MM Story Teller

Ch 6

Viewers 2k

🍃 Chapter 6

ငယ်ကျွမ်းဆွေ(Part 1)

အမေနှစ်ယောက် ထွက်သွားကြပြီးနောက် ရှီဝိန့်က သူ့လက်ထဲက အရုပ်ကိုချကာ ဆိုဖာပေါ်ထိုင်လျက် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

ကလဲယ်က သူ့ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ..."

ရွှေအိုရောင်ဆံပင်နှင့် မျက်ဝန်းပြာပြာရှိသည့် ကောင်ငယ်လေးက ရှီဝိန့်ထံ ကိုင်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ဆံပင်ပျော့ပျော့လေးများက ရှီဝိန့်၏ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက်သွားပြီး ယားယံသွားစေခဲ့သည်။

ရှီဝိန့်က သူ့ဆံပင်များကို ဘေးဖယ်ပစ်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ စာအုပ််ကိုမြှောက်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မက်ခါတစ်စီးမောင်းနှင်ရန် အခြေခံစည်းမျဥ်းများ..."

ကလဲယ်က ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အဲ့စာအုပ်က ဘာလဲ..."

ရှီဝိန့်က သူ့ခေါင်းလေးကို ဆတ်ထနဲ ခါလိုက်ကာ ဖြေလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက မင်းမဖတ်နိုင်တဲ့စာအုပ်ပေါ့ကွာ..."

ကလဲယ် : "..."

အထင်အမြင်သေးခံလိုက်ရသည့် ကလဲယ်က နေရာတွင် တိတ်တိတ်လေး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲရှိ အရုပ်လေးများနှင့် ကစားနေစဥ် ပထမမင်းသားဖတ်နေသည့် စာအုပ်ကို တိတ်တိတ်လေး တစ်ချက်ခိုးကြည့်လိုက်သေးသည်။

အိမ်သို့ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ကလဲယ်က သူ့အမေကို စပ်စုလိုက်သည်။

"မက်ခါတစ်စီးကိုမောင်းနှင်ဖို့ အခြေခံစည်းမျဥ်းတွေကဘာလဲ မေမေ..."

ဂရေ့စ်က ပြုံးပြီး သူမသားခေါင်းလေးကို ထိကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ငယ်လွန်းသေးတယ်လေ...ဒီအကြောင်းတွေကို အယ်လ်ဖာတွေက အသက်ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီးမှလေ့လာနိုင်မှာ..."

ကလဲယ်က အံ့သြသွားခဲ့သည်။

"ရှီဝိန့်က အိုမီဂါမဟုတ်ဘူးလား...ဒါဆို သူက ဘာလို့ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်တာလဲ..."

ဂရေ့စ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ပုံတွေက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်လို့ သူတွေးမိလို့နေမှာပေါ့...အဲ့စာအုပ်က အရမ်းကို ခက်တာလေ သူသေချာပေါက် နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူးကွယ်..."

"အိုး..."

ကလဲယ်က ယင်းအကြောင်းကိုတွေးပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"သားလည်း ရှီဝိန့်ဖတ်တဲ့စာအုပ်ကို ဖတ်ချင်တယ်..."

ဂရေ့စ်က တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် စာအုပ်ကို သူမသားထံ ယူလာပေးလိုက်သည်။ ကလဲယ်က ဖွင့်ကာတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး 'သူ့အမေပြောတာ အရမ်းမှန်တယ်'ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူ အမှန်တကယ်ပင် တစ်ခုမှ နားမလည်ချေ။

နောက်တစ်ရက်တွင် ကလဲယ်က သူ့အမေဖြင့် နန်းတော်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာခဲ့ပြန်သည်။ ရှီဝိန့်က ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယမန်နေ့ကနှင့်မတူသည့် အခြားစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေလေသည်။ သိချင်စိတ်ဖြင့် ကလဲယ်က သူ့ကိုချဥ်းကပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာစာအုပ်ဖတ်နေတာလဲ...ဒီစာအုပ်က မနေ့ကဟာ မဟုတ်ဘူးမလား..."

ရှီဝိန့်က လက်ဆန့်လိုက်သည်။

"ငါနဲ့နှစ်မီတာအဝေးမှာနေ...ငါ့ကိုမနှောင့်ယှက်နဲ့..."

အဝေးတွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည့် ကလဲယ်က အံ့အားမသင့်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရှီဝိန့်က အလွန်အားကြီးပြီး 'အားနည်းပြီး ကာကွယ်ခံရဖို့ လိုအပ်တဲ့အိုမီဂါ' နှင့်လုံးဝတူမနေပေ။

ဘုရင်မက မှားသွားတာများလား...ပထမမင်းသားက တကယ်တော့ အယ်လ်ဖာမလား...

×××××

ရှီဝိန့်နှင့်ကလဲယ်၏ အနာဂတ်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဘုရင်မအန်နာနှင့်လေဒီဂရေ့စ်တို့ နှစ်ယောက်ကြား၌ ဆွေးနွေးစရာ ခေါင်းစဥ်များ အများအပြားပင် ရှိလေသည်။

ပထမတွင် ဘုရင်မအန်နာနှင့် လေဒီဂရေ့စ်နှစ်ဦးလုံး ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရစဥ်က ကလဲယ်မီးဖွားမည့်ရက်ကို လာမည့်နှစ် ဇွန်လ 22 ရက်ဟုခန့်မှန်းထားပြီး ရှီဝိန့်ကိုမူ ဇွန်လ 29ရက်နေ့ ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မွေးဖွားချိန်တစ်ပတ်သာ ကွာခြားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်ငြား ယင်းအစား ကလေးနှစ်ယောက်ကို အချိန်မတိုင်မီ ကိုယ်ဝန်စောမွေးပြီး ဇွန်လ21 ရက်တွင် တစ်နေ့တည်း ဖွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။ ထိုနေ့က မေထုန်ကြယ်တာရာ၏နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်ကာ မနက်အစောပိုင်းဖြစ်လေသည်။ ရှားရှားပါးပါး ဥက္ကာပျံကြွေကျသည့် ဖြစ်ရပ်လည်း ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ယင်းက စကြဝဠာက အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ချိတ်ဆက်နေကြသည့် သူတို့၏ကံတရားကို ဂုဏ်ပြုနေသကဲ့သို့ပင်။

လွန်ခဲ့သည့်တစ်နှစ်က ရှီဝိန့်၏ပုခက်ထဲတွင် ကလေးသေးသေးလေးနှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို နေ့တိုင်းတွေ့နိုင်ပြီး ရှီဝိန့်၏လက်သီးသေးသေးလေးများက ကလဲယ်၏ နှာခေါင်းတည့်တည့်ပေါ်သို့ အမြဲတန်းတန်းမတ်မတ် ကျရောက်လိမ့်မည်ပင်။ ထိုစဥ် အနိုင်ကျင့်ခံရသည့် ကလေးငယ်လေးကမူ ပုခက်ထဲတွင် လူးလိမ့်လျက်ဖြင့် အလုပ်များနေပြီး တစ်ဖက်မှကလေးလေးအနားကပ်နိုင်ရန် အမြဲကြိုးစားနေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က လမ်းလျှောက်တတ်ရန်၊ စကားပြောတတ်ရန် သင်ယူခဲ့ပြီးသည့်တိုင်အောင်ပင် ကလဲယ်က ရှီဝိန့်နောက်သို့ လိုက်ရသည်ကိုကြိုက်နှစ်သက်နေဆဲပင်။ သူ့အကြည့်များက ရှီဝိန့်၏ပုံရိပ်နောက်သို့ စပ်စုစွာဖြင့် တရွတ်တိုက် လိုက်ပါသွားလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ရှီဝိန့်လုပ်သမျှ အရာရာတိုင်းကို တိတ်တိတ်လေး မှတ်သားထားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုမှသာ သူအိမ်ပြန်ရောက်ပါက ရှီဝိန့်အား အတုခိုးနိုင်မည်ပင်။

ရှီဝိန့်ဖတ်သမျှ စာအုပ်တိုင်းကို မှတ်ထားလိမ့်မည် ဖြစ်ပြီး ယင်းက ဘာအကြောင်းဆိုသည်ကို သူ မသိလျှင်ပင် တူညီသည့် စာအုပ်ကိုပေးရန် သူ့အမေအား တောင်းလိမ့်မည်ပင်။

သူက ဦးစွာအစပြုပြီး သူအနှစ်သက်ဆုံး အရုပ်များကိုလည်း ရှီဝိန့်အား ပေးလိမ့်မည်သာဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှီဝိန့်ကမူ ထိုအရုပ်များပေါ်တွင် စိတ်ဝင်စားမှုများစွာ မရှိချေ။

ဂရေ့စ်မှာ သူမသားက ရှီဝိန့်နောက်လိုက်ကာ အတုခိုးသည်ကို နေ့တိုင်းနီးပါး တွေ့ခဲ့ရပြီး သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ကလဲယ်က ရှီဝိန့်အနားနေရတာကို တကယ်ကြိုက်တာပဲ...ဒါပေမဲ့ သူ့ညီလေးအရင်းနဲ့ကျ ဆက်ဆံရေး အဲ့လောက်မကောင်းဘူး..."

အန်နာက ပဟေဠိဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"သူ့ညီငယ်လေးလား... ငါ အခုထိ အဲ့ကလေးကို မတွေ့ဖူးသေးဘူး...ဒါပေမဲ့ ငါကြားတာတော့ သူက အရမ်းလှတဲ့ အိုမီဂါလေးဆို... ကလဲယ်က သူ့ကိုသဘောမကျဘူးလား..."

ဂရေ့စ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အိမ်မှာဆို ကလဲယ်က သူ့အခန်းထဲမှာပဲနေပြီး သူ့အရုပ်တွေနဲ့ပဲ ကစားတာ...ပြီးတော့ သိပ်မကြာသေးခင်ကမှ သူအိပ်မက်ဆိုးတွေ စမက်လာတယ်...သူပြောတာ အိပ်မက်ထဲမှာ သွေးတွေအများကြီးပဲတဲ့ အနီရောင်ကလွဲပြီး တခြားဘာမှကို မမြင်ရဘူးတဲ့လေ...သူ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်ပြီး ရူးသွားမှာကိုကြောက်လို့ ရှီဝိန့်နဲ့ဆော့ရအောင် သူ့ကို အမြဲလိုလို ဒီခေါ်လာခဲ့တာ..."

ယင်းကိုကြားပြီး အန်နာလည်း စိတ်ပူဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"သူက ခုထိ သုံးနှစ်တောင်မပြည့်သေးတာကို...ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့လိုထူးဆန်းတဲ့အိပ်မက်တွေ မက်ရတာပါလိမ့်..."

ဂရေ့စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း မသိဘူး...အရင်က ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေနဲ့ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခဲ့သေးတယ်...သူတို့အားလုံး ပြောတာက ဒီအိပ်မက်တွေက ရှင်းပြရခက်တယ်တဲ့...ဖြစ်နိုင်တာက လမစေ့ဘဲစောမွေးလိုက်လို့ထင်တယ်...ကလဲယ်က ပြင်းထန်သွေးအားနည်းရောဂါနဲ့ မွေးလာတာလေ...မွေးရင်းတန်းလန်းနဲ့ တစ်ကြိမ် အသက်ကယ်ခဲ့ရသေးတယ်...မွေးတဲ့အချိန် ကယ်ရတယ်ဆိုတာက အယ်လ်ဖာတစ်ယောက်အတွက်တော့ မကောင်းတဲ့နိမိတ်ပဲလေ..."

အန်နာက သူမသူငယ်ချင်း၏လက်ကိုကိုင်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အဲ့အကြောင်း အရမ်းပြီးမတွေးနဲ့တော့...အခု ကလဲယ်က အရမ်းကျန်းမာရေးကောင်းတာကို နင်မြင်နေရတာပဲလေ...သူ ကျန်းကျန်းမာမာ ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ကြီးလာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသေချာတယ်...အဲဒါက အိပ်မက်ဆိုး မက်ရုံပဲလေ တခြားအဓိပ္ပါယ်မှ ကောက်လို့မရတာကို ဟုတ်တယ်မလား..."

"ဟုတ်တယ်...ကလေးတွေက တခါတလေ မမြင်သင့်တာကို မြင်တတ်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်...ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေကလည်း သူတို့အရွယ်ရောက်လာရင် ပိုကောင်းသွားပါလိမ့်မယ်..."

ဂရေ့စ်က ပြုံးကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်သား ဘုရင်မအန်နာ...ကလဲယ် သုံးနှစ်ပြည့်မွေးနေ့ကျရင် သူ့ကိုဆရာတစ်ယောက်ဆီပို့ပြီး စာလေ့လာခိုင်းတော့မယ်...ဒါမှ သူ ဘုရင်မဆီ ဆက်ပြီးလာမလည်နိုင်တော့မှာ..."

အန်နာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ...ရှီဝိန့်လည်း မကြာခင်‌ ပြောင်းရတော့မှာ..."

အင်ပါယာ၏စည်းမျဥ်း၊စည်းကမ်းများအရ သုံးနှစ်မပြည့်မီတွင် ကလေးများက သူတို့၏မိခင်နှင့်အတူနေထိုင်ရပြီး သုံးနှစ်ပြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ နောက်ဆုံး၌ သူတို့၏ပညာရေးကို စတင်ရတော့မည့်အချိန်ပင်။ အင်ပါယာတွင် သူငယ်တန်းကျောင်း မရှိသည့်အတွက် ပထမနှစ်နှစ်အတွက် ကလေးများ၏ပညာရေးကို သူတို့မိသားစုက ရွေးချယ်လိုက်သည့်ဆရာက တာဝန်ယူကိုင်တွယ်သွားရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ဆရာက ဘာသာစကား၊ ဂဏန်းနံပါတ်များနှင့် မက်ခါများ၏ အခြေခံဗဟုသုတများကို သူတို့အား သင်ကြားပေးလိမ့်မည်ပင်။ ထို့နောက် သူတို့အသက် ငါးနှစ်ပြည့်ချိန်တွင် ကျောင်းသို့ ပို့ခံလိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။

ရှီဝိန့်နှင့်ကလဲယ်က မကြာမီတွင် သူတို့၏သုံးနှစ်ပြည့်မွေးနေ့ကို ကြုံရတော့မည်ဖြစ်ပြီး ထိုနေ့ပြီးနောက် နောက်နှစ်နှစ်အတွင်း သူတို့၏တာဝန်ကျ ဆရာများ၏စောင့်ရှောက်မှုအောက်ကို စာလေ့လာရန် ပို့ခံလိုက်ရမည်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ငါးနှစ်ပြည့်ပြီး ကျောင်းသို့တရားဝင် စာရင်းမသွင်းခင်ထိတိုင်အောင် သူတို့နှစ်ယောက်၌ ထပ်ပြီးတွေ့ရန် အခွင့်အရေးမရှိတော့ချေ။

ကလဲယ်က ထိုအကြောင်းကို သူ့မိခင်ထံမှ ကြားဖူးပြီး ယနေ့က သူရှီဝိန့်ကို နန်းတော်တွင် အချိန်အတန်ကြာအောင် နောက်ဆုံးတွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်ကို သူ့နှလုံးသားထဲက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူက တစ်ဖက်ကကောင်လေးအတွက် လက်ဆောင်ကို ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သူက ရှီဝိန့်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းအတွက် လက်ဆောင်...ငါဒါကို ကိုယ်တိုင်ဆွဲခဲ့တာ ဒါမှ မင်းငါ့ကို အမြဲအမှတ်ရနေအောင်လို့..."

ရှီဝိန့် ကလဲယ်၏လက်ထဲက အရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ယင်းက လက်တွဲထားသည့်ကလေးနှစ်ယောက်၏ပန်းချီပင်။ "အကောင်းဆုံးတွဲဖက်" ဟူသော ခေါင်းစဥ်ကို ပုံ၏ထိပ်တွင် ရေးသားထားပြီး သူတို့၏နာမည်များကို ကလေးများ၏ခေါင်းထက်တွင် တောင်ခြစ်၊ မြောက်ခြစ်လက်ရေးဖြင့် ရေးထားလေသည်။

ကလဲယ်(အယ်လ်ဖာ) , ရှီဝိန့်(အိုမီဂါ?)...

ဤကလေးက အိုမီဂါစာလုံးနောက်တွင် ? တစ်ခုကို အမှန်တကယ် ထည့်ထားခဲ့သည်။

ကလဲယ်က လေးလေးနက်နက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အမေက ပြောတယ်...ငါတို့နောက်နှစ်နှစ်ပြီးမှ ထပ်တွေ့နိုင်တော့မှာတဲ့...အဲ့ကြောင့် ဒီနှစ်နှစ်အတွင်း မင်းငါ့ကိုလွမ်းတဲ့အချိန်တိုင်း ဒီပုံကို ကြည့်လို့ရတယ်နော်..."

ရှီဝိန့်က တောင့်တင်းနေသည့် မျက်နှာဖြင့် ပုံကိုလှမ်းယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ..."

ရှီဝိန့်က အမှန်ပင် ဤကဲ့သို့ကလေးတစ်ယောက်၏ပန်းချီကို စိတ်ဝင်စားမှုမရှိပေ။

အိုမီဂါဆိုတဲ့စာလုံးနောက်က ? ကဘာလဲ...သူက ငါ အိုမီဂါဆိုတာကို သံသယဖြစ်နေတာလား...

ထိုနေ့နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် ကလဲယ်တစ်ယောက် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ဝန်လေးနေသည်မှာ သိသာပေ၏။ သူက ရှီဝိန့်အား လှည့်လှည့်ကြည့်နေပြီး တစ်ဖက်ကောင်လေး၏ အသေးစိတ်ပုံရိပ်များကို စိတ်ထဲ ကောက်ကြောင်းထွင်းနေသည့်အလားပင်။

ထို့ပြင် ရှီဝိန့်မှာ တစ်ဖက်ကောင်လေးကြောင့် တစ်နေ့တာလုံး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရသော်ငြား သူ၏ထိုပုံလေးကိုမြင်ပြီး မနှလုံးသားလေးက မနူးညံ့ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့နှစ်ဦးအား အတူတူကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသည့် ငယ်သူငယ်ချင်းများဟု ဆိုနိုင်ပေ၏။ ကလဲယ်က သူ့အကြိုက်ဆုံး အရုပ်များကိုလည်း ရှီဝိန့်အား နေ့တိုင်းပေး၍ အမြဲကောင်းပေးခဲ့သည်ပင်။ အမှန်ဆိုလျှင် ရှီဝိန့်က ယင်းအရုပ်များကို မကြိုက်သော်ငြား ကလဲယ်၏ဖြူစင်သည့် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် နှလုံးသားကို ထိုလက်ဆောင်များမှတစ်ဆင့် မြင်နိုင်ပေသည်။ ကလဲယ်၏ရိုးရှင်းလှသည့် စိတ်ထဲတွင် သိသိသာသာပင် ရှီဝိန့်အား သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်ဟု မှတ်ယူထားပြီး ထို့ကြောင့် ရှီဝိန့်ကလည်း သူ့အပေါ် အရမ်းမအေးစက်နိုင်ခဲ့ချေ။

ရှီဝိန့်က တခဏမျှတွေးပြီး နောက်ဆုံး၌ ပြောလိုက်သည်။

"ကလဲယ် ငါ့မှာလည်း မင်းအတွက် လက်ဆောင်ရှိတယ်..."

ကလဲယ်၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"ဘာလက်ဆောင်လဲ..."

ရှီဝိန့်က သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ တောက်ပနေသည့် အနီရောင်ကျောက်တုံး အပိုင်းအစတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကလဲယ်ကို ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းအတွက်ပဲ..."

ကလဲယ်က ယင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒါကို သေသေချာချာ တန်ဖိုးထားပါ့မယ်..."

ယင်းကို ပြောပြီးနောက် သူက ရှီဝိန့်ထံ မြန်ပြန်ပြေးသွားကာ နဖူးကို ညင်ညင်သာသာလေး နမ်းလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှီဝိန့်..."

ရှီဝိန့် : "..."

သေစမ်း...သူ ဒီလိုလုပ်မယ်မှန်းသာ သိရင် သူ့ကို ဘာတစ်ခုမှ မပေးပါဘူးကွာ...

ရှီဝိန့်က သူ့မျက်နှာပေါ်မှ ကောင်ငယ်လေး၏တံတွေးများကို သုတ်လျက် တွေးလိုက်မိသည်။

***

ထိုညတွင် ကလဲယ်က ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ရှီဝိန့် သူ့အား ပေးခဲ့သည့် အနီရောင်ကျောက်တုံးကို ကိုင်ကာ လေ့လာနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ကျောက်တုံးကို မည်မျှကြည့်နေပါစေ ယင်းကျောက်တုံး၏အသုံးဝင်ပုံကို စဥ်းစားမရနေဆဲပင်။

ဗိုလ်ချုပ်ဘိုင်ရွန် အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် သူ့သားက လက်ထဲရှိ ရှားပါးအရာတစ်ခုနှင့် ဆော့နေသည်ကို တွေ့ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်းကို ဒီကျောက်တုံး ဘယ်သူပေးလိုက်တာလဲ..."

ကလဲယ်က အေးစက်ပြီး မျက်နှာထားတည်သည့် သူ့အဖေကို အနည်းငယ် ကြောက်ပေသည်။ သူက ရိုးရိုးသားသား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ပထမမင်းသားက ကျွန်တော့်ကိုပေးခဲ့တာ..."

ဗိုလ်ချုပ်ဘိုင်ရွန်က ရတနာကိုယူလိုက်ပြီး သူ့သားလက်ထဲ ပြန်မပေးမီ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူက တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်းရှားတဲ့ လိုင်ရာဂလက်ဆီမှာပဲ ထုတ်နိုင်တဲ့ နေရာလွတ်ပစ္စည်းပဲ...ပြီးတော့ အဆင့်မြင့်မက်ခါအတွက်လည်း သိုလှောင်နေရာလွတ်ပစ္စည်းအနေနဲ့သုံးနိုင်တယ်...ပထမမင်းသားဆီက လက်ဆောင်က အရမ်းအဖိုးတန်တယ်...သေသေချာချာ သိမ်းထား မပျောက်စေနဲ့..."

"အိုး..."

ကလဲယ်က ချက်ချင်း သူ့လက်ထဲက ကျောက်တုံးလေးကို သေသေချာချာ ဂရုတစိုက် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တွေးလိုက်သည်။

ရှီဝိန့်က ငါ့အပေါ်အရမ်းကောင်းတာပဲ...သူက ဒီလောက်ရှားတဲ့ လက်ဆောင်ကိုတောင် ငါ့ကိုပေးတယ်...

ကလဲယ်မသိသည်က ရှီဝိန့်ထံတွင် ဧကရာဇ်နှင့် သူ့ဦးလေးဘာ့ဂျ်ထံမှ လက်ဆောင်ရသည့် ဤကဲ့သို့ နေရာလွတ်ကျောက်တုံး အများကြီးရှိသည်ပင်။ ရှီဝိန့်က လက်ဆောင်ပေးရန် အနီရောင်ကျောက်တုံးကိုရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ ယင်းတန်ဖိုးကိုသိ၍ပင်။ လိုင်ရာဂလက်ဆီမှထွက်သည့် သိုလှောင်ကျောက်များကို မက်ခါများတွင် ကိရိယာအနေဖြင့် တပ်ဆင်နိုင်ပေသည်။ ကျောက်တုံး၏တန်ဖိုးနှင့် အဆင့်ကို အရွယ်အစားက ဆုံးဖြတ်ပေးပြီး ကလဲယ်အတွက် ရှီဝိန့်ရွေးချယ်ခဲ့သည့် ကျောက်တုံးက အကြီးဆုံးဖြစ်ကာ အဖိုးဖြတ်မရနိုင်ပေ။ အရွယ်ရောက်လာသည့် အယ်လ်ဖာတစ်ယောက်က နောင်တွင် ကိုယ်ပိုင်မက်ခါ ရလာလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ကလဲယ်က သူ့မက်ခါအတွက် ဤနေရာလွတ်ကျောက်တုံးကို သေချာပေါက် လိုအပ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ရှီဝိန့်က ကလဲယ်ကဲ့သို့ ကလေးဆန်သည့် အရုပ်များကို ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူက လက်တွေ့ကျသည်ကို ပိုနှစ်သက်၍ပင်။

ယခုနှစ် ဇွန်လ ၂၁ရက်၊ မေထုန်ကြယ်တာရာ၏နောက်ဆုံးနေ့တွင် အင်ပါယာနန်းတော်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်ဘိုင်ရွန်၏အိမ်က သူတို့၏ကလေးများဖြစ်ကြသည့် ရှီဝိန့်နှင့် ကလဲယ်အတွက် သုံးနှစ်မြောက်မွေးနေ့ပွဲကို ကျင်းပခဲ့ကြသည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ဘုရင်မအန်နာက ရှီဝိန့်အား သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် ကိုယ်ပိုင်နန်းဆောင်ကို ပို့လိုက်သည်။ အင်ပါယာ၏ မင်းသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် အသက်သုံးနှစ်ရောက်လာချိန်တွင် သီးခြားနေထိုင်ရပေမည်။ သို့သော်ငြား သူ့နေ့စဥ်ဘဝကို ဂရုစိုက်ပေးမည့် AIအိမ်တော်ထိန်းများ သေချာပေါက် အပြည့်ရှိနေမည်သာဖြစ်သည်။

ရှီဝိန့်နန်းဆောင်သို့ ဝင်လာချိန်တွင် AIအိမ်တော်ထိန်းများထဲမှ တစ်ယောက်က ပါးစပ်ဖွင့်ကာ နှုတ်ဆက်လာခဲ့သည်။

"ပြန်လည် ကြိုဆိုပါတယ် သခင်လေး..."

ဤAIအိမ်တော်ထိန်းတွင် တစ်နည်းတစ်ဖုံ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အသံရှိပြီး ဘုရင်မအန်နာ၏ ကိုယ်ပိုင်AIအိမ်စေကဲ့သို့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အသံနှင့် လုံးဝကွာခြားပေ၏။

ရှီဝိန့်က စပ်စပ်စုစုဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းနာမည်က ဘာလဲ..."

AI အိမ်တော်ထိန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို နာမည်တစ်ခုပေးပါ သခင်လေး..."

ရှီဝိန့်က တွေးကာပြောလိုက်သည်။

"ခါခါဆိုရင်ရော.."

"ကောင်းပါတယ် သခင်လေး..."

ခါခါ၏ကလေးဆန်သည့် အသံလေးက လေးလေးနက်နက်ဖြင့် ဖြေနေသည့် အသံအနေအထားကို ကြားပြီး ရှီဝိန့်ရယ်ချင်သွားခဲ့သည်။

ရှီဝိန့်က အခန်းထဲရှိ ထိုင်ခုံတစ်လုံးပေါ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။

"ငါ့ရဲ့ဆရာက မရောက်သေးဘူးလား..."

သူပြောပြီးပြီးချင်းမှာပင် နူးညံ့သည့် အမျိုးသားသံတစ်သံက သူ့မေးခွန်းကို ဖြေလိုက်သည်ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

"မပူပါနဲ့ ငါလာပြီ..."

ရှီဝိန့် : "...."

သူမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အားငုံ့ကြည့်နေသော ဘာ့ဂျ်၏ အပြုံးမျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရှီဝိန့်က အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"နေကောင်းရဲ့လား အာ...ဦးလေးလား..."

ဘာ့ဂျ်က လျှောက်လာပြီး ရှီဝိန့်နံဘေးရှိ ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်ကာ စနောက်လိုက်သည်။

"ငါမင်းကို သီးသန့်သင်ပေးဖို့ရောက်လာတာ...မင်း ဂုဏ်ယူသင့်တယ်နော်...

ရှီဝိန့် : "..."

ထို့နောက် ဘာ့ဂျ်က စာဖတ်၍ရသည့် လက်ဖဝါးအရွယ် အီလက်ထရောနစ် စခရင်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ ရှီဝိန့်ရှေ့ချပေးလိုက်သည်။ သူက ပထမဆုံးစာမျက်နှာကိုဖွင့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါက အင်ပါယာမှာ အသုံးအများဆုံး စကားလုံးတွေပဲ...မင်းမှတ်မိနိုင်တဲ့ စကားလုံးတွေကို ရွေးလိုက်... ရလဒ်ပေါ် မူတည်ပြီး ငါမင်းအတွက် သင်ခန်းစာအစီစဥ်တစ်ခု ဆွဲပေးမယ်..."

🍃🍃🍃

Prev Next