Ch 11

🥬 Chapter 11

🥬 If you want to be rich, build roads first  (1) 

လက်ဖက်ဝယ်သူ သုံးဦးနှင့် စာချုပ်ကိစ္စများအသေးစိတ်ဆွေးနွေးပြီးနောက် စုလင်  ရွာကော်မတီရှိကွန်ပျူတာနှင့် ပရင်တာအား ငှားရမ်းကာ စာချုပ်အသစ်တစ်စောင်ကိုရေးဆွဲပြီး လက်မှတ်ရေးထိုး၍ ကိစ္စကိုအဆုံးသတ်လိုက်သည်။

လက်ဖက်ကုန်သည်သုံးဦးအား ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ရွာလူကြီးသည် စုလင်ကိုခေါ်၍ ဖီးနစ်တောင်ပေါ်သို့တက်ခဲ့သည်။

"မင်းအဘိုးက လက်ဖက်စိုက်ဖို့တောင်ကိုစာချုပ်ယူတုန်းက ရွာက လူအများစုက သူ့ကိုအထင်မကြီးကြဘူး၊ ပထမ ငါးနှစ်မှာ သူ ပိုက်ဆံဆုံးရှုံးပြီး ရှစ်နှစ်မြောက်မှာမှ တဖြည်းဖြည်းအသီးအပွင့်တွေစတင်လာတာ၊ အခုဆို အနှစ် ၂၀ ရှိပြီ၊ ငါတို့ ဖီးနစ်တောင်က ထွက်တဲ့ ယွီလုလက်ဖက်ခြောက်ကပြည်ပထိပါ နာမည်ကြီးနေပြီ" 

ရွာလူကြီးကျင်းသည် လက်များကိုကျောနောက်၌ ယှက်လျက် သေသပ်သော လက်ဖက်ပင်တန်းများကို အလေးအနက်ကြည့်ရှု နေခဲ့သည်။ 

"မင်းရဲ့ အဘိုး ဒီလောက် အလျင်စလိုထွက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ခဲ့မိဘူး"

စုလင်သည် တောင်စောင်း၌ရပ်လျက် တောက်ပသောအစိမ်းရောင်နှင့် အဆုံးမရှိသော လက်ဖက်ပင်များကိုကြည့်ပြီး စကားမပြော နိုင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ 

"လက်ဖက်ပင်တွေ ဒီလောက်များတာ၊ ဖိုးဖိုးကြီး တစ်ယောက်တည်းစိုက်တာလား"

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ" ရွာလူကြီးကျင်း သူ့အားလှမ်းကြည့်သည်။ 

"သခင်ကြီးစုက ရွာသားတွေငှားပြီး အတူတူစိုက်ကြတာပေါ့"

အထင်သေးခံရသောကြောင့် စုလင် ရှက်ရွံ့စွာနှာခေါင်းကိုပွတ်သပ်လိုက်၏။

"သခင်ကြီးစုက ပညာတတ်တယ်၊ စုမိသားစုရဲ့ အိမ်ဟောင်းကိုစောင့်ရှောက်ဖို့ မဟုတ်ရင် သူ ရွာမှာလယ်သမားလုပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူဌေးစုကတော့ သူနဲ့ဆန့်ကျင်ဘက်ပေါ့၊ မိသားစုကို မြို့ကိုပြောင်း ဇာတိနဲ့ပါအဆက်အသွယ်ဖြတ်လိုက်သေးတယ်၊ သခင်ကြီးစုကလည်း သူ့ကိုဂရုမစိုက်ဘူး၊ သူသေတာတောင် ဈာပနကိုမလာခဲ့ဘူးလေ"

စုလင်နားထောင်နေရင်း မျက်နှာသည် အနည်းငယ်ပူနွေးလာရသည်။

သူ ကြီးပြင်းလာသည့်တိုင် အဘိုးသည် သူ့ဇာတိမြို့အကြောင်း ပြောပြဖူးခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ရှေ့နေလျူ သူ့အားဖုန်းခေါ်ဆိုခဲ့ခြင်း မရှိပါက သူသည် ကျေးလက်ဒေသ၌ဆွေမျိုးတစ်ဦးရှိသည်ကိုပင် မေ့လျော့နေမိမည်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်လခန့်က ရှေ့နေကျန်း ဒုတိယအဘိုး၏တာဝန်ကိုလက်ခံရရှိခဲ့သည်။ စုလင်အားဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်များ မရှိသောကြောင့် သူ S မြို့ရှိ ရှေ့နေသူငယ်ချင်းအား ရှာဖွေရာတွင် အတော်လေးကြိုးစားခဲ့ရပြီးမှ ဖုန်းနံပါတ်ကိုရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ရှေ့နေကျန်းထံမှ ပထမဆုံး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကိုလက်ခံရရှိသောအခါ စုလင်သည် လိမ်လည်မှုဟုထင်မြင်သဖြင့် ချက်ချင်း Block ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရှေ့နေကျန်းသည် ဖုန်းနံပါတ် နှစ်ခု သုံးခုဖြင့် စိတ်ရှည်စွာအကြိမ်ကြိမ်ခေါ်ဆိုပြီးရှင်းပြခဲ့ရာမှ စုလင်သည် ငယ်စဉ်က ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ ကျေးလက်သို့သွားခဲ့ဖူးပြီး ဤဆွေမျိုးနှင့်တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်ကို နောက်ဆုံးအမှတ်ရသွားသည်။

"အဘိုးက... သူအလုပ်တွေနဲ့အမြဲအလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က သူ နေမကောင်းဖြစ်တော့ အဒေါ် သူ့ကို နိုင်ငံခြားခေါ်ပြီး အနားယူခိုင်းထားတယ်" ဟု စုလင်က သိမ်မွေ့စွာရှင်းပြခဲ့သည်။ အဘိုးသည် ဤမြေးများနှင့်မရင်းနှီးချေ။ စုလင်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့အားအနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကဲ့သို့သော မိသားစု စုဝေးပွဲများ၌ ရှောင်နေလေ့ရှိ၏။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် စတုတ္ထဦးလေး၏ သားဖြစ်သူ၊ သူ့တတိယဝမ်းကွဲညီမှာ စကားပြောချိုသာပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုများမှ တော်တော်လေးနှစ်သက်သူဖြစ်သည်။

ယခုအခါ စုလင်သည် စုမိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်နေပြီဖြစ်ရာ ထိုဘက်မှကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာဆိုဘာမှမသိပေ။ ဒုတိယအဘိုးကွယ်လွန်ခြင်းအား စုမိသားစု သိ၊ မသိကိုလည်း သူ မသိချေ။

ရွာလူကြီးကျင်းသည် အကြိမ်အနည်းငယ်နှာခေါင်းရှုံ့ လိုက်ပြီး "သူ့ကို ရွှံ့ခြေထောက်ဆိုပြီး လူတွေ အထင်သေးမှာကို သူ ကြောက် နေတာလား" 

စုလင်သည် ရှက်ရွံ့သွားသည်။

ဤမေးခွန်းကို သူဖြေဆိုရန်ခက်ခဲသည်။ အဘိုး ဘာတွေးနေသည်ကို မည်သူမှ ခန့်မှန်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ့ အဘိုးသည် စီးပွားရေးပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စုမိသားစု၏လက်ရှိ အနေအထားသည် အဘိုး၏ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအမြင်နှင့် သတ္တိကြောင့် ဖြစ်လာရ သည်ကို သူသိခဲ့သည်။

စုလင်တိတ်ဆိတ် နေသည်ကိုမြင်သောအခါ ရွာလူကြီးကျင်းမှ "မင်းရဲ့အနာဂတ် အစီအစဉ်တွေက ဘာတွေလဲ ?” ဟု မေးလာသည်။

စုလင်သည် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသည်။ 

"အစီအစဉ် ?"

"မင်း သခင်ကြီးစုဆီက အမွေရထားပြီလေ၊ ဆက်ပြီး စီမံခန့်ခွဲမှာလား ? ဒါမှမဟုတ် ရောင်းပြီးမြို့ကိုပြန်သွားမလား ?" 

စုလင် မေးခွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

အိမ်ထောင်ရေး အဆင်မပြေမှုကြောင့် သူသည် လောလောဆယ် မြို့၌ မနေချင်သေးဘဲ စိတ်အပန်းဖြေရန် ကျေးလက်သို့လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမွေအားမည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို သူ လုံးဝမစဉ်းစာရသေးပေ။ တောင်တစ်ခွင်လုံးရှိ လက်ဖက်ပင်များသည် ရှီးရှီရွာ သားများ၏ ချွေးနှင့်ကြိုးစားအားထုတ်မှုတို့အား သယ်ဆောင်ထားသည်။ ၎င်းတို့ကိုရောင်းချလိုက်ပါက နှမြောစရာဖြစ်ရုံသာမက ကွယ်လွန်သူ ဒုတိယအဘိုးအား စိတ်မကောင်းဖြစ်စေရလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ ဆက်နေပါက သူ့အနာဂတ်ဘဝသည် မည်သို့ပြောင်းလဲသွားမည်နည်း။

စုလင်သည် ရှုပ်ထွေးမှုထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့ရ၏။

---

စုလင် နေ့လယ်စာအား ရွာလူကြီးနေအိမ်၌စားခဲ့သည်။

ထမင်းအား ရွာလူကြီးချွေးမမှ ချက်ပြုတ်ပြီး ဟင်းလျာများကို ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်ဥယျာဉ်များမှ ခူးဆွတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် သဘာဝစစ်စစ်၊ ဓာတုပစ္စည်းကင်းစင်၊ လတ်ဆတ်ကာ ချိုမြသောအရသာရှိသည်။

ညစာစားပြီးနောက် စုလင်နှင့် ရွာလူကြီးသည် မနက်ဖြန်လက်ဖက်ခူးခြင်းကိစ္စအား ဆွေးနွေးရန် ရွာကော်မတီရုံးခန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

"အရင်တုန်းကဆို လက်ဖက်ကုန်သည်တွေက ကုန်တင်ကားတွေလွှတ်ပြီး လက်ဖက်စိမ်းတွေကိုလာဆွဲခိုင်းတာ၊ ဒီနှစ်တော့ မင်း သတ်မှတ်တဲ့ဈေးနှုန်းထဲမှာ သယ်ပို့ခပါတယ်၊ ရွာအပြင်ကို ဘယ်လိုပို့မယ်ဆိုတာ တွက်ကြည့်ပြီးပြီလား" 

စုလင်က "ကျနော် မြို့ကိုသွားပြီး ကုန်တင်ကားတွေ ငှားချင်တယ်" 

ရွာလူကြီးကျင်း ခေါင်းယမ်းသည်။ 

"မင်းရဲ့ စိတ်ကူးကကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်တင်ကားသမားက ရွာထဲကို ဝင်ချင်မှာမဟုတ်ဘူး"

စုလင်သည် အံ့သြသွားသည်။ 

"ဘာလို့လဲ?"

ငွေမလိုချင်တဲ့သူ မည်သူရှိပါမည်နည်း။

ရွာလူကြီးကျင်းသည် သူ့ မုတ်ဆိတ်မွေးကိုပွတ်သပ်ပြီး "မင်း ရွာထဲဝင်လာတုန်းက လောင်လျူရဲ့ထွန်စက် စီးလာတာမဟုတ်လား" 

စုလင်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ 

"ဟုတ်ပါတယ်"

ရွာလူကြီးကျင်းက "မင်း ဘယ်လိုခံစားရလဲ" 

စုလင်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော ခံစားမှုကိုအမှတ်ရကာ နောက်တစ်ခါ ထပ်မံကြိုးစားလိုစိတ်မရှိတော့ပေ။

"လမ်းက ကျဉ်းတယ်၊ ပြီးတော့ မညီမညာနဲ့ကောက်ကွေးပြီး ဝေးတော့  မောင်းရခက်တယ်" ဟု သူ မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။

"အဲ့ဒါကြောင့် ငါတို့ရွာက ပိတ်ဆို့ပြီးဆင်းရဲနေတာလေ" 

"လမ်းဆောက်လို့... မရဘူးလား" ဟု စုလင် မေးလိုက်သည်။ 'ချမ်းသာချင်ရင် လမ်းကိုအရင်ဆောက်ရမယ်' ဟူသော စကားပုံ အတိုင်း ရှီးရှီရွာသည် နှစ်ပေါင်းများစွာလမ်းကိုပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်ရန်မစဉ်းစားခဲ့ဖူးဘူးလား ??

ရွာလူကြီးက ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။ 

"ငါတို့ မလိုချင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား ? ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံမှမရှိတာ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"

စုလင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အစိုးရက ခွင့်မပြုဘူးလား?"

"ခွင့်ပြုချက်က ရထားတာကြာပြီ၊ မင်းအဘိုးနဲ့ ငါအတူတူဆွေးနွေးခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံကမပြည့်ဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ်ဆောက် နိုင်မှာလဲ? ရွာက လူဆင်းရဲတွေချည်းပဲ၊ မင်းအဘိုး လက်ဖက်ရောင်းလို့ပိုက်ဆံရရင်တောင် လမ်းခင်းဖို့မလုံလောက်ဘူး၊ လမ်းကို ချဲ့ထွင်ဖို့လိုသေးတယ်၊ လယ်ယာမြေတွေကို သိမ်းယူရမယ်၊ ရွာက လီဟူရဲ့ခြံအထိ နှစ်ကီလိုမီတာရှည်တယ်၊ နှစ်လမ်းသွားဆောက် မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး ဧက ၂၀ လောက်လိုလိမ့်မယ်၊ အစိုးရခွင့်ပြုထားတဲ့ ရန်ပုံငွေကကန့်သတ်ထားတယ်၊ ရွာထဲက ထောင်နဲ့ချီတဲ့ မိသားစုတွေကလည်း မချမ်းသာဘူးလေ၊ ဘယ်သူက ငွေစိုက်ပေးနိုင်မှာလဲ ?"

ရွာထဲလမ်းခင်းခြင်းသည် ပိုက်ဆံမရှိ၊ နေရာတိုင်းကန့်သတ်မှုများနှင့် ယခုလောက်ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု စုလင်မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှီးရှီရွာ ဆင်းရဲတွင်းကနေမလွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းဖြစ်ရာ မထူးဆန်းပေ။

"ဘယ်လောက် ကုန်ကျမလဲ" ဟု သူ မေးလိုက်သည်။

ရွာလူကြီးကျင်း သူ့မျက်ခွံများကိုမြှင့်တင်ကာ ဂဏန်းတွက်စက်ထုတ်ကာ တဂျစ်ဂျစ်နှင့်ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။ 

"ငါတို့ ရွာသားတွေနဲ့ညှိနှိုင်းထားတဲ့ လျော်ကြေးက တစ်ဧကကိုယွမ် ၆၀၀၀၊ သိမ်းထားတဲ့ မြေနေရာအချိုးအစားပေါ်မူတည်ပြီး လျော်ကြေးက ယွမ် ၃၀၀၀ နဲ့ ၃၀,၀၀၀ ကြားရှိတယ်၊ အစိုးရက ယွမ် ၁ သန်းထောက်ပံ့ပေးတယ်၊ ကျန်တာကို ငါတို့ ခံရမယ်၊ လမ်းဆောက်ဖို့ ငွေ၊ အသေးအဖွဲ ကုန်ကျစရိတ်တွေ ထပ်ပေါင်းလိုက်ရင် သာမန်လမ်းတစ်လမ်းဆောက်ဖို့ ယွမ် ၅ သန်းလောက် ကုန်မယ်"

ယွမ် ၅၀၀ ?

ကျေးလက်ဒေသရှိ လူများအတွက် ထိုငွေအမောင့်မှာ မိုးထိမြင့်သောအမြင့်ကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။

စုလင် ကုလားထိုင်ပေါ်ထိုင်လျက်မေးတင် ပြီး အတွေးများထဲနစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

ရွာလူကြီးကျင်း ဂဏန်းတွက်စက်ကိုချကာ စားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ခွက်ယူပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

"ဒီနှစ် လက်ဖက်တောင်က အထွက်နှုန်းတိုးလာတယ်၊ ကောင်းကောင်းရောင်းရင် ယွမ် ၁ သန်းရနိုင်တယ်၊ မင်းအဘိုး အစက ငါးနှစ် လောက်စောင့်ပြီးမှ လမ်းဆောက်ချင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု သူလည်း သေသွားပြီဆိုတော့ ကိစ္စတွေကအကုန်ပျက်ကုန်ပြီလေ"

"မပျက်စေရဘူး၊ ပျက်လို့မဖြစ်ဘူး" စုလင် လက်များကို ယှက်ထားပြီး ရွာလူကြီးအားခိုင်မာသောအကြည့် ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ ကျွန်တော် လမ်းပြင်မယ်"

ရွာလူကြီးကျင်း လက်မှာ တုန်ခါသွားသဖြင့် ခွက်ထဲမှရေများပင် ဖိတ်စင်သွားခဲ့သည်။

---

နေ့လယ်တစ်နာရီတွင် စုလင်သည် ရွာကော်မတီမှထွက်ခွာခဲ့ပြီး လေကာအင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်များကိုထည့်ကာ ကျောက်စရစ် လမ်းပေါ်ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းပြီး လမ်းဘေးရှိလယ်ကွင်းရှုခင်းအားခံစားနေခဲ့သည်။

မြို့၏ဆူညံမှုအား ငြီးငွေ့နေသောလူငယ်အများစုသည် ကျေးလက်ဒေသရှိတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုနှင့် အပန်းဖြေမှုကို တောင့်တကြ ပြီး စုလင်လည်း အတူတူပင်။ သို့သော် သူသည် ကျေးလက်ဒေသ၏ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုအား တကယ်တမ်း မျက်မြင မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျေးလက်သည် သူ စိတ်ကူးထားသလောက် သာယာမှုမရှိသည်ကို သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

သူသည် နောင်တွင် ဘယ်သွားမည်၊ ဘယ်နေရာ၌နေထိုင်မည်၊ လင်းဖုန်းနှင့် သူ့ဆက်ဆံရေး ဆက်ရှိနေဦးမည်လားဆိုသည်မှာ ယခု သူအတွက် စိတ်ကူးယဉ်မှုများသာ။

ယခုအချိန်၌ သူ ဖြေရှင်းရမည့် ပြဿနာများစွာရှိနေသည်။

ဥပမာအားဖြင့်- ရွာအပြင်ဘက်သို့ လက်ဖက်ပို့ရန်ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ထွန်စက်ရှိသော ရွာသားများကို တစ်အိမ်တက်ဆင်းရှာဖွေ ဆွေးနွေးရမည်။ သူ လမ်းဆောက်လုပ်ရေးအတွက် ရန်ပုံငွေထောက်ပံ့ပေးပြီး လယ်ယာမြေသိမ်းယူမှု လျော်ကြေးနှင့် ပတ်သက်၍ ရွာသားများနှင့်ညှိနှိုင်းရမည်။ ပြီးလျှင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ တစ်နေ့သုံးနပ်အား မည်သို့ဖြေရှင်းရမည်နည်း ??

ရွာထဲ၌ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေး မရှိပေ။

အိမ်တိုင်းလယ်လုပ်ကြပြီး ဖူလုံသောဘဝ ဖြင့်နေထိုင်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကိုယ်ပိုင်အားကိုးရမည်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ပျိုးရပေမည်။

ဒါ့ပြင်--

သူ အိမ်သုံးပစ္စည်းများ အပုံလိုက်ဝယ်ရမည်- အဝတ်လျှော်စက်၊ ရေခဲသေတ္တာ၊ လေအေးပေးစက်၊ ရေနွေးပေးစက်၊ ပန်းကန်ဆေး စက်၊ ရေသန့်စက်စသည်တို့ဖြစ်သည်။

ယင်ဖုန်ချောင်းကူးတံတားပေါ်ရပ်လျက် စုမိသားစုအိမ်အား အဝေးမှကြည့်နေစဉ် စုလင်သည် ရုတ်တရက်ဖိအားများ ခံစားရလာရ သည်။

---

“Dong ~ dang ~ dong ~ dong ~ dong ~ dong ~ dong-"

"Crackling, crackling-"

ရှီးရှီရွာ ဝင်ပေါက်၌မောင်းသံ စည်သံများနှင့် မီးရှူး မီးပန်းသံများဖြင့် အလွန်ဆူညံနေသည်။

ထိန်ညက်ပင်ကြီးအောက်၌ ရွာသားအများအပြား စုဝေးကာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ကလေးများသည် သစ်ကိုင်းများပေါ်သို့ တက်ပြီး မြင့်သောနေရာ၌ ထိုင်ကာကြည့်ရှုနေကြ၏။

စုလင်သည် ပခုံးအထိ အနည်းငယ်ကောက်ကွေးသော ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစည်းနှောင်ထားသည်။ သူသည် တော်ဝင်အပြာရောင် ဝတ်စုံကို အတွင်း၌အဖြူရောင် Windsor ကော်လာရှပ်အင်္ကျီနှင့်အတူ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ငွေရောင်-မီးခိုးရောင် Windsor လည်စည်း၊ ဝတ်စုံအတွင်းပိုင်းတွင် ငွေကြိုးနာရီ၊ ဘောင်းဘီ အောက်၌ အနက်ရောင် နားရွက်ပုံ Oxford ဖိနပ်တို့ကိုဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ့ဝတ် စားဆင်ယင်မှုသည် လက်ရာမြောက်ပြီး ကျက်သရေရှိနေကာ ပန်းချီကားထဲမှ မင်းသားတစ်ပါးကဲ့သို့နှယ်။ ရွာကော်မတီအရာရှိများ နှင့်အတူ ရွာဝင်ပေါက်၌ရပ်လျက် လက်ဖက်ခူးအဖွဲ့ရောက်ရှိလာခြင်းအား ခမ်းနားစွာကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။

ချီယွဲ့နှင့် အခြားလက်ဖက်ကုန်သည်သုံးဦးသည် လက်ဖက်ခူးအဖွဲ့မှ မိန်းကလေးများကို ဦးဆောင်၍ပြုံးရယ်သော မျက်နှာများ ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ ချောမောသော စုလင်အားမြင်သောအခါ သူတို့မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်လာကြပြီး အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။