(36)

Chapter (36)
ချန်အန်းတစ်ခွင် မိစ္ဆာတွေပြည့်နေ၏

ကျုံးနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ ရေကန်ထဲမှာ လူတိုင်း ရွှဲရွှဲစိုနေသည်။

လီကျင်လုံ: "အနာဂတ်မှာ ဒီနေရာကို တံဆိပ်ခတ်ဖို့ အချိန်ရှာရမယ်.... မဟုတ်ရင် ဒါက အရမ်းအန္တရာယ် များလိမ့်မယ်"

ဟုန်ကျွင့်၊ မော့ရစ်ကန်းနှင့် ချိုးယုံစစ်တို့သည် ဂူထဲတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ဟွားချင်နန်းတော်တွင် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအား 50% အောက် ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့ကြသည်။ အားထိုက်ရဲ့ စွမ်းအင်ကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ။

"အနားယူ​ကြပါ" လီကျင်လုံ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးသည် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းမှ ထွက်သွားပြီး အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချန်အန်းမြို့ထဲတွင် မိုးဖွဲဖွဲရွာချနေပြီး မိုးရေထဲတွင် ငါးနံ့သင်းသင်းလေးပင် ရှိနေသည်။

“ဒီမိုးက ဘယ်လို​ကြီးလဲဟ!!” လို့ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက မေးလိုက်သည်။

လီကျင်လုံက သူ့လက်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့လက်ဖဝါးမှာ အနီရင့်ရောင် မိုးဖွဲဖွဲလေး ကျလာခဲ့သည်။ သူ့နှလုံးမီးအိမ်ကို အသုံးပြုပြီးတာနဲ့ မိုးရေတွေက ဖြူစင်တဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ ရေငွေ့အဖြစ် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ အားလုံးဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကနေ ထွက်သွားပြီးနောက် လီကျင်လုံက အားလုံးဘက် လှည့်မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်ပြန်ကောင်းသွားပြီလဲ?"

"တစ်ဝက်..." မော့ရစ်ကန်းက ပြန်ဖြေသည်။

ချိုးယုံစစ်: "တစ်ဝက်...."

ဟုန်ကျွင့်: "သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း...."

“အပြည့်ပဲ” အားထိုက်က အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောသည်။

လီကျင်လုံ: "မင်းရဲ့ကြိုးစားမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုတို့.... ဒီတိုက်ပွဲပြီးရင် ကောင်းကောင်း အပန်းဖြေဖို့ သွားကြရအောင်.... မင်းတို့ဘယ်ကိုသွားချင်လဲ ဒါမှမဟုတ် ဖျင်ကန်းလီလား??"

"အဆင်ပြေလား?" ဟုန်ကျွင့်က ချက်ချင်းပင် စိတ်အားထက်သန်လာပြီး။

"ငါ ဟိုကို သွားချင်တယ်... အဲဒီရေကူးကန်ထဲမှာ ​ရေစိမ်ချင်တယ်"

ဟုန်ကျွင့် မတိုင်ခင်က ရေပူစမ်းထဲသို့ ကျသွားသောအခါတွင် သူသည် ရေပူစမ်းဘေးတွင် သစ်သီးများ၊ ရေခဲလက်ဖက်ရည်နှင့် အခြားပစ္စည်းများ ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဆို ဘုရင်မင်းမြတ်ကို ငါမေး​ပေးမယ်"

လီကျင်လုံက ပြန်ပြောပြီး နွေးထွေးတဲ့ အဖြူရောင် အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ သူ့လက်ဖဝါးကို ဆန့်တန်းလိုက်ရာ တခြားလူများက သူ့လက်အပေါ်ကို တင်လိုက်ကြသည်။

"စစ်ပွဲ စပြီ!"

လီကျင်လုံက ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ပြီး အနောက်တံခါးဆီသို့ ပြေးထွက်သွားလိုက်သည်။

ပထမပစ်မှတ်မှာ မြို့တံခါးဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်က လေထုထဲမှာ ပြည့်​​နေပြီး နန်းတော်ထိပ်မှ တိမ်မည်းများအဖြစ်သို့ စိမ့်ဝင်ကာ အရပ်ရပ်သို့ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့သွားသည်။ မြို့တံခါးထိပ်မှာတော့ ငြိမ်သက်နေပြီး မြို့တံခါးစောင့်တွေ အားလုံးက လက်နက်တွေ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

"အဲ့ဒီမြေခွေးရဲ့ စွမ်းအားက ချန်အန်းမြို့ တစ်ခုလုံးကို ဘာကြောင့် ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီး ပျံ့နှံ့နိုင်ရတာလဲ?"

ဟုန်ကျွင့် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ ချုံမင် ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူ၏နတ်ဆိုးစွမ်းအားသည် ​ယောင်ကျင်းနန်းတော်ကိုသာ ဖုံးလွှမ်းထားနိုင်သည်။

"သွေးမိုးကြောင့်" ချိုးယုံစစ်က ပြန်ဖြေသည်။

လီကျင်လုံ: "ဝိညာဉ်ထွက်ပန်း ဝတ်မှုန်တချို့ကို သိမ်းထားဦး.... အားလုံးကို မဖြန့်ပစ်နဲ့!"

သွေးမိုးများအောက်တွင် မော့ရစ်ကန်းက လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားကာ လေးနှင့်မြှားများကို အမြန်ကွေးလိုက်သည်။ မြို့ရိုးထိပ်ရှိ အစောင့်တပ်သားများ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ စစ်သည်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မြားပစ်ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်က မြှားမိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ လီကျင်လုံကလည်း တစ်ဖက်ကနေ အော်၏။ 

"မြို့တံခါးကို အရင်သိမ်း!"

ဟုန်ကျွင့်သည် နတ်အလင်းငါးရောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ မြှားတံများကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ဓားပျံကို အသုံးပြုခါနီးတွင် ရုတ်တရက် ချိုးယုံစစ်က ထအော်လိုက်၏။ 

"မိစ္ဆာ!"

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးသည် ၎င်း၏သဘာဝ ရန်သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိတ်လန့်စွာ အော်လိုက်သည်။ ၎င်းက ချိုးယုံစစ်၏ လက်နှစ်ဖက်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားကာ ချိုးယုံစစ်ကလည်း သူ့နံဘေးမှ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးကို ပွေ့ဖက်ကာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ဟုန်ကျွင့်ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

အားထိုက်: "မြေခွေးမိစ္ဆာတွေကို မင်း မကြောက်ဘူးမလား"

ချိုးယုံစစ်: "ဒီထူးဆန်းတဲ့ အကောင်တွေကိုတော့ ငါကြောက်တယ်!... သူတို့ကို မြန်မြန် တားပေးပါ!!"

မော့ရစ်ကန်းသည် ဝံပုလွေတစ်ကောင် အသွင်ပြောင်းကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူက ငါးကြီးများကို ရေထဲသို့ပြန်ပစ်ချ၏။ သခင်မကော်က သူတို့ ပြန်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်ကြောင်း သိထားတာကြောင့် မြို့တံခါးအောက်ရှိ မြောင်းထဲတွင် မိစ္ဆာများစွာကို ပုန်းနေ​စေခဲ့သည်။ တံခါးကို စောင့်နေတဲ့ ငါးမိစ္ဆာနှစ်ကောင်ကို ကျင့်ပီလို့ ခေါ်ကြောင့် တိရန်ကျယ်ရဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ လီကျင်လုံ မြင်ဖူးသည်။

"ပါးဟက်ကို ထိုး! ဟုန်ကျွင့်.... ဆက်သွား!"

မြို့တွင်းရှိ လမ်းမပေါ်၌ လူတိုင်းသည် မြို့တံခါးကို ဖွင့်နိုင်ရန်အတွက် မိစ္ဆာ တိုက်ခိုက်နေရသည်။ မိစ္ဆာများက ပိုများလာသည်ဟု ခံစားမိပြီး ၎င်းတို့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ​ပြေးလာသော အကောင်များအား ဟုန်ကျွင့်က မော့ဓားရှည်ဖြင့် အလျားလိုက် ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ တစ်ဆက်တည်း မြို့တံခါးရဲ့ သံကြိုးကိုပါ ဖျက်စီးပစ်လိုက်သည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် လီလုန်ကျီးသည် မြို့အပြင်ဘက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်း​နေခဲ့ပြီး မြို့တံခါးအနောက်ဘက်မှ ဆက်တိုက် အသံများကို ကြားနေရသည်။

လီလုန်ကျီး: "သူတို့ရောက်​နေပြီ.... စစ်သည်တို့ ရန်သူတွေကိုသတ်ဖို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ!"

ထို့နောက် မြေကြီး၏ လှုပ်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြိုးတံတားသည် ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျကာ မိုင်ရာနှင့်ချီသော အကွာအဝေးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် မြို့တံခါး ပြိုကျကာ ထောင်နှင့်ချီသော မိစ္ဆာများက မီးခိုးများနှင့် ရောထွေးကာ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ မြင်းကောင်ရေ ထောင်ချီ၏ အရှိန်ကလည်း မြို့ထဲကို ဒုန်းဆိုင်းပြေးဝင်လာ၏။

"ဒါက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ!"

ဟုန်ကျွင့် ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားတဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး အံ့သြစွာ အော်လိုက်သည်။

လီကျင်လုံ: "ချန်အန်းမှာ မိစ္ဆာတွေ ပုန်းနေတာ.... မျှော်စင်ပေါ်တက်သွား!"

ဟုန်ကျွင့်လည်း ချိတ်ကြိုးကို လွှင့်တင်ပြီးနောက် အားထိုက်ဘက်ကလည်း လေပွေ မုန်တိုင်းဖြင့် လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်ရင်း လမ်းရှင်းပေးသည်။ လေပွေမုန်တိုင်း ရောက်လာသောအခါတွင် အတောင်ပံများ ပါရှိနေသလို မိစ္ဆာများ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် လေထဲသို့ ပျံသွားသည်။ ၎င်းတို့က ပါးစပ်များကိုပင် ဟစ်အော်လိုက်စဥ် အားထိုက်ဆီကနေ မိုးခြိမ်းသံနှင့် မီးတောက်များ ထွက်လာခဲ့သည်။

မော့ရစ်ကန်း အသွင်ပြောင်းထားသော ဝံပုလွေသည် ခုန်တက်လာပြီး ဟုန်ကျွင့်ကိုဖမ်းကာ နံရံထိပ်သို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦး လှိမ့်ဝင်ကာ မော့ရစ်ကန်းက လူ့ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ်သို့ ​ပြန်ရောက်ရှိလာပြီး ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ လေးရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အမြန် ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။

ဟုန်ကျွင့်သည် မြို့တော်မျှော်စင်ကို ဖုံးအုပ်ရန် အလင်းတန်းငါးရောင်ကို လွှင့်ထူကာ ကောင်းကင်မှ ကျလာသော မီးတောက်ကျည်ဆန်များကို ပိတ်ဆို့၍ ဓားပျံများကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ တစ်ခဏတာတွင် မြို့​တော်မျှော်စင်သည် ဝှေ့ရမ်းနေသော မြှားများနှင့် တောက်ပနေသော ဓားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ မိစ္ဆာများသည် တစ်​ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ခုတ်ထစ်ခံရသော်လည်း အရေအတွက်က များလွန်းသဖြင့် မနိုင်မနင်း ဖြစ်လာသည်။

လီလုန်ကျီး: "မင်းတို့ ကောင်းကင်ကနေ လိုက်ကြ! စစ်သည်တို့ တက်....."

ချက်ချင်းပင် ဧကရာဇ်မင်းသည် ရှန်ဝူစစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း အားသွင်းကာ မြို့တံခါးတစ်လျှောက် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ရှေ့သို့ ပြေးသွားသော မိစ္ဆာများက အားနည်းနေသေးသဖြင့် လူနှစ်ထောင် မြို့ထဲသို့ အတင်းအကြပ် ပြေးလာသောအခါ တဖြည်းဖြည်း လဲကျသွားကြသည်။

လီကျင်လုံ: "အားလုံးပဲ ချက်ချင်း လုပ်ရအောင်!"

မကြာခင်မှာပဲ မြို့တံခါးမှာ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲမှာ ပျံသန်းနေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့ အူသံဟာ အားထိုက်ရဲ့ လေပွေမုန်တိုင်းကြောင့် မျောပါသွားခဲ့သည်။ ဟုန်ကျွင့်သည်လည်း ကောင်းကင်ယံက မိစ္ဆာများကို ဓားနဲ့ထိုးသတ်ဖို့ သူ့အစွမ်းရှိသမျှကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ဓားသည် ထောင့်ဖြတ် ဖြတ်ပြေးသွားကာ မြင်ကွင်းအားလုံးကို ကျိုးပဲ့သွားစေသည်။ လေထုက ကွဲအက်သွားကာ မီးရောင်အောက်တွင် ရာနှင့်ချီသော ပျံသန်းနေသော မိစ္ဆာကောင်များကို ကရုဏာမဲ့စွာ ဖြတ်တောက်လိုက်ကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး သွေးများ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

"ငါနဲ့လိုက်ခဲ့!"

လူတိုင်းသည် မြို့တံခါးထိပ်မှ ပြေးဆင်းလာကြသည်။ လီကျင်လုံက မြင်းပေါ် တက်ထား၏။ ထိုစဥ် ပညာရှိဓားသည် ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားရာ လီလုန်ကျီးကလည်း သူ ဦးဆောင်ထားသော စစ်သား 2,000 ကျော်ဖြင့် နောက်ကလိုက်ခဲ့သည်။

အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့လုံးသည် မိစ္ဆာများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော လမ်းမပေါ် ရောက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့က ထောင်သောင်းချီ၍ အိမ်တွေထဲကနေ အဆက်မပြတ် ပြေးထွက်လာကြသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ချန်အန်းမှာ မိစ္ဆာတွေ အများကြီးရှိနေတာလဲ?" လီလုန်ကျီးက အော်လိုက်သည်။

"ဘုရင်မင်းမြတ်ကို သတင်းပို့ပါတယ်"

မော့ရစ်ကန်းကလည်း ဖြတ်လာခဲ့ပြီး တိုက်ခိုက်နေတဲ့ ဝက်နတ်ဆိုးကို မြှားခုနစ်စင်းနဲ့ ပစ်သတ်လိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးက ချန်အန်းမှာ ပုန်းအောင်းခဲ့နေတဲ့ မိစ္ဆာတွေပဲ...

"...သိပ်အစွမ်းထက်တာတော့ မဟုတ်​သေးဘူး!"

အားထိုက်ကလည်း ညာဘက်မှ အမြန်ပြေးသွားပြီး မြွေနှစ်ကောင်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ်တော် မြင်ပါတယ်" လီလုန်ကျီးက ထိတ်လန့်နေတုန်းပါပဲ။

"ဒါဆို ခင်ဗျလည်း လိုက်တိုက်စမ်းပါ!" ဟုန်ကျွင့်က မြင်းပေါ်ခုန်တက်ပြီး ပြောသည်။

"ဧကရာဇ်မင်း.... ခင်ဗျားရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ကျစ်ဝေကြယ် ရှိတယ် ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး... ဒီမှာ အကောင်သေးသေးလေးတွေကို ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနိုင်တယ်... ငါတို့က ရှေ့ဆက်ကြရအောင်!"

လီလုန်ကျီး: "..."

အားလုံးက ရှည်လျားသော လမ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူတို့သည် လီကျင်လုံ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။ မှောင်မိုက်သောညတွင် မြင်းများက အလောတကြီး ပြေးလွှားနေကြပြီး လီကျင်လုံလည်း သူ့လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ကာ ဆက်လက် လှုပ်ရှားနေလေသည်။

"မင်းတို့ မြင်ပြီးပြီလား" ဟုန်ကျွင့်က ပြောသည်။

ချိုးယုံစစ်: "သူတို့အားလုံးက မိစ္ဆာတွေပဲ ထူးဆန်းတယ်... ဘာလို့ မတိုက်ခိုက်တာလဲ?

အနောက်မြို့တော်၏ နှစ်ဘက်စလုံးရှိ ခေါင်မိုးများပေါ်တွင် အနက်ရောင်လေထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော မိစ္ဆာများစွာက ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

အားထိုက်: “ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုရှိတယ် ပထမအချက်က သေမှာကို ကြောက်ပြီး ကမောက်ကမ မလုပ်ဝံ့တာ.... ဒုတိယကတော့ သူက ငါတို့ကို အနိုင်မယူနိုင်မှန်း သိနေပြီး ပစ်မှတ်က ငါတို့မဟုတ်ဘူး”

မော့ရစ်ကန်းသည် လေးနှင့်မြှားကို ပြေးနေသော မြင်းပေါ်မှကွေးကာ ပစ်ခတ်လိုက်၏။ မြှားဖြတ်သွားသောအခါတွင် မိစ္ဆာများသည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရင်း ရုတ်တရက် လူစုခွဲသွားကြသည်။

"သူတို့အားလုံးဟာ အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာတွေပဲ" စမ်းသပ်ပြီးနောက် မော့ရစ်ကန်းက အော်ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့မှာ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား များများစားစား မရှိဘူး အားလုံးက ငါတို့ကို အဝေးကနေ စောင့်ကြည့်နေကြတာ...."

"မိစ္ဆာက လူသားတစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘူး"

ဟုန်ကျွင့် နောက်ကွယ်မှ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက လှမ်းပြောလိုက်သည်။

ငါးကြင်းနတ်ဆိုး- "လူသားမျိုးနွယ်က ကရုဏာတရားနဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို လိုက်နာကျင့်သုံးတယ်... ရာနဲ့ချီတဲ့ အတွေးအမြင်တွေ ရှိပြီး ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို ရှင်ဘုရင်အဖြစ် ရိုသေကိုးကွယ်ကြတယ်...မိစ္ဆာမျိုးနွယ်က အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူး... ရှင်ဘုရင်တွေဘာတွေ မသိကြဘူး... သူ့လက်အောက်ခံတွေကို သေစေချင်ရင် သေရလိမ့်မယ် မိစ္ဆာတွေက မိစ္ဆာဘုရင်ကို ကြောက်ပြီး တန်ခိုးကြီးတဲ့သူရဲ့ စကားကိုပဲ မကြာခဏ နားထောင်တယ်"

"ဒါဆို မိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ တန်ခိုးက အားနည်းသွားပြီလား?"

ချိုးယုံစစ်: "ယုတ္တိဗေဒအရ ပြောရရင် ချန်အန်းရဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်က နဂါးနက်ဖြစ်သင့်တယ်... အခုဘာလို့ အမြီးရှစ်ခုရှိတဲ့ မြေခွေးဖြစ်​နေရတာလဲ"

ဟုန်ကျွင့်လည်း တောင်ပေါ်က မဆင်းခင် ချုံမင်ပြောခဲ့တဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို သတိရမိပြန်သည်။ မိစ္ဆာဘုရင်က ဘယ်လိုလုပ် တခြားအကောင် ဖြစ်သွားရတာလဲ။

လီကျင်လုံ: "သူထွက်ပြေးသွားတာ ဒါမှမဟုတ် အစားထိုးခံရတာ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်....မင်းရဲ့သတင်းက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ"

လူတိုင်းက အဲလိုတွေးပြီး လီကျင်လုံက ဆက်ပြောသည်။

"ဒီလို ကြီးမားတဲ့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုမျိုးနဲ့ မိစ္ဆာဘုရင် ပေါ်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..... ကျောက်ကျစ်လုံ ပြောသလိုပဲ သူတို့အတွင်းထဲမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလို့ ငါထင်တယ်... နောက်တစ်ခုက အခုကိစ္စကို သူ မသိသေးတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်"

စစ်မြင်းများသည် တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာကာ ရွှမ်တိဂိတ်ရှေ့သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်လာရင်း နှာမှုတ်လိုက်ကြသည်။ ဂိတ်က  တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည်။ ည၏အနက်ရှိုင်းဆုံး အမှောင်ထုထဲတွင် 'ဖီဖာ' ဟူသော အသံများက မကြာခဏ ကြားနေရပြီး တီးခတ်နေသံက အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။

လီကျင်လုံက တံခါးနောက်ကွယ်ရှိ မကောင်းဆိုးဝါးများ ပြည့်နေမည့် ရှင့်ချင််နန်းတော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လီကျင်လုံ - "အားလုံး....."

အားလုံးက သူတို့ရဲ့ မှော်လက်နက်တွေကို အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။ ဟုန်ကျွင့်က ရောင်စုံနတ်အလင်းရောင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မော့ဓားရှည်ကိုလည်း တစ်ဖက်ကကိုင်လျက် ဦးဆောင်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုစဥ် လီကျင်လုံသည် ဟုန်ကျွင့်၏ပခုံးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ကိုတင်ကာ သူ့ရှေ့တွင်ရပ်၍ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလာသည်။

"အမြဲတမ်း ရှေ့ကိုတိုးပြီး အလျင်စလို မလုပ်နဲ့"

စကားဆိုပြီးတဲ့အခါ လီကျင်လုံဟာ ​​သူ့ရဲ့ ပညာရှိဓားကို ပြသပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

နိုဝင်ဘာ ၁၇၊ ထျန်းပေါင်၏ ဆယ်နှစ်မြောက်နှစ်။

ဖြစ်ရပ်- တန်ပြန်နှိမ်နင်းရေးနှင့် ကယ်ဆယ်ရေး။

ခက်ခဲမှု- ကောင်းကင်စာလုံး အဆင့်

နေရာ- ရှင့်ချင်နန်းတော်

ဒီအမှုမှာ ပါဝင်ခဲ့တဲ့ လူကတော့ သခင်မကော်၊ ကြင်ယာတောယန်နဲ့ လီလုန်ကျီး။

ကိစ္စရပ် - နိုဝင်ဘာ ၁၇ ရက်ညတွင် သခင်မကော်၏ အထောက်အထား အစစ်အမှန်မှာ သူမသည် ချန်အန်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော ဝူချီယွီ ဖြစ်သည်။ သူမက ကြင်ယာတော်ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းထားသည်။ ထို့နောက် ထန်မင်းဆက်ကို ဖြုတ်ချရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မိစ္ဆာများကို ခေါ်ယူသည့် အကြံအစည်ကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ ဓားစာခံ ကြင်ယာတော်ယန်ကို ကယ်တင်ရမည်ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးဘုရင်ကို သတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဆုလာဘ်- ဘုရင်မင်းမြတ်က သေချာပေါက် ဆုချလိမ့်မယ်။

"လှုပ်ရှားကြစို့!"

လီကျင်လုံ ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သောအခါ ဟုန်ကျွင့်သည် မော့ဓားရှည်ကို နှစ်ကြိမ်တိတိ ဝေ့ယမ်းလိုက်၏။ ဓားစွမ်းအင်နဲ့အတူ ရွှမ်တိတံခါး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီး ကျင် ၁သောင်းခန့် အလေးချိန်ရှိသော သံတံခါးသည် တိုဟူးကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ နှစ်ဖက်စလုံး ပြိုကျသွားသည်။

ရွှမ်တိ တံခါးနောက်ဘက် ရင်ပြင်တွင် ထိုင်နေသည့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးရှိသည်။ သူမက ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ပြေးလာသော ဓားစွမ်းအင်ကို တွန်းထုတ်လိုက်၏။ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားသောကြောင့် အမျိုးသမီး၏ အနက်ရောင်ဆံပင်များ အနည်းငယ် ပြတ်ကျသွားသည်။

"တန်မင်းဆက်ရဲ့ နတ်ဆိုးနှင်ဌာနကြီးရဲ့ နာမည်တွေကို ငါ သဘောကျနေတာ ကြာပါပြီ" ဖီဖာရဲ့ အသံက ရပ်သွားပြီး မိန်းကလေးက ဆိုလာသည်။

"ငါ့နာမည်က ရွှမ်းယင်ပါ ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်"

"မင်း...မင်း..." ဟုန်ကျွင့် အံ့သြသွားသည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် ဖျင်ကန်းလီ၌ စောင်းတီးခဲ့သူ ရွှမ်းယင်မှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပါ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမမျက်လုံးများက လှည့်လာပြီး ဟုန်ကျွင့်ဆီသို့ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့လက်ထဲက ဖီဖာက လီကွေးနျန်နဲ့ ဘယ်လို ယှဉ်နိုင်မလဲလို့ တွေးနေတာ ကြာပြီ"

ထိုအချိန်တွင် လက်ဝဲဘက်ရှိ လုံဝူ၊ လက်ယာဘက်တွင် လက်ဝဲဘက်ရှိ ရှန်ဝူ နှင့် ယွိလင်စစ်တပ်တို့အပြင် စစ်တပ်၆ခုက စုစည်းထားသည်။ ကောင်းကင်တွင် သွေးထွက်သံယို မိုးစက်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။ စစ်တပ်ထဲမှာ လုံဝူစစ်တပ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က တကယ်တော့ ဟူရှန်းပါပဲ။

လီကျင်လုံ: "သူတို့က ငါတို့ကို လူတွေ သတ်စေချင်နေတာပဲ...."

သူက ပညာရှိဓားနဲ့ ရှေ့ကိုလှမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာမ!! ငါသတ်မယ်လို ထင်လား မသတ်ဘူးလို့ ထင်လား"

ရွှမ်းယင်က ပြုံးပြီးပြောသည်။

"ခေါင်းဆောင်လီ... မင်းရဲ့ ပညာရှိဓားက နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေကိုပဲ ချိုးဖျက်နိုင်တယ်.... ငါ့မှာ အတွင်းစိတ်က နတ်ဆိုးတွေ မရှိဘူးလေ... ဒါကြောင့် ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်ပါဘူး မင်း အကြီးအကဲ ဝူချီယွီရဲ့ စွမ်းအင်တွေကိုပဲ ချိုးဖျက်နိုင်မလား ကြည့်ရအောင် "

စကားပြီးသောအခါ ရွှမ်းယင်သည် လက်ငါးချောင်းဖြင့် စောင်းကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သီချင်းသံများ စတင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တိုက်စမ်း!"

တပ်ခြောက်တပ်သည် ၎င်းတို့၏လက်နက်များကို တစ်ပြိုင်တည်း ဆွဲထုတ်ကာ ရွှမ်တိဂိတ်တံခါးရှေ့ရှိ ရင်ပြင်ကို ညွှန်ပြကာ ပတ်၀န်းကျင်ကလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

လီကျင်လုံ: "မိန်းကလေးရွှမ်းယင်... မင်း ဖျင်ကန်းလီမှာ မတီးခဲ့သင့်ဘူး... သခင်မကော်က အရာအားလုံးကို အကောင်းဆုံးအသုံးချဖို့ နိယာမ​တွေကို နားမလည်တတ်ဘူး"

"ဒါဆို သူမ ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ" ဟုန်ကျွင့်က စူးစူးရဲရဲ မေးသည်။

လီကျင်လုံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး "တပ်၆တပ်ကို ထူထောင်ပြီးချိန်ကစပြီး ယခုလို သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ တူညီတဲ့ ဖွဲ့စည်းမှုမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဘူး... မိန်းကလေး ကျေးဇူးပြုပြီး ဘုရင်မင်းမြတ်ဆီ လက်နက်ချလိုက်ပါ.... "

လူတိုင်းက မရယ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ ရွှမ်းယင်လည်း အသက်ရှူမဝသလို ဒေါသထွက်လာပြီး ပြန်ဖြေခါနီးမှာ လီကျင်လုံက မှန်ကန်တဲ့ အခွင့်အရေးကို မြင်ကာ ချက်ချင်း ထအော်လိုက်၏။

"သွားတော့!"

အားထိုက်နဲ့ မော့ရစ်ကန်းတို့က အလျင်မြန်ဆုံးဖြစ်ပြီး မှော်ယပ်​တောင်နှင့် မြှားခုနှစ်စင်း ပစ်ခတ်လိုက်သောကြောင့် ရွှမ်းယင် စောင်းတီးသံက ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။ သူမက ခုခံရန် စစ်သားများကို စည်းရုံးရန် အချိန်မရှိသဖြင့် ဟုန်ကျွင့်တို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။ လီကျင်လုံက ယ ဦးဆောင်ပြီး ရှေ့ကို ပြေးသွားသည်။ ရွှမ်းယင်သည် ဝေဟင်အလယ်တွင်ရှိပြီး သူမ၏ စောင်းကို ဝှေ့ယမ်း​နေရာ တပ်ခြောက်ခုမှ စစ်သည်များသည် လေးများကိုကွေးကာ မြှားများ ရုတ်တရက် လေထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ဟုန်ကျွင့်က မြှားကို တားဆီးရန် လုပ်နေသော်လည်း လီကျင်လုံက သူ့ကော်လံကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

"ဝင်သွား!"

ဟုန်ကျွင့် မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပဲ သူနဲ့ လီကျင်လုံက ခြေလှမ်းတွေကို ဖြတ်ပြီး ရှင့်ချင်နန်းတော်ရဲ့ ပင်မခန်းမထဲကို ရောက်သွားပြီ။ လီကျင်လုံရဲ့ ပုခုံးတစ်ဖက်က နံရံနဲ့ ဆောင့်မိသွားသေးသည်။

"မင်းတို့လက်ထဲ အပ်လိုက်ပြီ!"

မော့ရစ်ကန်း၊ အားထိုက်နဲ့ ချိုးယုံစစ်တို့က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ရွှမ်းယင်၏အမူအရာလည်း ပြောင်းသွားပြီး သူတို့ကိုလိုက်ရန် နောက်ပြန် လှည့်ချင်သော်လည်း မော့ရစ်ကန်းက မြှားများစွာဖြင့် သူမကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ခိုင်းစေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တပ်သား 20,000 ကို ချုပ်ကိုင်၍ သူတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု အားလုံးကို ဖြုန်းတီးပစ်ဖို့ ရွှမ်းယင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"လီကျင်လုံ!" ရွှမ်းယင် ဒေါသထွက်သွားသည်။

ငါးကြင်းနတ်ဆိုးက ပျံသန်းလာရင်း လှမ်းအော်လေ၏။

“သားသတ်ဓားကို ချလိုက်ရင် ဗုဒ္ဓ ဖြစ်နိုင်ပြီတဲ့ဟေ့!"

ချိုးယုံစစ်: "မင်းက ဘာလို့ အော်လိုက်တိုင်း စကားတွေက မတူတော့တာလဲ!"

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဝိညာဥ်ထွက်ပန်း ဝတ်မှုန်များပါသော အိတ်ထဲမှ ပန်းရောင် အမှုန့်များသည် နတ်သမီးလေး ဆင်းသက်လာသဘ်ု ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ထွက်သွားသော ဝိညာဉ်ပန်း၏ ဝတ်မှုန်သည် အားထိုက်၏ လေပြင်းထဲတွင် ပြန့်ကျဲသွားပြီး အစောင့်များ ရုတ်တရက် နှာချေပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒါက ဘယ်မှာလဲ?!" ဟူရှန်း အံ့သြသွားသည်။

သို့သော်လည်း လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုကြောင့် တပ်ခြောက်ခု၏ ထက်ဝက်နီးပါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသောကြောင့် လူပေါင်း ၇၀၀၀ နီးပါးကိုသာ လွှတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ငါးကြင်းနတ်ဆိုးသည် အိတ်ငယ်ကိုကိုင်ကာ ကြွေပြားပေါ် ပစ်ချရင်း ကပ်သီးလေး ရှောင်ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။

ရွှမ်းယင်သည် ချက်ချင်းပင် ထပ်မံတီးခတ်သော်လည်း အားထိုက်ကလည်း သူ့စောင်းကိုကိုင်၍ နန်းတော်နံရံတွင် ထိုင်ကာ ကြိုးများကို လက်ငါးချောင်းဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ တူရိယာနှစ်ခု၏ အသံများ တုန်ခါသွားကာ အသံလှိုင်းများ တိုက်မိသွားသည်။

ဟူရှန်း: "ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲ?"

ရွှမ်းယင် အံကြိတ်ကာ စောင်းသံ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အရှိန်ပိုပြင်းလာသော်လည်း အားထိုက်၏ ဂီတကြောင့်ရော ဝိညာဉ်ထွက် ပန်းဝတ်မှုန်ကြောင့် နိုးထလာသော စစ်သားများကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ "ချင်ဘုရင်" "အခင်းအကျင်းဖျက် သီချင်း" ကို တီးခတ်သော်လည်း အားထိုက်သည် မညှာတာသောအားဖြင့် လီလုန်ကျီး ရေးစပ်ထားသော "နီယွန်အဝတ်အစား" ကိုတီးခတ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်းယင်၏ စောင်းသံကို ပိတ်လိုက်သည်။

သီချင်းသံ၏ လေယူလေသိမ်းသည် ကျောက်စရစ်ခဲနှင့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ပင်။ အားထိုက်သည် သူပြိုင်ဘက်၏ ဂီတတွင် အဖွင့်အပိတ်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး မသေမျိုးဂီတသံကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်ကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဂီတသံ၏ စည်းချက်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ချိုးယုံစစ်: "စစ်သူကြီး ဟူရှန်း!... ခင်ဗျားလက်အောက်က လူတွေကို မြန်မြန် စုလိုက်တော့"

မုန်တိုင်းထန်သော ဂီတသံထဲတွင် လူ 20,000 ပါသော တပ်ခြောက်တပ်သည် ဟူရှန်းအနားသို့ အော်ဟစ်ကာ၊ နားရွက်ကို အုပ်ကာဖြင့် ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ ချိုးယုံစစ်ကလည်း မှော်လက်နက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ဆောင်ကာ ရွှမ်းယင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

အလင်းတန်းများသည် အားထိုက်နှင့် ရွှမ်းယင်တို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရွေ့လျားသွားပြီး ဂီတသံသည်လည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု လွင့်ပျံသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် မြင်သာထင်သာသော စွမ်းအားများသည် လေထဲတွင် အဆက်မပြတ် တိုက်ခတ်လာကြရင်း လေထဲ၌ပင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

တစ်ဖက်မှာတော့ လီကျင်လုံနှင့် ဟုန်ကျွင့်တို့သည် ရှင့်ချင် နန်းတော်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကြပြီး နှစ်ယောက်လုံး အနည်းငယ် လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။

"ခေါင်းဆောင်က အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ..."

"ဒီအချိန်မှာ ငါ့ကို ချော့မော့မနေနဲ့..."

"တကယ်ပြောတာပါဆို!"

ဟုန်ကျွင့်သည် လီကျင်လုံက၏နောက်မှ လိုက်ကာ ခန်းမကြီးတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ဖြတ်ကာ ပြေးလွှားနေသည်။ လီကျင်လုံသည် မိန်းမစိုးနှင့် အိမ်ဖော်အချို့က သူ့အား အချိန်မရွေး ဝင်တိုက်မိမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သတိထားရှောင်နေရသည်။ အခု သခင်မကော်က ဘယ်နေရာမှာ ပုန်းနေတာလဲ။

"ဘာလို့ နှလုံးမီးအိမ်ကို မသုံးတာလဲ..."

"သူမအဲဒါကို ပြောပြီးကတည်းက ငါ့ကို သုံးစေချင်နေတာ သိသာတယ်... " လီကျင်လုံသည် ခန်းမရဲ့ စင်္ကြံကို အမြန်ဖြတ်ပြီး။

"ဘာလို့လဲမသိဘူး ဒါပေမယ့် အမြဲသတိထား​နေတာက ပိုကောင်းတယ်"

ဟုန်ကျွင့်: "ခဏလေး... ကျွန်တော် တစ်ခုခုမှားနေသလို ခံစားရတယ်"

ရှင့်ချင်နန်းတော်တွင် လူနှစ်ယောက်၏ ခြေသံမှလွဲ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ​ခြေသံမျှ မရှိပေ။

လီကျင်လုံ: "မင်းဒီလိုခံစားရတိုင်း ငါကပဲ ကံဆိုးသွားတတ်တယ်"

ဟုန်ကျွင့် : "..."

.......

မြေခွေးမိစ္ဆာသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ရှင့်ချင်နန်းတော်ရှိ တစ်နေရာရာသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ တံစက်မြိတ်တစ်လျှောက် မိုးရေစက်များ ကျဆင်းလာကာ တစ်ချိန်က သာယာဝပြောသော နန်းတော်သည် ယခုအခါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

မှောင်မဲနေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် မှောင်ရိပ်ကျနေသော ပြတင်းပေါက်များ၊ နံရံများနှင့် နန်းတော်မီးပုံးများ စီခြယ်ထားသော နန်းတော်များအောက်သို့ အမှောင်ရိပ်က တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဆင်းလာသည်။

ဟုန်ကျွင့် နတ်အလင်း ငါးရောင်ကို မသိစိတ်က ကိုင်ထားလိုက်သည်။ လီကျင်လုံက သူ့ကို အလောတကြီး မလှုပ်ရှားဖို့ သတိပေးပြီးတာနဲ့ သွေးတွေက နေရာတိုင်းကနေ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

"သတိထား!"

သွေးပင်လယ်သည် ရုတ်တရက် စောင်းကျသွားပြီး နံရံလေးခုသည် ရေတံခွန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဟုန်ကျွင့် လူနှစ်ယောက်ကို အလင်းငါးရောင်ဖြင့် ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းပစ်သော်လည်း သွေးတွေက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို နစ်မြုပ်ပြီး အရူးအမူး ညှစ်လိုက်သည်။ လီကျင်လုံ ဟုန်ကျွင့်အား လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို အလယ်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"နှလုံးမီးအိမ်..."

"ဒါတွေအကုန်လုံးက သွေးတွေချည်းပဲ..."

လီကျင်လုံနှင့် ဟုန်ကျွင့်တို့သည် အနီရောင်တောက်တောက် ရေကန်ထဲတွင် ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသော ပိုးအိမ်ကဲ့သို့ နတ်အလင်းရောင်ငါးရောင်ဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသည်။ သွေးတွေက ပိုများလာပြီး ပိုလေးလာကာ နှလုံးမီးအိမ်ကို လွှတ်ထုတ်ဖို့ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပေမယ့် သိပ်အရာမဝင်ပေ။

သွေးပင်လယ်က လူနှစ်ယောက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ရစ်ပတ်လာသည်။ အချင်းချင်း ဖိမိသည့်တိုင်အောင် ပြင်ပစွမ်းအားများ၏ ဖိအားက ပိုပိုများလာ၏။ သွေးတွေ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ နတ်အလင်းငါးရောင်သည်လည်း နီးကပ်လာသည်။ ဟုန်ကျွင့် သူ့လက်ကို တည့်တည့်မကိုင်နိုင်တော့ဘဲ သူ့သွားတွေကို အံကြိတ်ကာ အော်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်လက်ကို ခင်ဗျား အရမ်းညှစ်မိနေပြီ..."

လီကျင်လုံက ဓားရှည်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်၏။ ဓားစွမ်းအင်က ဖြတ်သွားသော်လည်း စီးဆင်းနေသော အရည်များသည် တစ်နေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အလင်းငါးရောင်က ကာကွယ်ထားသော်လည်း ဖိအားကြောင့် အသက်ရှုရခက်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။

လီကျင်လုံ သူ့တံတောင်ကို ထပ်မံ မြှောက်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းနှင့် ခြေထောက်များကို အားမထုတ်နိုင်ဘဲ လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့ရသည်။

.......

ရှင့်ချင်နန်းတော် အပြင်ဘက်ရှိ ကွင်းပြင်တွင်တော့ အားထိုက်နှင့် ရွှမ်းယင်တို့၏ ဂီတသံများသည် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုလို ပြောင်းလဲသွားကာ ဘုရင်ချင်သီချင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါတွင် အားထိုက်က ကြိုးများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကြိုးများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လွှတ်လိုက်လေသည်။ ဂီတသံက ရွှမ်းယင်ရဲ့ ဂီတသံကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တားဆီးလိုက်သည်။

စောင်းကြိုးများက တညီတညွတ်တည်း တုန်ခါသွားကာ တောင်တန်းများ အက်နေသည့်အသံလို အသံမျိုးကို ကြားရသောအခါ ကွင်းထဲရှိလူအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

အခွင့်အရေးပဲ!

ချိုးယုံစစ် သူ့စုတ်တံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော် တခဏချင်းမှာပဲ ကြမ်းပြင်က ကြွေပြားတွေ အခွာခံလိုက်ရသည်။ ရွှမ်တိဂိတ်ရှေ့ရှိ ကွင်းထဲ၌ ရွှမ်ဝူသားရဲ သဏ္ဌာန် မှင်ရိပ်တစ်ခုက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဟောက်သံနဲ့အတူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းကြောင့် တပ်၆တပ်ရှိ စစ်သည်မျာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အထိတ်တလန့်ဖြင့် လဲကျသွားသည်။ မော့ရစ်ကန်းက လေထဲတွင် လှည့်ပတ်ကာ မြှားခုနစ်စင်းကို အဆက်မပြတ် ပစ်ချ့ပြီးနောက် ရွှမ်ဝူ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ လမ်းဖွင့်ရန် ချွန်ထက်သောမြှားများကို လိုက်ရှာသည်။

ရွှမ်းယင်သည် ထပ်မံ တီးခတ်ချင်သေးသော်လည်း အားထိုက်၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူမသည် အားထိုက်ရဲ့ သံစဥ်လှိုင်း လှည့်ကာ ခုန်ကာ ရှောင်နေစဥ် မော့ရစ်ကန်း၏မြှားများကလည်း သူမဆီသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။ ရွှမ်းယင်သည် ကြောက်လန့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဝံပုလွေကြီးက လုံးဝ သနားခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ခါးကို ကိုက်လိုက်လေသည်။

ရွှမ်းယင်ဆီက သွေးများထွက်ပြီး ဝံပုလွေ၏ ပါးစပ်ကို စွန်းထင်းသွားခဲ့သည်။ ရွှမ်းယင်က ဟစ်အော်သံနှင့်အတူ ကျောက်စိမ်းလို စောင်းဖြင့် ရိုက်လိုက်ရာ မော့ရစ်ကန်း၏ အစွယ်များပင် ကျိုးလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

မော့ရစ်ကန်းလည်း နာကျင်စွာ ခေါင်းယမ်းကာ ဖယ်ရှားလိုက်လေရာ သူမရဲ့ စောင်းက အဖြူရောင် ကျောက်သား လှေကားထစ်ကို ထိမှန်သွားပြီး လှေကားထစ်များတစ်လျှောက် လှိမ့်ဆင်း၍ အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားလေသည်။

ရွှမ်းယင်ကတော့ သေဆုံးသွားပြီ။ နတ်ဆိုးစွမ်းအားများ ချက်ချင်း ပြယ်သွားသောကြောင့် လူတွေလည်း နောက်ဆုံးတွင် နိုးလာကြသည်။

"တပ်၆တပ် ဘယ်မှာလဲ"

လီလုန်ကျီး ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။ ကွင်းပြင်ထဲတွင် နိုးလာသော စစ်သည်များသည် လီလုန်ကျီး ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိသော်ငြား လန့်နိုးလာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"ဧကရာဇ်ရဲ့ ကြင်ယာတော်ကို ကယ်တင်ဖို့ ရှင့်ချင်နန်းတော်ဆီ လိုက်ခဲ့ကြ.... ကြင်ယာတော်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်သူက ဆုလာဘ်ကို ခံစားရလိမ့်မယ်!"