Chapter 43

【Volume 2 : လက်ထောက်လေး ၂၀】

Chapter 43

ကျန်းယွီချွမ်းသည် တိတ်ဆိတ်လျက် ကျန်းကျင်ယန်ကို အိပ်ခန်းထဲသို့ ပွေ့ခေါ်သွားကာ သူ့ကို အိပ်ပေါ်တွင် နူးညံ့စွာတင်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ သူ့ကို ဖိကပ်ပြီး အပြင်းအထန်နမ်းလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်အနမ်းသည် ယခင်ကနှင့်မတူပေ။ အရေးတကြီးနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် ကျန်းကျင်ယန်၏နှုတ်ခမ်းသည် အနည်းငယ်နီနေပြီး စိုစွတ်သောအရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက်တွင် ပုစဉ်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏မျက်ခွံများ၊ ပါးပြင်များ၊ နှာတံနှင့် နားသီးများကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့လည်ပင်းနှင့် ညှပ်ရိုးအရေပြားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စုပ်နမ်းလိုက်ရာ သူ့အခန်းထဲတွင် အနှစ် ၂၀ ကျော် တစ်ကိုယ်တည်းနေထိုင်ခဲ့သော ကျန်းကျင်ယန်ကို အလွန်စိတ်ရှုပ်ထွေး၊ စိတ်အားထက်သန်အောင်ဖြစ်စေကာ သူ၏နောက်ဆုံးအသိစိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခေါင်းအုံးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရုံသာတတ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏မြင့်မြတ်အေးစက်သောအသွင်အပြင်ကို ထိန်းသိမ်းရန်ကြိုးစားရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ခဲ့သည်။

ကျန်းကျင်ယန်သည် မောဟိုက်ရင်း ဝမ်းသာလွန်းနေသော်လည်း ခေါင်းမာစွာပြောနေဆဲဖြစ်သည်။ "တော်တော့… မစ္စတာကျန်း၊ မင်းရူးနေလား…"

'မိုးလင်းတဲ့အထိ ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံခံရရင် ငါအရမ်းပျော်လောက်ပေမဲ့… ဇာတ်ညွှန်းအရတော့ ငါ့လိုအပျော်အပါးရှောင်သူတစ်ယောက်က အလွယ်တကူ လက်မလျှော့လို့မရဘူး။'

'အပြင်က ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ထပ်တစ်ရာပန်းတွေနဲ့ ငါက အရမ်းကွာခြားတယ်။'

"ဒီနေ့ကစပြီး" ကျန်းယွီချွမ်းသည် လက်ညှိုးကိုမြှောက်ပြီး ခပ်ရေးရေးအပြုံးဖြင့် ကျန်းကျင်ယန်၏နှုတ်ခမ်းပေါ် ညင်သာစွာတင်ကာ "ဒီလိုမျိုး ကိုယ့်ကို မခေါ်နဲ့တော့။"

ကျန်းကျင်ယန်သည် အနိုင်ကျင့်ခံရ၍ သူ၏မျက်ရည်ဝဲနေသောမျက်လုံးများကို လှည့်ကာ သူကို မျက်နှာမူပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောသည်။ "ဒါဆို ငါ မင်းကို ဘယ်လိုခေါ်ရမှာလဲ။"

'ငါ ယောက်ျားလို့ခေါ်ရမဲ့အချိန်ရောက်ပြီဆိုတာ ငါသိတယ်။ ယောက်ျား၊ ယောက်ျား၊ ယောက်ျား။'

'ဒါပေမဲ့ ငါမင်းကို လွယ်လွယ်နဲ့ ယောက်ျားလို့မခေါ်နိုင်ဘူး။ ငါမင်းကို ရှက်ရှက်နဲ့ ယောက်ျားလို့မခေါ်ခင် မင်းငါ့ကို အတတ်နိုင်သမျှနည်းမျိုးစုံနဲ့ ချော့မြူရမယ်။'

"မင်းစိတ်ထဲမှာ မင်းသိပါတယ်။" ကျန်းယွီချွမ်းသည် သူ့အင်္ကျီကို ကြယ်သီးတစ်လုံးချင်းဖြုတ်ပြီး သူ့အင်္ကျီကိုယ်ပါ ကြယ်သီးဖြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းကျင်ယန်၏လက်ကိုကိုင်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးကို သူ့နှလုံးပေါ်တွင် တင်ခိုင်းလိုက်သည်။ နွေဦးလေပြေ၏လေသည် မိုးမခအကိုင်းအခတ်များကို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေသကဲ့သို့ သူ့လေသံသည် ယခင်ကနှင့်လုံးဝမတူဘဲ နူးညံ့နွေးထွေးသည်။ "ဒီနေရာက မင်းနဲ့ပဲပြည့်နေတာ။"

ပြင်းထန်ပြီး အားကောင်းသော နှလုံးခုန်သံသည် သူ့လက်ဖဝါးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ကျန်းကျင်ယန်၏သွေးခုန်နှုန်းတစ်လျှောက် သွေးထဲသို့ ရောယှက်သွားပြီး တုန်ခါမှုနှင့်အတူ သူ့နှလုံးဆီသို့ ပျံနှံ့သွားကာ လှုပ်ခတ်နေသည်။

"ဒီမှာ" ကျန်းယွီချွမ်းလည်း လက်ဆန့်ပြီး သူ့လက်ကို ကျန်းကျင်ယန်၏နှလုံးပေါ် ညင်သာစွာ တင်လိုက်ရင်း သူ့မျက်လုံးအိမ်များသည် ညသန်းခေါင်ယံကောင်းကင်က ကြယ်ပွင့်များလို မည်းနက်နေသည်။ "ဒါကလည်း ကိုယ်နဲ့ပဲပြည့်နေတယ်မလား။"

"ငါ…" ကျန်းကျင်ယန်သည် ပါးစပ်ဟပြီး မျက်လွှာချကာ အလွန်ရှက်ရွံ့စွာခံစားရသည်။

သူ၏နှလုံးခုန်နှုန်းသည် ယုန်တစ်ကောင်လို မြန်ဆန်နေပြီး အရာအားလုံးကို ကျန်းယွီချွမ်းကို ခံစားရသည်။

ကျန်းယွီချွမ်း၏အသံသည် သေချာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။ "ဝန်ခံလိုက်ပါ၊ မင်း ကိုယ့်ကို ညာလို့မရဘူး။"

ကျန်းကျင်ယန်သည် လည်ချောင်းမှထွက်လာသော သူ့အသံကိုကြားရပြီး "အင်း" ဟူသောစကားတစ်လုံးသာရှိသည်။

'မင်းနဲ့ပဲပြည့်နေတာကြာလှပြီ။'

'မင်းက ဒုတိယဇာတ်လိုက်မဟုတ်ဘဲ ငါ့ရဲ့ဇာတ်လိုက်မှန်း သိလိုက်တဲ့အချိန်ကတည်းက စခဲ့တာ။'

'အခုချိန်အထိ ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်ကွက်အတိုင်း ငါ့ဆီမှာ တကယ်ဖြစ်လာတာကို မယုံနိုင်သေးဘူး။'

'ကျန်းယွီချွမ်း အလေးအနက်ထားတဲ့အချစ်မျိုးနဲ့ ထိုက်တန်ရလောက်အောင် ငါဘာများခဲ့လို့လဲ။' ထိုသံသယများသည် သူ၏ပူပြင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်နှင့် နှလုံးခုန်သံတို့ကြောင့် ခဏတာ အရည်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းယွီချွမ်းသည် သူ့အောက်ကလူကို ဖိလိုက်ပြီး ကျန်းကျင်ယန်၏အဝတ်အစားများကို လျင်မြန်စွာ ချွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ဝတ်စုံနှင့် ရှပ်အင်္ကျီအောက်ရှိ သူ၏ပိန်ပါးပါးခန္ဓာကိုယ်သည် ကျန်းယွီချွမ်း၏အကြည့်အောက်၌ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုန်ယင်သွားကာ သူ့ကိုယ်သူကာရန် စောင်ကိုယူရန်ပင် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ကျန်းယွီချွမ်းသည် စောင်ကိုယူကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ရွှတ်နောက်နောက် မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ သူ့လက်ချောင်းများသည် ကျန်းကျင်ယန်၏ချောမွတ်သောရင်ဘတ်ကို လျှောကျလာပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောသည်။ "နှင်းဘောလုံးလေး"

'အာ… နှင်းဘောလုံးလေးဆိုတဲ့နာမည်က တကယ်တော့ ငါ့ကိုပေးခဲ့တာလား။' ကျန်းကျင်ယန်သည် သူ့ကိုယ်သူကာရန် စောင်ကိုဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး အလွန်ရှက်လွန်း၍ သူ၏နောက်ဆုံးအကာအကွယ်စည်းကို ကာရန် သူ့လက်များကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

'စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အတွင်းခံတစ်ထည်က ငါ့တင်ပါးကြားမှာ အမြဲတမ်း လျှောကျနေတယ်…'

'မနက်က ငါ ဝတ်ထားရင်တောင် ဘယ်သူမှ သတိမထားမိလောက်ဘူးလို့ ငါတိတ်တဆိတ်ပြောနေခဲ့ပေမဲ့ ညရောက်တော့ တစ်ယောက်ယောက်က သတိထားမိသွားမယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး။'

'ကံတရားက ဒီလောက်တောင်ခန့်မှန်းလို့မရတဲ့ ကလိမ်ကကျစ်ကောင်ပဲ။'

ကျန်းယွီချွမ်းက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဝင်ပေါက်တွင် ကျန်းကျင်ယန်ကို သူ့လက်မောင်းထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားကတည်းက ရေခဲတုံးသည် မီးလုံးထိမှန်ခံရသလို တုန်လှုပ်စရာကောင်းလောက်အောင်အရှိန်ဖြင့် အရည်ပျော်သွားသည်။ ကျန်းကျင်ယန်သည် လွန်ခဲ့သောလအနည်းငယ်က သူမြင်ခဲ့ရသည့် ကျန်းယွီချွမ်း၏အပြုံးများအားလုံးပေါင်းသည် လွန်ခဲ့သောမိနစ်အနည်းငယ်ကျော်က အပြုံးများကဲ့သို့ မလှပဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်စက်လူတစ်ယောက်သည် တစ်ခါတစ်ရံ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုပြသတတ်သည့်ပုံစံက အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ ပို၍ကြောက်စရာကောင်းတာက ကျန်းယွီချွမ်းသည် ပြုံးလိုက်သောအခါ မပြုံးဘဲနေချိန်ထက် ပိုကြည့်ကောင်းနေသည်။ ကျန်းကျင်ယန်သည် သူ့ကိုကြည့်ပြီး ရှက်သွားကာ ရင်ခုန်သံများဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူအား ပြသခြင်းကိုရှောင်ရှားရန် သူ့အတွင်းခံကို သူ့လက်များဖြင့် ဖုံးထားလိုက်သည်။ သူက အလွန်ရိုးစင်းပုံပေါ်နေသည်။

သို့သော်လည်း မကြာမီတွင် ဤနောက်ဆုံးကာကွယ်ရေးစည်းကို ကျန်းယွီချွမ်းက ဖယ်ရှားခဲ့သည်။

ကျန်းကျင်ယန်သည် ယခုတစ်ကြိမ် ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း ဟန်ဆောင်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူသည် အမှန်တကယ ရှက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူသည် လူပျိုဖြစ်ပြီး တကယ့်တိုက်ပွဲတွင် စိတ်တည်ငြိမ်ရန် ခက်ခဲသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့။ ကိုယ်မင်းကို ဘာနာကျင်မှုမှမခံစားစေရဘူး။" ကျန်းယွီချွမ်းသည် ကုတင်ဘေးက စားပွဲအံဆွဲကိုဖွင့်လိုက်ပြီး အချိန်အကြာကြီးပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ချောဆီကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကနဦးပြင်ဆင်မှုများကို စိတ်ရှည်စွာလုပ်ဆောင်နေစဉ် သူသည် ကျန်းကျင်ယန်ကို သူ့လက်များဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။

"အင်း..." ကျန်းကျင်ယန်သည် အိပ်ရာခင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ပါးပြင်ပေါ်ရှိ အနီရောင်တိမ်တိုက်များက သူ့ညှပ်ရိုးအထိ ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူစိတ်လှုပ်ရှားနေသောအခါ အတွင်းစိတ်မှ ညည်းညူတတ်သောအကျင့် ပြန်ပေါ်လာပြန်သည်။

'မင်းငါ့ကို မနာကျင်စေရဘူးပြောတာ ငါနာကျင်မှုကို မခံစားရတော့မှာမှမဟုတ်တာ ယောက်ျားရယ်။ ဂန္ဓမာပန်းပုံစံပစ္စည်းတွေက အရမ်းကျဉ်းကျပ်တယ် ယောက်ျားရဲ့။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ပစ္စည်းအရွယ်အစားက အရမ်းမတန်မဆမကြီးလွန်းဘူးလား ယောက်ျား။ အမလေး၊ အမလေး၊ တောင်လာပြီ။ ဝိုး… အဲဒါက ပိုရှည်လာပြီး ပိုတုတ်ခိုင်လာပြီ။'

"ကျင်ယန်" ကျန်းယွီချွမ်း၏နှုတ်ခမ်းသည် အနည်းငယ်လှုပ်ယမ်းသွားကာ သူ့လက်ကိုယူပြီး သူ၏အဓိပ္ပါယ်မဖော်ပြနိုင်သောပစ္စည်းပေါ် တင်လိုက်ကာ ပေါ့ပါးစွာဆိုသည်။ "ကိုယ်တို့ အတူတူအာရုံစိုက်ရအောင်။"

ကျန်းကျင်ယန်သည် ပြောသည့်အတိုင်း လိုက်လုပ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားကာ အိပ်ပျော်ရင်းလမ်းလျှောက်နေသလို ဖြစ်နေသည်။ သူ့လက်များက အနည်းငယ် တုန်ယင်လာသည်။

'မင်္ဂလာပါ လူကြီးမင်းတို့။ ခင်ဗျားတို့က ၂၀၁၆ အာရှနှင့်နတရုတ်ဒေသဆိုင်ရာချန်ပီယံရှစ်ရဲ့ ဆီမီးဖိုင်နယ်ပွဲစဉ်တွေကို ကြည့်ရှုနေရတာပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒီပြိုင်ပွဲဝင်နှစ်ယောက်က ချန်ပီယံဆုနဲ့ ဒုတိယနေရာကို အကြိတ်အနယ်ယှဉ်ပြိုင်နေကြပါတယ်။ ဟားဟား… ကျန်းနာမည်နဲ့ ဒီပြိုင်ပွဲဝင်က နည်းနည်းစိတ်လှုပ်ရှားနေချိန် တခြားကျန်းနာမည်နဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်ကတော့ အရမ်းတည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးတယ်။ ပြိုင်ပွဲက အရမ်းပြင်းထန်တဲ့အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီး ကျန်းနာမည်နဲ့ဒီပြိုင်ပွဲဝင်က တခြားကျန်းနာမည်နဲ့ပြိုင်ပွဲဝင်နဲ့ ဖိုင်နယ်ပွဲကို ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်တော့မှာပါ။'

"ကျင်ယန်" ကျန်းယွီချွမ်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးနေသလိုမျိုး သူ၏နှုတ်ခမ်းလွှာကို မျဉ်းကြောင်းဖြစ်အောင် ဖိကပ်ထားသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူသည် ထူးဆန်းသောတောင်းဆိုမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ "မင်းစိတ်ထဲမှာ တစ်ကနေ တစ်ဆယ်အထိရေတွက်နေပါ၊ ပြီးရင် တစ်ဆယ်ကနေ တစ်ကို ပြန်ရေတွက်ပါ၊ ထပ်ခါထပ်ခါရေတွက်နေပါ။" 

ကျန်းကျင်ယန်: "…"

'ယောက်ျား ဒါက ဘယ်လိုထူးဆန်းတဲ့ဝါသနာလဲ။'

TK Team Chapter 43