Chapter 50

【Volume 2 : လက်ထောက်လေး အချပ်ပို ၂】

Chapter 50 (ဒုတိယနေ့ ရုံးခန်းထဲတွင်)

ညနေ ၄:၃၀ ရှိပြီး အလုပ်ဆင်းရန် အချိန်နီးလာသည်။

တစ်နေ့တာအလုပ်ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် နေဝင်ချိန်နေရောင်ခြည်များသည် ကြမ်းပြင်မှမျက်နှာကျက်ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် ဖြာကျလာပြီး ကော်ဇော်ပေါ်ရှိ လိမ္မော်-အဝါရောင် ဂျီဩမေတြီပုံစံများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

အရာအားလုံးနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသော မစ္စတာကျန်းသည် သူ၏ သူဌေးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပက်လက်အိပ်ပြီး အနားယူရန် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားပြီး သူအိပ်ပျော်နေပုံပေါ်ကာ ကျန်းကျင်ယန်သည် သူ့ဘေးနားရှိ ရှုပ်ပွနေသော စားပွဲခုံကို သပ်ရပ်စွာ စီနေသည်။

သူ့ရှပ်အင်္ကျီကို သေသပ်စွာ မီးပူတိုက်ထားပြီး အစွန်းအထင်းကင်းစင်သော အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး အထည်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ကပ်ငြိနေကာ ဘောင်းဘီထဲသို့ ထည့်ထားသဖြင့် သူ၏သွယ်လျသောခါးကို ပေါ်လွင်စေပြီး လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကိုင်ထားနိုင်သည်ဟု ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်စေသည်။

ကျန်းယွီချွမ်းသည် သူ့နောက်မှ မျက်လုံးများကို တစ်ချက်ဖွင့်ပြီး လက်ထောက်က သူ့ပစ္စည်းများ ထုပ်ပိုးနေတာကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသည်။

ဒါကို လုံးဝမသိလိုက်ဘဲ ကျန်းကျင်ယန်သည် စားပွဲထောင့်က စကျင်ကျောက်စက္ကူဖိပြားကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူ၏တင်ပါးများသည် ဘောင်းဘီ၏နူးညံ့သောအထည်နှင့် ပတ်ထားသောကြောင့် သည်လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ သိသာထင်ရှားလာပြီး လုံးဝိုင်းကာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားသည်။

သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များက စက္ကူဖိပြားကို ထိတော့မည့်အချိန်တွင်ပင် ကျန်းကျင်ယန်၏ခါးကို လက်တစ်ဖက်က ရုတ်တရက် နောက်သို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ၏နောက်မှ ဖက်လိုက်သည်။ သူ ထိတ်လန့်မှုမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင် သူ၏နားရွက်ကို ညင်သာစွာ လျက်လိုက်ပြီး စူးရှသောခံစားချက်တစ်ခုက ချက်ချင်းပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို တုန်ယင်စေခဲ့သည်။

"အဟမ်း... မစ္စတာကျန်း အလုပ်ချိန်အတွင်း ကျေးဇူးပြုပြီး အပြုအမူကို ဂရုစိုက်ပါ။" ကျန်းကျင်ယန်သည် ကျန်းယွီချွမ်း၏ပေါင်ပေါ်မှ တည့်တည့်မတ်မတ်ခုန်ဆင်းပြီး စက္ကူဖိပြားကိုဆွဲယူကာ မူလနေရာသို့ ပြန်ဆောင့်ချလိုက်ရင်း မျက်နှာတင်းမာပြီး မျက်နှာအမူအရာက အလွန်တည်ကြည်နေသည်။

"မင်းအထက်လူကြီးရဲ့အမိန့်ကို မနာခံဘူးပေါ့" ကျန်းယွီချွမ်းသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ကျန်းကျင်ယန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကျန်းကျင်ယန်ပတ်ပတ်လည်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် လှမ်းလိုက်ပြီး သူ့နောက်က စားပွဲပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။ ဤလုပ်ရပ်၏ အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေမှုအောက်တွင် ကျန်းကျင်ယန်သည် စားပွဲပေါ်တွင် မှီထားရုံမှတစ်ပါး တခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ဘဲ သူ၏သွယ်လျလှပသော လည်ပင်းနှင့် လည်စလုတ်ကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။ "ကိုယ် မင်းကို အရမ်းအလိုလိုက်ထားမိတာပဲ။"

"ခင်ဗျားရဲ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို နှောင့်ယှက်မှုအတွက် ကျွန်တော်တိုင်ကြားမယ်" ကျန်းကျင်ယန်သည် အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် ကျန်းယွီချွမ်း၏ နမ်းနေသည့်နှုတ်ခမ်းများကို တားဆီးရန် လက်ဆန့်လိုက်သည်။

"မင်းပါးစပ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ငြင်းနေပေမဲ့…" ကျန်းယွီချွမ်းသည် ကျန်းကျင်ယန်၏လက်ဖဝါးကို နမ်းလိုက်ပြီး အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ "မင်းစိတ်ထဲမှာတော့ အရမ်းရိုးသားတယ်"

ကျန်းကျင်ယန်: "…"

ယောက်ျား၊ ခင်ဗျား ဒီလိုလိမ်လည်လှည့်ဖြားနေရင် ကျွန်တော်တို့မကောင်းတဲ့သူဌေးက သူ့ရဲ့အပြစ်ကင်းတဲ့လက်အောက်ငယ်သားကို ရုံးတွင်းကစားဖို့ အတင်းအကျပ်လုပ်ဖို့မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။

"ဒါက ကိုယ့်အမှားပါ" ကျန်းယွီချွမ်းသည် သူ့အမှားကို ဝန်ခံရင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျန်းကျင်ယန်၏လည်ပင်းကို နှုတ်ခမ်းနှင့်ပွတ်သပ်လိုက်ကာ ညှပ်ရိုးမှာ အနီရောင်အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ခဲ့သည်။ ပြီးနောက် သူသည် ကျန်းကျင်ယန်ကို စားပွဲပေါ် ရုတ်တရက် တွန်းချလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်နှင့် ရှပ်အင်္ကျီအောက်ပိုင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ အတွင်းဘက်ကို ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်က ကျန်းကျင်ယန်၏ လည်ပင်းကို ထိန်းထားရင်း ခေါင်းလှည့်မသွားအောင် တားဆီးထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျန်းကျင်ယန်၏ ကန့်ကွက်သံများကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။

ကျန်းကျင်ယန်သည် တစ်ဖက်လူ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို တောင့်ခံရန် ပါးစပ်ဟဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံခဲ့ရသည်။ "အာ… အမ်… လွတ်ဦး… မစ္စတာကျန်း"

စားပွဲက အရမ်းရှုပ်ထွေးနေပြီ။ အခု သုံးလို့တောင်ရသေးလား။

"ကိုယ်နောက်မှရှင်းလိုက်မယ်" ကျန်းယွီချွမ်းသည် ဆွဲချွတ်ပြီး ကော်လာကို လျှော့လိုက်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ညှပ်ရိုးအပိုင်းအစလေးကို ပေါ်လွင်အောင် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းကျင်ယန်၏ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးများကို တစ်လုံးချင်းစီကို ဖြုတ်လိုက်ရာ သူ၏ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖြူဖွေးလှပသော အပေါ်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူတို့၏ယခင်က ချစ်တင်းနှောထားသော အမှတ်အသားများသည် သူ၏ပါးလွှာသောရင်ဘတ်၊ ညှပ်ရိုးနှင့် ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းတွင် ကျန်ရှိနေပြီး ၎င်းတို့၏အရောင်များက တောက်ပနေဆဲဖြစ်ပြီး မမှေးမှိန်သေးပါ။ ကျန်းယွီချွမ်းသည် ထိုအမှတ်အသားတစ်ခုချင်းစီကို တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရေထဲမှာ ပုစဉ်းတစ်ကောင် စီးဆင်းနေသလို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သွေးဆာနေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်လို ပြင်းထန်စွာ နမ်းရှိုက်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကနေ ဆန္ဒများ၏ အမှတ်တရများကို နိုးထလာစေပြီး အရိုးတွေထဲကို တွားသွားနေသော ဗိုင်းရပ်စ်တစ်ကောင်လို သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။ 

မကြာခင်မှာပဲ ကျန်းကျင်ယန်သည် ရှပ်အင်္ကျီနှင့် နက်ကတိုင်တို့ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့သော အမူအရာနှင့် ရင်ဘတ်ထဲက လောင်ကျွမ်းနေသော ဆန္ဒများနှင့် ရှုပ်ပွနေသော စားပွဲပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေကာ နီရဲသောမျက်နှာဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေသည်။

ကျန်းယွီချွမ်းသည် သူ့အသွင်အပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း သူ့အသက်ရှူသံက ချက်ချင်း လေးလံလာပြီး ခပ်တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "မင်း မလိုချင်ဘူးလို့ ပြောဦးမလို့လား။"

"…သားရဲကောင်" ကျန်းကျင်ယန်သည် ဒေါသတကြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။

ပစ္စည်းက စားပွဲရဲ့ဘယ်ဘက်အောက်ခြေမှာရှိတဲ့ ဒုတိယမြောက်ကနေ နောက်ဆုံးအံဆွဲထဲမှာ ရှိတယ်။ မြန်မြန်ထုတ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ မြန်မြန်အပြီးသတ်လို့ရတယ်။

ကျွန်တော် မပျော်မရွှင်အမူအရာကို အကြာကြီး ထိန်းထားလို့ မရဘူး။ ဒီဇာတ်ကောင်က အချိန်မရွေး ပြိုလဲနိုင်တယ်။

ကျန်းယွီချွမ်းသည် အံဆွဲကို နာခံစွာဖွင့်ကာ သူလိုအပ်သောအရာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကျန်းကျင်ယန် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဒါကို သဘောမကျသော်လည်း ကျန်းယွီချွမ်းသည် မည်မျှပင် စိတ်အားထက်သန်နေပါစေ သူ့ကို မတော်တဆ ထိခိုက်နာကျင်ခြင်းမရှိစေရန် သူ၏ဆန္ဒများကို အမြဲထိန်းချုပ်ပြီး အရာအားလုံးကို စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် ပြင်ဆင်နိုင်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ" ကျန်းကျင်ယန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့မျက်လုံးများ အေးစက်လာသည်။ "ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ခင်ဗျားလုပ်လို့မရဘူး... ရပ်လိုက်၊ ရပ်လိုက် မစ္စတာကျန်း"

ဟုတ်တယ် ရပ်လိုက်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီအချိန်မှာ လက်တွေကို မလိုအပ်ဘူး။ မြန်မြန် လိင်တံကိုထုတ်လိုက် ဟုတ်ပြီလား။

ကျန်းယွီချွမ်း၏မျက်ခုံးများက တွန့်သွားသည်။ သူသည် တစ်ရှူးတစ်စကို ယူပြီး သူ့လက်ကို သုတ်လိုက်သည်။ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့တာကြောင့် သူ့အောက်တွင် အရူးအမူး လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သော ကျန်းကျင်ယန်ကို အတင်းထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူ လုံးဝပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုပုံစံနှင့် အေးစက်စက်ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ "မင်း ကိုယ်ပြောတာနားမထောင်ရင် ရာထူးတိုးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။"

"ဒီတော့ ခင်ဗျားက ဒီလိုစီအီးအိုမျိုးပေါ့" ကျန်းကျင်ယန်သည် သာယာစွာ သူ့ခြေချောင်းများကို ကွေးညွှတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများက အနည်းငယ်နီရဲနေပြီး ဒေါသကြောင့် ငိုတော့မယောင် ဖြစ်နေသည်။ "ခင်ဗျား မရပ်ရင် ကျွန်တော် အော်လိုက်မှာနော်… ကျွန်တော် အော်လိုက်မှာနော်"

ဝိုးဟိုး… အရမ်းကောင်းတယ်… အား… အား… အား…

"မင်းမအောင်နိုင်အောင် ကိုယ်လုပ်ပေးမယ်" ကျန်းယွီချွမ်းသည် ကျန်းကျင်ယန်၏မေးစေ့ကို ညှစ်လိုက်ရင်း အေးစက်စက်ပြောလိုက်သည်။

ညည်းညူသံများ၊ တောင်းပန်သံများအားလုံးသည် ပြင်းထန်ပြီး အသက်ရှူမဝသော အနမ်းများထဲတွင် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။ နေမင်းသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်ကို တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားသောအခါ ရုံးခန်း၏အလင်းရောင်က မှိန်ဖျော့လာပြီး ပို၍မရေမရာဖြစ်လာသော်လည်း အပူချိန်ကတော့ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ လေထုထဲတွင် ချိုမြိန်ပြီး စိတ်အားထက်သန်သော ခပ်တိုးတိုးပြောသံများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များ၏ နူးညံ့သောအသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက်…

ကျန်းကျင်ယန်သည် ကြီးမားသောစားပွဲပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်လဲနေပြီး ရူးသွပ်စွာ ချစ်တင်းနှောခြင်း၏ အရိပ်အယောင်များက သူ့အား ပျင်းရိစေသောကြောင့် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းမျှ မလှုပ်ချင်တော့ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ တစ်ဖက်လူ၏ အပူကို သူ အနည်းငယ် ခံစားမိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့အသက်ရှူသံတွင် အရည်တစ်မျိုး၏ မနှစ်မြို့ဖွယ်အနံ့ ပါရှိနေသည်။ သားရဲလို မစ္စတာကျန်းသည် သူ့ဆံပင်ကို သပ်ရပ်စွာပြင်ဆင်လိုက်ပြီး သူဌေးထိုင်ခုံတွင် မှီကာ ဘာမှမဖြစ်သလို သူ့ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်က လှပသောမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေသည်။

ကျန်းကျင်ယန်က အနံ့ရှူရှိုက်လိုက်သည်: "..."

ကျွန်တော့်ကို ကောင်းတယ်မလားလို့ မြန်မြန်လိုက်။"

"…ကောင်းတယ်မလား။" ကျန်းယွီချွမ်းသည် သူ၏လက်ထောက်လေးနှင့်အတူ ကစားလိုက်သည်။

"ဟန့်… ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ရရင်တောင် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ရမှာမဟုတ်ဘူး။" ကျန်းကျင်ယန်က သရော်လိုက်သည်။

နောက်တော့ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ချက်လက်မှတ် ၁၀ သန်းရေးပေးပြီူ ကျွန်တော့်မျက်နှာဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်၊ ပြီးရင် စဉ်းလဲပြီး ရန်စနဲ့လေသံနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုမေး ‘ဒီလိုဆိုဘယ်လိုလဲ။ မင်းရဲ့နှလုံးသားက ဘယ်လောက်တန်လဲ။ ငါဝယ်မယ်။ ငါ ကျန်းယွီချွမ်း မရနိုင်တဲ့အရာ ဒီကမ္ဘာမှာ ဘာမှမရှိဘူး…’ ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ် ဒီလိုဇာတ်ကွက်မျိုးက ရင်ကို အနာကျင်ဆုံးပဲ။

ကျန်းယွီချွမ်းသည် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ကျန်းကျင်ယန်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်မှမျက်နှာကျက် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ သူ့ကို သယ်သွားရင်း သူ့ကိုကျောပေးခိုင်းလျက် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ အတင်းရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

အမျိုးသားဇာတ်လိုက်က ဇာတ်ညွှန်းကနေ လုံးဝလွဲပြီး သူ့ကိုယ်သူ လက်တန်းလုပ်ချင်ရာလုပ်နေပြီ။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲ။" စီအီးအို၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကိုခံခဲ့ရသော လက်ထောက်လေးသည် မလိုလားဘဲ ရုန်းကန်ခဲ့ရသော်လည်း ပို၍သန်မာသောထိန်းချုပ်မှုဖြင့်သာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည္။ သူသည် ကြမ်းပြင်မှမျက်နှာကျက်အထိ မြင့်သော ပြတင်းပေါက်၏ အေးစက်စက်မှန်တွင် ဖိခံထားရပြီး လှည့်ပတ်နေရင်း မှန်၏ပူပြင်းသောအသံဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အရည်များနှင့် စွန်းထင်းနေပြီး အရေပြားကို ပွတ်တိုက်နေကာ ရှက်ရွံ့စွာ နားထောင်နေမိသည်။ 

"ချစ်တင်းနှောမလို့လေ" ကျန်းယွီချွမ်းက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ဖြေလိုက်သည်။

မှောင်ရီပျိုးစပြုလာသည်နှင့်အမျှ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင်ရပ်ပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ခြင်းဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စီးပွားရေးရပ်ကွက်အများစုကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ညမြင်ကွင်းက အတော်လေးလှပသည်။

ကျန်းကျင်ယန် တစ်ချိန်က စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သော ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်တွင် ကစားခြင်းဖြစ်သည်။

"မလှုပ်နဲ့။" ကျန်းယွီချွမ်းက သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူတို့တွေ တစ်ကြိမ်လုပ်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ပြင်ဆင်မှုများက အလွန်ချောမွေ့သွားခဲ့သည်။ အနည်းငယ် ထိတွေ့ပြီးနောက် ကျန်းကျင်ယန် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

"ဒီမြင်ကွင်းကို မင်းအရင်က စိတ်ကူးယဉ်ဖူးတယ်လေ ကျင်ယန်…" ကျန်းယွီချွမ်းသည် သူ့ကို မှန်တွင် အတင်းအကျပ် ဖိထားပြီး သူ့နားရွက်ကို ညင်သာစွာ ကိုက်ရင်း ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "မင်းမှတ်မိလား။"

ရုတ်တရတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော ခံစားချက်က ကျန်းကျင်ယန်၏ ဦးနှောက်ကို ခဏလောက် ဗလာဖြစ်သွားစေသည်။ သူ့ကိုယ်သူ ထောက်ထားရန် သူ့ရှေ့က မှန်ပေါ် လက်ကိုဖိထားရင်း ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး ငြင်းလေသည်။ "ခင်ဗျား ဘာတွေပြောနေတာလဲ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး မစ္စတာကျန်း…"

ဒါကိုတော့ ခင်ဗျားမှတ်မိမှာပေါ့။ 

"ဘယ်သူသိမလဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်လောက် ဒီဘက်ကိုကြည့်နေတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တာပဲ…" ကျန်းယွီချွမ်းသည် ကျန်းကျင်ယန်၏နားကို နက်ရှိုင်းပြီး ညှို့ဓာတ်ပါသောအသံဖြင့် စနောက်လိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

ဤအမြင့်မှ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်နိုင်သလို ဆန့်ကျင်ဘက် အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံများ မရှိသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက် စိတ်ကူးယဉ်စကားများကြောင့် ကျန်းကျင်ယန် စနောက်ခံရသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ကြွေရောင်အသားအရေကို အမှုန့်ပါးပါးလေးတစ်လွှာ ဖုံးအုပ်ထားပြီး တစ်နေရာရာမှ တုံ့ပြန်မှုက ပိုသိသာလာသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကိုတွေ့လောက်မယ်ကြားတော့ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားတယ်ပေါ့" ကျန်းယွီချွမ်းသည် လှောင်ပြောင်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ့ပုံမှန်ပုံစံနှင့် လုံးဝကွဲပြားသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့်လေသံဖြင့် စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။ "အရမ်းရမ္မက်ကြီးချက်"

ကျန်းကျင်ယန်သည် ချက်ချင်း ပြန်လှည့်လာပြီး သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်...

ကျွန်တော် စိတ်လှုပ်ရှားတာက ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လုပ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကြောင့်လေ။ ကျွန်တော် အရမ်းမှားသလို ခံစားရတယ်။

ဒါက ငါ့ရဲ့အရင်က စိတ်ကူးယဉ်စရာတွေကို လုံးဝဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။

စိတ်ကူးယဉ်မှုနှင့် လက်တွေ့ဘဝ၏ ထပ်တူထပ်မျှခံစားချက်က အလွန်ကိုစွဲလမ်းစေသည်။ အအေးနှင့်အပူကြားထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ကျန်းကျင်ယန်သည် သူ၏အထွတ်အထိပ်ကို အကြိမ်ကြိမ်ရောက်ရှိခဲ့ပြီး သူ၏ကြည်လင်သောအသံက အနည်းငယ်အက်ကွဲလာသည်။ သူ့ရှေ့ရှိ တစ်ချိန်က အစွန်းအထင်းကင်းစင်ခဲ့သော ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက် ပြတင်းပေါက်များသည် ယခုအခါတော့ အမည်မသိအရည်တစ်မျိုးနှင့် စွန်းထင်းနေပြီး ပို၍ဟောင်းနွမ်းသွားပုံပေါ်သည်။ သူ နောက်ဆုံးထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းကျင်ယန် ခဏတာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။ နိုးတစ်ဝက် အိပ်တစ်ဝက်ဖြစ်နေချိန်တွင် သူကို သယ်ဆောင်သွားပြီး ခုတင်ပေါ်ချလိုက်ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အလျင်အမြန် ဆေးကြောပေးပြီး ကမ္ဘာကြီး မှောင်မိုက်သွားခြင်းမပြုမီ စောင်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်ကို ခပ်ရေးရေး ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းကျင်ယန် မည်မျှကြာအောင် အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မသိသော်လည်း မိနစ်အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ခါးကို ပွတ်သပ်ရင်း နားနေခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ကျန်းယွီချွမ်းသည် ကြမ်းပြင်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း အင်္ကျီလက်များကို လိပ်တင်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်…

"မင်းနိုးတာ အရမ်းမြန်တာပဲ" ကျန်းယွီချွမ်းသည် အဝတ်စုတ်ကို ပုံးထဲသို့ထည့်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ပွတ်တိုက်ရင်း ညှစ်ထုတ်ကာ စားပွဲကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်ရှိ ပြတင်းပေါက်များပေါ်ရှိ အစွန်းအထင်းများကို ဆက်လက်သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည်။

"ဟန့်" ကျန်းကျင်ယန်သည် သားရဲသူဌေး၏ အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး ကွေးရတာထက် ဖျက်ဆီးခံမည့် သနားစရာကလေးငယ်တစ်ယောက်လို အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"မင်း အခုထိ သရုပ်ဆောင်လို့မပြီးသေးဘူးလား။" ကျန်းယွီချွမ်းသည် ခပ်တိုးတိုးရယ်လိုက်ရင်း ရေပုံးတစ်ပုံးကို ကောက်ယူပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားကာ ညစ်ပတ်သောရေများကို သွန်ထုတ်၊ လက်များကိုဆေးပြီး ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ပြီးတော့ လူကြီးလူကောင်းဆန်သောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီည မင်းစားချင်လဲ။"

ကျန်းကျင်ယန်က သူ့မေးစေ့ကို ထိလိုက်သည်...

ချုံချင်းဟော့ပေါ့။ တကယ်ထုံစပ်တဲ့အရာမျိုး။ အရမ်းအရသာရှိတယ်။

"မရဘူး၊ ဒီနေ့ ဒီမှာ နည်းနည်းများသွားပြီ" ကျန်းယွီချွမ်းသည် သူ့တင်ပါးကို အဓိပ္ပါယ်ရှိရှိ ပုတ်ပြီး "ယာဂုသွားစားရအောင်"

"ဒါဆို ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့မေးနေသေးလဲ။" ကျန်းကျင်ယန်သည် ရဲတင်းစွာ မစ္စတာကျန်း၏ပါးကို ညှစ်လိုက်သည်။

"အိမ်မပြန်ခင် မင်းအကြိုက်ဆိုင်ကိုသွားပြီး တီးလားမီစူးဝယ်မယ်" ကျန်းယွီချွမ်းသည် သူ့ပါးကို အညှစ်ခံရင်း မရေမရာပြောလိုက်သည်။

ဒီလိုမှပေါ့… ကျန်းကျင်ယန်သည် သူ့လက်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တစ်စက္ကန့်လောက် ကြည့်ပြီးနောက် အတူတူပြုံးလိုက်ကြသည်။

TK Team Chapter 50