Ch 18

🙇‍♂️Chapter 18

ပျံလွှားငှက်

ယုချင်းနိုင်ငံ၏ ဓလေ့အရ တင်တောင်းပြီး နောက်ရက်နှင့် ထိမ်းမြားပွဲရက်ကြားတွင် မောင်နှံနှစ်ဦးအချင်းချင်း တွေ့ခွင့်မရှိပေ။ 

လော့ဖေး ထိုရိုးရာကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူရှီယန်ချင်းအား မမြင်ရလေလေ ရှီယန်ချင်း၏ ငှက်အကြောင်း မတွေးမိလေလေပင်။ 

ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်အတွင်းတွင် ရှီယန်ချင်းမှာ လော့အိမ်တော်ကိုလာတိုင်း လုပ်စရာရှိသည်ကို မြန်မြန်လုပ်၍ လော့ဖေးအားမတွေ့ဘဲ ပြန်သွားတတ်သည်။

 တကယ်တမ်း လော့ဖေးကိုယ်တိုင်မှာလည်း ပြင်ဆင်စရာ အလွန်များသည်ဖြစ်ပြီး ပွဲနေ့တွင်သုံးမည့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ၊ ဧည့်သည်များထိုင်စရာ စားပွဲနှင့်ထိုင်ခုံများ စသည်တို့ကို အမီ ပြင်ဆင်နေရသည်။ ဤကဲ့သို့နေရာမျိုးတွင် သူတို့အိမ်ထောင်စုတစ်ခုထဲ၏ ပစ္စည်းဖြင့် မလုံလောက်သောကြောင့် မင်္ဂလာပွဲကဲ့သို့ပွဲမျိုး ကျင်းပလျှင် ၎င်းနေ့အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လိုက်လံငှါးရမ်းရန် လိုအပ်သည်။ 

ရှီယန်ချင်းအပြင် လော့အိမ်တော်အတွက်ပါ ထိမ်းမြားလက်ထပ်ပွဲအကြောင်း မေးဖို့ရန် အထောက်အကူအပြုဆုံး သတင်းအရင်းအမြစ်မှာ ဟန်ယန်ဖြစ်သည်။ ကလေးဘဝကတည်းက ဤအချိန်အထိ အတူတကွကြီးပြင်းလာကြသူများ ဖြစ်သောကြောင့် အရင်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မတွေ့ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့ကြားမှ သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေးမှာ အားကိုးရဆဲပင်။ အခြေခံအားဖြင့် ရှီယန်ချင်း ယခုနားမလည်သမျှကို သူ လော့ကျီးအားမမေးလျှင် ဟန်ယန်အားမေးသည်။

လော့ဖေးမှာတော့ အိမ်တွင် ရှီယန်ချင်း၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် စောင်ထည်များချုပ်လျက် အလုပ်များနေသည်။

သူ့လက်မှာအလွန်မြန်ပြီး ချည်ထိုးသည်မှာလည်း ဖျတ်လတ်သောကြောင့် လေးရက်ကျော်သည့်နေ့တွင် ရှီယန်ချင်း၏ မင်္ဂလာဝတ်စုံမှာ ပြီးလုနီးပါးဖြစ်သည်။ သူ လက်အနားခေါက်နှင့် လည်ပင်းပတ်လည်ကို ချည်ပန်းထိုးဖို့သာ ကျန်တော့သည်။ အကယ်၍ ဤနေရာမှ အလင်းရောင်မှာ မဆိုးဝါးနေခဲ့လျှင် ပြီးတော့ သူသာ ချည်ပန်းထိုးထည် အသေးလေးများကို အချိန်မပေးနေခဲ့လျှင် သူယခုထက် ပိုမြန်မြန်ပြီးနေလောက်မည်ဖြစ်သည်။ စောင်ထည်နှင့် စောင်ထည်အစွပ်များအတွက်တော့ စောင်ထည်မှာ ဂွမ်းအထပ်ထပ်သွပ်ရန် လိုသောကြောင့် စောင်ထည်အစွပ်သာ ပြီးသေးသည်။ သူမှာ ထိုနေရာ၌ မကျွမ်းကျွင်သောကြောင့် လီယွဲ့ဟွားလက်သို့ အပ်ရမည်ဖြစ်၏။ 

လော့ဖေးမှာ စောင်ထည်အစွပ်များကို မျက်မှောက်ခေတ်ပုံစံဖြစ်သည့် စာအိတ်ပိတ်ချုပ်နည်းဖြင့် ချွတ်ပြီးလျှော်ရ လွယ်ကူစေရန် ချုပ်ထားသည်။ သူ၎င်းကို ချုပ်စဉ်က လီယွဲ့ဟွားသူ့အား ဆူသော်လည်း ခေါင်းမာမာနှင့် ချုပ်စရာရှိသည်ကို ဆက်ချုပ်နေသောကြောင့် လီယွဲ့ဟွားမှ အလျော့ပေးလိုက်ရသည်။ ပြီးမှ လီယွဲ့ဟွားမှာ ထိုအစွပ်သည် ဤပုံစံအတိုင်းချုပ်လျှင် အမှန်တကယ် ချွတ်၍လျှော်ရန် လွယ်ကူကြောင်း သိသွားခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် တစ်နှစ်ကို စောင်ထည်အပို နှစ်ခုသုံးခု ချုပ်စရာ မလိုတော့ပေ ။ 

(T/N: အစွပ်ကလေ အရင်ကဆိုရင် ပတ်ပတ်လည်ကို အသေချုပ်လိုက်ကြတာမလို့ လော့ဖေးက အခုသုံးနေတဲ့ ခေါင်းအုံးစွပ်တွေပုံစံ ချုပ်လိုက်တာပါ အဲ့တာကြောင့် လီယွဲ့ဟွားက စောင်ကို နှစ်ခုသုံးခု အပိုဆောင်စရာမလိုတော့ဘူးလို့ပြောတာ အစွပ်ပဲချွတ်ပြီး လျှော်လိုက်ရင် ရပြီမလို့)

“ငါလက်ထပ်ရင် ဒီလိုပုံစံပဲချုပ်မယ်…

အဲ့တာဆို လျှော်ဖို့ ချည်ပြန်ဖြုတ်စရာလဲမလိုသလို အချိန်ကုန် ချည်ကုန်လည်း သက်သာတယ်…”

ဟန်ရှုက သူ့ကိုယ်ပိုင် ချည်အိတ်လေးအား ယူလာ၍ လော့ဖေးအား တွေ့ဖို့ရောက်လာသည်။

 လော့ဖေးက အစွပ်အား ပုံစံအသစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကိုကြည့်၍ သူ့မှာ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေသည်။

“အာ့ပေါင် အခုဘာလုပ်နေတာလဲ…”

“ခေါင်းအုံးစွပ်…”

“ခေါင်းအုံးက အစွပ်လိုလို့လား…

ငါတို့သုံးတဲ့ ခေါင်းအုံးတွေ အကုန်လုံးက သစ်သားတွေလေ အဲ့တော့ ညစ်ပတ်မှာ စိတ်ပူစရာမှမလိုတာ…”

“ကျွန်တော် အဲ့ဒါတွေကို အနာဂတ်မှာ ခေါင်းအုံးအပျော့အဖြစ် ပြောင်းမလို့…

သစ်သားခေါင်းအုံးက လည်ပင်းတအားနာတယ်…”

ထိုသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ခေါင်းအုံးများမှာ မာလွန်းသောကြောင့် သူ မြန်မြန် ပြောင်းမှ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ရှီယန်ချင်းလည်း ဒါကို မဆန့်ကျင်သင့်ဟု ယူဆမိသည်။

“မင်းရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက တကယ့်ကို တီထွင်ဆန်းသစ်မှုရှိတာပဲ… ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ရှီကောကောကတော့ မင်းကို တအားယုယုယယလေး ဆက်ဆံတာနော်…

မင်းက အိမ်ကို အကုန်ပြောင်းချင်တယ်ဆိုရင်တောင် သူက မင်းကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးမှာ ငါလောင်းရဲတယ်…

ငါဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီကိုရောက်လာလဲ သိလား…”

ဟန်ရှု ပြုံး၍မေးလိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲ…”

“မင်းရဲ့ ရှီကောက ကျွန်တော်တို့အိမ်က အာ့ပေါင်က နေ့တိုင်း အိမ်မှာ အပ်ချုပ်နေရတာ သူသေချာပေါက်ပျင်းနေလောက်တာမလို့ ဟန်ရှုကောအာ အချိန်ရှိရင် သူအပျင်းပြေအောင် သူနဲ့စကားခဏလောက် တွေ့ပြီး သွားပြောပေးလို့ရမလား ဆိုပြီး ပြောတာလေ…

အီး…တွေ့လား…တွေ့လား…

အဲ့ဒါမင်းကို မင်းယောက်ျား ဘယ်လောက်ချစ်လဲဆိုတာ ပြတာ…”

“အစ်ကို့ရဲ့ သရဲစကားတွေကို ကျွန်တော်က နားထောင်နေတာကြလို့…” 

(T/N: သရဲစကားဆိုတာ အလိမ်အညာတွေလို့ပြောတာပါ)

လော့ဖေး သိသလောက်တော့ ယုံချင်စရာမရှိပေ။ 

ရှီယန်ချင်းက ငါ့အပေါ်ကောင်းပေမယ့် အဲ့လောက်အဆင့်အထိတော့ ကောင်းနိုင်ပါ့မလား…

“ငါက မင်းကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ…

သူပြောတာမလို့သာ မဟုတ်ရင် ငါဒီနေ့ အိမ်မှာ ဖိနပ်ခုံ လဲနေလောက်ပြီ…”

ဟန်ရှုမှာ အမှန်အတိုင်းပြောနေသော်လည်း လော့ဖေး နှုတ်ခမ်းတွန့် (သူ့ကိုမယုံသကဲ့သို့) လိုက်သည်ကို မြင်ပြီး ချက်ချင်းရပ်လိုက်သည်။

“အိုက်ရား… လော့အာ့ပေါင် မင်း…

ငါပြောတာကို မယုံဘူးပေါ့လေ…”

ဟန်ရှုမှာ သူ့အင်္ကျီလက်အား ခေါက်တင်ပြီး ခြိမ်းခြောက်စကားဆိုလိုက်သည်။

“ပြောလေ… တစ်ချက်လောက် အရိုက်ခံချင်နေတာလား…”

“ဟုတ်တယ်…ဟုတ်တယ်…ဟုတ်တာပေါ့…

အစ်ကိုနဲ့ ပြိုင်မငြင်းတော့ဘူး…”

လော့ဖေးက ဟန်ရှုအား ဘေးဆို ဆွဲကာ ခပ်မြန်မြန်ပြောလိုက်၏။

“အိုး…ဟုတ်သားပဲ…

အစ်ကို ဘယ်တော့လောက် လက်ထပ်မှာလဲ…”

ဟန်ရှုမှာလည်း စေ့စပ်ထားသူဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူမှာ ချန်ဟွားရွှမ် ဆိုသည့် ဟွဖျင်ရွာသား လက်သမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကြားရက်တွေ ဆိုလျှင် ထိုလူမှာ လက်သမားအလုပ်ကို နေရာအနှံ့တွင် ပတ်လုပ်နေတတ်သည်။ အချိန်တော်တော်များများမှာ ရွာထဲတွင်မရှိတတ်သော်လည်း ပုံစံမှာတော့ မဆိုးချေ။

“နှစ်လလောက် လိုသေးတယ်လေ…”

ဟန်ရှုက ရုတ်တရက်ကြီး ဆိုလာပြန်သည်။

“အိုက်ယိုး… ဟုတ်သား…

အခုမှ သတိရတယ်…ငါ့မှာ သတင်းကောင်းရှိတယ်…နားထောင်ချင်လား…ကျန့်ယန်ဖန်း အကြောင်း…”

“ဘာသတင်းကောင်းလဲ…”

“ကျန့်ယန်ဖန်းနဲ့ ကျန်းပိုင်နင် လက်ထပ်ထားတာ နည်းနည်းကြာပြီမလား…ကျန်းပိုင်နင်ရဲ့ သတင်းကောင်း မကြားရသေးဘူးလေ…

မနေ့က ငါ့မရီး ပြောတာ ကျန့်ယန်ဖန်းနဲ့ ကျန်းပိုင်နင် စကားများနေကြတာ ကျန်းပိုင်နင်ရဲ့ လက်က မက်မွန်ပွင့်က လန်းဆန်းပြီး အရောင်စိုနေတာတောင် သူက တခြားသူတွေထက် ကလေးရတဲ့နေရာမှာ မခြားမနားမလို့တဲ့…ငါ့မရီး သူတို့အိမ်ကဖြတ်သွားတော့ သေသေချာချာကြားလိုက်တာ…”

နောက်ကျနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ကျန့်ယန်ဖန်းမှာ အပြင်မှာဘယ်သူမှမရှိဘူးဟု ထင်ခဲ့ပုံပင်။ ထိုအချိန်၌ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ဟန်ရှု၏ မရီးမှာလည်း သူမအမေနှင့် ဆွေးနွေးစရာရှိသောကြောင့် ထိုအချိန်ကြီး အပြင်ရောက်နေခြင်းပင်။

“သူတို့လက်ထပ်ထားတာ အခုမှ တစ်လတောင် မရှိသေးဘူး မဟုတ်ဘူးလား…”

လော့ဖေးက ပုံမှန်ဟုသာ ထင်မိသည်။

“ငတုံးရဲ့… ငါတို့က မိန်းကလေးတွေနဲ့ မတူဘူး… 

ဒါ…ဒါ…”

ဟန်ရှုမှာ သူ့လက်မှ မက်မွန်ပွင့်အား ထိုးပြကာ

“ပန်းပွင့်ရဲ့အရောင်က ရှစ်ရက်ကနေ ဆယ်ရက်အတွင်း ပြောင်းသွားရမှာ…”

“တစ်ခေါက်လုပ်လို့ ကိုယ်ဝန်ရမယ်လို့ သေချာတာမှမရှိတာ… ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန့်ယန်ဖန်းပုံစံက သန်သန်မာမာဆိုတာ အမှန်ပဲ…

သူလုပ်ပုံနဲ့ဆို ဒီဘဝမှာ ကလေးမရခဲ့ရင် ကျွန်တော်ဆိုလည်း ပုံမှန်လို့ ထင်မှာမဟုတ်ဘူး…”

လော့ဖေးမှာ စိတ်ထဲနှလုံးသားထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

မင်းရဲ့မျိုးဆက် ပြတ်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ…

ထိုမောင်နှံမှာ အဆင်မပြေသည်ကိုသိပြီး လော့ဖေးမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန့်ယန်ဖန်းနှင့် ကျန်းပိုင်နင်၏ အချေအတင်သည် ကလေးကြောင့် အဓိက မဟုတ်ပေ။

ဘယ်သူမှ သေချာမသိသည်က ကျန့်ယန်ဖန်းမှာ ကျန်းပိုင်နင်နှင့် ရမည့်ကလေးကို မလိုချင်ပေ။ ဤအခေါက် ကျန်းပိုင်နင်နှင့် ရန်ဖြစ်ကြသည့် အဓိက အကြောင်းအရင်းမှာ ကျန်းပိုင်နင်၏ သံသယများ ပိုများလာ၍ ဖြစ်သည်။

ရှီယန်ချင်း လော့အိမ်သို့ လာတင်တောင်းသည့်နေ့က ကျန့်ယန်ဖန်းမှာ သိနေခဲ့ပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ လမ်းစရှာကာ အကြောင်းပြချက်ပေးခဲ့သည်။ နဂိုအတိုင်းဆိုလျှင် ထိုနေ့က သူလော့ဖေးအား မမြင်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက သစ္စာဖောက်ခဲ့ခြင်းပင်။ လမ်းလျှောက်လာချိန်၌ လော့ဖေးအိမ်သို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ သူမြင်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ 

ကျန်းပိုင်နင်မှာ မည်သို့မည်ပုံ သိသွားမှန်း မသိသော်လည်း ကျန့်ယန်ဖန်း လော့ဖေးအိမ်သို့ သွားခဲ့သည်ကို သိနေခဲ့ပြီး သူ့ရင်ထဲမှာ တဖြေးဖြေး နေရခက်လာခဲ့သည်။

ပထမနှစ်ရက်ထဲတွင် ကျန်းပိုင်နင်မှာ သည်းခံနေခဲ့ပြီး ကျန့်ယန်ဖန်းက ဒီအတိုင်း ဖြတ်သွားတာနေမှာပါဟု သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်နေခဲ့သည်။

 သို့သော် ကျန့်ယန်ဖန်းသည် လော့ဖေးတို့ တံခါးဝတွင် အချိန်အတန်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူဘာလုပ်နေမိသည်ကိုတောင် သူမသိပုံပဲဟု တစ်ယောက်ယောက်ပြောသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။ ရုတ်တရက် သူ့လည်ချောင်းထဲ ငါးရိုး နင်သွားသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုနေ့တွင် လော့ဖေးမည်မျှလှနေခဲ့ကြောင်း ပြန်ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် သူတည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ 

သူ့ကိုယ်သူ ပေါက်ကွဲဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်မယ့်အချိန်အထိ ထိန်းထားခဲ့မိတာပဲ…

ကျန့်ယန်ဖန်း လော့ဖေးအိမ်သို့ သွားခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ မူမမှန်တော့သည်မှာ မထူးဆန်းပေ။ 

သူ့အချစ်ဟောင်းအကြောင်း တွေးနေခဲ့တာပဲ…

ကျန်ူပိုင်နင်၏အိမ်မှာ ဤသားတစ်ယောက်သာ ရှိသောကြောင့် အလိုလိုက်၍ ပိုးမွေးသလို မွေးထားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူ လက်ထပ်ပြီးတာ သိပ်မကြာသေးခင်မှာပင် ဤကဲ့သို့ ကြုံနေရသည်။ ၎င်းအား မည်သို့ သည်းခံရမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်ည ကျန့်ယန်ဖန်းတစ်ယောက်ထဲ တိတ်ဆိတ်စွာ အရူးလို ထိုင်နေချိန်၌ သူပေါက်ကွဲတော့သည်။

“ကျန့်ယန်ဖန်း…မင်း ငါ့ကိုပြော…

မင်းအခုထိ အဲဒီ မြေခွးကောင် လော့ဖေးအကြောင်း တွေးနေတုန်းလား…”

ထိုအချိန်၌ ကျန့်ယန်ဖန်းမှာ အမှန်တကယ် လော့ဖေးအကြောင်း တွေးနေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ လေ့လာနေသည့် စာသင်ခန်းစာတစ်ခုကို နားမလည်သောကြောင့် ထိုင်တွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ အဖြေထွက်ရန် လမ်းစရလုဆဲဆဲတွင် ကျန်းပိုင်နင် အော်လိုက်ခြင်း ကျေးဇူးဖြင့် အတွေးများမှာ အစပင်ရှာမရတော့ချေ။

“ငါပြောတယ် မင်းစကားပြောရင် အောက်တန်းကျကျ မပြောလို့မရဘူးလား…

သူကသာ မြေခွေးကောင်ဆို မင်းက ဘာဖြစ်သွားမလဲ…”

ကျန့်ယန်ဖန်းမှာ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်မရှည်ခြင်းများ အပြည့်ဖြင့် ပြောသည်။

“မင်း… မင်းက အခုထိ သူ့ဘက်က ကာပေးနေတုန်းပဲ…”

ကျန်းပိုင်နင် သေချာပေါက် မပျော်ရွှင်နေပေ။

“သူက မြေခွေး​ကောင် အစစ်…

မင်းသူ့ကို ထားသွားပြီးတာတောင် သူ့အကြောင်းတွေးနေ တုန်းပဲလေ…မင်း လက်ထပ်သွားတာမှ မကြာသေးဘူး သူက ချက်ချင်းကို ရှီယန်ချင်းနောက်ပါသွားတာ… မိန်းမတွေလို အပြောင်းအလဲမြန်ချက်ပဲ…”

“တော်ပြီ…မင်းသာ မင်းလက်က မက်မွန်ပွင့်အရောင် ဘယ်လောက်စိုကြောင်း အမေ့ကိုမြင်အောင် မပြခဲ့ရင် အမေက ငါ့ကို မင်းနဲ့အတင်း လက်ထပ်ခိုင်းမယ် ထင်လို့လား…

ပြီးတော့ သူများတွေထက် ကိုယ်ဝန်ရတာ မမြန်တာကြည့်ရရင် အဲ့မက်မွန်ပွင့်ကလည်း ထူးခြားပုံမရဘူး…”

လော့ဖေးက ရှီယန်ချင်းအား နှစ်နှစ်ကာကာပြုံးပြနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည့်နေ့မှစ၍ ကျန့်ယန်ဖန်းမှာ အသက်ပင် ဝဝမရှူနိုင်အောင် တင်းကြပ်နေခဲ့သည်။ ယခု လော့ဖေးအကြောင်းအား အစမရှိအဆုံးမရှိ ပြန်အစဖော်လာသောကြောင့် ထိန်းနေခဲ့ရသည်များမှာ မီးတောက်ကဲ့သို့ ပွင့်ထွက်လာတော့သည်။

“ငါ မင်းနဲ့ ပြိုင်ငြင်းဖို့ တအားပင်ပန်းနေပြီ…”

“မင်း…ကျန့်ယန်ဖန်း…”

ကျန်းပိုင်နင်မှာ ကျန့်ယန်ဖန်း၏ ထွက်သွားသော နောက်ကျောပြင်အားကြည့်ကာ အနီးရှိစားပွဲကို ကြမ်းတမ်းစွာ ကန်ချလိုက်သည်။ ထိုအကြောင်းကို ပြန်သတိ​ပေးခြင်း ခံလိုက်ရသော ကျန့်ယန်ဖန်းမှာ လော့ဖေးအကြောင်းတွေးရန် တိတ်ဆိတ်သည့် နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။

ကျန်းပိုင်နင်အား သူလက်ထပ်မီက ကျန့်ယန်ဖန်းမှာ ကျန်းပိုင်နင်သည်လည်း အဆင်ပြေလောက်သည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ လော့ဖေးလောက် ကြည့်မကောင်းသော်လည်း နှင်းဆီပန်းကို ပျိုနီပန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်နေသကဲ့သို့ပင်။ 

(T/N: သူပြောချင်တာက ပျိုနီပန်းက တရုတ်မှာထီးသုံးနန်းသုံးပန်းမလို့ ကျန်းပိုင်နင်ကပိုအဆင့်မြင့်တယ်လို့ပြောချင်တာပါ ဒါပေမယ့် လှသွေးပိုကြွယ်တာကတော့ နှင်းဆီပေါ့)

ကျန်းပိုင်နင်တို့အိမ်တော်၏ အခြေအနေမှာ လော့ဖေးတို့အိမ်တော်ထက် အသာကြီးပင်ဖြစ်သည်။ လော့အိမ်မှ မောင်နှမလေးယောက်မှာ သူတို့ဘာသာပင် မနည်းရုန်းကန်နေရပြီး နောက်ဆုံး အကြီးဆုံး၏ ဆွဲချချင်းကို ခံလိုက်ကြရသည်။

 ( လော့ကျီးရဲ့ဇနီး နေမကောင်းတုန်းက အိမ်ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ကုန်သွားခဲ့တာကို ပြောတာပါ)

 တစ်ဖက်တွင်တော့ ကျန်းမိသားစုတွင် ကျန်းပိုင်နင် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ကျန်းပိုင်နင်နှင့်သာဆိုလျှင် သူဘာကိုမျှ စိတ်ပူစရာမလိုပေ။ ထပ်ပေါင်းအနေဖြင့် သူ အနာဂတ်မှာ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဖြေလျှင် ကျန်းမိသားစုနောက်ခံမှာ အလွန်အထောက်အကူပြုပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် လော့ဖေးမှာ သူ့စိတ်သူဆောင်သူ ဖြစ်သောကြောင့် မကျေနပ်ချက်များကို သည်းမခံနိုင်လောက်ပေ။ သူ့အမေ၏ စိတ်မှာ ဆတ်သည့်အပြင် အလိုလိုက်ခံထားရသည့် လော့ဖေးအားမြင်လျှင် ဒေါသကထွက်လာတတ်သည်။ တစ်ဖက်မှာတော့ ကျန်းပိုင်နင်မှာ ကျန့်ယန်ဖန်း၏အမေနှင့် တွေ့လျှင် လိုက်လျောညီထွေ နေတတ်သည်။ အမြဲချိုချိုသာသာ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံတတ်သော ပုံစံကြောင့် သူ့အမေ၏ နှလုံးသားကို အပိုင်ရထားသူဖြစ်သည်။ သူ့အမေမှာ ကျန်းပိုင်နင်၏ လက်မှ မက်မွန်ပွင့်ကိုမြင်တိုင်း သူ့မြေးဦးအားမြင်သကဲ့သို့ပင်။ ထိုမက်မွန်ပွင့်အား ရှာမှရှား အဖိုးတန်လေးသကဲ့သို့ ဆက်ဆံသည်။

အဲ့ဒါကြောင့် အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျန်းပိုင်နင်မှာ သူ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ 

ဒါပေမယ့် အခုတော့…

တစ်လလောက်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ 

ကျန့်ယန်ဖန်းမှာ သူမလုပ်ခဲ့သင့်သည့် ကိစ္စပေါင်းများစွာကို ပြန်တွေးနေမိသည်။ သူ့အမေ၏အလိုကို မျက်စိမှိတ် မလိုက်ခဲ့သင့်ပေ။ ရှီယန်ချင်း လော့အိမ်သို့ သွားတင်တောင်းသည်ကိုလည်း မကြည့်ခဲ့သင့်ပေ။ လော့ဖေး၏အပြုံးအား ဖျတ်ကနဲသာ မြင်လိုက်ရသော်လည်း ယခုအထိ သူ့ခေါင်းထဲမှာ နေရာယူထားဆဲပင်။ သူဘယ်လောက် ကြိုးစား ဖျောက်ဖျက်ပါစေ ထိုပုံရိပ်မှာ မပျောက်ကွယ်သွားချေ။

ဤလူတစ်ယောက်တည်း ဆိုတာ အသိသာကြီးကို ဘာကြောင့်များ ပြုံးလိုက်သည်နှင့် တခြားလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကွာခြားသွားရသနည်း။ ယခင်ကလော့ဖေးမှာ လူကြားထဲဆိုလျှင် အရှက်အကြောက်ကြီး၍ ခေါင်းမာတတ်သူဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနေ့ကလော့ဖေးမှာ ရှက်နေသော်လည်း သူ့အပြုံးမှာ ယုံကြည်ချက်ရှိစွာဖြင့် တောက်ပနေသည်မှာ နေကြာပန်းလေးကဲ့သို့ပင် အလွန်နွေးထွေးလှသည်။ 

ကျန်းပိုင်နင်ပြောသလိုသာ မဟုတ်ခဲ့လျှင် ဤအချိန်ခဏလေးအတွင်း၌ပင် လော့ဖေးမှာ ရှီယန်ချင်းနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေပုံပင်။အလွန်လှပစွာ ပြုံးပြနေခဲ့သည်…

ကျန့်ယန်ဖန်း တွေးလေလေ သူ့နှလုံးသားက လက်မခံနိုင်လေလေ ဖြစ်သောကြောင့် သူ့ပူဆွေးမှုများကို ရက်အနည်းငယ် ကြိတ်မှိတ်မျိုချထားခဲ့ရသည်။ အကြိမ်များစွာပင် လော့ဖေးသူ့အပေါ် ခံစားချက်ရှိသေးလားဟု ကိုယ်တိုင်သွားမေးချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လော့ဖေးမှာ ကျန့်ယန်ဖန်းဘာလုပ်နေလဲပင် မသိဘဲ(စိတ်မဝင်စား) နေ့တိုင်း ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ယခုရက်ပိုင်း ရာသီဥတုနွေးလာချိန်တွင် ထိုသူမှာ ထွက်မလာတော့ပေ။

****

ငါးရက်မြောက်နေ့ နေ့လည်ခင်းတွင် လော့ဖေး သည် လည်ပင်းအနားသတ်မှ နောက်ဆုံးတစ်ပိုင်းအား ပန်းထိုးနေခဲ့သည်။ သူ ဘာထိုးရမလဲဟု စဉ်းစားနေချိန်တွင် လော့ယိက ပျံလွှားငှက်ပုံထိုးဖို့ရန် အကြံပေးသည်။ အများကြီးမတွေးမိဘဲ ပန်းထိုးနေရင်း ပြီးတော့မှသာ သတိထားမိသည်မှာ သံတူကြောင်းကွဲဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ 

ရှီယန်ချင်း… ရန်…ရန်…

(T/N: အငယ်ကောင်က ပျံလွှားငှက် 燕ရဲ့အသံထွက် yanနဲ့ ရှီယန်ချင်းရဲ့နာမည်က 宴 (yan) က အသံအတူတူပဲမလို့ ရှီယန်ချင်းနာမည် ကိုယ်စားပြု ပျံလွှားငှက်ပုံကို ထိုးခိုင်းလိုက်တာပါ) 

“အိုက်ရား… ဘောင်းဘီခွကြားမှာ ပန်းထိုးရတာလဲမဟုတ်ပဲ… ဘာတွေအများကြီး လျှောက်တွေးနေတာလဲ အာ့ကော…”

(T/N: author က အရင်အပိုင်းမှာ ဟိုဟာကို ငှက်ဆိုပြီးရေးထားတာမလို့ ဒီမှာ inside jokeလို ပြန်သုံးထားတာပါ ပျံလွှားငှက်ကလည်း ငှက်ပဲဆိုတော့ㅠㅠ)

🙇‍♂️🙇‍♂️