Ch 19

🙇‍♂️Chapter 19

လော့ရူက သက်ပြင်းချကာ ရေတစ်ခွက်ကို ယူလာရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အာ့ကော မြန်မြန်လက်စသတ်ပြီး နားတော့… မနက်ဖြန် လုပ်စရာတွေမှ အများကြီးပဲ…”

“အပြင်မှာ ပြင်ဆင်နေတာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ…”

လော့ဖေးသည် အချုပ်အလုပ် အလုပ်နှင့်ပင် ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ခြင်းပြီး သူ့အားလည်း အပြင်ထွက်လျှင် ကံဆိုးတတ်သည်ဟုဆိုတာ အပြင်ထွက်ခွင့် ပိတ်ထားသောကြောင့် မင်္ဂလာပွဲဖို့ပြင်ဆင်နေသည့် နေရာထိုင်ခင်း မည်သို့ရှိသည်ကို မသိချေ။

 ရှီယန်ချင်းက တစ်ခြံလုံးအား သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ မနက်ဖြန်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေသည်ဟုတော့ ကြားမိသည်။

“မနက်အစောက ရှီကော မြို့ထဲကို စားစရာနည်းနည်း သွားဝယ်တယ်… ဒီည ညစာစားပြီးရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ ရှီကော မနက်ဖြန်ပွဲဖို့အတွက် စားပွဲတွေ ထိုင်ခုံတွေနဲ့ တခြားဟာတွေကို ငှါးပေးမယ့်လူတွေဆီက သွားသယ်လာကြလိမ့်မယ်…

တခြားသူတွေနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးသား…

ပြီးတော့ ဟင်းကူချက်ပေးမယ့် လူတွေလည်း အမေရှာထားပြီးသား…

“喜”(ပျော်ရွှင်မှု) စာတန်းလည်း ချိတ်ပြီးပြီ… အာ့ကောရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေလည်း ထုပ်ပိုးပြီးပြီ… 

အကုန်ပြီးခါနီးနေပါပြီ…

အာ့ကောက တံခါးခုံကိုကျော်ဖို့ စောင့်နေရုံပဲ…”

“အီး…စန်းပေါင်…

အာ့ကောကိုပေးလိုက်ရမှာ နည်းနည်းလေးတောင် မတွန့်တိုဘူးနော်…”

အဲဒီကောင်မလေးက ဘာမှမဖြစ်သလိုကို ပြောနေတာ…

“ပွဲအခမ်းအနားပြီးတာနဲ့ အာ့ကောဆီကို လမ်းလျှောက်လာလို့ရနေတာပဲ…

ဘာကို နှမြောရမှာလဲ…ဘာလဲ… ညီမကို မခွဲနိုင်ဘူးလား…”

“အမ်း…နင့်ရဲ့ ဝက်သားနှပ်ချက်တဲ့ အရည်အချင်းကို မခွဲနိုင်တာ…”

သူ ရှီယန်ချင်းအိမ်မှာ နေရတော့မည်ဆိုလျှင် ပြဿနာမှာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဟင်းမချက်တတ်ပေ။ 

“လွယ်ပါတယ်… 

သမီးချက်တာကို စားချင်ရင် အိမ်ကို ကြိုက်တဲ့အချိန် လာခဲ့လေ… အာ့ကောမှာ အသားဖြစ်ဖြစ် ငါးဖြစ်ဖြစ်ရှိရင် ယူလာခဲ့ပေါ့ ချက်ပေးမယ်…

အကုန်အတူစားလို့ရတာပေါ့…

ဘယ်လောက် ပျော်ဖို့ကောင်းပြီး ဆူညံ့နေလိုက်မလဲ…”

“ဟုတ်ပြီ…အဲ့လိုပဲလုပ်ရအောင်…”

လော့ဖေး သန်းဝေလိုက်သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး… ငါခဏအိပ်မှရမယ်…

စန်းပေါင် နောက်နှစ်နာရီနေရင် ငါ့ကိုနှိုး…”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ…ဟုတ်ကဲ့ပါ…အာ့ကော အရင် အိပ်သင့်နေပြီ…အိပ်ရေးဝဝအိပ်ထားမှ မနက်ဖြန် အလှဆုံး ဖြစ်နေမှာ…”

လော့ရှုမှာ ပြောပြီးသည်နှင့် ဘာကူစရာရှိသေးလဲဟု သွားထွက်ကြည့်သည်။ တစ်ခုကို အာရုံရသွာရသည်နှင့် လော့ဖေးအားနှိုးဖို့ကိစ္စကို လုံးလုံးမေ့သွားလေသည်။

လော့ဖေးမှာလည်း ရက်ဆက် အပ်ချုပ်ထားရသဖြင့် အတော်ပင်ပန်းနေပုံပင်။ အိပ်ပျော်သွားသည်နှင့် တစ်ညလုံးနိုးမလာတော့ပေ။ သူ့အား တစ်ယောက်ယောက်ခေါ်သံ ကြားသည့်အခါ နောက်နေ့မနက်ပင် ဖြစ်နေပေပြီ။ 

“အာ့ကော…အာ့ကော…

မြန်မြန်ထတော့…အခုထ…

ဆေးကြောပြီး ပြင်ဆင်မှရတော့မယ်…

ရှီကောက ဒီနေ့ အာ့ကောကို လာခေါ်မှာလေ…”

လော့ယိမှာ စောင်အားဆွဲချကာ လော့ဖေး၏အင်္ကျီစကို လက်မှဆွဲ၍ လော့ဖေးအား ရှေ့နောက်လှုပ်ခါလျက် 

“မြန်မြန်လုပ်…ထတော့လို့…”

“ငါသိတယ်…ငါသိတယ်လို့…”

လော့ဖေးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်

“ငါ့ကို အသိစိတ်ကပ်ချိန်လေးတော့ ပေးအုံးလေကွာ…ဒီနတ်ဆိုး ကောင်စုတ်လေးရဲ့…”

ခေါင်းကို တောက်လျှောက်ငုံ့ထားပြီး အလုပ်လုပ်ရတာ တကယ်ပင်ပန်းတာ…

အခု ခါးပါနာနေပြီ… တကယ် အိပ်ရာကမထချင်ဘူး…

“အဲ့ဒါဆို သားအရင်သွားနှင့်မယ်…

အာ့ကော ထမှရတော့မယ်နော်…ထပ်အိပ်နေလို့ မရဘူး…”

လော့ယိက  ပြောလာသည်။

“အေး…”

လော့ဖေး သူ့မျက်လုံးအား ကြိုးစားပြီးဖွင့်ကာ အသိစိတ်နှင့်လူ ကပ်ရန် ကြိုးစားနေရသည်။ အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း အိမ်ပြင်သို့ထွက်သွားကာ ဆေးကြောနေသည်။ မမျှော်လင့်ထားဘဲ အပြင်မှ ငှက်အော်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။ ဥဩငှက်အသံ သေချာသော်လည်း စီးချက်ရှိသည်။ အနိမ့်သံသုံးခေါက် အမြင့်သံနှစ်ခေါက် သေချာပေါက် သာမန်ငှက် မဖြစ်နိုင်။ 

ဤကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်အချက်ပေးသံသည် သူနှင့် ကျန့်ယန်ဖန်းပြုလုပ်ထားသည့် ... ထိုငတုံးသာ ခေါ်နည်းသိသော လျှို့ဝှက်အချက်ပေးသံဖြစ်သည်။ 

ဒီလောက်မနက်အစောကြီးမှာ…

ငါ လက်ထပ်တော့မယ် ဆိုတဲ့ နေ့မှာ ခေါ်ရဲတာ…

ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိလို့လဲ…

လော့ဖေ့ သူ့အပေါ်အင်္ကျီအားပြင်လျက် တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု တွေးနေသည်။ လူတွေသာ လက်ထပ်ပွဲနေ့မှာ သူ့အားကျန့်ယန်ဖန်းနှင့်တွဲတွေ့လျှင် သူ မြစ်ဝါထဲသို့ခုန်ချလျှင်တောင်မှ သူ့ကိုယ်သူဘယ်တော့မှ သန့်စင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ 

ထိုအချင်းအရာကို စိတ်ထဲထည့်ကာ လော့ဖေး နှစ်ခေါက်ပြန်အသံပြု၍ ဖြေလိုက်သည်။ ထိုအသံမှာ 

စောင့်နေ…ခဏနေ ထွက်လာခဲ့မယ်…ဟု အဓိပ္ပာယ်ပြန်လို့ရသည်။

သေချာပေါက် သူကိုယ်တိုင် သွားမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ့အစား တစ်ယောက်ယောက် သွားလိမ့်မည်။ 

အချိန်ခဏကြာသော် အကြံအိုက်နေသော လော့ယိတစ်ယောက် သူ့ခေါင်းသူကုတ်ကာ ထွက်သွားသည်။

ကျန့်ယန်ဖန်းမှာ အမြဲဝင့်ကြွားပြီး အထက်စီးဆန်တတ်သော်လည်း ယခုမှာတော့ ထောင့်မှာ သူခိုးကဲ့သို့ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးနှင့် မနက်အစောကောင်းကင်အား ငေးနေပြီး လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်နေလေသည်။ သူ၏အဖေသာ ဤအကြောင်းကိုသိလျှင် သူဖတ်ခဲ့သမျှစာအုပ်တွေ ဗိုက်ထဲရောက်သွားတာလားဟု အဆူခံရမည်မှာ အသေအချာပင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အဖေ ယခု ဤနေရာတွင် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန့်ယန်ဖန်းမှာ ကြာရှည်စွာ စောင့်နေလျက် ရံဖန်ရံခါ ခဏလောက်ချောင်းကြည့်ရန် စည်းရိုးနားသွားလိုက်သည်။ သူ လော့ဖေးအားတွေ့ရန် ခေါ်ဖို့လာတုန်းက သူ့တွင် မျှော်လင့်ချက် သိပ်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် လော့ဖေး၏ ပြန်ဖြေသံကိုကြားရသောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။

လော့အိမ်တော်မှာ တောင်နှင့်သိပ်မဝေးသောကြောင့် တောင်ပေါ်မှ ဝံပုလွေများ ဆင်းလာမည်ကို ကြောက်နေရသည်။ ခြံစည်းရိုးအမြင့်မှာလည်း တော်တော်မြင့်သည်။ ယခုအထိ ကောင်းကင်မှာ အရမ်းအလင်းရောင် မတောက်သေးသော်လည်း ကျန့်ယန်ဖန်းစိတ်ထဲတွင် အဆင်မပြေတော့ချေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူစောင့်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ခြေသံကြားရပြီဖြစ်သည်။ 

လော့ယိသည် လော့ဖေးပြောသည်အား နားထောင်ကာ သွားခဲ့ပြီး မြင်တော့လည်း ဒေါသပင်မထွက်မိပေ။ လော့ယိမှာ ဘာခံစားချက်မှမပါသည့်ပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျန့်ယန်ဖန်း ပြန်တော့…

အာ့ကောက ခင်ဗျားကို အနာဂတ်မှာလည်း မတွေ့ချင်ဘူးလို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်…

ခင်ဗျားက သူ့နှလုံးသားကို နာကျင်စေခဲ့တာ…

အဲ့တာကြောင့် သူအခု ခင်ဗျားကို မတွေ့ချင်ဘူး…”

ကျန့်ယန်ဖန်းမှာ လော့ယိအားမြင်သည်နှင့် ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်ထဲယောက်ယက်ခတ်သွားသည်။

“စစ်ပေါင်… မင်း… မင်းအာ့ကောကို သွားပြောပေးပါကွာ…ငါသူ့ကို စကားလေး နည်းနည်းပဲ ပြောချင်တာပါ…အပြင်ထွက်ပြီး ငါ့ကိုတွေ့ခိုင်းပါ နော်…”

လော့ယိက ကျန့်ယန်ဖန်းအား စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ကာ ခွေးသွေးတွေ လောင်းချနေပေမယ့် ထုတ်ပြောရမှာတောင် ရှက်သည့်အလား ပြောလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး…

ဒီနေ့က ကျွန်တော့်အာ့ကောရဲ့ အပျော်ရွှင်ရဆုံးနေ့ပဲ…ခင်ဗျားသူ့ကို ဝမ်းနည်းအောင် ထပ်လုပ်လို့မရဘူး…သူကပြောတယ် ခင်ဗျားဖို့အဲ့မြစ်ထဲကို ခုန်ချပေးခဲ့တာနဲ့တင် လုံလောက်တာထက် ပိုနေပြီတဲ့…

ခင်ဗျားအတွက် သူ့မှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူး…”

လော့ဖေးမှာ မြက်နှင့်ဖုန်များပြည့်နေသည့် ခြင်းအားကိုင်ကာ ခိုးနားထောင်ရန် တိုးကပ်သွားသည်။ ထိုစကားအားကြားပြီး သူ့ညီငယ်အား လက်မထောင်ပြလျက် စိတ်ထဲတွင် အားကိုးလို့တော့ရသည်ဟု တွေးနေသည်။ 

ကျန််ယန်ဖန်းမှာ လော့ယိစကားအား ကြားပြီးနောက် အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်။ လော့ဖေးအား တွေ့ချင်စိတ်လည်း ပိုတိုးလာသည်။ လော့ယိအား ဆက်ပြောနေမိသည်။

“စစ်ပေါင်…

 ယန့်ဖန်းကောကို ဒီတစ်ခေါက်ပဲ ကူညီပါကွာ…

အနာဂတ်မှာ ဒီအစ်ကို အောင်မြင်ခဲ့ရင် မင်းကိုမမေ့ပါဘူးကွာ…”

အကျင့်စရိုက်က သူ့အဖွားခြေထောက်တွေလိုပဲ ဆိုးရွားချက်…

“မဖြစ်နိုင်ဘူး… ကျွန်တော် အိမ်ကိုပြန်သွားရအုံးမယ်…အစ်ကိုလည်း ပြန်သင့်ပြီ နောက်တွေ့ရင် ဒီဘဝမှာမသိခဲ့တဲ့လူတွေလိုပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်လို့ အာ့ကောကပြောခိုင်းလိုက်တယ် …”

သူပြောစရာရှိသည်အား ပြောပြီးနောက် လော့ယိမှာ ကျန့်ယန်ဖန်းပြန်ပြောသည်ကိုပင် မစောင့်ပဲ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပုန်းနေသည့် လော့ဖေးမှာ ကြောင်ကဲ့သို့ခါးမှကုန်း၍ ရုတ်တရက်ထကာ ခြံစည်းရိုးဘေးမှ ကျန့်ယန်ဖန်းပေါ်သို့ မြက်နှင့်ဖုန်မှုန့်များ သွန်ချရန် အခွင့်ချောင်းနေသည်။ အခွင့်ရသည်နှင့် သွန်ချခဲ့ပြီးနောက် ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

“ဘယ်ကောင်…ဘယ်ကောင်လုပ်တာလဲ…

အဟွတ်... အဟွတ် ... အော့…”

ကျန့်ယန်ဖန်း ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ တစ်ယောက်ယောက် သူ့အား မြင်မည်စိုး၍ သူ့မျက်နှာမှာ ရှက်စိတ်ဖြင့်နီရဲကာ ဒေါသဖြင့် မဲတက်လာလေသည်။ 

လော့ယိ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်လာသောအခါ သူ့အာ့ကောမှာ အသီးအရွက်ခင်းနောက်မှ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မနှစ်သက်သောအကြည့်ဖြင့် လော့ဖေးအားကြည့်လိုက်သည်။

“အာ့ကော သားကိုဘာလို့ ကျန့်ယန်ဖန်းကို အဲ့တာတွေ သွားပြောခိုင်းတာလဲ…

ပြီးတော့ အဲ့နောက်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ…

ပြော အခုထိသူ့အကြောင်း တွေးနေတုန်းလား…”

“ခွေးပဲ သူ့အကြောင်း တွေးလိမ့်မယ်…”

လော့ဖေး သူ့ညီ၏ခေါင်းကို ပုတ်ကာပြောသည်။

“အဲ့ကောင်အပေါ်ကို ဖုန်နည်းနည်း သွားဖြူးပေးချင်လို့ပါ ပြီးတော့ သူ့ကို ကံဆိုးမှုရဲ့ အရသာကို ခံစားစေချင်လို့… အဲ့ဒါပြီးတော့ သွားပြောခိုင်းတဲ့စကားတွေက ငါ့ကိုသူ အမှတ်ရနေအောင်လို့ အဲ့ဒါမှ သူနဲ့ သူ့ကြာဖြူကောင်အတွက် အေးချမ်းတဲ့နေ့ဆိုတာ မရှိမှာ… ဒီအတိုင်း ခွေးနှစ်ကောင်ကို ကိုက်ခိုင်းလိုက်ရုံပါ…အဲ့လိုလူမျိုးက… ထားလိုက်ပါတော့… ငါထပ်ပြောလည်း မင်းနားလည်မှာမဟုတ်ဘူး…”

တွေ့ခဲ့ရ ကြုံခဲ့ရသည့် အရာတွေများ၍ လူနှစ်ယောက်အား ပဋိပက္ခဖြစ်အောင် ဖန်တီးဖို့ သူ့တွင် နည်းလမ်းများသည်။ 

(T/N: ကျန်းပိုင်နင်က Jiang Bailian - ကြာဖြူနဲ့ အသံဆင်တာကြောင့် လော့ဖေးက သူ့ကို ကြာဖြူကောင်လို့ခေါ်တာပါ ကောင်းတဲ့အဓိပ္ပာယ်နဲ့ခေါ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးရယ်)

“ကြာဖြူကောင်က ဘယ်သူလဲ…”

“ကျန်းပိုင်နင်ကိုပြောတာ…

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ စိတ်အေးအေးနဲ့နေ မင်းအာ့ကောက အဲ့ကျန်းမျိုးရိုးနဲ့လူကို စိတ်ထဲတောင်မရှိတော့ဘူး…အဲ့ကောင်အကြောင်း တွေးတဲ့လူကို ကောင်းကင်က မိုးကြိုးပစ်ချပါစေ…”

“ဒါမှပေါ့… အခုတော့ မြန်မြန်လုပ်…အာ့ကောရေချိုးဖို့ ပြင်ပြီးပြီ…”

လော့ယိပြောလိုက်သည်။

“ရှီကောက အစ်ကိုကြိုက်တယ်ဆိုလို့ ရေချိုးကန်ပါ ဒီအထိသယ်လာတာ…”

“တကယ်လား…”

သူ ရေနွေးနှင့် နောက်တစ်ခေါက် ရေထပ်ချိုးနိုင်တော့မည်။ လော့ယိ ချက်ချင်းကို တက်ကြွသွားတော့သည်။

“ရေချိုးဖို့ ပြင်တာတော့ မြန်သားပဲ…”

“သားပြင်ပေးတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ…

ရှီကောပဲ ရေကို အပူပေးထားတာ…

အာ့ကောတောင် မနိုးသေးဘူး သူကဒီကို ရေချိုးကန်လာထားဖို့ ရောက်နေပြီ…

အာ့ကော အိမ်အပြင်သွားတော့လည်း သူကဒီမှာ အမေနဲ့ နှစ်ယောက်သား ရေကို အပူပေးနေတာ…”

လော့ယိသည် သူ့အာ့ကောမှာ တရားလွန်လွန်းသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ 

(T/N: လော့ယိပြောချင်တာက တရားလွန်လွန်းတယ်ဆိုတာ ကံမတရားကောင်းလွန်းတာကို ပြောချင်တာပါ ရှီယန်ချင်းလို ယောက်ျားမျိုးကိုရထားလို့ㅠㅠ)

“သူဘယ်မှာလဲ…”

“အိမ်ထဲမှာ ဒါပေမယ့် အာ့ကောအခု တွေ့လို့မရဘူး…သားအရင် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်…”

လော့ယိမှာ အိမ်ထဲကိုပြေးဝင်သွားပြီး ခဏနေတော့ ပြန်ထွက်လာသည်။

“ထွက်သွားပြီ…

အမေပြောတာတော့ သူအိမ်မှာ လုပ်စရာလေးတွေ ကျန်သေးလို့တဲ့ ဒီကို အာ့ကောဖို့ ရေချိုးကန်ပို့ဖို့ သက်သက် ခဏလာတာတဲ့…

ပြီးတော့ ရှီကောက အာ့ကောဖို့ ရေထဲမှာ ဂရိတ်ဖရုသီးခွံတွေ စိမ်ပေးခဲ့တယ်…”

လော့ယိ သေမတတ် အားကျနေရသည်။

ရေနွေးနဲ့ ရေချိုးဖို့ ပြင်ပေးထားတာနဲ့တင် မလုံလောက်လို့ ဂရိတ်ဖရုသီးစိမ်ထားတဲ့ ရေအထိ…

ရေချိုးပြီးရင် ဘယ်လောက်တောင် သက်သောင့်သက်သာရှိလိုက်မလဲ…

လော့ဖေး ဝင်သွားပြီးနောက် အနံ့သင်းသင်းလေးနှင့် နွေးနေသော ကန်ထဲရှိရေအား တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖြေးဖြေးချင်း အဝတ်အစားကိုချွတ်ကာ ဝင်ထိုင်၍ ရေစိမ်နေလိုက်သည်။

သူအမြဲတွေးမိတာ ရှီယန်ချင်းက သူ့ကိုဆို တအားကို ဂရုစိုက်တာ…ပိုက်ဆံဆိုလည်း အမေးအမြန်းမရှိ ထုတ်ပေးတယ်…

ရေနွေးနဲ့ရေချိုးဖို့လည်း အမြဲပြင်ပေးတယ်…

မကောင်းနဲ့လူတွေ အလစ်သုတ်သွားမှာ စိတ်ပူပြီး သူ့မျက်နှာကို ညစ်ပတ်အောင်လုပ်တယ်…

တင်းတောင်းလက်ဆောင်ဆိုလည်း အိမ်ကိုပို့ပေးထားတာ နည်းတာမဟုတ်ဘူး…

တကယ်တော့ အဲ့လောက်အများကြီး မပို့လည်း ရတာကို…ရှင်းရှင်းပြောရရင် သူ့ဂုဏ်သတင်းက တအားကောင်းနေတာ မဟုတ်တော့ ပုံမှန်လောက်ပေးရင်တောင် လော့အိမ်က ဘာမှပြောမှာမဟုတ်ဘူး… ဒါပေမယ့် သူ(လော့ဖေး) အစားကို ကောင်းကောင်းမစားမှာ စိုးရိမ်တဲ့အလား အများကြီးကို ဝယ်လာတာ အထူးသဖြင့် ဝက်သား…

သူသာ သူ့(လော့ဖေး) အကြောင်းမတွေးနေရင် သူ့ဖို့သူ အစားအသောက်တွေဝယ်ပြီး ပိုက်ဆံလည်း အများကြီး စုမိနေမှာ…

ဒါပေမယ့် ဘာလို့လဲ…

ရှီယန်ချင်းက သူ့ကိုကြိုက်နေတာ မဟုတ်ရင် ဘာလို့လဲ…ဒါပေမယ့် အဲ့လောက် မြန်မြန်ကြီး ကြိုက်စရာအကြောင်းမှမရှိတာ…

မကူးပြောင်းလာခင် ကြိုက်နေတဲ့ အရိပ်အယောင် တစ်ခုမှတောင်မရှိပဲ…

ဟုတ်သား…

သူ့ခေါင်းကို ကာထားခဲ့တာပဲ…

ဘတ်စ်ကား ချောက်ကမ်းပါးက ပြုတ်ကြတုန်းက ဘေးကြပ်နံကြပ် အခြေအနေထဲ ရောက်နေတုန်းကလေ… ကြည့်ရတာ သူအထင်မှားနေတာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်…

လော့ဖေးမှာ အတွေးတွေလွင့်နေလျက် ဆေးကြောနေရင်း ရေအေးလာတာကိုပင် သတိမထားမိချေ။ အမြန်မလိုသေးသည်မှာ ကံကောင်းသည်။ သို့သော် အလျင်လိုနေသည့် လူတစ်ယောက် အပြင်မှာရှိနေ၏။ 

“အာ့ပေါင် ပြီးပြီလား…”

အကယ်၍ သူသာ မိန်းကလေးဆိုလျှင် လီယွဲ့ဟွားမှာ အထဲဝင်ရင် ကူပြီး ဆေးကြောပေးနေလောက်ပေပြီ။ သို့သော် သူက သားယောက်ျားလေး ဖြစ်သည့်အတွက် မည်သို့ပင် သားအမိဖြစ်ပါစေ မသင့်တော်ပေ။ 

“လာပြီ…လာပြီ…”

လော့ဖေး ခေါင်းကို ရေအမြန်သုတ်ကာ အဝတ်အစားအသစ်များကို အရင်မြန်မြန်လဲဝတ်လိုက်သည်။ သူ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံအား ပေမည်စိုး၍ ၎င်းကို တန်းပြီး မဝတ်ရဲပေ။

ဆံပင်ရှည်ခြင်း၏ ဆိုးကျိုးမှာ အလွန်အခြောက်နှေးခြင်း ဖြစ်သည်။ လော့ဖေးမှာ ဆံပင်ခြောက်ဖို့ရန် တစ်နာရီလောက် စောင့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံး အပူပေးခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်လိုက်ရသည်။ 

လီယွဲ့ဟွားက လော့ဖေး ဆေးကြောလို့ ပြီးခါနီးပြီဆိုသည်ကို သိသည်နှင့် လူတစ်ယောက်အား ခေါ်လာလေသည်။ ထိုလူကို လော့ဖေး၏ မှတ်ဥာဏ်ထဲ၌သာ တွေ့ဖူးသည်။ သူသည်လည်း ဟွဖျင်ရွာ၏ ကောတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခုနှစ်ထဲတွင် အသက်သုံးဆယ်ထဲ ဝင်တော့မည့်လူဖြစ်သည်။ ဤလူသည် နေရပ်မှာ ဟွဖျင်ရွာကမဟုတ်ဘဲ တခြားရွာမှ လာရောက် ထိမ်းမြားထားသူဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤနှစ်တွေအတွင်း ဟွဖျင်ရွာမှာ အဆင်ပြေသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ သားတွေသမီးတွေ ထွန်းကားပြီး အိမ်ထောင်ဖက်အချင်းချင်း ဆက်ဆံရေးလည်း အလွန်ကောင်းမွန်ကြသည်။ သူ့နာမည်က ယွဲ့လီဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်းကသူ့အား လီရှုဟုခေါ်သည်။

“သားရဲ့ဦးလေးလီကို ဆံပင်ပေးဖြီးလိုက်…

ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေ…”

လီယွဲ့ဟွားမှ ပြောသည်။

“ငါမင်းကို နှောက်ယှက်နေမိပြီ မောင်လေးရှောင်ယွဲ့…”

(T/N: ဆံပင်ဖြီးပေးရတာလည်း ရိုးရာလုပ်ထုံးတွေထဲက တစ်ခုပါ)

“မရီးက အားနာနေပြန်ပါပြီ…”

🙇‍♂️🙇‍♂️