Chapter : 51 ( မီး မိန်းကလေး [26] )

Chapter : 51 ( မီး မိန်းကလေး [26] )

သို့သော် သူမ ထိုကနေ သောက်ခဲ့လျှင်ပင် အဆိပ်ကြောင့် သေဆုံးတာမျိုး မဟုတ်နိုင်ချေ။ ထိုသို့သောက်ခြင်းက ထန်ယင်၏ အဆိပ်ကြောင့် သေဆုံသည်ဟု သက်သေမပြနိုင်ချေ။

မဟုတ်လျှင် ဤသို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားမှာမဟုတ်ပေ။

လျိုကျယ် : "သူ(မ)နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ကျွန်မကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကျိန်ဆဲခဲ့တယ်... ကျွန်မတို့ရန်ဖြစ်ကြတယ်၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တွန်းနေတုန်း ရေမွှေးပုလင်းက ကွဲသွားတယ်"

အားလုံး : ....

"ကွဲသွားတယ်လား"

ဟိုင်ရိက မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လျိုကျယ် : "ဟုတ်တယ်၊ မနက်ဖြန် ရာဇဝတ်မှုဖြစ်ပွားရာနေရာနဲ့ပတ်သက်ပြီး သက်သေအသစ်တွေ ရှိနိုင်တယ်၊ ရှင်တို့ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်လို့ရတယ်"

ဟိုင်ရိ : ''ငါခန့်မှန်းကြည့်မယ်၊ ရေမွှေးကို လဲလှယ်ထားတာလား... အထူးသဖြင့် အရက်နံ့က အရမ်းပြင်းတာ''

လျိုကျယ်က လေးနက်စွာ ပြော၏။

''အတိအကျပဲ''

ဟိုင်ရိ : ...

ဟိုင်ရိ : "ပြီးတော့ မတော်တဆ သူ့အဝတ်အစားတွေပေါ်ကိုတောင် ဖိတ်ကျခဲ့တာလား"

လျိုကျယ် : "ရှင်ဘယ်လိုသိတာလဲ"

ဟိုင်ရိက မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ငါခန့်မှန်းနိုင်တယ်"

ရှန့်ချန့်ယန်၏ အသံမှာ ပေါ့ပါးနေသည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း သံသယဖြစ်ခံရတာ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့"

ဟိုင်ရိ သူ့ကို ထောင့်တစ်နေရာရာမှာ သွားနားစေချင်နေခဲ့၏။

ထန်ယင်က ရယ်လိုက်သည်။

"ဒါက ခန့်မှန်းရခက်တယ်၊ မတော်တဆမှုတစ်ခုပဲလား... မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီရေမွှေးပုလင်းကို ဘယ်သူလဲခဲ့တာလဲ"

လျိုကျယ် : ''ကျွန်မအရင်ဆုံး ပြောပါရစေ၊ သိပ်မကျန်တော့ဘူး"

''သူ(မ)က ကျွန်မကို ရိုက်နှက်ချင်တာ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မထွက်ပြေးခဲ့တယ်၊ သူ(မ) စင်ပေါ်တက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ည ၈ နာရီမှာ သူ(မ)တက်ခဲ့တယ်... ကျွန်မက စင်နောက်ကွယ်မှာရှိနေပြီး မထွက်သွားခင် ရည်းစားဟောင်းနဲ့ လက်ရှိရည်းစားက စကားပြောနေတာကို ကြားခဲ့တယ်။ ကျွန်မအဲဒီကိစ္စကို စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့် အဲဒါကို သည်းခံပြီးမနေနိုင်ဘဲ သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သိုလှောင်ခန်းထဲကို သွားပြီး အရင်က အလှဆင်ဖို့ သုံးခဲ့တဲ့ မီးလောင်လွယ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ယူခဲ့တယ်"

လျိုကျယ် : "ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ လောင်မှာကို ကြောက်လို့ အဲ့ဒါကို ကျွန်မအခန်းထဲမှာ အရင်ထားခဲ့တာ... အဲဒီနေ့က လူတွေ အရမ်းများနေလို့ အဲ့ဒါကို အသုံးပြုဖို့ မရည်ရွယ်ထားဘူး၊ ကျွန်မသူ့ကို သတ်ချင်ခဲ့ရင်တောင် သူ(မ)နဲ့အတူ သေဖို့ ပြင်ဆင်ထားရမှာပဲ... ရှင်တို့သိတာပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ ဇာတ်ကောင်ပုံစံအရ အဲ့ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိဘူး"

လျိုကျယ် : "ကျွန်မ စင်နောက်ကွယ်မှာ ကျွန်မထိုင်ခုံကနေ လူတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ၊ ရှင်တို့ဇာတ်ညွှန်းတွေထဲမှာ ရေးထားမှာမဟုတ်ပေမယ့် ည ၁၀ နာရီမှာ လျှပ်စစ်စီးဆင်းသံကို ကျွန်မကြားခဲ့တယ်၊ အဲဒီနောက် မီးစလောင်ခဲ့တာ"

လူတိုင်းက ခဏတာ ကြောင်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ချက်ချင်းပင် ဒါဟာ သဲလွန်စအသစ်တစ်ခုဆိုတာ သူတို့သဘောပေါက်လိုက်၏။

ရှန့်ချန့်ယန်က ပန်ဒါကြီးအကြောင်းကို ထပ်မံဖတ်ရှုနေပြန်ပြီ။ ဟိုင်ရိ သူ့ကို တကယ်ပင် ဒီလိုပန်ဒါကြီးကို မနာလိုဖြစ်နေစရာ လိုအပ်ရဲ့လားဟု တွေးမိသည်။

သူက ဖုန်းချလိုက်တဲ့ ရှန့်ချန့်ယန်ကို တွန်းလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို မေးလိုက်သည်။

"အမ်... အခုဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

လျိုကျယ်က ရယ်မောငိုကြွေးရင်း ပြန်ဖြေ၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ရှန့်ချန့်ယန်၏ ဘယ်ဘက်နားထဲဝင်သည့် စကားက ညာဘက်နားကနေ ပြန်ထွက်သွားသည်။ သူတို့ ခုနက ဆွေးနွေးနေတာတွေကို ချက်ချင်းသတိရပြီး မေးလိုက်၏။

"အသံက ဘယ်ကလာတာလဲ"

ရှန့်ချန့်ယန်က လျိုကျယ်ကို လမ်းညွှန်နေခဲ့ပြီး ဟိုင်ရိက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ရှန့်ချန့်ယန်က အဖြေကို သိသော်လည်း အဖြေက လျိုကျယ်ဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာစေချင်ခဲ့၏။

လျိုကျယ် : "မသေချာဘူး၊ ကျွန်မအနောက်ကနေ လာတာ... အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မပစ္စည်းတွေနောက်မှာ ထိုင်နေခဲ့တာ၊ မိုက်ခရိုဖုန်းတွေနဲ့ ဖန်သားပြင်တွေ အကုန်လုံး အဲဒီမှာရှိနေပြီး ဝိုင်ယာကြိုးတွေ အားလုံးက လည်ပတ်နေခဲ့တယ်"

ရှန့်ချန့်ယန် : "အဲ့တာ လျှပ်စစ်ပတ်လမ်းပဲ"

လျိုကျယ်သည် ကြောင်သွားသည်။

"လျှပ်စစ်ပတ်လမ်းလား"

ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။ ဟိုင်ရိ အံ့သြသွားသည်မှာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ပန်ဒါကြီး အသေခံခြင်းကို လွယ်ကူစေရန် စီစဉ်သူက ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အခမ်းအနားတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ခဲ့၏။ သူတို့သည် ပန်ဒါကို အနီရောင် ကော်ဇောပေါ်သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး ဝါးဖြင့် ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ဝတုတ်သော ပန်ဒါကြီးသည် နှစ်လှမ်းလှမ်းပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တွားသွားပြီး လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွား၏။

ရှန့်ချန့်ယန်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပပြီး ဖော်ပြချက်အပြည့်ဖြင့် ဤအရာကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်နေ၏။

ဟိုင်ရိ : ...

လျိုကျယ် : "လျှပ်စစ်ပတ်လမ်းကို တစ်ယောက်ယောက်က ထိခဲ့တာလား၊ ဒါက ဘာလဲ... ကျွန်မတို့ဘယ်လိုရှာရမလဲ၊ ဘယ်ကနေ စရမလဲ"

ထန်ယင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဇာတ်လမ်းရဲ့အစကို ပြန်သွားရအောင်... သူငယ်ချင်းတို့၊ ဘာလို့ ဓာတ်ငွေ့ပြဿနာကို ဘယ်သူမှ မပြောသေးတာလဲ"

ဟိုင်ရိလည်း စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ တကယ်တော့ အစကနေ အခုထိ ဓာတ်ငွေ့နှင့်ပတ်သက်၍ မည်သူမှ ဝန်ခံထားခြင်းမရှိသေးပေ။ ဟိုင်ရိက ဖခင် ဝမ်ယင့်မှ ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် ပိတ်ဖို့ မေ့သွားတာလောက် ရိုးရှင်းသည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

ဆိုလိုသည်ကား သူတို့ငါးယောက်ထဲတွင် တစ်ယောက်ယောက်က လိမ်နေပြီဖြစ်၏။

အရင်က ပြောခဲ့သည့် စကားတွေထဲမှ တချို့သည် တီထွင်ထားခြင်းများ ရှိသည်။

မည်သူမှ စကားမပြောကြတော့ချေ။ ရှန့်ချန့်ယန်၏ ဖုန်းထဲ၌ ဝါးကို ကိုက်နေသည့် ပန်ဒါကြီးရဲ့ အသံကိုသာ တစ်ခါတရံ ကြားရ၏။ ပန်ဒါကြီး ဝါးစားနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူ့အိတ်ကပ်ထဲကနေ ချိုချဉ်တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ သို့ပေမယ် အခွံကို ဖယ်လျှက် သူ့ပါးစပ်ထဲ ထည့်မည့်အစား ဟိုင်ရိအား ပေးလိုက်၏။ ဟိုင်ရိက လူတိုင်းရဲ့အကြည့်ကို ခံနေရတာကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်သွားသော်လည်း လက်ခံလိုက်သည်။ ရှန့်ချန့်ယန် နောက်ထပ် ချိုချဉ်တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်၏။

ထန်ယင်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းအိတ်ကပ်က ရတနာသေတ္တာလား"

ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့အိတ်ကပ်တွေကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်မွှေနှောက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်၏။

"ကုန်သွားပြီ"

ထန်ယင်က နောင်တရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဟိုင်ရိသည် သူ့လက်ထဲက ချိုချဉ်ကို သူမအား ပေးရမလား၊ မပေးရဘူးလား စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ချက်ချင်းလိုလိုပင် သူဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ သွင်းလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ညီအစ်မများဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အလျော့ပေးတာမျိုး မရှိပေ။

ဤသည်ကား သဲလွန်စများ၏ အဆုံးသတ်ပင် သူတို့သိထားတဲ့ အရာအားလုံးမှာ ထင်ရှားနေပြီ။

ပြောနိုင်တာမှန်သမျှ အားလုံး ပြောပြီးသွားပြီ။

နောက်တစ်နေ့၌ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် သက်သေအထောက်အထားများ ထုတ်ပြန်သည့်အခါ မပြောနိုင်သည့်အရာများကို မေးခွန်းထုတ်ပြီး ဖော်ထုတ်ရန် မဖြစ်နိုင်‌တော့ပေ။

သို့ပေမယ့် ဒီမှာ ဘယ်သူမှ ပိတ်မိနေတာမျိုး မလိုချင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် မေးခွန်းထုတ်ခြင်းကို ထပ်မံစတင်ခဲ့သည်။

ရှန့်ချန့်ယန်ကို အများဆုံးမေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ လျိုကျယ်က ရာဇဝတ်မှုစုံစမ်းထောက်လှမ်းသူဖြစ်၏။ သူမ၏ ဉာဏ်သည် ထက်မြက်သော်လည်း သူမ၏မေးခွန်းများသည်လည်း များပြားလွန်းသောကြောင့် ဟိုင်ရိက ရာဇဝတ်မှုစုံစမ်းထောက်လှမ်းသူ၏ ဉာဏ်သည် အမှန်တကယ်တွင် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိခဲ့သည်။

လျိုကျယ် : "ရှင် ညနေ ၅ နာရီမှာ ဘားကို ရောက်ခဲ့တာလား၊ အဲဒီမတိုင်ခင် ရှင်ဘာလုပ်နေခဲ့တာလဲ"

"ကျွန်တော် တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိပါတယ်"

ရှန့်ချန့်ယန်က ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုနှင့် လေးနက်မှု အပြည့်ဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။

"လက်ရှိရည်းစားနဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ညနေ ၅ နာရီမှာပဲ ရောက်ခဲ့တာ"

လျိုကျယ်က တိတ်ဆိတ်စွာ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်၏။

ဟိုင်ရိ သူမ ဘာကိုမေးချင်လဲဆိုတာ သိခဲ့သည်။ သူမက ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်သူထိခဲ့လဲဆိုတာ သိချင်ခဲ့တာပင်။

သို့သော် တကယ်တမ်း၌ အများဆုံး သံသယဖြစ်ခံရသူက လျိုကျယ်ကိုယ်တိုင်ပင်။

နေ့လယ်စာစားချိန်ရောက်တော့ ကွယ်လွန်သူသည် သူတို့အတွက် အစားအသောက်တွေ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဆွေးနွေးမှု ရပ်တန့်ခြင်းမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

ဟိုင်ရိ နည်းနည်းပျို့အန်ချင်လာသည်။ အနည်းငယ်နောက်ကျမှ သူသည် မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို စဉ်းစားမိပြီး အစာစားရန် သူ့ကိုယ်သူ တွန်းအားမပေးနိုင်ခဲ့ချေ။ နှစ်လုပ်မပြည့်မီမှာပင် သူသည် တူများကို ချပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ တစ်ရေးအိပ်လိုက်ဦးမယ်"

သူ သူ့အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူဝင်ပြီးနောက် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် တံခါးကို မပိတ်ခဲ့။

သူ့အခန်းက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို သပ်ရပ်စွာ ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်၏။ နံနက်စာစားစဉ်မှာ အရာအားလုံးမှာ မူရင်းနေရာများ၌ ပြန်ထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်။

ဟိုင်ရိသည် ခုတင်ပေါ် လှဲလျောင်းပြီး မျက်နှာကျက်ပေါ်၌ ဆွဲထားသော မီးလုံးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် မနေ့ညက သွေးစက်များ ခရစ္စတယ်ဆွဲမီးလုံးများမှ ယိုစီးကျလာသည့် ပုံရိပ်သည် သူ့စိတ်ထဲ ပေါ်လာ၏။

တကယ်ကို ဘဝနှင့် ပိုမတူနိုင်တော့ဘူးလို့ ဟိုင်ရိက သူ့စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်သည်။

သူဒီလိုတွေးနေသော်လည်း အနည်းငယ် ပျို့အန်ချင်နေတုန်းပင်။

သူ ညက ကောင်းကောင်းမအိပ်ခဲ့သောကြောင့် မသိစိတ်မှပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် Wechat မှ တုန်ခါမှုကြောင့် သူနိုးလာ၏။ ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ဘေးတွင် ခေါင်းရင်းဘက်ကို မှီပြီး လဲလျောင်းနေသည်။ သူ ဖုန်းပေါ်တွင် စာရိုက်နေ၏။

ဟိုင်ရိက အိပ်ပျော်သွားသောကြောင့် ရေဆာနေသည်။

"ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ"

ရှန့်ချန့်ယန်က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"နေ့လယ် ၁ နာရီခွဲ...နောက်ထပ်နည်းနည်း အိပ်ဦး"

ဟိုင်ရိ : "မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ၊ မနေ့ညက ကိစ္စတွေကို ရှင်းနေတာလား"

"အင်း"

ရှန့်ချန့်ယန်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြန်ဖြေသည်။

ဟိုင်ရိသည် မနေ့ည အဖြစ်အပျက်များက ရှန့်ချန့်ယန်ကို အဆင်မပြေဖြစ်စေမယ်ဆိုတာ မသိခဲ့ပေမယ့် မေးဖို့ကလည်း အရမ်းရှက်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။ သူ၏စကားလုံးများက တောက်ပြောင်မှုမရှိခဲ့၊ ရှန့်ချန့်ယန်ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ စကားလုံးများကို မသုံးချင်ခဲ့ပေ။

ဟိုင်ရိ : "မင်းငါ့ကို ပြောချင်တာ တစ်ခုခုရှိလား"

ရှန့်ချန့်ယန်၏ အကြည့်က သူ့ဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီး သူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ ရှင်းပြခိုင်းလိုက်သည်။

ဟိုင်ရိ : "ဒီနေ့ သဲလွန်စတွေ...မင်းငါ့အတွက် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတွေ ရှိလား"

ရှန့်ချန့်ယန် : "မရှိဘူး"

"ကျွန်တော်လည်း မသေချာဘူး"

ဟိုင်ရိ : ...

'အရမ်းအတုအယောင်ဆန်လိုက်တာ'

ဟိုင်ရိက သူ့စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်သည်။

'သရဲတွေတောင် သူ့ကို ယုံမှာမဟုတ်ဘူး'

ရှန့်ချန့်ယန်က သူ့ဖုန်းပေါ်မှာ စာရိုက်နေတုန်းပင်။ အချိန်အတော်ကြာ စာရိုက်ပြီးနောက် သူ့မျက်ခုံးတွေမှာ နောက်ဆုံးတော့ ပြေလျော့သွားသည်။ သူပြောခဲ့သည့်စကားများကို မှတ်တမ်းတင်ပြီးသလို သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။

"ဒီဂိမ်းကစားတဲ့အခါ မပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုရှိတယ်"

ရှန့်ချန့်ယန် : "လူတိုင်း အမှန်အတိုင်းပြောနေတဲ့အခါ လိမ်ညာသူက သေချာပေါက် လူသတ်သမားပဲ... ဘယ်လောက်သေးငယ်တဲ့ လိမ်ညာမှုဖြစ်ပါစေ"

ဟိုင်ရိ : ?

🌟🌟🌟