသည် ရှီယန်ချင်းတစ်ယောက်ကိုသာ စိတ်ဝင်စားကြောင်းသိသာစေမည်ဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း 

ဘုရားရေ…

လော့ဖေးမှာ လှည်းပေါ်ရှိ ကြက်၊ဝက်၊ ငါးများကို မြင်လိုက်သည်။

အသား…

တကယ်အသားတွေ…

အဲဒါကလဲအများကြီး…မဟုတ်သေးဘူး…

မကြည့်နဲ့ မကြည့်နဲ့…

လော့ကောင်လေး မင်းများနေပြီ…

အသားလေးနည်းနည်းပဲမဟုတ်ဘူးလား…

(T/N: အသားနဲ့တွေ့တော့သူစိတ်ထိန်းနေရပြီ😆)

လော့ဖေး၏ မျက်လုံးများသည် သူ၏စိတ်ဆန္ဒနှင့် ဆန့်ကျင်စွာ လှည်းပေါ်မှ လက်ဆောင်များဆီမှ  အကြည့်မခွါနိုင်ပေ။ တကယ်အစစ်တွေ ဟုတ်မဟုတ် သွားကိုင်ကြည့်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ကျေးဇူးတင်ဖို့ကောင်းစွာပင် သူ့၏ အသိစိတ်မှာ သူ့ဝိညာဉ်ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာလေသည်။ နှုတ်ခမ်းအား ခပ်ဖွဖွကိုက်ကာ ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် ခေါင်းကိုအနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ ပိတုန်းရောင် ဆံနွယ်များသည်လည်း ပန်းရောင်သန်းနေသော ပါးပြင်အားဖုံးကာ ပုခုံးကနေ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ဖြာကျလာသည်။

ဘယ်သူတွေ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်ကို မသိသော်လည်း ပတ်ပတ်လည်ရှိ စားသောက်နေသည့်အသံများ အကုန်တိတ်ကျသွားသည်။ သူတို့အတွေးထဲတွင် သူတို့တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးခဲ့သည့် အလွန်လှပသော လော့အာ့ပေါင်ကိုသာ မြင်တော့သည်။

“ကျန့်ယန်ဖန်းမျက်လုံးမှာ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား…

ဒီလောက်လှတဲ့ ကောင်လေးကို လက်မထပ်တာ…

မိသားစုမျိုးဆက် မပြတ်ဖို့ကလည်း အရေးကြီးပေမယ့် လူတိုင်းက သူတို့အိတ်ကပ်ထဲကို ထည့်ချင်တဲ့ ဒီလောက်အလှလေးကိုလေ…”

(T/N: လော့ဖေးက တအားလှတာမလို့ လူတိုင်းက သူ့ကိုလက်ထပ်ချင်တာလို့ ပြောတာပါ)

ရှီယန်ချင်းသည်လည်း သူ့စိတ်ဝိညာဉ် လွင့်ပြယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရိုးရိုးချည်သား ဗြောင်လေးနှင့်တောင် ယခုလောက် ကြည့်ကောင်းနေလျှင် မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့်သာဆို… 

“ဟေး ဒီအတွဲကို ကြည့်ပါအုံး ရှက်နေကြတာ…”

တစ်ယောက်ယောက်က ရီလိုက်သည်။

“ အဟွတ်

သူကကြည့်ဖို့တောင် တအားကြည့်ကောင်းလွန်းနေတာ…” 

ရှီယန်ချင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။

လော့ဖေးအား ကြည့်ကောင်းသည်လို့ ပြောခြင်းသည် သူ့နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အတွေးဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုမှမတတ်နိုင်ဘဲ အနားကို ကပ်သွားမိသည်။ သူ့အင်္ကျီလက်ထဲမှ သစ်သားဘီးအားထုတ်၍ လော့ဖေးလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းဖြီးရန် လက်ဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။ 

လော့ဖေး… 

သူသိတဲ့ လော့ဖေးပေမယ့် ဘာကပြောင်းလဲသွားလဲ သူမသိဘူး…

ဒီနေ့လော့ဖေးက ပိုထူးခြားတယ်လို့ခံစားရတယ် အကြောင်းအရင်းကို သူသိချင်မိတယ်…

လော့ဖေးမှာ ဘီးအားယူလိုက်ပြီး ရှီယန်ချင်းအား ပြုံးပြလိုက်သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းစာလောက်ပေမယ့် အကုန်လုံးမှာ ရှီယန်ချင်းမျက်လုံးထဲမှ ချစ်ခြင်းနှင့် မြတ်နိုးခြင်းများ လျှံကျလာသည်ကို တွေ့လိုက်ကြရသည်။

 လော့ဖေးက ကျန့်ယန်ဖန်းကို မည်မျှကြိုက်ခဲ့ကြောင်း ကျန့်ယန်ဖန်းအတွက်သာဆိုလျှင် မြစ်ထဲခုန်ချဖို့ပင် မတုန့်ဆိုင်းခဲ့ကြောင်း ပြောဆိုနေကြရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသူများ ကြက်သေသေကုန်သည်။ လော့ဖေးက ငြင်းလိုက်မည်ဟု အပိုင်တွက်လျက် ရောက်လာကြသူများဖြစ်သည်။ လော့ဖေးမှာ ရှီယန်ချင်းအား ထိုမျှမြန်မြန် သဘောကျသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြပေ။ 

“ကျွန်တော့်…” 

လော့ဖေးမှာ သူ့ဆီ ဘာလက်ဆောင်မှမရှိကြောင်း ပြောချင်သော်လည်း လူတွေအများကြီးမှ ကြည့်နေကြသည့်အတွက် လွန်ရာကြမည်စိုး၍ မပြောနိုင်ပေ။ ဤမျှလောက် အရေးကြီးသောအရာကိုပင် သူ မပြင်ဆင်ထားမိပေ။ အပြင်လူတွေ မည်သို့တွေးမည်နည်း။ သူတို့သည် လော့ဖေးမှာ ရှီယန်ချင်းအား စိတ်ထဲမရှိဟု ထင်သွားကြမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ဖို့မကောင်းပေ။ သို့သော် သူ့တွင် ပေးစရာလည်း ဘာမှမရှိပေ။ သူသာစောစောသိခဲ့လျှင် မအိပ်နေဘဲ တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ထားမည်ဖြစ်သည်။ 

“လော့ဖေး မင်းရဲ့လက်ဆောင်တွေကရော…”

တစ်ယောက်ယောက်မှ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်… လော့ အာ့ပေါင်… 

လက်ဆောင်တွေရော…

 အကုန်လုံးကသိချင်နေကြပြီ…”

လူတွေမှာ အငြိုးထားနေခြင်းမဟုတ်သော်လည်း အလွန်စပ်စုကြသည်။

” *အဟွတ်* 

ဒီမှာ…

ယူလိုက်…” 

လော့ဖေးမှပြောသည်။ 

“ရှီယန်ချင်း ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကိုအပြစ်မတင်နဲ့…”

လော့ဖေးမှာ သူ့ခါးတွင် ချိတ်ထားသော အိတ်လေးအားဖြုတ်၍ ရှီယန်ချင်းအား ပေးလိုက်သည်။

ရှီယန်ချင်းက လော့ဖေးမှာ တကယ်သူ့အတွက် တစ်ခုခုပြင်ဆင်ထားသည်ဟု ထင်ပြီး အိတ်အားဖွင့်လိုက်ရာ အိတ်ထဲတွင်ရှိနေသည်မှာ  သူပေးခဲ့သည့် ကြွေခွက်လေးဖြစ်သည်။

“ခွိ” 

လော့ဖေးမအောင့်ထားနိုင်ပေ။

“အဲ့တာ အာ့ကောရဲ့အိမ်သာ…

အားး…” 

လော့ရူ သူ့ခြေထောက်အား တက်နင်းလိုက်သောကြောင့် လော့ယိ သူ့စကားပင် မဆုံးလိုက်ချေ။ အလွန်နာသောကြောင့် စကားပင်မပြောနိုင်တော့ဘဲဖြစ်ပြီး သူသည် သူ့အာ့ကောအား ပြဿနာဖြစ်အောင် လုပ်မိတော့မလို ဖြစ်သည်ကိုလည်း သဘောပေါက်သွားသည်။

လော့ဖေးမှာ ရှီယန်ချင်းအား မျက်လုံးချင်းမစုံနိုင်ပေ။ ရှီယန်ချင်းမှာ သူဤကြွေခွက်အား ဘာကြောင့်သုံးသည်ကို သိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သုံးနည်းအား ပြောပြပေးခဲ့သူမှာလည်း ရှီယန်ချင်းပင်။ သို့သော် သူ့မှာရှီယန်ချင်းအား တခြားပေးစရာလည်း မရှိပေ။

လော့ဖေး မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ ရှီယန်ချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် နည်းနည်းလေးမျှ မပျက်ယွင်းသွားပေ။ သဘာဝကျကျပင် ထိုအထုပ်အားသိမ်းလိုက်ပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးသည့် အပြုံးပင် ပြန်လည်ပြုံးပြသောကြောင့် သူ့အားပိုအရှက်ရစေသည်။

လော့ယိမှာ ထောက်ခံသည့်အသံဖြင့် 

“ဒုတိယအစ်ကို တအား…သစ္စာရှိတာပဲ…”

(စကားလုံးဆန်းဆန်းတွေမပြောတတ်တော့ သစ္စာရှိတယ်ဖြစ်သွားတယ် 🤣)

🙇‍♂️🙇‍♂️