Welcome To MM Storyteller
LOGIN
DaoMuBiJi
Author - Nan Pai San Shu
Volume (8)
Chapter (4)
ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှဲ့ယွီဟွား ရှိတယ်
လူအရေအတွက် သို့မဟုတ် အရှိန်အဟုန်က ဘယ်လိုပဲ ရှိစေကာမူ ဝူရှဲတို့ဘက်မှာ လုံးဝ အားသာချက် ရှိလာတာကြောင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ရှိ လူများလည်း ချက်ချင်းပြိုလဲသွားပါသည်။
ရှောင်ဟွားသည် ထွက်ပြေးသွားသော လူများကို ကြည့်ကာ သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းကို ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ သူ့နောက်မှ လူများကို မျက်စိမှိတ်ပြကာ လူအချို့က ချက်ချင်းပင် ရန်သူတွေနောက်သို့ လိုက်သွားကြ၏။
အဝေးက လှမ်းကြည့်နေတဲ့ လမ်းသွားလမ်းလာ တော်တော်များများကို တွေ့တော့ ရှောင်ဟွားလည်း အဆင်မပြေကြောင်း ခံစားမိတဲ့အတွက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ထားလိုက်တော့..."
ဖန့်ကျစ် ပြန်ရောက်လာပြီး
"သခင်ဟွား လုပ်တာ မှန်ပါတယ်... ဒီလူတွေကို ကြည့်ရတာ ဈေးအကြီးကြီး ပေးရမယ့်ပုံပဲ ပြီးတော့ တခြားသူတွေ ငါတို့ကို လုပ်ကြံဖို့ တယောက်ယောက်ကို ရှာချင်ရင် သူတို့လုပ်ငန်းကို သိမ်းပိုက်တဲ့အခါ သူတို့အရင်က လုပ်ခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာကို တွေးမိကြလိမ့်မယ်...သခင်ဟွား ငါမင်းကို နောက်ထပ်ကျေးဇူးကြွေး တင်သွားပါပြီ"
ရှောင်ဟွား: "ခင်ဗျား ခံနိုင်ရည် ရှိသေးရဲ့လား"
ဖန့်ကျစ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ရှောင်ဟွား သူ့နောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး။
"ကားပေါ်တက်ပါ "
ပြောပြီးနောက် သူက ဝူရှဲကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"သခင်သုံး အတူသွားမယ်မလား "
ဝူရှဲ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဒါက သူလုပ်ပေးတဲ့ ဗျူဟာကြီးပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ သို့သော် ဝူရှဲ အသံထွက် ကျိန်ဆဲမနေဘဲ သူ့ကိုယ်သူ တည့်တည့်မတ်မတ် ထားပြီး သူတို့အနောက်က ကားပေါ် တက်လိုက်တော့သည်။
ရှောင်ဟွားက ကားမောင်းလာပြီး ဝူရှဲ ရှေ့ခုံမှာထိုင်လိုက်သည်။ ရှို့ရှို့နဲ့ ဖန့်ကျစ်က နောက်ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ကြကာ ရှို့ရှို့က ဖန့်ကျစ်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးနေခဲ့တာကြောင့် ကားက ခဏအတွင်း သွေးနံ့တွေနဲ့ ပြည့်သွားတော့၏။
"တောင်းပန်ပါတယ် ကလေးမ မင်းရဲ့ကား ညစ်ပတ်သွားပြန်ပြီ”
"ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်လည်း မဟုတ်တော့ပါဘူး... ရှင့်ရဲ့ သခင်သုံးနောက်ကို လိုက်နေသမျှတော့ အဲဒီလို မြင်ကွင်းတွေ အများကြီး တွေ့ရမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား?"
ဝူရှဲ: "ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ... မင်းတို့ငါ့ကို ကူညီဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ"
ရှောင်ဟွားက မဖြေချင်ဖြေချင်နဲ့: "အလုပ်ကောင်းတယ်လေ... ဒီကောင်မလေးက ပိုက်ဆံနဲ့ တကယ်တန်တယ်"
ဝူရှဲလည်း ရှောင်ဟွားက မျက်နှာဖုံးစွပ်ပေးတဲ့ ကောင်မလေးကို ရည်ညွှန်းနေမှန်း သိလိုက်တာကြောင့် မသိစိတ်က သူ့မျက်နှာကို ပြန်ကိုင်လိုက်ပြီး။
"ဒီမျက်နှာက မင်းငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာလို့ ပြောခဲ့တာမလား... မင်းက ဘာလို့ ချောင်ရှားကို ရောက်လာတာလဲ?"
"ငါက မင်းအတွက်လာတာ မဟုတ်ဘူး... သခင်သုံးအတွက်... အခုမင်းကို ကူညီနေတာ ငါမဟုတ်ဘူး... မင်းကသာ ငါ့ကိုကူညီပေးရမယ့်သူပဲ"
ဝူရှဲလည်း ဒီစကားကြီးက ထူးဆန်းနေပါတယ်လို့ ခံစားနေရချိန် ဖန့်ကျစ်က ဝင်ပြောလာသည်။
"သခင်ဟွားကို ငါ ခေါ်လိုက်တာ..."
ဝူရှဲလည်း ဖန့်ကျစ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ မနေ့က ဦးလေးသုံးနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိတဲ့ သူတိုင်း ဒါမှမဟုတ် မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတွေဆီ မက်ဆေ့ချ်ပို့ခဲ့သည်။ ပြန်ထွက်လာတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းကြီးတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့၏။ သခင်သုံး ကိုယ်တိုင်က တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော သိုင်းလောကသား ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက လာကြည့်ကြမှာ အမှန်ပင်။
အခု ဝူရှဲနဲ့ ဖန့်ကျစ် နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိရာ ဇိမ်ခံကား ငှားနိုင်တာတောင် တော်တော်မိုက်နေပြီလို့ ဆိုရမည်။ အရင်တုန်းကတော့ ဦးလေးသုံးလို့ သတ်မှတ်ခံရတဲ့ သူ့ရဲ့ ခံ့ညားတဲ့ အမူအရာကြောင့် လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်နေတဲ့ လူတိုင်းက ဦးလေးသုံး လေမုန်တိုင်း သယ်လာသူတောင် ခံစားခဲ့ရသည်။
ဒါပေမဲ့ တတိယဦးလေးရဲ့ မတော်တဆမှုနဲ့ အမျိုးမျိုးသော ကမောက်ကမများ ဖြစ်ပြီးနောက်မှာတော့ အဲဒီခံစားချက်တွေက ပြေပျောက်သွားခဲ့သည်။ ရာထူးငယ်သော ယောက်ျားများသည် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်လာ၏။ သူတို့ရဲ့ လူသတ်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဦးလေးသုံးရဲ့ ဒေါသကို လွှမ်းမိုးနိုင်မယ်လို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။
အခုတော့ အရှိန်အဟုန်အရ သူတို့ကို ထပ်ပြီး ဖိနှိပ်ဖို့ လိုနေပြီ။ ဒါမှ ဦးလေးသုံးကို တွေ့တာနဲ့ သူတို့ရဲ့ လူသတ်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အမှန်းတကယ် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေခဲ့မှန်း သူတို့ဘာသာ သဘောပေါက်လာလိမ့်မယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပထမဆုံးထွက်သက်ကို မျိုသိပ်ထားသရွေ့ သူ ဘယ်တော့မှ ထနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ရှောင်ဟွား: "ငါလည်း ပေကျင်းမှာ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေပြီ.. အဲဒီ မက်ဆေ့ချ်သာမပါရင် ပေကျင်းမှာ ပိတ်မိနေလိမ့်မယ်... မင်းရဲ့မက်ဆေ့ချ်ကို ဖတ်ပြီးတော့ မင်းတကယ် ရွေးချယ်ခဲ့မှန်း သိလိုက်တာ... အဲဒါက ငါဒီကိုလာဖို့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ဖြစ်သွားတာပဲ"
ဝူရှဲလည်း အနောက်က ကားတွေနဲ့ လိုက်လာတဲ့ လူတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး အဲဒါတွေက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲလို့၊ သူတို့ထဲက ကျားလာမားကို ဘာလို့ မရွေးလိုက်တာလဲလို့ မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ဟွားက နောက်ကြည့်မှန်ကနေ ကြည့်လိုက်ပြီး။
"ဟော့မိသားစုရဲ့ အဘွားကြီးအကြောင်း ငါ ဖုံးကွယ်ထားတုန်းပဲ... ငါ မပြောပေမယ့် ဟော့မိသားစုဘက်ကလည်း စပြီး ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပြီ... သူ့သားတွေက အရမ်းတော်တယ် အခုသူတို့က ငါ့ကိုရှင်းပြဖို့နဲ့ အဖွား ဘယ်ရောက်နေလဲ ပြောပြဖို့ စောင့်နေတာ...."
ဟော့မိသားစုမှ အဘွားကြီးနှင့် ရှောင်ဟွားတို့သည် ကျားလာမားကို ခေါ်ယူရန် အတူထွက်သွားကြ၏။ ယခု ဟော့မိသားစုက အဘွားကြီးနှင့် အခြားသူများ မပြန်လာတာမို့ သူ့အကျပ်အတည်းကို ဝူရှဲ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ သူတို့သည် ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ရှိရဦးမည်။ ရှဲ့မိသားစုနှင့် ဟော့မိသားစုကြား ဆက်ဆံရေးက ယခုအချိန်တွင် အလွန်သိမ်မွေ့နေပြီ။
"ငါ ပေကျင်းက ထွက်သွားရင် ငါတို့ မိသားစု နှစ်ခုက ရန်ဖြစ်လိမ့်မယ်...အဲဒါက ပြင်ပအဖွဲ့အစည်းကို အခွင့်အရေး ပေးသလို ဖြစ်သွားမှာ... ပေကျင်းရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီ။ လျိုလီစွင်းက မင်းတို့ဆီကနေ နှိုးဆော်ခံထားရတော့ ငါတို့ဆီက ဖြေရှင်းချက် တောင်းဖို့ပဲ စောင့်ကြည့်နေတယ်... ရှင်းယွဲ့စားသောက်ဆိုင်က လူတွေက ပိုတောင် ပြဿနာ ရှာနေသေးတယ်... မင်းတို့ရဲ့တင်ပါးတွေကို မသန့်ရှင်းရသေးဘူး... ဟော့မိသားစုကလည်း အတွင်းမှာ ရှုပ်ထွေးနေတယ်... အရင်နဲ့နောက်က အကြွေးတွေကို အတူတူ ပြန်ဆပ်ရတော့မယ်"
သို့နှင့် ဝူရှဲလည်း စိုးရိမ်လာတော့သည်။
"ဒါဆို မင်းအခုဒီကို လာတာက... ဘာမှတော့ မဖြစ်ဘူးမလား..."
"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဟော့မိသားစုက လူတွေလည်း ဒီမှာ ရှိတယ် ဒီလိုပွဲကြီးကို ဘယ်သူမှ လက်လွတ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး... သခင်သုံးရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးက အမြဲတမ်း အရမ်းကောင်းပါတယ်"
ဟော့ရှို့ရှို့: "မဟုတ်ရင် ညီမကရော ဘာလို့ ဒီမှာရှိနေမှာလဲ?"
ရှောင်ဟွား: "မင်းကိုငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ချေးမပေးနိုင်ဘူး လူတိုင်းက စောင့်ကြည့်ခံနေရတယ်... ငါက ကျားလာမားကို ရွှေ့ရင် ချက်ချင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ဒီကိစ္စမှာ မင်းထက် ငါက ပိုစိတ်ရှည်နေရတယ်။"
ဝူရှဲ ဖန့်ကျစ်ကိူ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ကျောကို ပတ်တီးနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားပေမယ့် သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီ။ သူ့ကိုကြည့်ရတာ သွေးထွက်လွန်သွားတာ အသိသာကြီး။ သို့သော် သူက ပြောလာသေးသည်။
"ဘာမှမဖြစ်ဘူး.... "
ဝူရှဲ သက်ပြင်းချရင်း တွေးရပြန်သည်။ ဖန့်ကျစ်ကို ဒီအချိန်မှာ သယ်သွားလို့ ရပါ့မလား။
ထိုစဥ် ရှောင်ဟွား၏ ကားသည် လမ်းဆုံတစ်ခုအား လှည့်ပတ်သွားရာ လမ်းကြီးတစ်ခု၏ ဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သည် အလွန် မထင်ရှားသော်လည်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အပြင်ဘက်တွင် လူများစွာ စုရုံးနေတာကြောင့် လွန်စွာ အသက်ဝင်နေသည်။
ရှောင်ဟွားက ဝူရှဲကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဆို၏။
"လူနည်းနည်းပဲ ရှိသေးတယ်.... အားလုံးအဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီထင်တယ်"
ဖန့်ကျစ်ကလည်း သူ့မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ပြီး "သခင်သုံး... အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ရဲ့ ဖင်တွေကို ရှင်းထုတ်ပစ်ရမယ်"
အဲဒီလူတွေကို ကြည့်လိုက်ကာ ဝူရှဲလည်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။ ရှောင်ဟွားရဲ့ လူတွေက ကားပေါ်ကနေ ရှေ့ကို ပြေးတက်ပြီး နေရာယူနေကြပြီမို့ ရှောင်ဟွားလည်း ဝူရှဲကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"သွားရအောင်!"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့လေးယောက် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ရှောင်ဟွားက လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲတွင် ထည့်လိုက်ပြီး ရှို့ရှို့က သူတို့ရှေ့သို့ လျှောက်ထွက်လာသည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးဆီက မရေမတွက်နိုင်သော တအံ့တသြ အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။
"သခင်သုံး!"
"တကယ် သခင်သုံးပဲ!"
ဝူရှဲလည်း လက်ဖက်ရည် ဆိုင်ထဲကို ခံစားချက်မဲ့စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းက သူတို့ကို ထိတ်လန့်ကြောက်လန့်နေတဲ့ မျက်နှာတွေကို ကြည့်နေကာ နှစ်တန်းခွဲပြီး ရပ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့က ခါးကို ဖြောင့်အောင်တောင် မထိန်းနိုင်ကြရာ ဝူရှဲမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝမ်းသာသွားမိရာ ပါးစပ်ထောင့်မှ လှောင်ရယ်လိုက်မိ၏။
Welcome To MM Storyteller
LOGIN
Welcome To MM Storyteller
REGISTER