MM Story Teller

Ch 9

Viewers 2k

🍃 Chapter 9

ငယ်ကျွမ်းဆွေ(Part 3)

ဘိုင်ရွန်က သူ့ရှေ့ရှိ ရွှေရောင်ခေါင်းလေးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိဘူး...ဖြစ်ပြီးသွားတာကို အဖေတို့ပြောင်းလဲလို့မရဘူး...ဒါပေမဲ့ အဖေ အခုမင်းကိုပြောမယ် ကလဲယ်...အကယ်ဒမီကို ဝင်သွားတာတောင် မင်းရလဒ်တွေက မတိုးတက်လာဘူးဆိုရင် မင်းကို အဲ့ကျောင်းကနေ ချက်ချင်းပြောင်းပစ်မယ်..."

ကလဲယ်က အမြန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အဖေ..."

သူ၏ခိုင်မာသည့် ပြန်ဖြေသံကို ကြားပြီး ဘိုင်ရွန်က နောက်ဆုံး၌ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းက ငယ်သေးတယ်...ဒီတော့ ဒီလိုစာမေးပွဲအမျိုးအစားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းစိတ်ထဲထားစရာမလိုဘူး...ဒါပေမဲ့ မင်းအသက်18နှစ် ရောက်ရင် အင်ပါယာပေါင်းစည်းရေးစာမေးပွဲမှာ ကောင်းကောင်းလုပ်လိမ့်လို့ အဖေမျှော်လင့်တယ်...စန်ရိုးမီးယားစစ်အကယ်ဒမီရဲ့ ကွပ်ကဲအုပ်ချုပ်ရေးဌာနကို ဝင်ဖို့က မင်းရဲ့ အဓိကရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင် ဖြစ်သင့်တယ်..."

ကလဲယ်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်ကြိုးစားပါ့မယ်..."

ဘိုင်ရွန်ပြောခဲ့သည့် 'စန်ရိုးမီးယားစစ်အကယ်ဒမီ'က အင်ပါယာတစ်ခုလုံး၏စစ်တပ်ဖြစ်သည့် အင်ပါယာစစ်တပ်က တိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်သည့် အကောင်းဆုံးစစ်အကယ်ဒမီကျောင်းပင် ဖြစ်သည်။ စစ်တပ်အရာရှိများအားလုံးနီးပါးက ထိုအကယ်ဒမီမှ ဘွဲ့ရရှိခဲ့ကြသူများပင်။ ထို့ကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်ဘိုင်ရွန်က ထိုနေရာကို သူ့သား၏လမ်းကြောင်းဦးတည်ချက်အဖြစ် အလွန်ငယ်ရွယ်စဥ် ကလေးဘဝကတည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသားဖြစ်သည်။ သူ၏အယ်လ်ဖာသားအကြီးဆုံးအနေဖြင့် ကလဲယ်အား စစ်တပ်၏ကြယ်တပ်ဖွဲ့မှ သူ့ရာထူးကို ဆက်ခံရမည့်သူတစ်ယောက်အဖြစ် သူမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ကလဲယ်၏လက်ရှိ စွမ်းဆောင်ရည်အား ကြည့်ပြီး ယင်းကဖြစ်နိုင်ပါ့မည်လား အာမ'မခံနိုင်တော့ပေ။

ခေါင်းလေးငိုက်စိုက်ကျပြီး သူ့မိခင်နောက်တွင် ရပ်နေသည့် ကလဲယ်ကိုမြင်ပြီး နောက်ဆုံး၌ ဗိုလ်ချုပ်ဘိုင်ရွန်၏မျက်နှာက ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့သည်။ သူက လက်တစ်ဖက်နှင့်ကလဲယ်ကို ကောက်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

"လာ...ထမင်းစားကြစို့..."

ကလဲယ်အတွက်မူ သူ့ဖခင်ထံမှ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ချီခံလိုက်ရပြီးနောက် သူ့အဖေ၏သန်မာလှသည့် ကြွက်သားအပြည့်ဖြင့် လက်မောင်းကြီးကို မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်သွားသည်။ သူက သူ၏ပိန်ပါးလှသည့် လက်မောင်းလေးကို ကြည့်ပြီး တွေးလိုက်မိသွားသည်။

ငါကြီးလာတဲ့အခါကျ ငါ့အဖေလိုသန်မာ

လာမှာမလား...ဟုတ်တယ်မလား...ဒါဆို ငါ ရှီဝိန့်ကို အနိုင်ယူနိုင်လောက်တယ်...ဘာပဲနေနေ ငါက အယ်လ်ဖာတစ်ယောက်ပဲလေ...

မိသားစုက ညစာစားရန်အတွက် စုဝေးလိုက်ကြသည်။ သူတို့ညစာစားချိန်တွင် ဂရေ့စ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"အာ ဗိုလ်ချုပ်...ရှင်နဲ့စိန့်ပေါအကယ်ဒမီက ကျောင်းအုပ်က ကောလိပ်ကျောင်းနေဖက်တွေဆိုတာ ကျွန်မမှတ်မိတယ်...ကလဲယ်နဲ့ရှီဝိန့်ကို အတန်းတစ်တန်းတည်း တူတူထားပေးဖို့ ရှင်သူ့ကို ပြောလို့ရလား..."

ရှီဝိန့်၏အမည်ကိုကြားချိန် ကလဲယ်က တလက်လက်တောက်ပနေသည့် မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် ချက်ချင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဘိုင်ရွန်က ယင်းကိုမြင်ပြီး အံ့သြသွားသည်။

"သားက ရှီဝိန့်နဲ့ တစ်တန်းတည်း တူတူနေချင်လို့လား..."

ကလဲယ်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆို သားတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေလေ..."

ဂရေ့စ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရှီဝိန့်နဲ့ကစားဖို့ ကျွန်မက ကလဲယ်ကို နန်းတော်ထဲခေါ်သွားလေ့ရှိတယ်လေ...သူတို့နှစ်ယောက်က အတူတူကြီးပြင်းလာကြတာ...အဲ့ဒါကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်တန်းတည်းတူတူထားရင် အချင်းချင်း ဂရုစိုက်ပေးလို့ရတယ်...ကလေးဘဝကတည်းက ကလဲယ်က တခြားကလေးတွေနဲ့ ဆော့ရတာမကြိုက်ဘူး...ဒါကြောင့် ရှီဝိန့်က သူရဲ့တစ်ဦးတည်းသောသူငယ်ချင်းပဲ... ရှင် ကျောင်းအုပ်ကို အကူအညီတောင်းလို့ရမလား..."

သူ့ဇနီးသာမက သားဖြစ်သူကပါ အသနားခံနေသည့်အတွက် ဘိုင်ရွန်က သေချာပေါက် မငြင်းပယ်နိုင်တော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယင်းက အန္တရာယ်မရှိသည့် အသေးအဖွဲကိစ္စလေးပင်။ သူ အနည်းငယ်တွေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး၌ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ကိုယ်သွားပြီး ကျောင်းအုပ်ကို ပြောကြည့်လိုက်မယ်..."

***

ရှီဝိန့်အတွက် ဝင်ခွင့်ရမှတ် 130 က အထူးတလည်ကြီး သိသာမပေါ်လွင်နေသော်လည်း ဘုရင်မအန်နာနှင့်ဧကရာဇ်ထရန့်အတွက်မူ အလွန်ကျေနပ်စရာကောင်းသည့် ရလဒ်တစ်ခုပင်။

ဘုရင်မအန်နာက သူ့အတွက် ချုပ်ထားသည့် ဝတ်စုံများစွာကို ပြင်ဆင်ပြီးသားဖြစ်ကာ သူ့ကိုကူညီကာဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ ဝတ်ပြီးသွားပြီးနောက် ဘုရင်မအန်နာ၏အပြုံးက ပို၍ပင်တောက်ပလာပြီး အဝတ်အစားအသစ်လေးများဖြင့် ချစ်စရာအလွန်ကောင်းနေသည့် သူမသားလေး၏ ချစ်စဖွယ်သွင်ပြင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ရှီဝိန့်၏ခေါင်းလေးကို ညင်ညင်သာသာထိကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှီဝိန့် ...နောက်တစ်ပတ်ဆိုရင် သား စိန့်ပေါအကယ်ဒမီကို သွားရတော့မယ်...အဲ့ကိုရောက်ရင် သားဆရာတွေရဲ့စကားကို နားထောင်ပြီး သားအတန်းဖော်တွေနဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံဖို့သတိရနော်...သားက အိုမီဂါပဲ အယ်လ်ဖာတွေနဲ့ မငြင်းခုံနဲ့ ရန်မဖြစ်နဲ့ ဝီရိယရှိရှိစာလေ့လာနော်...ဟုတ်ပြီလား..."

ရှီဝိန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သားသိပါတယ်...စိတ်ချလက်ချသာနေပါ မေမေ..."

အန်နာက ရှီဝိန့်ကျောင်းတွင် အိုမီဂါဟူသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကြောင့် အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေသော်ငြား အမှန်ပြောရလျှင် သူမ ထိုသို့စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပေ။ ရှီဝိန့်က သူ့အတန်းဖော်များနှင့် ရန်ဖြစ်ရန် စိတ်မဝင်စားချေ။ သူ့ယခင်ဘဝတွင် ကရာတေးကို ခါးပတ်နက်အဆင့်ထိ သူလေ့ကျင့်ဖူးပေ၏။ ထို့ကြောင့် သူတစ်ယောက်ယောက်အား ရိုက်မိပါက ထိုသူများကို ဆေးရုံကို တိုက်ရိုက်ပို့လိုက်ရသည်အထိ ဖြစ်နိုင်ပေ၏။

တစ်ပတ်ကြာပြီးနောက်တွင် အင်ပါယာထဲရှိ ကျောင်းစာသင်နှစ်များက နောက်ဆုံး၌ စတင်ခဲ့လေသည်။ ရှီဝိန့်ကလည်း စိန့်ပေါအကယ်ဒမီကျောင်းကို သူ့လက်ဆွဲအိတ်လေးဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဘုရင်မအန်နာက လူမြင်ကွင်းကို ထွက်ရခြင်းကို မနှစ်သက်ဘဲ ဧကရာဇ်ထရန့်ကလည်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှီဝိန့်ကို ကျောင်းပို့ရမည့်တာဝန်က တော်ဝင်အစောင့်များ၏ခေါင်းဆောင် ဗိုလ်ချုပ်ရက်ဂျ့်၏ခေါင်းပေါ်သို့ ကျလာခဲ့သည်။

ရက်ဂျ့်ဦးဆောင်သည့် 'တော်ဝင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့'က ကျွမ်းကျင်တော်ဝင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့ပင်။ ရက်ဂျ့်က ဧကရာဇ်ထရန့်၏အမိန့်များကိုသာ လိုက်နာပြီး အင်ပါယာစစ်တပ်မာရှယ်ကပင် သူ့အားထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။

သူက အလွန်အေးစက်သည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အမူအရာကင်းမဲ့သည့် မျက်နှာသေအနေအထားကို အမြဲဆင်မြန်းထားကာ သူ၏လေသံအနေအထားကလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်း အေးစက်လှပေ၏။ ရေခဲသေတ္တာထဲက ထွက်လာသကဲ့သို့ အေးစက်မာကြောလှသည့် ကျောက်တုံးသဖွယ် မျက်နှာအနေအထားကြောင့် အိုမီဂါများက သူ့အနားမချည်းကပ်ရဲကြချေ။ ထို့ကြောင့် သူက ယခုထိထိုင် လူပျိုလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ရှီဝိန့်က ကားထဲဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ရက်ဂျ့်ကလည်း သူနှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရုပ်တုကြီးကဲ့သို့သိူ့ မလှုပ်မယှက် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။ ပြောစရာစကားမရှိသောကြောင့် ရှီဝိန့်က ပြတင်းပေါက်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။

ယင်းက သူ အင်ပါယာနန်းတော်မှ ထွက်လာသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး အင်ပါယာဂလက်ဆီ၏မြို့တော်က သူတွေးထားသည်ထက် ကျယ်ဝန်းကာ မြင့်မားလှသည့် အဆောက်အဦးများက နေရာကိုပြည့်လုနီးနီးပင်။ မြို့တော်၏ယာဥ်လမ်းကြောင်းကို အပေါ်အလွှာ၊ အလယ်အလွှာနှင့် အောက်အလွှာဟူ၍ ခွဲခြားထားလေသည်။ ဂြိုဟ်၏ပထမဆုံးနှစ်လွှာကို လေကြောင်းလမ်းအတွက် အသုံးပြုပြီးအောက်အလွှာကိုမူ သာမာန်မြေလမ်းကြောင်းအဖြစ် အသုံးပြုထားလေသည်။

လမ်းလျှောက်နေတုန်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ခေါင်းထက်မှာ အရောင်စုံတဲ့ကားတွေက ပျံသန်းနေတာကိုတွေ့တယ်လို့ စဥ်းစားကြည့်လိုက်ပါဦး...

ဤနေရာရှိကောင်းကင်က ရေကဲ့သို့ပြာကြည်နေကာ ဝါဂွမ်းကဲ့သို့ တိမ်အပိုင်းအစလေးများက ဟိုတစ်စုဒီတစ်စု စုဝေးလျက် လေယာဥ်အနည်းငယ်ကလည်း အလင်း၏အရှိန်ကဲ့သို့သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပျံသန်းနေခဲ့ကြသည်။ မြင်ကွင်းက သူကြည့်ခဲ့ဖူးသမျှသော သိပ္ပံစိတ်ကူးယဥ် ရုပ်ရှင်ကားများထက်ပင် အဆင့်မြင့်လှကြောင်း သိသာလှပေ၏။

ကျောင်းသို့ရောက်ခါနီးတွင် ရှီဝိန့်က အပြင်ကိုကြည့်လိုက်ရာ စိန့်ပေါအကယ်ဒမီ၏ရှုပ်ထွေးလှသည့် အဆောက်အဦးပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည်။ အကယ်ဒမီ၏ဖွဲ့စည်းပုံအား ဆဠဂံပုံစံတည်ဆောက်ထားပြီး ထောင့်တစ်ထောင့်ချင်းစီတွင် အဆောက်အဦးခြောက်ခုကို မြင်မြင့်မားမား တည်ဆောက်ထားကာ နေရောင်အောက်တွင် ငွေဖြူရောင်လင်းလက်နေခဲ့သည်။ ဆဠဂံ၏အလယ်တွင်မူ တာဝါတိုင်ကဲ့သို့ မြင့်မားလှသည့် အစိမ်းရောင်အဆောက်အဦးတည်ရှိနေကာ တြိဂံပုံစံတည်ဆောက်ထားပြီး နွယ်ပင်များနှင့်ပန်းပွင့်ပုံစံကဲ့သို့ ထွင်းထုထားသည်မှာ ကျောင်းသားများအတွက် အရိပ်ရစေသည့် သက်ရှိသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အစိမ်းရောင်အဆောက်အဦး၏ပတ်လည်တွင်ကြီးမားကျယ်ဝန်းလှသည့် ပလာဇာတစ်ခုရှိပြီး ဂီတသံစဥ်များ ထွက်ပေါ်နေသော ရေပန်းများကလည်း အများအပြားရှိကာ လူများထိုင်၍အနားယူနိုင်ရန် နေရာထိုင်ခုံများလည်း ရှိပေ၏။ ယနေ့တွင် အလွှာပေါင်းစုံမှ ကျောင်းသားများက ကျောင်းကိုဝင်လိုက်ထွက်လိုက်လုပ်နေကြပြီး သိသိသာသာပင် အလွန်အလုပ်ရှုပ်လှသည့် နေ့ရက်တစ်ရက်ပါပင်။

ရှီဝိန့်ကို လူသစ်များလက်ခံသည့် ကျောင်းဝင်ပေါက်သို့ ပို့လိုက်သည်။ ရက်ဂျ့်က သူ့အားခေါ်ကာ စာရင်းသွင်းသည့် လုပ်ဆောင်မှုအဆင့်ဆင့်ကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ပြီး သူ၏ကျောင်းသားကတ်ကို လက်ခံယူကာ သူ့လက်ဆွဲအိတ်ကို ကောင်းသားအိပ်ဆောင်သို့ ကူသယ်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့နှင့် မဝေးလှသည့်နေရာက လူတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက ဘယ်သူ့ကလေးလဲ..."

"သူတို့က ဒီကို ပလက်တီနမ်အစောင့်အကြပ်ကားနဲ့လာခဲ့တာ ဒါကြောင့် သူတို့က တော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား..."

"ငါကြားတာတော့ ပထမမင်းသားက ဒီနှစ်အသက်၅နှစ်ပြည့်ပြီးတော့ ကျောင်းစတက်ရမယ့်အရွယ်ရောက်ပြီတဲ့...ငါတို့ရှေ့ကဖြတ်သွားတဲ့ကလေးက မင်းသားဖြစ်လောက်တယ်..."

"ငါကြားတာတော့ သူက အိုမီဂါတဲ့...အရမ်းနူးညံ့ပြီးချစ်ဖို့ကောင်းမှာပဲ..."

သူ့နောက်ကျောမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဆွေးနွေးသံများကိုကြားပြီး ရှီဝိန့် မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

နူးညံ့ပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ အိုမီဂါတစ်ယောက်ပေါ့လေ...တောင်းပန်ပါတယ် ကျောင်းသားလေးတွေရေ...မင်းတို့စိတ်ပျက်သွားမှာကို စိုးရိမ်မိသား...

***

မမျှော်လင့်စွာပင် သူတို့ကျောင်းသားအိပ်ဆောင်ကိုရောက်သည်နှင့် ရှီဝိန့် ကလဲယ်နှင့် ဆုံသွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်နှစ်ကြာအောင် မတွေ့ခဲ့ကြရ‌သော်လည်း ရှီဝိန့်က အကြည့်တစ်ချက်ထဲနှင့် သူ့ကိုမှတ်မိသွားဆဲပင်။ ကလဲယ်၏ရွှေရောင်ဆံပင်များနှင့် ကြည်လင်နေသော အပြာရောင်မျက်ဝန်းများက အလွန်ထူးခြားဆန်းကျယ်ပြီး မစ္စဂရေ့စ်က သူမသားအား လူကြီးလူကောင်းလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝတ်စားဆင်ယင်ပေးရသည်ကို နှစ်သက်ပေသည်။ ယနေ့တွေ့ရသည့်ကလဲယ်ကလည်း သူ့မှတ်ဥာဏ်ထဲကနှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူညီနေဆဲပင်။ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီနှင့် အမည်းရောင် suit ဝတ်စုံသေးသေးလေးကို ဝတ်ဆင်ထားကာ အနက်ရောင်နက်ကတိုင်လေးကို တပ်ထားသည်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးခြုံကြည့်လိုက်ပါက ဖက်ရှင်စတိုးဆိုင်ထဲမှ အရုပ်အသေးစားလေးကဲ့သို့ပင်။

ရှီဝိန့် သူ့အားတွေ့ချိန်တွင် ကလဲယ်က သူ၏ခရီးဆောင်လက်ဆွဲသေတ္တာလေးကိုဆွဲကာ လှေကားပေါ်တက်ရန် ကြိုးစားရုန်းကန်နေလေ၏။ ထိုခရီးဆောင်သေတ္တာမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏တစ်ဝက်ခန့်ပင်ရှိသောကြောင့် မနိုင်မနင်းဖြစ်ကာ အလွန်ခက်ခဲနေရှာလေသည်။ လှေကားထစ်တစ်ထစ်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် တက်နိုင်လိုက်ချိန်တိုင်း တခဏရပ်ကာ အနားယူပြီး သူ၏သွေးရောင်သန်းနေသောမျက်နှာလေးက အနည်းငယ် တွန့်ရှုံ့သွားကာ သူ့အားရေနွေးငွေ့ဖြင့် ပေါင်းထားသော မုန့်ပေါင်းလေးနှင့် တူသွားစေခဲ့လေသည်။

ယင်းက အနည်းငယ်ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ရှီဝိန့် ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့အားချည်းကပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကလဲယ်က သူ့အားမြင်ချိန်တွင် တခဏမျှအံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်ဝန်းလေးများက တောက်ပလာခဲ့သည်။

"မင်းက ရှီဝိန့်လား..."

ရှီဝိန့်က ခေါင်းညိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မ'မနိုင်ဘူးလား ငါကူညီပေးရမလား..."

ကလဲယ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ငါ မနိုင်ပါတယ်...မင်းက အိုမီဂါလေ ဒီလိုလေးတဲ့ဟာတွေဆို..."

သူ့စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ရှီဝိန့်က သူ့လက်ဆွဲသေတ္တာကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်မကာ လှေကားပေါ် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် တက်သွားလိုက်သည်။

ကလဲယ် : ".............."

ငါးနှစ်သားကလဲယ်လေးက နေရာမှာပင် ထိတ်လန့်စွာ ရပ်ကျန်နေခဲ့ပြီး ရှီဝိန့်၏ခပ်မိုက်မိုက်ပုံရိပ်လေးကို ဗလာဖြစ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှီဝိန့်က အိုမီဂါမဟုတ်ဘူးလား...သူက ဘယ်လိုလုပ်အဲ့လောက် အားသန်နေရတာလဲ...ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာတုန်း...

ရှုပ်ထွေးနေသည့် စိတ်အခြေအနေဖြင့် ကလဲယ်က ငါးထပ်ကို လျင်မြန်စွာ တက်လိုက်သည်။ ရှီဝန့်က သူ့လက်ဆွဲသေတ္တာနှင့် ပထမဆုံး ရောက်သွားပြီး

သူ့မျက်နှာလေးက အနည်းငယ်လေးမျှပင် အနီရောင်ပြောင်းမသွားချေ။

ရှီဝိန့်က သူ့ကိုလှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းသားသစ်တွေက ငါးထပ်မှာနေရမှာ… ဒါပေမဲ့ ဘယ်အခန်းက မင်းအခန်းလဲ ငါမသိဘူး...ငါမင်းရဲ့ လက်ဆွဲသေတ္တာကို ဒီမှာထားခဲ့မယ် ကျန်တဲ့လမ်းကို မင်းဟာမင်းသယ်လိုက်တော့...နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

ကလဲယ် : ".......နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

အိုမီဂါတစ်ယောက်ထံက သူ့လက်ဆွဲသေတ္တာကို ကူသယ်ပေးခြင်းခံခဲ့ရသည့် ကလဲယ်လေးက ကြီးမားလှသည့် လက်ဆွဲသေတ္တာကြီးကိုကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှီဝိန့်၏မျက်နှာပေါ်က ပေါ့ပါးအေးဆေးနေသည့်အပြုံးကို ကြည့်လိုက်ပြန်ပြီး တွေးမိသွားသည်။

ဒီမှာ တစ်ခုခုမှားနေသလိုပဲနော်....

🍃🍃🍃

Prev Next