MM Story Teller

(5) ဝူစန်းရှင်ရဲ့ ရာဇပလ္လင်

Viewers 13k

DaoMuBiJi

Author - Nan Pai San Shu

Volume (8)

Chapter (5)

ဝူစန်းရှင်ရဲ့ ရာဇပလ္လင်

ဒီလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို လှမ်းဝင်လိုက်တာနဲ့ အရမ်းထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အပေါ်ထပ်ကို တက်လိုက်တဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ မရေရာတဲ့ ခံစားချက်တွေ ရှိနေသလို ခံစားရပြန်၏။ အရင်က ဒီမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရောက်ဖူးသလို၊ ဦးလေးသုံးလည်း ပါသလိုပင်။

တေတခြားသူငယ်ချင်းတွေ ပါနိုင်ပေမယ့် ငယ်ငယ်တုန်းက ဆိုတော့ အခန်းထဲမှာ စီးကရက်မီးခိုးနံ့တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ် ဆိုတာပဲ မှတ်မိတော့သည်။ လူကြီးတွေက အခန်းထဲမှာ မာကျောက်ကစားပြီး ရယ်မောနေကြစဥ် သူတို့ကလေးတွေက နှစ်သစ်ကူး ပိုက်ဆံယူဖို့ လူကြီးတွေဆီက တောင်းဆိုနေခဲ့သည်။

တစ်နေရာတည်းမှာ ဒီလိုလူတွေနဲ့ ထပ်ပြီးတွေ့ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ ဝူရှဲ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိချေ။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၏ ဒုတိယထပ်၌ နှစ်ဘက်စလုံးတွင် သီးသန့်အခန်းများပါသည့် စင်္ကြံတစ်ခု ရှိသည်။

အတွင်းပိုင်းကို ဝါးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ဆေးခြယ်ထားပုံက ရှင်းယွဲ့စားသောက်ဆိုင်နဲ့ ကွာခြားသည်။ အပြင်အဆင်က အတော်လေး ညံ့၏။ ကန့်လန့်ကာများသည် အဆီပြန်သော ဝါး အရောင်။ အဝါရောင်နှင့် အဖြူရောင် ကန့်လန့်ကာများအနီးသို့ ရောက်သွားသောအခါတွင် ဆေးလိပ်နံ့က ဘယ်လောက်ကြာအောင် စွဲနေခဲ့လဲမသိ စီးကရက် အဟောင်းတွေရဲ့ အနံ့ကိုတောင် မဆေးကြောနိုင်သေးချေ။

ဖန့်ကျစ်က ဦးဆောင်ပြီး စင်္ကြံလမ်းအဆုံးမှ သီးသန့်အခန်းကို ခေါ်သွားသည်။ သူကပဲ ကန့်လန့်ကာကို ဖွင့်ပြီး အရင် ဝင်သွား၏။ နေရာက အရမ်းကျယ်ပေမယ့် အထဲမှာ မဟော်ဂနီစားပွဲတစ်ခုပဲ ရှိကာ ၎င်းကို အခန်းအလယ်မှာ လေးထောင့်ပုံစံဖြင့် ချထားသည်။ နှစ်ဘက်လုံးတွင် နဂါးပုံများဖြင့် စီထားသော ပိုးစားပွဲ ခြောက်လုံး ပါရှိသည့် ကူရှင်ကုလားထိုင်များလည်း ရှိကာ ၎င်းအနောက်တွင် ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ရှိပြီး အောက်ထပ်က မြင်ကွင်းကို မြင်နိုင်သည်။

ဝူရှဲ အဲဒါကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တကယ်လို့များ နောက်ပိုင်း ဖော်ထုတ်ခံရရင် ဒီကနေ ခုန်ချပြီး ထွက်ပြေးရမယ်လို့ တွေးထားလိုက်သည်။

အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ လူတွေ တအားကြီး ကြိတ်ကြိတ်တိုးနေပြီ။ ၎င်းတို့က လျှောက်လာရင်း ကားလမ်းဘေး နှစ်ဖက်စလုံးမှာလည်း ကားမျိုးစုံ ရပ်ထားကြသည်။ နွေဦးပွဲတော် ခရီးသွားများအတွက် မီးရထားလက်မှတ် ရောင်းချနေမလား မှတ်ရသည်။ သူ ခုန်ချရင်တောင် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မဟော်ဂနီ စားပွဲပေါ်မှာ လက်ဖက်ရည် သောက်ဖို့အတွက် ရှောင်ဟွားက ရှေ့တက်လာပြီး ကုလားထိုင်ငါးလုံးကို ဖယ်ကာ ဝူရှဲအတွက် ကုလားထိုင်တစ်လုံး ဆွဲထုတ်ပေး၏။ ကျန်တဲ့ ကုထားထိုင် ငါးလုံးကို နံရံဘက် တွန်းဖယ်ချလိုက်ပြီး ဖန့်ကျစ်ကတစ်နေရာ ဝင်ထိုင်ကာ ဆေးလိပ်စသောက်တော့သည်။

သူ့လက်တွေ တုန်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ဝူရှဲမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားလာရတော့သည်။ သူ မေးခွန်းတွေ မမေးရဲတော့ဘဲ စားပွဲမျက်နှာပြင်ကို ထိပြီး လွမ်းဆွတ်ပြီး စဉ်းစားဟန် ဆောင်နေရလေသည်။

တစ်ဖက်မှ ရှို့ရှို့ကလည်း ကွန်ဖူး လက်ဖက်ရည်ကို စတင်ပြုလုပ်တော့သည်။ သူမ လက်ဖက်ရည်စပ်တဲ့ နည်းလမ်းက အလွန်ထူးခြားသည်။ သူမက သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင် ဆံပင်ကို ဖြည်ကာ ဆံညှပ်ကို လက်ဖက်ရည်ဖြင့် ဦးစွာဆေးကြောပြီးနောက် လက်ဖက်ရွက်ကို ဆံညှပ်ဖြင့် ညှပ်ယူလေ၏။

သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြည့်ပြီး ဝူရှဲမှာတော့ ဒီရှို့ရှို့ ဒီမနက် ခေါင်းလျှော်ခဲ့ပါစေလို့ ကြိတ်ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမရဲ့ ဆံညှပ်ပစ္စည်းဟာ ကျောက်စိမ်းရောင် ဒါမှမဟုတ် အရိုးတစ်မျိုးလို အလွန်ထူးဆန်းနေတာကို သတိထားမိခဲ့သည်။ ၎င်းပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသည့် အလွန်အသေးစိတ် ကျသော ပုံစံများ ပါရှိသောကြောင့် သေချာပေါက် လာရင်း မူလအစ ရှိရမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ချက်ထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို အနံ့ရတဲ့အခါ ပိလော့ချွမ် ဖြစ်သင့်ပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အရမ်းရင်းနှီးပေမယ့် မမှတ်မိနိုင်တဲ့ အမွှေးနံ့တွေ ရောစပ်နေပါ၏။ တစ်ငုံသောက်ပြီးရင် အရမ်းအရသာရှိပြီး အာရုံစူးစိုက်မှု ရစေတဲ့ အစွမ်းလည်း ရှိလေသည်။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အ၀င်ဝမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းရော အခုတလော တွေ့ကြုံရသမျှ အဖြစ်တွေကြောင့် သူ့စိတ်တွေ အတော်လေး ရှုပ်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ နှလုံးခုန်သံက မမြန်သလို အရမ်းစိတ်မပူပေမယ့် လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးတာနဲ့ ခံစားချက်တွေ တည်ငြိမ်ပြီး အတွေးတွေ ပိုကြည်လင်လာပြန်ကာ စိတ်လည်း လှုပ်ရှားလာသည်။

တစ်ဆက်တည်း အပြင်မှ လိုက်လာကြသော လူအများအပြားသည် ကန့်လန့်ကာ အပြင်ဘက်မှာပဲ ရပ်စောင့်နေကြလေ၏။ စကားစမြည် ပြောသံကိုတောင် မကြားရဘဲ လူတိုင်းက တစ်ခုခုကို စောင့်နေသလို ငြိမ်ကုပ်နေကြသည်။

ဝူရှဲရဲ့အမူအရာက မှားနေတာကို တွေ့တော့ ရှောင်ဟွားက စိတ်မပူပါနဲ့ပြောဖို့ လက်ကိုအသာ ဝှေ့ယမ်းပြရင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားအချို့ကို တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ တီးတိုးပြောတယ် ဆိုပေမယ့် ပါးစပ်မလှုပ်ပေ။ အခြေခံအားဖြင့်တော့ အမူအရာ သက်သက်ပါပဲ။

ဝူရှဲလည်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။ ရှို့ရှို့ကလည်း စိတ်သက်သာရာရဖို့အတွက် သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပေးရင်း လက်ဖမိုးကို အသာပုတ်ပေးလာ၏။ ရှို့ရှို့တို့ကတောင် သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတာကို မြင်နိုင်ရင် တခြားသူတွေလည်း မြင်နိုင်မှာ သေချာတာကြောင့် ဝူရှဲလည်း စိုးရိမ်စိတ်တွေကိုတော့ ထိန်းမထားနေတော့ချေ။

ရှောင်ဟွား သူ့လူများနှင့် စကားများပြီးသောအခါတွင် သူသည် ကန့်လန့်ကာများကို နှိမ့်လိုက်ပြီး ဝူရှဲအနောက်တွင် ကန့်လန့်ကာများကို ပိတ်ချလိုက်သည်။ တစ်ခန်းလုံး မည်းမှောင်သွားတော့ သူက ငုတ်တုတ်ထိုင်ပြီး။

"ခွေးကောင်ချိုး မလာဘူး အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားမှန်း သူသိပုံရတယ်... ရှေ့တိုးရမယ့်အစား နောက်ဆုတ်သွားခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာ သူ့သူလျှိုတွေ ရှိရမယ် ဒီအခြေအနေက သူ့အတွက် အဆင်မပြေဘူးလေ... သူတို့ဘက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပေါ်လာမှာ သေချာတယ်... ခွေးကောင်ချိုး လာရဲမလား ဆိုတာ စောင့်ကြည့်ဖို့ အပြင်ကလူတွေက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ... အခြေအနေက ငါတို့အတွက် မကောင်းဘူး သူတို့က ရက်စက်တဲ့လူလည်း ဖြစ်မယ်ထင်တယ်"

“ဒါဆို…”

ဝူရှဲ မေးတော့မယ့် အချိန်မှာဘဲ သူက ချက်ချင်း စကားရပ်ဖို့ လက်ဟန်ပြပြီး သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ပြလိုက်ပါ၏။

သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းရဲ့ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ စာတိုတစ်စောင်ကို ရေးထားလေသည်။ နံရံလေးဖက်စလုံးမှာ နားအရမ်းကောင်းသူတွေ ပါတာကြောင့် အသံနှိမ့်ပြောလည်း အသုံးမဝင်ပေ။ ဝူရှဲက အမူအရာသာပြပြီး ကျန်တာကို သူတို့ ဂရုစိုက်လိုက်မယ်လို့ ဆိုလေသည်။

ဝူရှဲလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်က စကားလုံးတွေကို သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ အမြန်ဖျက်လိုက်ပြီး ဖန့်ကျစ်ဘက်ကို မျက်တောင် ခတ်ပြလိုက်၏။ ဖန့်ကျစ် မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေသော်လည်း သူက ခေါင်းညိတ်ပြသေးသည်။ ထို့နောက် အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သခင်သုံး... တစ်ခုခု သုံးဆောင်ပါဦး"

အသံကျသွားသည်နှင့် အနီးနားရှိ အခန်းများအားလုံးမှ ကုလားထိုင် ဆွဲသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ကုလားကာများ ရုတ်သိမ်းလိုက်တဲ့အခါ မဘီလူးများနှင့် သရဲမျိုးစုံ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သွားလာနေကြတော့သည်။ များမကြာမီ သီးသန့်အခန်းငယ်လေးတွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

အရင် ကမောက်ကမတွေထဲမှာ သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် အထင်အမြင် လွဲမှားမှုတွေ ရှိခဲ့ပုံပါပဲ။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့ထဲက လောင်တ(ခေါင်းဆောင်) တစ်ယောက်က အဆိုးဆုံး ဖြစ်နေတာပဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အခု သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ရင် အရပ်ရှည်၊ အရပ်တို၊ အဆီပိတ်သူ၊ ပိန်တဲ့သူတွေ၊ အသက်အရွယ်မရွေး ဝင်လာကြပေမယ့် အားလုံးက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ ပေါ်လွင်နေကြသည်။

တချို့လူကြီးများကို ဝူရှဲ အမှန်တကယ် ရင်းနှီးကြပြီး တချို့မှာ အလွန်ငယ်သေးသည်။ ယေဘူယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် တချို့လူတွေက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မှတ်မိဖို့ ကြိုးစားနေတာတောင့ အလွန်ခက်ခဲနေသည်။ ထိုစဥ် သူ့စိတ်ထဲ ဦးလေးသုံး ပြောခဲ့တာကို သတိရမိသွား၏။ လယ်ကွင်းမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ လူတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကောက်ကျစ်နေပါစေ တစ်သက်လုံး ဘယ်တော့မှ မမေ့လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ သို့သော် လူသေလက်မှ ဥစ္စာကိုရရန် လွယ်ကူသော်လည်း အသက်ရှင်နေသော သူလက်ထဲမှ ငွေကို ရရန်မှာ အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟွား၏ လူများသည် ဖန့်ကျစ်ဘေးရှိ ကုလားထိုင် လေးလုံးကို ရွှေ့လိုက်သည်။ ဦးလေးသုံးရဲ့ နည်းစနစ်များက အလွန်ရှင်းလင်းသည်။

ချောင်ရှား၌ သင်္ချိုင်းတွင်းက ဂူဖောက် ပစ္စည်းများ ခိုးယူခြင်း စနစ်သည် တရုတ်ပြည်သူ့ သမ္မတနိုင်ငံ အဆုံးတွင် တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း ခေတ်သို့ ပြန်သွားလျှင် တူညီသော စနစ်ရှိရမှာ မှန်သော်လည်း ထိုသမိုင်းကတော့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ကောင်းပေမည်။ စနစ်အမျိုးမျိုး ပျက်စီးသွားသခါး မသိသော်လည်း လက်ရှိစနစ်ကတော့ တရုတ်ပြည်သူ့ သမ္မတနိုင်ငံထံမှ အမွေဆက်ခံခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ပြည်တွင်း စုဆောင်းမှုနှင့် ပြည်ပမှောင်ခိုကူးမှုဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။ “ရှေးဟောင်းသည် သာယာသောကာလ၌သာ တည်သည်” ဟု ဆိုရိုးစကားအတိုင်း လူတွေဟာ ချမ်းသာ ကြွယ်ဝသော ကာလ၌သာလျှင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို စုဆောင်းတတ်ကြသည်။

ပထမတော့ ခမ်းရှီးဧကရာဇ်မင်းဆက် လက်ထက်မှာ သာယာဝပြောသောခေတ် ဖြစ်သော်လည်း ချင်မင်းဆက်သည် စွင်ကျစ် နန်းသက် 12 နှစ်တိုင်အောင် ပင်လယ်ပြင် ကုန်သွယ်မှုကို ပိတ်ပင်ထားခဲ့သည်။ ခမ်းရှီးနန်းစိုးစံသော 56 နှစ်တွင် ထပ်မံပိတ်ပင်ခံရပြီးနောက် ပိတ်ပင်မှု အဖွင့်အပိတ်သည် အချိန်အတော်လေး ကြာခဲ့တဲ့အပြင် ကုန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်မှုအပေါ် ထိန်းချုပ်မှုမှာ အလွန်တင်းကျပ်ခဲ့သည်။

သာယာဝပြောသော ခေတ်၌ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ထင်ဟပ်ပြသခဲ့သော်လည်း ရေကြောင်းသွားလာမှု တားမြစ်ခြင်းနှင့် ကြီးလေးသော ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းများကြောင့် သင်္ချိုင်းတွင်း လုယက်ခြင်း လုပ်ငန်းများ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖြစ်လာခြင်း မရှိပေ။

တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ တည်ထောင်ပြီးသည့် ကာလတွင်သာ စတင် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ ပထမအချက်မှာ ပြည်ပမှ ၀ယ်လိုအား ကြီးမားလာလို့ပင်။ ဒုတိယအချက်မှာ ပြည်တွင်း တံခါးများကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီး ခေတ်သစ်သမိုင်းတွင် ဂူဖောက် လုယက်မှု အထွတ်အထိပ် ကာလကို အစိုးရမှ ထိန်းကျောင်းရန် အချိန်မရှိသောကြောင့်ပင်။

စျေးကွက်က ကြီးမားပြီး ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်တဲ့အတွက် ဂူဖောက်လောကကလည်း ပိုကြီးလာ၏။ ထိုအချိန်က စတင်ဖွဲ့စည်းခဲ့သော စနစ်မှာ လူမှောင်ခိုစနစ် ဖြစ်သည်။ ရင်းမြစ်မှာ သင်္ချိုင်းဖောက်သူများသာ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် "ဖောက်သည်" များ ရောက်ရှိလာကြပြီး အဆိုပါ ဖောက်သည်များ အားလုံးသည် ရှေးဟောင်း ဓားပြများထံမှ ကမ္ဘာပျက်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူကြလေသည်။ အထူးသဖြင့် အစာချေရန်အတွက် ပေကျင်းနှင့် ရှန်ဟိုင်းမြို့ကြီးနှစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်ကစ၍ ရှေးဟောင်း ကုန်ပစ္စည်း အများစုက နိုင်ငံခြားသို့ ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

တရုတ်နိုင်ငံသစ် တည်ထောင်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် အကောက်ခွန် စစ်ဆေးမှုများ ပိုမိုတင်းကြပ်လာကာ ပြည်ပသို့ မှောင်ခိုတင်သွင်းမှု တဖြည်းဖြည်း များပြားလာသော်လည်း စနစ်တစ်ခုပတော့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ အဲဒီခေတ်က ဝူရှဲတို့အဖိုးရဲ့ လူတစ်စု ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနဲ့ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုမှ အောင်မြင်စွာ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် စနစ်ကို လိုက်နာခဲ့သည်။

အထူးကာလ ကုန်ဆုံးချိန်မှစ၍ တရုတ်နိုင်ငံတောင်ပိုင်း နယ်စပ်နှင့် ပင်လယ်ပြင်တွင် မှောင်ခိုလုပ်ငန်းများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက် ထိုနှစ်များအတွင်း သိုဝှက်ထားခဲ့သော မှောင်ခိုလက်နက် အများအပြားကို တင်ပို့ရောင်းချရန် စတင် ရှာဖွေလာခဲ့သည်။ ဂူဖောက်သူတွေက လုပ်ငန်းဟောင်းကို ပြန်လည်စတင်ပြီး လူတစ်စုကလည်း ရှေ့ဆက်ရန် မျိုးဆက်ဟောင်းများရဲ့ စနစ်ကို အသုံးပြုလာခဲ့သည်။

လက်ရှိ လက်ကျန် လုပ်ငန်းတွေမှာ ပြည်တွင်းက ချမ်းသာတဲ့သူတွေနဲ့ စုဆောင်းသူတွေဟာ နိုင်ငံခြား မှောင်ခိုသမားတွေရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ရန်သူတွေ ဖြစ်နေပါပြီ။

၎င်းသည် ချောင်ရှားနဲ့ ဟန်ကျိုးရှိ ဦးလေးသုံး၊ ပေကျင်းက ဟော့မိသားစုနဲ့ ရှောင်ဟွားတို့ ရှဲ့မိသားစုကြား လက်ထပ်ခြင်းတို့ကလည်း လိုက်လျောညီထွေ ရှိအောင် လုပ်တာဖြစ်ကြောင်း နားလည်နိုင်သည်။

ယေဘူယျဖွဲ့စည်းပုံ အမြင်အရ ချောင်ရှားရှိ ဦးလေးသုံးရဲ့ လုပ်ငန်းသည် နေရာနှစ်ခုအတွက် အဓိကတာဝန်ရှိသည်။ တစ်ခုမှာ မြေကြီးထဲက ကုန်ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းရန် ဖြစ်ကာ နောက်တစ်ခုကတော့ ဖြန့်ဖြူးရေး ဖြစ်သည်။

ဂူဖောက်လောကရဲ့ စနစ် အလုပ်လုပ်ပုံက အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်သည်။

သံမဏိတူဟု လူသိများသော ဦးလေးသုံးလို လူများသည် ဤလုပ်ငန်း ကွင်းဆက်ထဲတွင် အမြတ်ထုတ်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းများ အကြောင်း အချက်အလက်များ၊ သင်္ချိုင်းရှာဖွေခြင်းဆိုင်ရာ အသိပညာနဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာရှိ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ဖော်ထုတ်တာမျိုး အပါအဝင် အကောင်းဆုံးအရင်းအမြစ်များကို လက်ဝါးကြီး အုပ်ထားကြသည်။

ဤ "သံမဏိတူများ" သည် ၎င်းတို့ရရှိထားသော ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းများ၏ တည်နေရာနှင့် မင်းဆက် အချက်အလက်များကို 'လာမားပန်ကန်ပြား' ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် "သံမဏိတူများ" သည် သတင်းစကားကို သယ်ဆောင်လာကာ "လာမားပန်းကန်ပြား" အတွင်းရှိ လာမားများကို ကုန်ပစ္စည်းများ ကောက်ယူရန်အတွက် ဂူထဲသို့ ပို့ဆောင်လိမ့်မည်။ ဖန့်ကျစ်က ဦးလေးသုံး လက်အောက်ရှိ နာမည်ကြီး "သံချောင်း" ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုဂူထဲကနေ ထွက်လာပြီး အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသော အချက်အလတ် ဝယ်ယူသူနှင့် လမ်းကြောင်းများကို ဆက်သွယ်သူတွေလည်း ရှိကြသည်။ ပြီးတော့ ပြည်တွင်းမှာရှိတဲ့ အရာတွေကို တိုက်ရိုက် အရောင်းအဝယ် လုပ်ရာမှ သင်္ချိုင်းတွင်း ဂူဖောက်မှု တစ်ခုလုံး ပြီးသွားပါပြီ။

လက်ရှိအခြေအနေအတိုင်း မလိုက်နာပါက သေဆုံးမည် ဖြစ်ပြီး သံချောင်းနှင့် လာမားပန်းကန်ပြားကလည်း ဘယ်လိုမှ ပတ်သက်မှု ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သင်္ချိုင်းတွင်းလုယက်ခြင်း လုပ်ငန်းများကို ဆက်လက် ပိတ်ပင်ထားသည်။

ဦးလေးသုံး ဖြန့်ချီထားတဲ့ မြင်းဗူးခွံတွေလို လူတွေက အများကြီး ရှိသည်။ အကြီးကြီးတွေကသာ ဒီအခန်းထဲကို ရောက်လာတာ ဖြစ်သည်။ ဦးလေးသုံးအတွက် ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးကတော့ မြေပြင်ပေါ်ကျသွားတဲ့ လာမားဗူးလေးလုံးပါပဲ။ အခု ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နိုင်တဲ့သူ လေးယောက်ကိုပဲ ဆိုရမည်။

Prev Next